Hani, halk arasında bir deyim vardır; “Hacivat halt eder, ceremesini karagöz çeker!”

“Gazanfer Bilge Bulvarı” adı verilen “bilgi ve teknik özürlü” yolda kısa sürede üst üste kazalar yaşandı.

Daha bu yol yapılırken, “işin ehli”  olan teknik adamlar ve özellikle “Meslek Odaları” uyardılar; “Bu kadar yüksek eğimli bir yol tehlikelidir, yapmayın, etmeyin” dediler.

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi yetkilileri burun kıvırdılar, kulaklarını tıkadılar, hatta kimileri; “Bunlar ideolojik yaklaşıyor. Her şeye muhalefet ediyorlar” dediler!

Her kaza sonrası yerel gazetelerimiz “uyarı” görevlerini yaptılar.

Büyükşehir Belediyesi’nin yetkilileri yine duymadılar!

Yağmurlu havalarda yolu kamyonla kapatıp, güya önlem aldılar!

Nihayet, akılları başlarına geldi!

Şimdi, ilave önlemler alacaklarmış.

1200 metrelik iniş şeridine kesme taşlar döşenecek ve ağır vasıtaların bulvara girişine izin verilmeyecekmiş!

Bu iş için 23 Aralık’ta -bugün- ihaleye çıkılacak.

Bu iş kaça malolacak bilmiyorum. Ama, “bedelini BİZ ödeyeceğiz!”

Bu ihalenin ceremesi bu kentte yaşayan ve bu olayda hiçbir günahı, kusuru olmayan vatandaş ödeyecek!

Hak mı, adalet mi bu?

Bu, “KUL HAKKI YEMEK” değil mi?

Tıpkı, Hacivat-Karagöz öyküsü!

” Hacivat halt eder, Karagöz ceremesini çeker!”

Onca yeni harcama yapılmasına rağmen, “ağır tonajlı araçlar bu yola girmeyecek!”

Peki, Allah saklasın ama bu yol üzerinde bir yangın olsa, tonlarca su yüklü “İtfaiye araçları” da girmeyecek mi?

Bu kentin bir insanı olarak, ben kendi payıma hakkımı helal etmiyorum!

Birilerinin akılsızlığının, aklı, bilimi, tekniği hiçe sayan anlayışın bedelini neden BİZ ödüyoruz?

Kocaeli Barosu’nu, Büyükşehir Meclis üyelerini göreve çağırıyorum; Bu rezaletin sorumluları kimse, bu yeni ihalenin ve bu yolda meydana gelen kazalardan doğan tazminat taleplerini onlar ödemelidir.

Eğer “Adalet” bilinçleri varsa, eğer kul hakkından korkuyorlarsa, eğer “günah” kavramının ne olduğunu biliyorlarsa, başta Büyükşehir Belediye Başkanı Karaosmanoğlu olmak üzere, o çok bilen teknik adamları ve danışmanları bu bedeli ödemeli, zamanında uyarı görevini yapan kişi ve kurumlardan da özür dilemelidirler.

Her kitap; birer maden kaynağı gibidir. Fakat madenler, nasıl ki toprakta cüruf ile karışıktır; kitapların da bulaştığı cüruflar vardır. Kitapların da, az veya çok, cüruf denen bazı duyguların tesirinde kalınarak kaleme alınmış olanları vardır! Veya yazarın, bütün samimiyetine rağmen kitabında; yanlışlardan kaçamadığı bölümler bulunabilir. Yahut, kasıtlı bir şekilde, sırf cüruf olarak yazılan sözde eserler de, yazılmış ve yazılmaktadır. Yine de böyle kitaplardaki materyaller, bilgiler veya belgeler; birer maden hükmündedirler. Cüruf denen keyfi yorumlarından ayıklayarak, aynı materyal veya vesikayı, bizler de pekala kullanabiliriz.

Çünkü, yılan su içer zehir akıtır.  Arı su içer bal döker. Demek ki, aynı belge ve olguyu iyiye de, kötüye de yormak mümkün. Bize düşen iş; her kitabın maden ve cevheri diyebileceğimiz iyi, güzel ve doğru taraflarını almak olmalı. Her kitabın;  cüruf sayılan kötü, çirkin ve yanlış yönlerini bırakmalı. Zaten her beşeri kitap; bünyesinde az veya çok cüruf barındırmaktadır. Öyleyse, bir şey bütün bütün elde edilmezse, bütün bütün de terk edilmemeli. İçinden; istenen alınmalı, istenmeyen bırakılmalı.     

Tabii ki, Kur’an ve Hadis kitapları ve ilhama mazhar olmuş büyük alim ve veli zatların vehbi eserleri; böyle bir tahlilden azadedir. Çünkü, onlar; mahza  maden hükmündedirler. İçlerinde cüruftan eser yoktur. Zira, o tür kitaplar; sırf Hak kelam ve Hak sözlerdir. İçlerinde, her çeşit ilim madenini bulunduran; ilim ve din dışı cüruflardan soyutlanmış, halis birer kaynaklardır.

Millet, şahs-ı manevidir. Manevi bir şahıstır. Teferruat ve ayrıntılarda farklılıkları olan insanların; müşterek ve ortak mana ve anlamların toplayıcı hükmü altına girmelerinden meydana gelen, milli bir topluluktur. Rast gele bir araya gelmiş bir yığın değildir.

Zamanımızda yaşamayan büyük zatları; kim görmek istemez? Kim onların sohbetlerinde bulunmayı arzulamaz ki?

Oysa, “Onların zamanında yaşamadık!” diye üzülmeye hiç gerek yok. Eğer onların eserlerini okuyor, anlıyor ve benimseyip içselleştirebiliyorsak; onları hem görmüş sayılır, hem de onlarla sohbetlerde bulunmuş oluruz. Çünkü:

“Ehl-i hakikatin (hakikati arzulayan ve gerçeği bulup onun peşinden giden Allah Adamlarının) sohbetine; zaman, mekan mani (ve engel) olmaz. Manevi radyo hükmünde; biri şarkta (doğuda), biri garpta (batıda), biri dünyada, biri berzahta (yani ruhların kıyamete kadar bekleyeceği, dünya ile ahiret arasındaki yerde) olsa da, rabıta-i Kur’aniye ve imaniye (iman ve Kur’an bağı) onları birbiriyle konuşturur (ve görüştürür).”

İşte, böyle büyük zatların eserlerini okuyanlar; onların manen kapılarını çalıyor ve onlarla görüşüp konuşuyorlar demektir.

“Bu zaman cemaat zamanıdır. Ehemmiyet ve kıymet, şahs-ı maneviye göre olur. Maddi ve ferdi ve fani şahsın mahiyeti nazara alınmamalı.”

Tıpkı, kişiler fani ve geçici, müessese ve kurumlar baki ve devamlı oldukları gibi. Öyleyse yapılacak bütün işler ve gözetilecek tüm hedefler; istikbal ve geleceğe yönelik olmalı. O şeyin kalıcılık tarafına hizmet etmeli. Bu hususu sağlayıcı mahiyete bürünmelidir.

Bugün, hemen her şey fabrikalarca yapılıyor ve üretiliyor. Fabrikalarda tam bir iş bölümü var. Her bölüm; yapılacak ürünün, sadece kendinden istenen kısım ve parçasını imal ediyor. Ve tabii, sadece bir parça üstüne yoğunlaştığı için, yalnız onu yapıyor. Fakat kısa zamanda ve çok sayıda. Böylece, seri bir üretim yapılmış oluyor. Bu şekilde hazırlanan parçalar bir araya getirilip; birbirine monte edilerek, arka arkaya sayısız imalat gerçekleşmiş oluyor.

İşte bu, işe; ferdin değil cemaatin, yani bir grubun el atması demektir. Nitekim zaman

cemaat zamanıdır derken; sorunlara, kendi başımıza değil, herkesle bir ve beraber olarak, el birliğiyle el atmanın gereğine inanmak ve bunun icabını yerine getirmeyi kastediyorum. Nitekim, istisnalar dışında, mes’elelere, bir de bu açıdan bakmak lazım.

Şayet bir fabrikada üretilen bir alet veya edevatın her parçasını; bir kişi yaptığını, sonra da onları bizzat kendisi bir araya getirerek, üretimde bulunduğunu düşününüz. Fabrikanın bir saatte ortaya koyduğu sayısız imalata bedel; tek başına her şeyi kendisi yapmak zorunda kalan kimsenin; bir şeyi belki birkaç hafta veya birkaç ayda yapabileceği malumdur.

Zaman cemaat zamanı derken; insanların maddi – manevi ihtiyaçlarını karşılamanın yolu; ancak böyle mümkün olabileceğini söylemek istiyoruz. Keza, insanların  -özellikle-  hak aramak için, seslerini ilgili mercilere, işte bu metotla duyurmaları halinde; sonuç almaları imkan dahilindedir.

Nitekim çeşitli sahalarda çalışan insanlar; bir dernek çatısı altında toplanarak, yani bir bakıma cemaatler oluşturmak suretiyle; seslerini duyurmak ve kendilerini dinletmek fırsatını buluyorlar.

Kaldı ki, “Söz, kuvvetini nispetinden alır.” Çünkü “Bir elin nesi var? İki elin sesi var.”  Bir kişinin hak aramasının getireceği sesle, aynı hak peşinde koşan yüzlercesinin getireceği ses arasında dağlar kadar fark vardır. Zira, tek tek fertler bir karışım hali gösterirken, aynı gaye ve aynı hedef etrafında kenetlenenler, bir yumruk gibi olup, terkip teşkil ederler. Karışım; en hafif bir rüzgarla her an dağılmaya mahkum kum yığınlarını andırırken, Terkip; en büyük fırtınalar karşısında bile, hiç istifini bozmayan beton kolonlara benzer.

İşte cemaat / şuurlu topluluk; halkın, birbiriyle kenetlenerek, demir bir yumruk halini alması keyfiyetidir.

Türkiye’ye bomba gibi düşen haber, BDP’nin Anayasa ve yasaları tanımadan ülkemizi iki dilli yaşama geçireceğini ilan etmesiydi.

Herkes bir şey söyleyebilir ve kafasına göre bunların uygulanmasını da isteyebilir. Ancak buna ülkeyi yöneten veya yönetmeye talip olanların ve de devletin ve milletin bölünmez bütünlüğünden dolayısıyla da bekasından sorumlu olanların bunlara hak ettiği cevabı  vermesi gerekir.

Cevap verme sırasında öncelik başbakana ve ana muhalefet liderine aittir. Sonra sıra diğerlerine gelir. Yasalara aykırı bu tutum karşısında gereğini yapmak sorumluluğu da başbakana düşer.

BDP’lilerin, iki dilli yaşama geçtik açıklamasına Başbakan Erdoğan ve CHP lideri Kılıçdaroğlu’ndan net bir açıklama gelmemiştir.

Medyanın bu konuda cevabını öne çıkardığı tek kişi MHP’nin lideri Devlet Bahçeli’dir.

Bahçeli bu konuda çok net konuşmuş ve tavır almıştır. Türk Milletinin ve Milliyetçi Hareket’in son sözünü henüz söylemediğini ifade etmesi, milletimiz için yeni bir ümit kaynağı olmuştur.

İki dilli bir Türkiye talebini açıklayanlara karşı Devlet Bahçeli’nin adeta tek başına duruşu çok anlamlıdır.

Bahçeli ve MHP’ye her nedense yayın organlarında yer vermeyen medyanın bu tavrı anında birinci haber olarak yansıtması çok ilgi çekicidir. Her halde korku onlarında bacasını sarmıştır.

Gönül aynı tavırları başbakan Erdoğan ile Kılıçdaroğlu’ndan da beklerdi. Ancak onlar; herhalde Türk Milletinden değil bölücülüğü şiar edinmiş olanlardan medet umdukları için klasik siyasetlerini izlediler.

Ülkemizdeki bölücülerin, PKK ve BDP’nin ağabeyi olan Barzani’nin partisi KDP’nin kongresine; Abdulkadir Aksu ve Hüseyin Çelik gibi AKP’nin önemli adamlarını gönderen RTE’nin ve CHP Genel Başkanı Yardımcısı Mesut Değer’i gönderen Kılıçdaroğlu’nun, bu kongrede açıklanan “Birleşik Kürdistan” rüyasına ses çıkartmayışları, bize göre Selahattin Demirtaş’ın iki dilli uygulamaya geçtiklerine dair sözleri karşısında, çok daha ağır bir vebal taşır.

Bu olayın hemen ardından Mersin’de kürtçe türkü söyleyemediği için öldürülen alevi inançlı sanatçı kardeşimizin dramı çok manidardır. Yine Mardin Dargeçit’te uzun menzilli bir silahla uzman çavuşun şehit edilme yöntemi de hem vatandaşlarımızı hem de devletimizin asker – polis ve istihbarat yetkililerini iyi düşündürtmelidir.

Bu durum karşısında, “Ne Mutlu Türküm Diyene”  anlayışında Türkün, Kürdün, Çerkezin, Gürcünün, Arnavutun, Arabın, Boşnakın, alevinin, sünninin velhasıl bayrak, vatan, millet diyenlerin sesi olmayı başarabilen tek insan MHP’nin lideri Devlet Bahçeli’dir.

Dileğimiz onun henüz son sözünü henüz söylemeyen Türk Milletinin sesi olmaya devam etmesidir. Çözüm her zaman olduğu gibi Türk Milletinin sevdalılarına, Ayyıldızlı sancakla coşanlara, Hak yolunun aşıklarına düşüyor. Anlaşılan o ki bu işinde tek lideri Devlet Bahçeli’dir.

Büyük devletlerin büyük idealleri ile uzun zamana yayılmış stratejik hedefleri ve planları olur.

Ancak devlet adamları bu stratejik hedeflere ulaşmak için yerinde, zamanında, gerçekçi politikalar uygulamak yerine, romantik duyguların hâkimiyetinde “fincancı katırlarını ürkütecek” çıkışlar yaparlarsa, ülkelerine fayda yerine felaketlere sebep olurlar. Hitler’in Almanya‘sı, 1. Dünya Savaşının Japonya‘sı ve İttihat-Terakki’nin Osmanlı‘sı bu tür romantik devlet adamlarının ağır bedelini ödemiş ülkelerden sadece bir kaçı.

Demek ki,  büyük devlet olmak için hem milletçe büyük ideallere/ ülkülere sahip olmak lâzım, hem de bu ideallerin gerçekleşmesi için idealist ama akıllı, basiretli, ülke ve dünya gerçeklerini bilen usta devlet adamlarına ihtiyaç var.

“Türk Cihan Hâkimiyeti Mefkûresi“, rahmetli Prof. Dr. Osman Turan‘ın büyük eserinin adı. Aynı zamanda mevcut Türk devletinin dünyadaki diğer devlet ve milletleri hâkimiyeti altına alarak yönetmesi fikridir. Sözlü edebiyattan sonra ilk defa “Oğuzname” ile yazılı kaynaklara geçmiştir. Oğuz Destanı ve Göktürk Kitabeleri’nde de değinilen Kut geleneği gereği, Türk Kağanının sadece Türklerin değil, bütün dünyanın Kağanı olduğuna, Tanrı’nın cihan hâkimiyetini Türklere emanet ettiğine inanırlardı.

Türk’ün çağlardan süzülüp gelen bu inancı, Osmanlı Devletini de dünyanın bir numaralı devleti yapan ülkünün ifadesidir. Osmanlı, bu ülküye bir İslami libas giydirmiş. Kendisinin, “İlay-ı Kelimetullah için nizam-ı âlemi tesis etmek” ile (yani Allah’ın adını bütün dünyaya yaymak için, dünyaya düzen vermekle) görevlendirilmiş olduğuna inanmıştır.

20. yy. da Osmanlı Devleti yıkılırken, Türk vatan toprakları Sakarya’nın doğusuna sıkıştırıldı. Savaşlarla kırılmış yaşlı ve yorgun nüfus, muhacirler dâhil on milyona düştü. Ekonomik açıdan şartlar tam bir facia idi. Yaşanan bu büyük travmadan sonra, cihan hâkimiyeti fikrinin yerine, sadece varolma kaygısının geçmesi yadırganacak bir gelişme değildi. Hele hele Osmanlı Devletinin son dönemlerinde İttihat Terakki yöneticilerinin mevcut gücünü ve dünya dengelerini hesap etmeden yaptıkları romantik tercihlerin çöküşü hızlandıran rolünü gördükten sonra.

Yaşadığımız bu travmadan yüzyıl bile geçmeden, Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı’nın, bir ABD’li gazeteciye verdiği beyanatta  “Osmanlı Milletler Topluluğu” hayalini ortaya koyması bizi de en az yabancılar kadar heyecanlandırdı.

Ahmet Davutoğlu, demecinde şu cümleyi kurmuş: “İngiltere eski sömürgeleriyle bir milletler topluluğu halinde, neden Türkiye eski Osmanlı topraklarında, Balkanlarda, Ortadoğu ve Orta Asya’da yeniden liderlik kurmasın?”

Heyecanımızı bastırıp, olabildiğince salim bir düşünce tarzıyla böyle bir hayali deşifre etmenin ne kadar doğru olacağını değerlendirmeye çalışalım.

• 1- ABD‘nin “dünyayı yönetme”, Yunanistan‘ın “megalo ideası”, Rusya‘nın “sıcak denizlere inme” ve ulaşım yollarını, dünyanın stratejik kaynaklarını kontrol etme”, Ermenistan‘ın Anadolu topraklarının önemli bir kesimini de içine alan “Büyük Ermenistan” hayali, çok bilinen büyük hayallerden bazıları. Diğer devletlerin ve bu arada kışkırtılan etnisitelerin de (mesela Barzani‘nin, PKK‘nın da) kendilerine göre büyük hayalleri var. Türkiye’nin de böyle büyük hayallerinin olması normaldir, hatta olmalıdır. 
• 2- Bir millete mal olmuş büyük ülküler, genelde siyasetçi ve devlet adamları tarafından değil, düşünür ve bilim adamları tarafından dile getirilir. Milletin ortak vicdanındaki telleri titreştiren bu fikir cereyanları, sokaktaki adamdan, devlet yöneticilerine kadar herkesi etkiler. Ancak basiretli devlet adamları bir yandan bu idealleri canlı tutarken, diğer taraftan başka devletlerin düşmanlığına sebep olacak çıkışlar yapmadan, mevcut dünya dengelerini gözeterek fırsatları değerlendirmeye çalışır. 
• 3- Devlet adamı, Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş Hocanın 3T formülünü uygulamak, yani Temkin- Tedbir – Teenni ile hareket etmek zorundadır. Çünkü söz konusu olan şahsi ikbali değil, bir milletin kaderidir.
• 4- Osmanlı İmparatorluğu’nun hâkimiyeti altındaki topraklarda bugün 45 ülke bulunmaktadır. Bu ülkelerle sosyal- kültürel bağlarımızın, ekonomik ve siyasi alanda da kuvvetli bağlara sebep olması için çalışmalar yapılması elzemdir. Ancak rakiplerimiz, geçmişte aynı devlet çatısı altında bulunduğumuz devletlerin yöneticileri ve halkların bir kısmında, Türkiye ve Türklere sempati ile bakılmamasını sağlayıcı ciddi çalışmalar yapmıştır. Bu konuda epeyce başarılı da olmuşlardır.  

“Topluluk” aşamasından önce, bu devletlerle ikili münasebetlerin geliştirilmesi daha gerçekçidir. Ayrıca bu metot, fincancı katırlarını ürkütmez. 

• 5- Osmanlı Devleti ile Türkiye Cumhuriyetinin Devlet yapısı da, rejimi de farklıdır. İngilizlerin sömürgeleri olan devletleri kontrol ediş yöntemi ve sömürgelerini terk edişi ile Osmanlı Devletinin çekilmek zorunda kaldığı topraklarda sağladığı hâkimiyet ve kurulan devletlerin oluşumu birbirine benzemez. İngiliz’in hedefi sömürmek, Nizam-ı âlem fikrinin temeli ise adaletle hükmetmektir. İngiliz Milletler Topluluğu (Commonwealth of Nations) bir benzerinin, Osmanlı Milletler Topluluğu olarak kurulmasının şartları çok farklıdır.  
• 6- Türkiye’nin güneyinde ve doğusunda bulunan devletlerle ilişkilerin geliştirilmesinin önünde en önemli engel “Büyük Kürdistan” projesidir. Nitekim Irak’ın kuzeyinde palazlandırılan Barzani, daha geçen hafta şunları söyledi: “Kerkük Kürdistanındır, bunu tartışmaya dahi açmıyoruz. Birleşik Kürdistan‘ı oluşturmak istiyoruz. Kürtler parça parça olamazlar artık. Kürtler tek vücuttur ve dil ekseninde bölünemezler. Çok farklı lehçeler olsa bile, Kürtçe tek dildir” dedi.  

Bu sözlerin sahibi Barzani’ye, Kürtçe “kak Mesut / Mesut Abi” diye hitap eden Davutoğlu’nun “Osmanlı Milletler Topluluğu” kurup, bu milletlere liderlik etmek istemesi gerçekçi olmamaktadır. 

• 7- ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi kapsamında, bölgemizdeki çok sayıda devletin sınırlarının ve rejimlerinin değiştirileceğini bizzat ABD Dışişleri Bakanı açıklamıştı. ABD’nin Irak’ın kuzeyinde devletleştirdiği Barzani yönetimine ilaveten, PKK/ BDP marifetiyle Türkiye’de benzeri bir oluşumu gerçekleştirmeye çalıştığı aşikâr. ABD’nin, su ve enerji kaynaklarımızın yoğunlaştığı bölgemizde, kendisine çok daha muhtaç ve bağımlı bir devletçik olmasını tercih ettiği anlaşılıyor. 

Devletimizi yönetenlerden beklentimiz, Arapları Osmanlı’ya isyan ettiren Lawrence’in, “Bir Kürt devleti kurabilseydim, Türkler’i tarihten silecektim, başaramadım” sözünü hatırlaması, Kürt Devleti kurulmasına yol açacak açılımlar konusunda dikkatli olmalarıdır. 

• 8- “ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi Pearson, Türkiye’nin Doğu ve Güneydoğusu dâhil, Bağdat’a kadar uzanan toprakların tek bir ekonomik bölge olması gerektiğini söylemişti.” “Mezopotamya Havzası projesini” sadece ABD’li yetkililerin değil, Dışişleri Bakanı Davutoğlu, Barzani ve İmralı’daki teröristin de ifade etmesi tesadüf olmasa gerek. 
• 9- PKK/ BDP’liler Kürt halkından önemli bir kısmının zihninde ayrışma fikrini yeterince geliştirdiklerini düşünerek, bu ayrışma sonucunda oluşacak devletin alt yapısını teşkil edecek kurumları inşa ediyorlar. Bu kapsamda kendi paralel devlet yapısını kurmaya çalıştıkları ve nihayet ayrıştırmayı tamamlamak için “iki dilli hayat” çıkışlarının olduğu bir ortamda, “Osmanlı Milletler Topluluğuna liderlik” iddiası, milletimizin çoğunluğunu acı acı gülümsetmiştir. 
• 10- Yeniçağ Gazetesinde Arslan Bulut, “Yeni Osmanlıcılık, Büyük İsrail’dir” tezini işleyen yazılar yazıyor. Acaba ABD, Büyük Ortadoğu Projesinde varmaya çalıştığı hedefleri için, “yeni Osmanlı haritaları” veya “Osmanlı Milletler Topluluğu” hayalleri ile Türk Milletini kandırmaya mı çalışıyor? 
• 11- Yenişafak yazarı Akif Emre, “Ismarlama Osmanlı Haritası” başlıklı yazısında, “Daha düne kadar Türkiye’yi parça parça gösteren haritalar yayımlayan Amerikalılar, bugün ‘Yeni Osmanlı haritası’ diye büyük imparatorluk haritalarını niçin gündeme getirsin?” tespitinden sonra AKP tabanı hakkındaki şu yorumda bulunuyor: “Özellikle muhafazakâr ve İslâmcı geçmişiyle bilinen kesimin, bu sahte gerçekliğe ram olma riski çok yüksek!”  
• 12- Ben bir Türk olarak, “Türk cihan hâkimiyeti fikrine” hizmet edecek bir “Osmanlı Milletler Topluluğu” hayalimiz olmasını istiyorum. Ancak yöneticilerimizin bu hayallerimizi kullanıp, -bilerek veya bilmeyerek- bu ideale varacak politikaların tersini yaparak, başkalarının projelerine hizmet etmelerinden endişe ediyorum.

1999 yılı, aklımızda onbinlerce insanın enkaz altında kaldığı ‘Marmara Depremi’ ile ayrı bir yer tutar.

Bizim ailemiz için, depremle birlikte, hayatımızın çok önemli varlığının dünyaya da gelişi olarak belleklerimizde 1999 yılı.

Evimiz, depremin en yoğun hissedildiği bölgelerden birindeydi.

Deprem gecesini hatırlıyorum.

Eşim beş aylık hamile.

İkiz kızlarım, annelerinin hamile olduğunu bilmiyorlar.

Söylemekten imtina ediyoruz. Zira, “Biz artık büyüdük, kardeş istemiyoruz” diyorlar.

Hatta o zaman 12 yaşında olan ikizlerimizden Nihan, “Ben bavulumu alıp dışarı giderim” diye de ufak yollu tehdit ediyor bizi.🙂

1999 yılında, bir taraftan yaşadığımız o deprem korkusu, diğer taraftan hanemize gelecek ufaklığın sevinci vardı.

Önceki doğan üç çocuğumuzun da doktoru olan. Doç. Dr. Ahmet Gülkılık, “Oğlunuz olacak” demişti, eşimin hamileliği sekizinci ayına girene dek.

Son kez gittiğimizde ise; “Arkadaşlar, biz bir yanlışlık yapmışız, bu kız” dediğinde, eşimin gözyaşlarını hatırlıyorum.

Oysa iki kızımızla birlikte, bir de oğlumuz vardı.

Eşim, benim erkek çocuğu ile daha mutlu olacağımı düşünmüş. Kız olduğunu öğrenince doğacak bebeğimizin, hayal kırıklığı yaşamış.

Ama ben..?

Ben hiç öyle düşünmemiştim..

Aksine çok da mutlu olmuştum.

O’nu teselli etmek bana düştü.

Kırkından sonra kız babası olmak fikri, beni çok daha fazla heyecanlandırmış, çok daha fazla mutlu etmişti.

Eşime; “Hiç üzülme. Bu bizim türkümüz olacak. Bununla, yaşlılığımızın türküsünü söyleyeceğiz” demiştim.

O gün doktordan çıkarken, kızımızın ismini, ‘Türkü’ koymaya karar vermiştim.

İkiz kızlarımız Nihan ve Dilara ile oğlumuz Mehmet Nezir‘e, artık yeni bir kardeşlerinin olacağını söylememiz gerekiyordu.

Akşam onları bir araya getirip, yeni bir kardeşlerinin dünyaya geleceğinden bahsettiğimizde, beklediğimiz tepki yerine, bir sevinç gördük gözlerinde.

Sevinmişlerdi onlar da…

1999 yılının 16 Aralığını, 17 sine bağlayan gece yarısı, kızımız bizi uyandırıp; “Hadi hastahaneye gidelim, ben artık dünyaya gelmek istiyorum” diyordu.

Sabaha karşı 03.00 suları, kızımızı gördüm hemşirenin kucağında.

Akça pakça bir Üsküp kızıydı.

İnsanlar yaşları olgunlaştıkça, daha farklı, daha hoş duygular yaşıyorlar mutlu olduklarında.

Belki de duygusal boyuta daha yakın duruyorlar yıllar geçince.

En küçük kızımızda da, ben bunu fazlası ile hissettim.

Örneğin, hiçbir çocuğumun doğumunda gözlerim yaşarmamıştı ama küçük kızımın doğumunda, sanki biriken tüm gözyaşlarım, o günü beklemişti.

Çok fazla bir duygu yoğunluğu yaşadım.

Hayatımızın en önemli varlıklarından biri olan dördüncü bebeğimizin doğumu, ailemize de şans getirdi.

Evimizin bereketinde de artış oldu.

İşlerimizin gelişmesi de bu dönemden sonra hız kazandı.

Bebeğimiz henüz bir aylık iken, hemşehrim, dostum, eski Bakan Lütfullah Kayalar  ile bir yemekte sohbet ederken, kızıma ne isim taktığımı sordu.

Ben de ‘Türkü’ koyacağımı söyledim kendisine.

O ‘Türkü’ isminde birini tanıdığını, pek de hoşlanmadığını söyleyince, birlikte ‘Türküm’ isminde karar kıldık.

Evet, bu benim ‘Türküm’ olacaktı.

Allah nefes verdiği sürece, dilimden düşmeyecek Türküm.

Can kızım..

Bugün Türküm kızımın doğum günü.

11 yaşına girdi Türküm kızım.

Allah‘a binlerce kez hamd ediyorum, beni, Türküm gibi, sağlıklı, güzel, akıllı ve şansı ile birlikte gelen bir evlatla ödüllendirdiği için.

Bugün bu yazımı da, kızım Türküm’e armağan etmek istiyorum müsaadenizle.

İyi ki doğdun Türküm kızım.

Doğum günün kutlu olsun.

2009 yılından beri takip ettiğim ve Yazılarımla da sizleri bilgilendirdiğim Ekopolitik (Ekonomi ve Sosyal Araştırmalar Derneği) tarafından organize edilen (“Türkiye’nin Büyük Çatısı” üst başlığı altında yapılan Toplantıların yenisi 11 Aralık 2010 Tarihinde “Demokratikleşme”ye doğru Türkiye’nin Ağacı  İstanbul  Maslak-Sheraton Otel’inde yapıldı.

Toplantının teması “Demokratikleşme”ye doğru Türkiye’nin Ağacı  idi. Bu toplantıların kısa bir tarihçesine bakacak olursak eğer.

27 Ocak 2009 tarihinde İstanbul Dedeman Otel’de ;

“Türkiye’nin Büyük Çatısı ve Ortak Aidiyet”

4 -5  Haziran 2009 tarihlerinde Kıbrıs’ta Yakın Doğu Üniversitesi ile işbirliği çerçevesinde “Gizli Kuşatılmışlık”

16-17 Kasım 2009 tarihlerinde İstanbul Dedeman Otel’de;

 “Türkiye’nin Büyük Çatısı: Mezkûr Meçhul Mesele”

22-23 Şubat 2010 tarihinde İstanbul Beykoz Halk Bankası Sosyal Tesisinde

 “Ekopolitik-Türkiye’nin Büyük Çatısı Demokratikleşmeye Doğru – Beykoz”

14-15 Mayıs 2010 tarihinde Mersin’de organize ettiği ilk yerel toplantı Ekopolitik, Türkiye’nin Büyük Çatısı: “Demokratikleşme”ye Doğru & Mersin Durağı

14 Haziran 2010 tarihinde Hakkari Toplantısı Ekopolitik, Türkiye’nin Büyük Çatısı: “Demokratikleşme”ye Doğru & Hakkari Durağı

28-29 Temmuz 2010 tarihlerinde Beykoz Halk Bankası Sosyal Tesisinde Türkiye’nin Büyük Çatısı: “Demokratikleşme”ye Doğru & Türkiye’nin Çekirdek Ekipleri”

26 Ağustos 2010 Türkiye’nin Çekirdek Ekipleri Cumhurbaşkanlığı Ziyareti

30-31 Ekim 2010 Malatya Toplantıları Ekopolitik, Türkiye’nin Büyük Çatısı: “Demokratikleşme”ye Doğru & Malatya Durağı

11 Aralık 2010 Tarihinde İstanbul Maslak- Sheraton Otel’inde yapıldı

“Demokratikleşme’ye doğru Türkiye’nin Ağacı

Ekopolitik Genel Koordinatörü Tarık Çelenk, ülkemizde yaşanan sorunların, konuşmak ve uzlaşmacı bir tavır sergilemek suretiyle bizzat kendi tarafımızdan çözülmesi gerektiği noktasındaki görüşlerini bu toplantıda bir defa daha vurguladı.

Bu arada Çekirdek ekip müteaddit defalar kendi arsında toplantılar yaptı. Görüldüğü gibi zor meşakkatli geniş bir katılımlı bir o kadarda önemli bir organizasyon.

Ekopolitik, ülkesel “çekirdek ekip” katılımcılarının Türkiye’nin gerçeklerine karşı hissettikleri hassasiyetle bir araya gelerek ülkenin sorunlarını tartışması ve meselelerin çözümüne ilişkin ortak çözüm arama çabalarına destek vermektedirler.

Biraz çekirdek ekip de kimler var bakalım; Altan Tan, Avni Özgürel, Cezmi Bayram, Gültan Kışanak, Mete Yarar, Murat Belge, Musa Serdar Çelebi, Özdem Sanberk, Raif Türk, Seydi Fırat, Ümit Fırat, Vedat Bilgin

Gelelim 11 Aralık 2010 Tarihinde İstanbul Maslak- Sheraton Otel’inde yapılan,

“Demokratikleşme”ye doğru Türkiye’nin Ağacı toplantına Burada Toplantıya isim olarak da damgasını vuran Ağaç modeli ve metedoloji üzerine;

Toplantılar Ağaç Modeli’ne uygun bir şekilde merkezde gövdeyi temsil eden Ülkesel Çekirdek Ekip’in ve çevrede dalları temsil eden Mersin, Hakkari ve Malatya yerel çekirdek ekiplerinin yer alacağı şekilde gerçekleştirildi.

Ağaç modeli; Ekopolitik sözkonusu toplantıların gelişimini bir “süreç” düşünce ve duygusunu esas alarak Vamık Volkan’ın 1999 yılında kendi kurduğu enstitünün aynı isimli dergisinde kaleme aldığı “Ağaç Modeli” (Vamık Volkan, The Tree Model: A Comprehensive Psychopolitical Approach to Unofficial Diplomacy and the Reduction of Ethnic Tension, Mind & Human Interaction, Windows Between History, Culture, Politics, and Psychoanalysis, Volume 10, Number 3 1999 University of Virginia, Chorlottesville, VA USA)   başlıklı makalesi ve diğer çalışmaları temelinde planlamaktadır. Volkan toplumsal süreçlerde yaşanan birtakım girift ilişkilerin garip ancak anlamlı bir takım psikolojik süreçlere dayandığını düşünmektedir. Bu çerçevede travma yaşayan ve kimlik sorgulamaları içinde olan bir toplumda grup kimlikleri arasında baş gösterebilecek çatışma ihtimalleri ve süreçleri karşısında ortak bir ‘çadır‘ (aidiyet)ın mümkün olup olmadığı arayışına denk düşmek üzere kendisinin Ağaç Modeli olarak isimlendirdiği bir yapı geliştirmiştir.

“Ağaç Modeli“nin köklerinde çatışma dinamiklerine işaret eden sorunlara dönük teşhisler yer almaktadır. Gövde bu teşhisler bağlamında sorunların taraflarını bir araya getiren çekirdek ekiplerin diyalog süreçlerini temsil etmektedir. Ağacın dalları ise ana gövdedeki diyalog & çekirdek gruplarının toplumsal zemine yayılmasını temsil eden yerel çekirdek ekip çalışmalarını temsil etmektedir.

Ağaç Modeli gayri resmi sivil bir toplumsal sürecin herhangi bir ülkede yaşanan toplumsal kimlik temelli (büyük grup kimliği) problemler karşısında geliştirebileceği barışçıl süreçlerin yol haritasını ortaya koymaktadır. Bu bakımdan sözkonusu gayri resmi sivil inisiyatif ağacın gelişimi ve büyümesine parelel olarak göğe bakan dalları yeterli olgunluğa ulaştığında resmi & politik kanallarla gelinen noktayı paylaşım yoluna gitmektedir. Bu noktada resmi & politik kanallar gayri resmi sivil inisiyatifin geliştirdiği çözüme dönük teklifleri ve yapıları siyasi çözüm formüllerine dönüştürebilmekte ya da bilinen yolları kullanmaya devam etmektedir. Dünya literatüründe bu iki yolun ortaklaşması (Track I & Track II terimleri sözkonusu durumu ifade etmek üzere uluslar arası literatürde yaygın olarak kullanılmaktadır. ) durumlarına ana yol diplomasisi ile tali yol diplomasilerinin birleşmesi denmektedir. (Ekopolitik)

Toplantıları Ağaç Modeli’ni üreten ve geliştiren Prof. Vamık Volkan tarafından yönetildi.

Müzakere Konuları

• Türkiye’de farklı etnik gruplardan gelen insanların yaşamında birlik ve beraberliği sağlayan elementler nelerdir? Ortak bir aidiyetten bahsedilebilir mi?
• Birlik ve beraberlik oluşturabilecek bir terkibin sağlanmasında tarihin yeri nedir?
• Kimlikleri ayıran ve etnik gruplar için kimlik sembolü olarak algılanan tarihi olaylar var mıdır?
• Uzun senelerden beri kimlik adına birçok insan kaybı oluştuktan ve güvenlik sorunu yaşandıktan sonra kimlik kavramı ile bağlantılı ne gibi sorunlar ortaya çıktı? Bu sorunları örneklendiren olaylar var mı? Böyle sorunların ortaya çıkmadığını veya önlendiğini gösteren misaller keza var mıdır?
• Ülkemizde ayrımcılığın ve ırkçılığın ortaya çıkması ve yayılması tehlikesi var mıdır?
• Yas tutan onbinlerce, yüzbinlerce ve belki milyonlarca insanı rahatlatmak için neler yapılmalıdır?
• Türkiye’de herkesin eşit vatandaşlar olduğunu gösteren ve bunun karşıtı, bu eşitliği bozabilen olayların geliştiğini gösteren örnekler var mıdır?
• Halk içinde kimlik ve ortak yaşama güveni ve iradesi geliştirmek ve bilhassa aşağılanma duygusunu azaltmak, yumuşatmak veya yok etmek için nasıl “reçeteler” düşünülebilir?

(Ekopolitik)

Bu toplantının en büyük özelliği sadece sorunların tartışıldığı değil çözüm reçetelerinin de katılımcılar tarafından ifade edildiği bir oturum oldu. Ayrıca Oturuma Eski İstanbul Valisi, şimdiki görevi Kamu Güvenliği Müstaşarı olan Muammer GÜLER’in  katılmasıydı.

 

Ekonomi ve Sosyal Araştırmalar Derneği Ekopolitik adına, Ekopolitik Genel Koordinatörü A. Tarık Çelenk ve Ekopolitik Danışmanı Prof. Dr. Vamık Volkan, Türkiye’nin Büyük Çatısı kapsamında gerçekleştirilen konferans ve çalıştayların şu an için son halkasını teşkil eden Türkiye’nin Büyük Çatısı: “Demokratikleşme”ye Doğru Türkiye’nin Ağacı isimli çalıştay başta olmak üzere gelişen süreci arz etmek üzere 15 Aralık Çarşamba günü Çankaya Köşkü’nde Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından kabul edildiler. (Ekopolitik)

http://www.ekopolitik.org/public/news.aspx?id=5161&pid=11

Ayrıca bu toplantıya ait Ekopolitik sitesinde detaylı bilgileri görebilirsiniz.

http://www.ekopolitik.org/public/news.aspx?id=5157&pid=4985

Ayrıca benim Türkiye’nin Büyük Çatısı üzerine yazdığım yazılara da Kocaeli Aydınlar Ocağı sitesinden ulaşabilirsiniz.

http://www.kocaeliaydinlarocagi.org.tr/

Herkesin okuması gereken ve bilhassa Kürt kardeşlerimizin; sadece okumakla yetinmeyip,  üzerinde derin derin düşünmeleri gerektiğine de inandığım bazı alıntılar: 

“Ana dilde eğitim”, “mahkemede Kürtçe savunma hakkı” ve “özerklik” isteniyor. TBMM çatısı altında Kürtçe grup toplantısı yapılıyor!

İşin tuhafı, bu hengamede kimse “Bu Kürtçe nedir, eğitim yapılır mı, özelikleri ve tarihçesi nedir, yazı dili var mıdır, bir kültür ve medeniyet dili midir?” diye sormuyor…

Osmanlıcanın Arapça, Farsça kelimelerden oluşması gibi, batı ile ilişkileri zayıf kalan Kürtlerin Arap-Fars etkisi altında dillerinin de değişim geçirdiği, Arapça-Farsça-Türkçe kelime dil bilgisi kurallarından oluşan Kürtçe’nin tarihi bir kökü bulunmadığı, yapay olarak yakın zamanlarda Avrupalı dilciler tarafından yazıya geçirildiği ve böylece ortaya çıktığı gerçeği karşımıza çıkıyor.

Bugün Türkiye’nin bölünmez bütünlüğüne aykırı siyasi amaçlara “alet” edilen Kürtçe, dil bilimciler tarafından bir “dil” olarak kabul edilmiyor. Bırakın dilcileri, aklı başında Kürt aydınları bile gerçeği başka türlü anlatıyorlar: (Mustafa Önder, Yeniçağ, 21 Kasım 2010, s.12)

(Nitekim,) 1881-Ergani doğumlu, Dr. Şükrü Mehmet Sekban, Ankara Hükümeti’ne karşıydı ve Kürtçenin resmi lisan olmasını istiyordu. Fransızca yazdığı “Kürt Sorunu” adlı metinde, “Ben bilhassa öğretimde Kürt dilinin tanınması üzerinde durmuştum. Bu, hepimiz için bir idealdi. Mütarekeden beri Irak Süleymaniye’de, sekiz seneden beri de Kürtçe konuşan sancaklarda eğitim dili Kürtçedir. Okul öğretmenlerinin mükemmel, okul kitaplarının kusursuz olduğunu farz edelim. İyi ama, bu okullardan mezun olanlar, okul bitince ne okuyacaklar? Hiç!” itirafında bulunuyor.

Çünkü vernaküler bir dil olan Kürtçe, yapısı uygun olmadığı için üretemiyor. İngilizlerin Irak’taki Süleymaniye Kırmançasını bir yazı dili haline getirip, diğer üç dili de (Goranice, Lurca ve Kalhurca) kapsayacak şekilde mekteplerde okutma hilesi işe yaramıyor!

Süreç içinde Mustafa Kemal ve Türkiye Cumhuriyeti hayranı olan Dr. Sekban: “Bugünden başlamak suretiyle, bir asırlık sürede, en iyi şartlarla gelişecek bir Kürt dili bile kültürlü devletlerin seviyesine ulaşmaya yeterli olmayacaktır. Namuslu insanlar olarak itiraf edelim ki, Kürt halkının kendi diliyle eğitim zarureti hususundaki inancımız artık iflas etmiştir.” Demek zorunda kalıyor!

Prof. Dr. Mehlika Aktok Kaşgarlı, “Sınır toplumları” diye nitelediği Erzurum, Kars, Ağrı, Erzincan, Van, Muş, Bitlis, Siirt, Diyarbakır, Urfa, Adıyaman, Tunceli, Bingöl ve Malatya’da çalışmalar yapmış. “Türko-Kürtler’de Uygarlık ve Ağızlar Hakkında Düşünceler” adlı kitapta şöyle diyor. “Sınır toplumları, merkezi yönetime geçebilmiş toplumların siyasi sınırlarında oluşur. Ancak bu siyasi sınırlar tarih akışı içerisinde durağan değildir. Bu nedenle sınır toplumları aynı coğrafi yörelerde değişik devletlere tabi olurlar. Çeşitli etnik gruplara mensup klan, aşiret, boy halinde kalırlar. Devlet yapısına geçemezler. Hangi ülke sınırında oluşmuşlarsa, o ülkenin genetik yapısıyla kaynaşırlar ve erirler. Sınır toplumları, oluştukları yörede sorun çıkarırlar; “mensubiyet”, “kimlik”, özdeşleşme” hissinden yoksun olmaları, siyasi oyunlara kurban edilmelerine de neden olur, bir yöresel vernaküler dil kullanırlar. Kendilerine özgü bir alfabeleri olmadığı gibi, edebiyat dilleri de gelişmemiştir. Mahalli gelenek ve törelerle yetinirler.”

Kaşgarlı, “Gothe Peşye Kurda” (Kürt Atasözleri) adlı risaleyi şöyle eleştiriyor: “Kürt

atasözü olarak derlediklerini ne ilmi bir süzgeçten geçirmişler, ne de yüzyılların ötesinden gelen Türk atasözleri ile karşılaştırmışlar. Bu kitapçıktaki atasözlerinin pek çoğu Türkçeden tercümedir.”

Bir Kırmanca atasözü örneği veriyor: “Agır bı erde dıkeve hışk u ter hıhevra dışewıtin.” Bu, “Yer tutuşur, yaşla birlikte kuru da yanar.” Şeklinde Türkçeye çevriliyor ama gerçek karşılığı, “Kurunun yanında yaş da yanar.”

Kırmança ve özellikle de Zazaca’da, bugünkü Türkçe’de kullanılmayan eski Türkçe kelimelerin varlığının ortaya çıkarılması, onların Turanilik bağlantısını gösterir ve bu halkın kullandığı dilin yöresel bir vernaküler “ağız” olduğunun ispatıdır! (Mustafa Önder, Yeniçağ, 28 Kasım 2010, s. 12)       

Niyetimiz kardeşlerimizi incitmek değil…Tarih süzgecinden gelen “kardeşliği” bozmaya yeltenenlere, art niyetini “özgürlük” kavramının arkasına saklayan ve kendi ülkesindeki vernaküler dillere ana dil hürriyeti vermeyip bize dayatan AB’ye gerçeği göstermektir. Türkiye Cumhuriyeti’nin resmi dili ve eğitim dili Türkçedir ve Kürtler de bu memlekette “azınlık” değil, “asıl unsur”dur.

Şimdi “ana dilde eğitim ve savunma hakkı” isteyenlere soruyoruz:

Kürtçe kursları neden kapandı?

Yazar Mehmet Uzun’u yatağa düşüren de bu çıkmazdı herhalde (değil mi?)…(Mustafa Önder, Yeniçağ, 5 Aralık 2010, s.12)

Bestekâr-Hânende-Neyzen-Şair-Hattat-Musâhib-Çiçekçi-Meyvacı-Esir Pazarı Kethüdâsı  Türk musikîsinin en önemli ve en büyük bestekârlarından biridir. Asıl adı Mustafa’dır. 1640 yılında İstanbul’da doğmuştur. Çok iyi bir öğrenim görmüştür. Dinî ilimlerin yanı sıra Arapça, Farsça dillerini de öğrenmiştir.

Çağının büyük ustalarının eğitim verdiği Yenikapı mevlevihânesine kapılanmış ve  Mustafa Ömer Efendi gibi büyük üstâdlardan feyz alarak olgunlaşmıştır. Dergâhtan iyi yetişmiş bir musikîşinas ve mevlevi olarak Hâfız Post’tan icâzet almıştır.

Ailesinden gelen Buhûrîzâde sıfatıyla, ismi Buhûrîzâde Mustafa Efendi olarak anılmaya başlanmıştır. Bu arada Siyâhi Ahmet Efendi’den de hat dersi alarak tâlik yazıyı öğrenmiştir.

İlk önce davet aldığı Kırım Han’ı I. Selim Giray’ın sarayında musikî hocalığı görevine başlamıştır. Kırım sarayındaki görevinden artan zamanlarda meyvacılık ve çiçekçilik  yapılan bahçelerdeki çalışmaları izlemek, ona hem dinlenme hem de yeni bir konuda bilgi sahibi olma fırsatı vermiştir.

Buhûrîzâde Mustafa Efendi, padişah Sultan IV.  Mehmet Han’ın davetiyle İstanbul’a dönmüştür. Topkapı sarayındaki Enderûn mektebinin, musikî müderrisliğine tayin edilmiştir. Aynı zamanda padişahın hânendesi ve musâhibi olmuştur. Buhûrîzâde Mustafa Efendi, İstanbul’da satın aldığı bahçelerde Kırım da edindiği bilgilerle  çiçekçilik ve meyvacılık üretimi işleri ile ilgilenmiştir.

Yetiştirdiği güzel kokulu çiçekler nedeniyle kendisine Itrî lâkabı verilmiştir.

Sanatının en verimli çağına ulaşan Mustafa Itrî Efendi, çok önemli iki dinî eser bestelemiştir. Üçyüz yılı aşkın bir süreden beri bütün müslüman aleminde, milyonlarca müslümanın hûşû içinde söylediği segâh beste, kurban bayramı tekbiri ve gene kutsal emanetlerin ziyaretinde okunan segah sal-ât-ı ümmiye onun en önemli besteleridir.

Itrî, dini eserlerinin yanı sıra Türk klâsik müziğine öncülük eden büyük besteler de vermiştir. Tutî-i Mucize Guyem ve Nevâ-kâr gibi bini aşkın eser vermiştir. Ancak üzüntüyle karşıladığımız, bu eserlerin ancak kırk kadarının günümüze ulaşabilmiş olmasıdır.

Mustafa Itrî Efendinin meyvacılıktaki başarısı da yetiştirdiği ve kendi adını taşıyan Mustabey Armudu’dur.

Itrî’nin  az bilinen bir yönü de İstanbul esir pazarı kethüdâlığıdır. Bu görevi vefatına kadar (1712) sürdürmüştür.

Beş padişah döneminde yaşamış olan Türk musikîsinin büyük ustasının kabri, Yenikapı mevlevihanesinin bahçesindedir. Ancak baş ve ayak şahideleri kaybolduğundan mezarının yeri  bilinememektedir.