Türk inkılâbının başardığı en mühim meselelerden biri şarkın statik dünya görüşü insan telakkisi yerine, müspet, dinamik bir dünya bir hayat anlayışı getirmiş olmasıdır.

Anadolu’da ki milli hareketin başına geçen Mustafa Kemal vatanı düşmanlardan temizledikten sonra Asyalı zihniyet ve fikirlerle amansız bir mücadeleye girişti. Birçok nutuklarında yaptığı inkılâpların Türk Milletinin var olma yaşama cehtinden hayati zaruretlerden doğduğuna işaret eden Atatürk ilhamını bizzat milletin kendisinden aldığını tekrar tekrar söylemiştir.

Bu vaziyet karşısında orta çağın insanlara çalışmadan bol bol hazine bağışlayan Hızırları gaipten haber veren dervişleri, ermişleri yavaş yavaş cemiyetten çekildiler. Hayal, masal âlemine karıştılar.

Cemiyete yeni bir hayat iksiri bahşedildi. Dünya fani olmaktan çıktı herkes hayata sarıldı. Tekkeler kapatıldı yenileşmeler birbirini takip etti. Değişmeyen bir şey kaldı zihniyet.

Çok geçmeden eski şark tembelliği, vurdumduymazlığı tekrar kendisini gösterdi. Tekkelerin yerini kahveler aldı. Hızır Aleyhisselamın yerini piyango gişeleri, at koşularına, poker masalarına bıraktı. Yeşil türbeyi kapattık. Mavi gişeyi açtık. Ne yaptık neyi değiştirdik. Sadece kelimeleri mukadderat alın yazısı kader gibi kelimelerin yerini şans, talih, sürpriz kelimeleri aldı.

“Alem yine ol alem devran yine ol devran alem değişti” devranı da değiştirmek zorundayız.

Piyango gişeleri önünde toplananların eski türbeler önünde toplanan zavallılardan ne farkı var mürteci ve asri olmak elinizdedir. Çocuğunu beşiğinden çıkartıp “belki bir şey çıkar umudu ile çocuğuna bilet çektirmeye uğraşan kadınlar. Kahvedeki sigara dumanından başı görünmeyen iki de bir biletine bakıp binleri, onbinleri, milyonarı sayıklayan şaşkın adam, sabahleyin karısına rüyasında ne gördüğünü soran küçük memur bütün alın yazılarını piyango biletlerinin numarasında okuyanlar bütün bunlar hangi devrin hangi zihniyetin adamlarıdır.

At yarışlarına gitmek için çocuklarının nafakasını keserler. Ekmek paralarını çifte bahise yatıranlar sonra cebi delik eli boş evlerine dönerler.

 Kendi kendine kızmalar bütün dünyaya küsme talihsizlik dünyadan ve insanlardan soğuma bıkma manevi sukut sonra karı koca kavgaları, aile faciaları bütün bunlar tesadüfçü bir hayat anlayışının dünyaya rastgele geldiğine inanan gayesiz, serseri mizaçların akıbeti işin en kötü tarafı bu türlü telakkilerin cemiyet tarafından kabul olunmuş teşvik edilmiş hatta “MİLLİ” sıfatıyla müesseseleşmiş olmasıdır.

Yarının idaresini eline alacak münevver gençliğe bakınız hepsi de bir huzursuzluk buhran içindedirler. Mazisinden kopmuş istikbaline karşı lakayt “dem bu dem” “an bu an” felsefesinin içinde yüzüyorlar, çünkü hiçbir şeye inanmıyorlar.

Gençlere hayatın bir kadeh içki ve bar, pavyondan ibaret olmadığını nasıl anlatacağız.

Onları büyük ülkelere, mukaddes duygulara bağlayarak içmeden sarhoş etmenin yollarını nasıl bulacağız. Vicdanların temizliğinden niyetlerin iyiliğinden asla şüphe etmediğimiz bu genç kalender ruhları batı hayranlığından kendilerine yabancılaşmalarından nasıl ve ne zaman kurtaracağız.

Halk bir saniyede birden servete kavuşan vatandaşı gençlik okul sıralarında 18 yıl dirsek çürüten gençlik, bütün hayatı boyunca kazanamayacağı parayı hemen bir anda ayak üzerinde kazanıveren karaborsacıyı, dolandırıcıyı, vurguncuyu göre göre elbette bedbin olacaktır.

“Çalışan kazanır” “eken biçer” gibi güzel yalanları sağlam hakikatler haline ne zaman getireceğiz.

Bu memleket ve memleketin istiklal ve istikbaline bütün varlığı ile sarılan imanlı ülkücü gençlik, bu türlü hikmetinden sual olunmayan her ne varsa imha edecek arkacı zihniyeti ve arka fikirleri ortadan kaldıracaktır.

Yarının sağlam Türkiye’sini görünmezlerin, bilinmezlerin üzerine değil görünenlerin, bilinenlerin üzerine kuracağız. Bütün dünyaya bir zamanlar yedi deniz ve üç kıtaya hükmeden bir ırkın çocukları olduğumuzu göstereceğiz.

Yüce Allah yardımcımız olsun.            

Yeryüzü, sıkışmış gazını dışarı atarak nefes alır. Bu, hayatın devam etmesi için gereklidir. Mitik anlatımda depremin bir canlıya benzetilmesinin nedeni budur. Fakat eşya ile bağını doğru kuramamış, bu noktada bilgisini ve iradesini gereği gibi kullanmamış, yapılması gerekeni ihmal etmiş insan acı çeker. Fay hatları üzerine kurulan binalar, hatta belediye kararlarıyla fay hatlarının yerini değiştiren icraatlara tanıklık olduk. Deprem kuşağı üzerinde olan ülkemiz hem geleneksel yapı tarzını ortadan kaldırarak hem de bilginin ve tecrübenin gereğini ihmal ederek, daha doğrusu eşya olan ilişkisini yanlış kurarak ağır bedel ödemektedir. Bu meselenin bir boyutu olup, ibret almamızı gerektiren bir konudur. Çıkarmamız gereken sonuç ise şudur: Tabiat ile olan ilişkimizi bilginin, hakkın ve hukukun ölçülerine uygun olarak kurmamız kendimize ve hayatımıza verdiğimiz değerin göstergesidir.

Deprem, insanla tabiat arasındaki ilişkinin en kırılgan ve insanı sarsan boyutudur. Deprem, insanın aklını bulandırır. Acizliğini ve kimsesizliğini ifşa eder. İnsanın hayata tutunma bağlarının ne kadar zayıf ve cılız olduğunu gösterir. Acizliğini ve muhtaçlığını çok derinden hissettiği böyle bir ortamda insan, bir elin uzanmasını bekler. Güzel bir söz duymak ister. Hayatın söze sığmayan ve hiçbir ölçüye girmeyen anları vardır. Sözün düştüğü, hesabın altüst olduğu bu anlar ıstırabın yoğunlaştığı sıcak bir yaşa dönüşür. Gözünden akarsa gözyaşı olur. İçine akarsa kan olur. O sıcaklığı yüreğinin derinliklerinde hissedersin. ‘Istırabın ateşinde pişmek’ dedikleri şey belki de budur.

Bir olayı ve olguyu yorumlama konusunda ileri sürülen görüşlerden birisi şöyledir: Bir olayı ve hayat tarzını anlamanın en sağlam yolu, bizzat o olayı yaşamak ve hayat tarzına katılmaktır. Diş ağrısının ne anlama geldiğini, bizzat o acıyı çeken bilir. Bu anlayışa göre bir olayı ve hayat biçimini yaşamak, anlamaktır. Ben depremi çok acı bir şekilde yaşadım. 13 Mart 1992’de yaşanan Erzincan depreminde askerdim. Nöbete gittiğimiz bir akşam üstü yer raks etmeye, gök el çırpmaya başladı. Derinlerden korkunç bir uğultu geliyordu. Ağaçlar kökünden fırladı. Elektrik direkleri bakır teli gibi büküldü. Midemiz burnumuzdan döküldü… Askeri binalar sadece çatlamıştı. Fakat şehir altüst olmuştu.

Deprem insanlığı sınava tabi tutan bir olaydır. Can pazarıdır. Yakınlarını, malını ve mülkünü kaybeden insanların feryadı, insanın kulağında ağıtlaşır. Derinlerden gelen sesleri duyarsın, yüreğin ulaşır ama elinden hiçbir şey gelmez. O sese karşı çaresiz olmak kadar ağır hiçbir şey yoktur. Bazen o ağır ortamda birbirine kavuşan insanların sevincini görürsün; sanki yaşadığın zemheri, bahar olur. Hele, bu olayda küçük bir katkın olmuşsa dünya senin olur. Sanki dünyaya yeniden gelmişsin gibi. Öbür tarafta insanı insanlığına küstüren manzaralar görürsün. Acının ve feryadın yaşandığı ortamda insanların malını talan etme derdinde olan insanlar görürsün. İhtirasın esirlerine bakar insanlığından utanırsın.

Deprem, insanlığı sınava tabi tutan bir olaydır. Merkezi Van / Erciş olmak üzere Doğu bölgesini kuşatan bu olayın bir ucundan tutup, yardım elimizi uzatmanın ve insanlığımızı göstermenin tam zamanıdır. Bu kardeşlerimize elimizi uzatalım, eğer elimizi uzatamıyorsak dilimizle gönül alalım. İyinin ve doğrunun yapılmasını teşvik edelim. Çünkü insanın acizliğini ve ne kadar muhtaç olduğunu anlatan deprem, en fazla yalnız ve kimsesiz kalanları vurur. İnsan kendini, boşluğa atılmış gibi görür. Bizzat yaşadığım Erzincan depreminde ülkenin bir ucundan diğer ucuna kadar her ilden, asker yakınlarını ziyarete gelenler oldu. Bazılarının hiç kimsesi yoktu… Yalnızlığın ve kimsesizliğin insan benliği üzerinde bıraktığı iz o kadar derindir ki her acılı ve güzel gününde yalnız ve kimsesiz kalacağını düşünür, artık hiçbir derdini kimseyle paylaşamazsın. Ne cenazenin ne bayramın bir anlamı kalır. Onları çoktan tüketmiş olursun.

Evet, deprem bölgesinde hiç kimse yalnız ve çaresiz kalmasın. Sivil toplum kuruluşlarının, siyasilerin ve askerlerin hassasiyeti sevindiricidir. Her türlü tedbirin anında alınması ve sıcak bir ortamın oluşturulması, yaraların sarılması Türk Milleti’nin şanına yakışan bir davranıştır. Erzincan depreminde gönüllü olarak yardıma koşan askerlerin ardından komutan şöyle seslenmişti: Bu milleti, işte bunun için çok seviyorum. Farkındalığı yüksek, dayanışma ve yardımlaşma ruhunu kimliğinin bir parçası yapmış olan bu millet bu sınavdan başarıyla çıkacaktır. İnanıyorum ki bir bahar rüzgarı gibi hayata nefes veren eller yaraları saracaktır. Bütün milletimize, bölge halkımıza geçmiş olsun dileklerimi sunuyor, hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, ailelerine başsağlığı diliyorum.

TERÖRE TEPKİLER: Bitlis Güroymak’ta 5 polisimizi şehit verdiğimiz, 5 sivil vatandaşımızın öldürüldüğü saldırının ertesi günü Hakkâri Çukurca’da PKK saldırısıyla 24 şehit verdik. Bu olayların yurt çapında yarattığı infial ve cenaze törenleri ile mitinglerde katılım ve heyecan yüksekti.

Demek ki “sıcak sudaki kurbağanın refleksleri henüz tamamen körelmemiş.”

İzmit’te çeşitli STK’ların yaptığı münferit mitinglerden sonra 21 Ekim Cuma günü yürüyüş yolu ve Sabri Yalım Parkında gerçekleşen miting, halkımızın tahammül sınırına yaklaşıldığını gösteren canlı toplantılardı. Farklı siyasi kanaatlere sahip STK’ların desteğiyle binlerce kişinin iştirak ettiği bu açık hava toplantısı (siyasi partilerin profesyonelce hazırlanmış mitingleri hariç) benim bugüne kadar İzmit’te izlediğim en kalabalık ve en canlılarından biri idi.

Gazete ve TV’lerden izlediğimiz kadarıyla, şehitlerin cenaze namazlarına halkın katılımı da bir yerlere mesaj vermeye yetecek kadar muhteşemdi.

Teröre tepkilerin yansıdığı bu törenlerde halkımızın olgunluğu, teröristle Kürt vatandaşlarımızı ayırmadaki özeni, saldırganlık ve hakarete yeltenenlerin olmayışı her türlü takdirin üstünde idi.

Cenaze namazlarına devlet erkânının katılmış olması çok önemli. Cumhurbaşkanı ve Başbakan’ın bir cemaat önderinin cenazesini omuzlayıp taşıması üzerine “keşke şehit cenazelerine de aynısını yapsalar” yorumları yapılmıştı. Aslında milletin gönlünü almak bu kadar kolay. Allah’ın en kutlu makamları vaad ettiği şehitlere de, yakın dostlarınıza gösterdiğiniz kadar saygı göstermeniz yeterli olabilecek.

****

Fakat bir şey dikkatimi çekiyor. Bu cenaze törenleri ile teröre tepki mitinglerine katılmak hususunda iktidar yanlısı vatandaşlarımız ile iş adamlarımız çekimser, ürkek.

Bir kısım iş adamının tavrını Yılmaz Özdil Hürriyet’teki köşesinde çok çarpıcı ifadelerle dile getirmiş:

“Günlerdir bekliyorum. Galiba paraları bitti.  Şehit ailelerine, silahlı kuvvetlere, polis teşkilatına… Başsağlığı ilanı veren bi tane firma yok!

Sırf yalakalık olsun diye, kenarları kalın siyah çerçeveli sayfa sayfa ilanlar verip “derin üzüntüyle öğrenmiş bulunuyoruz, kederli ailenize, muhterem evladına” diyen arkadaşlar… Nerede?
Canını ortaya koyan çocuklarda… Menfaat olmadığı için mi? “Ölü yatırım” oldukları için mi?”

Elbette Başbakan’ın annesinin vefatı sebebiyle üzüntülerini dile getirenlere diyeceğimiz pek bir şey yok. Ancak vatanın bekası, milletin bölünmezliği uğruna şehit düşen gencecik fidanlarımız için, bu firmalar ve iş adamlarının en azından ilan, pankart, ulaşım desteği gibi katkılarının olmasını beklemek çok mudur?

****

İSTİHBARAT ZAFİYETİNİN SORUMLUSU

Yandaş medyada PKK’nın Çukurca saldırısında kullandığı ağır silahların taşınması ve 200 civarında olduğu tahmin edilen teröristlerin girişinde devletin istihbarat eksikliği ön plana çıkarıldı.

Bu istihbarat zafiyeti hakikaten çok önemli. Böyle kapsamlı bir saldırının daha karar alındığında öğrenilmiş olması, hadi olmadı harekete geçildiğinde fark edilip izlenebilmesi ve imha edilebilmesi gerekirdi.

Ancak burada yandaş medyanın yaptığı, zafiyetin Türk Silahlı Kuvvetlerinden kaynaklandığı ve sorumlu olanların da komutanlar olduğuna vurgu yapmak.

Elbette herkesin Eski Genel Kurmay Başkanımızın ifadesini hatırlayarak sormakta hakkı var: ABD’den alınan istihbarat ve İnsansız Hava Araçları (İHA) ile sağlanan görüntülerle, hani sınır bölgesi ve sınır ötesi bizim için BBG (Biri Bizi Gözetliyor) evine dönmüştü?

Buna ilaveten şu soruları da sormaya hakkımız olsa gerektir:

Ø  ABD’den istihbarat desteği neden gelmedi? BOP eşbaşkanları arasındaki muhabbetin devam ettiğini gösteren haber ve resimler yalan mıydı? İsrail’den alınan İnsansız Hava Araçları (Heronlar) çalışmadı mı?

Ø  E hani askeri vesayet bitmişti, TSK’ya artık sivil iradenin emrinde olduğu kabul ettirilmişti. Yüksek Askeri Şura ve Milli Güvenlik Kurulu toplantı düzeninde bile yansımasını görmüştük. TSK Başbakan’a bağlı diğer kurumlar gibi bir kurumdu. Genel Kurmay Başkanı da nihayet bir bürokrattı.

Ø  Başbakan kendisine ve hükümetine bağlı bütün emniyet güçlerinin birlikte ve koordineli çalışmasından sorumlu değil mi?

Emniyet güçleri ve onların istihbarat teşkilatları (askeri istihbarat, MİT, Emniyet İstihbaratı) hükümetin sorumluluğunda görev yapmıyor mu? Bunlardan herhangi birinde bir aksama varsa sorumlusu hükümet değil midir?

Ø  İnsanların yatak odalarında gizlice filme çekildiği, Genelkurmay Başkanının bile gizli toplantıdaki sesinin kaydedilebildiği, kozmik odadaki belgelere ulaşılabildiği, Donanma Komutanlığındaki döşeme altına gizlenmiş belgelerin öğrenilebildiği bir teknoloji çağında, bu birikime sahip istihbarat teşkilatlarımız PKK’nın saldırılarını neden önceden öğrenemez, ağır silahların sınırdan geçişine mani olamaz.

NOT: Van’da yaşanan depremde vefat eden vatandaşlarımıza Allah’tan rahmet, yakınlarına ve milletimize başsağlığı, yaralılara acil şifalar diliyorum.

Türkiye’de öteden beri “Türk Milliyetçiliği” üzerinde fırtınalar kopartılır ve “Türk Milliyetçiliği” yerden yere vurulur. Halbuki Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna vesile olan İstiklal Mücadelesini, Türk Milliyetçileri yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti devletini bedelini kanla ödeyerek kurmuşlardır. Bu durum bizim kaynaklarımızda göz ardı edilse de, Amerikan, İngiliz, Fransız ve diğer ülkelerin belgelerinde kayıtlıdır.

Hepimizin, sevdiğimizi söylediğimiz Mustafa Kemal Atatürk’te, bir Türk Milliyetçisidir ve bunu defaatle beyan etmiştir. Oysa kendini Atatürkçü olarak tanımlayan bir çok T.C vatandaşı buna karşılık Türk Milliyetçisi olmadığını vurguluyor ve milliyetçilikten uzak duruyor. Bu ne yaman çelişki veya bir takiyyedir!

Türk Milliyetçileri daima “ebed müddet” anlayışı içerisinde, kurmuş oldukları devletin sonsuza dek yaşaması için,  şuurlu, bir şekilde günümüze kadar fedakarca bir duruş sergileyerek gelmişlerdir.

Dünya konjektörünün değişmesi sebebiyle kah tabutluklarda yatmışlar, kah ihtilallerden sonra her türlü zulüme uğramışlar ve nihayetinde de ezan susmasın, bayrak inmesin, camiler ve kuranlar yakılmasın, örf-adet-gelenek-kültür bozulmasın diye 12 Eylül öncesinde olduğu gibi kahpe kurşunlarla toprağa düşmüşlerdir.

Ancak milliyetçilerin yüklendikleri bu misyondan hiç hoşlanmayanların anti propagandası ile de hiçte hak etmedikleri davranışlara maruz kalmışlardır.

Milliyetçilerin yani Türk Milliyetçilerinin sadece Türkiye için değil tüm Türk Dünyası hatta bütün mazlum ve mağdur milletler için üstlendiği tarihi ve insani görevden rahatsız olanlar, bir kara propagandayla, milliyetçiliği ve Türk Milliyetçiliğini; Hitler, Mussolini, Franco faşizmi ve faşistleri ile özdeşleştirmeye çalışmıştır.

Bu yetmemiş gibi milliyetçilere zaman zaman “katil” sıfatı yakıştırılmış; gaspçı, darpçı, çeteci, tahsilatçı ve laf anlamaz adam imajı kafalara yerleştirilmek istenmiştir.

Başka bir grup ise dinimiz İslam üzerinden, milliyetçiliğe ve dolayısıyla Türk Milliyetçiliğine saldırmıştır. İslam’ın ırkçılığa ve kavmiyetçiliğe karşı olduğu düşüncesiyle, dini her mekan ve ortam; Türk Milliyetçiliği aleyhine bir saldırı merkezi haline getirilmiştir.

Düşünebiliyormusunuz; kendisini İslamcı, liberal, sosyal demokrat, muhafazakar, komünist, ihtilalci, mikro milliyetçi, kürtçü  vs. olarak tanımlayan  ne kadar adam varsa, hepsinin karşı olmakta birleştiği tek nokta “Türk Milliyetçiliği” düşmanlığıdır.

Bu sebeple karşılaştığınız bir kişiye “Türk Milliyetçisiyim” deme gafletine düşerseniz, onun suratının aldığı halden, sizin hakkınızda ne gibi bir kanaate sahip olduğunu çok rahatlıkla anlayabilirsiniz.

Bu bize göstermektedir ki; yapılan planlı propaganda sonucu, milliyetçilik ve Türk Milliyetçiliği kavramları üzerinde büyük bir tahribat yapılmış ve buna birilerininde Türk Milliyetçiliği üzerinden geçinme arzusu eklenince, Türk halkının kafası iyice karışmıştır.

Günümüzde, hiç olmadığı kadar, milliyetçi olmaya, Türk Milliyetçilerine ve Türk Milliyetçiliği ideolojisine ihtiyacımız vardır. O halde bu kavramları yeniden tanımlamak, halkımızla bir araya getirerek barıştırmak ve de Türk Milliyetçiliğine düşman karanlık propaganda odaklarını yenmek gerekmektedir.

Türk Milliyetçiliği; milliyetini, dilini, örf ve adetlerini, kültürünü, sanatını vb. sevmek, inançlarına bağlı olmak ve bunları nesilden nesile güçlendirerek aktarmak suretiyle dünya hayatını yaşamak demektir.

Milliyetin ne olduğu ve millet kavramına nasıl ulaşıldığı apaçık bellidir. Aynı toprağa vatan diyen, acısı ve sevinci beraber, cefası ve sefası ortak, konuşunca anlaşan, cephede bayrağı ve namusu için hain mermiye baş uzatan, Allah’ı, peygamberi, kitabı bir ve diğerine saygılı insanlar topluluğu benim milliyetimi ifade eder. Bunu sevmekte milliyetçiliktir. Bunda da hiçbir yanlış yoktur.

Elbette ki; dünyamızda her bir şeyin adı olduğu gibi bu insan topluluğununda bir adı vardır. Ve bunun adı da “Türk”tür.

Bunun neresi yanlıştır? Bunun neresi ırkçılık ve kavmiyetçilik, bunun neresi faşistliktir, bunun neresi kötülüktür, bunun neresi düşmanlıktır?

Bir Alman, Fransız, İngiliz, Rus, Bulgar, Musevi vs. kendi milletini nasıl seviyor ve bu bir kabahat olmuyorsa, benim bir Türk olarak milletimi sevmem nasıl suç oluyor da bu sebeple horlanıyorum? Anlamak mümkün değil!

Türk Milleti ve eğer ortalıkta kaldıysa Türk aydınları; mutlaka milliyetini ve milletini sevmek demek olan milliyetçiliği ve de Türk Milliyetçiliğini halkın anlayacağı bir şekilde yeniden tarif etmeli ve bir değer olan Türk Milliyetçiliğine milletçe sımsıkı sarılınmalıdır.

Çünkü Türk Milliyetçilerinin özü sevgidir, saygıdır, inançtır, imandır, vefadır, yüksek ahlaktır ve değerlerin yaşama geçiriliş şeklidir.

Türk Milliyetçiliği pınarının kaynağı olan yerde alemlere rahmet olan Hz. Peygamber oturur ve etrafındaki halka da Hoca Ahmet Yesevi, Yunus Emre, Mevlana, Hacı Bayram Veli, Hacı Bektaş-ı Veli, Şaban-ı Veli, Mustafa Kemal Atatürk, Ziya Gökalp, Mümtaz Turhan, Erol Güngör, Seyit  Ahmet Arvasi bulunur ve ellerindeki temel rehber ise Kuran ve onun aydınlattığı ilimdir. Bu nedenle Kuran insana nasıl bakıyorsa, Türk Milliyetçileri de öyle bakmaktadır.

Hz. Ali diyor ki; “Soylar boylar, babaların anaların mensup oldukları soyla boyla değil, övülecek üstünlüklerledir.”  Bizde adına “Türk” denilen milletin, İslama bayraktar olarak insanlığa yaptığı hizmetlerle övünen ve sırf bu yüzden insanlığı ve tabiî ki milliyetini de seven “Türk Milliyetçileri”yiz.

Öyleyse şimdi oyunları bozma, tuzakları imha etme zamanıdır. Bunu da kendilerini Türk Milletine anlatmayı ve onlarla fikri ve zikri birlikteliği başarmış “Türk Milliyetçileri” yapacaktır.

Fransızların bir sözü var “kediye kedi demek” bu sözü en son Fransa devlet başkanı Sarkozy İran için kullandı  ve dünya siyasi edebiyatına da bu sözle bir deyim kazandırmış oldu. Yani demek istenilen; hiç kıvırttırmadan, eğilip bükülmeden yapılan işin adını doğru koymak.
Son günlerde hepimizin malumu olduğu gibi terör belâsı yeniden hız kazandı, zaten hiç bir zaman durmamıştı ama seçimler dolayısıyla hükümetle PKK arasında yapılan müzakere sonucunda sadece ötelenmişti. Bu vesileyle şu sıralar sınır ötesi harekât sözcüğü çok sık telaffuz edilir oldu. Daha önceleri muhalefet partileri, özellikle MHP sınır ötesi konusunu ısrarla gündeme getirirken hükümet, bundan şiddetle kaçınırdı ve hatta tabir yerindeyse bazan da alaya alırdı. Ama bakıyoruzda son günlerde sınır ötesi sözcüğünü nedense ağzından hiçte düşürmüyor. Nihayet Türkiye Büyük Millet Meclisinde yapılan bir görüşme ve oylama ile PKK ile mücadele adı altında sınır ötesi harekât teskeresi alınmış oldu…
Nedense dedim ama bunun nedeni gayet açık.ABD, kendi askerlerini Kuzey Iraktan yılbaşına kadar çekecek ve oradaki Kürtler bir yerde kendi başlarına sahipsiz, korumasız kalacaklar. Zaten Araplar bunlara diş biliyorlar, kolaymı Saddam öldürüldükten  sonra en az bir milyon Arap katledildi, genç kız ve kadınlarının bir çoğuna tecavüz edildi ve bir çok aydın ve vatan sever hapishanelere dolduruldu. Bütün bunların hiç birisi olmamış, yaşanmamış gibi kabul edilebilirmi, bunun içinmi gitti bunca canlar veya Kürtler gelip bunca zengin Petrol yataklarının üzerinde kendi devletlerini kursunlar diyemi?
Hafızalarımızı birazcık yoklayacak olursak komşu hükümet yetkilileriyle birlikte bizim hükümetimizde dahil olmak kaydıyla daha dün denecek zamana kadar Irak devletinin bölünmez bütünlüğünden bahsederlerken, bu günlerde ne yazıkki bu bütünlükten artık basedilmez oldu. Peşmerge liderleri devletin en üst düzey yetkilileri tarafından kabul ve ziyaret edilir oldular. Sessiz sedasız bizler istesekte istemesekte bir Kürt devleti kurdurulacak ve bunun en son hamiliğinide ne yazıkki Türk askerine yaptıracaklar ve bu olay alavere,dalavere derken her zaman olduğu gibi hafızalara Türkiyenin Araplara attığı gol olarak kazılacak.
“Yukarıdaki satırlar, en son 24 şehit haberinden önce yazılmıştı maalesef burnuma kötü kokular geliyor. İçimiz kan ağlasada görüyorsunuzki sistem tıkır, tıkır işliyor ve buyurun size Türk ordusunun Kuzey Irak’a girmesi için bir gerekçe daha doğdu”

Sağlık, beden ve ruh olarak tam bir iyilik halidir. Sağlıklı olma ve sağlıklı yaşamada doğru alışkanlıklar önemlidir. Doğru ve uygun beslenme, yeterli hareketlilik, yeterli uykuya sahip olma, uygun fizik aktivite, kişisel hijyen kurallarına uymak sağlığın sürdürülmesin de önemli etkenlerdir.

Sağlığın değiştiremeyeceğimiz, etkileyemeyeceğimiz yönleri vardır. Bunlar ailemizden gelen genetik vasıflarımızdır. Bunlara etki etmemiz mümkün değildir. Fakat sağlığımızı etkileyen diğer önemli bir  husus ise yaşam tarzımızdır. Bu tamamen bizim etkileyebileceğimiz bir durumdur. Yeterli ilgi, doğru bilgi ve uygulamalarla yaşam tarzımızı önemli ölçüde yönlendirerek sağlığımızı iyileştirebilir veya kötüleştirebiliriz.

Belirli ararlıklarla sağlık kontrol muayeneleri yaptırmıyor; şeker- kolesterol-ürik asit-üre gibi kan tahlilleriyle kendimizi takip ettirmiyor; hareket ve egzersiz alışkanlıklarımız yok veya yetersiz ise; beslenmemizde yeterli ve dengeli gıda almıyor, gerekli vitamin ve besin destekleriyle kendimize bakmıyorsak; yeterince ve uygun dinlenmiyor, uykumuza-tatilimize dikkat etmiyorsak, ailemizle birlikte bizi ferahlatacak imkanlarla moral sağlığımıza dikkat etmiyor, çevremizle ilişkilerimiz de olumlulardan ziyade olumsuz bir ortam oluşturuyorsak temel yapımız-genetiğimiz ne kadar iyi olursa olsun sağlığımız tehlike altında olacak ve yaşama kalitemiz gittikçe kötüleşen bir hayatımız olacak demektir.

Ruh ve beden sağlığı için egzersizin önemi büyüktür. Uygun ve yeterli bir egzersiz kalbimizin dostudur. Bu kalp ve damar hastalıklarını önleyerek daha sağlıklı ve uzun hayat sürmemizi sağlar. Varsa şekerimizin, tansiyonumuzun daha kolay kontrolüne destek verir. Adale ve iskelet sistemimizi güçlendirir ve hastalanmasını önler, yaşlanmamızı geciktirir. Moral sağlığımızı iyileştirir.

Yeterli ve uygun bir egzersizin ölçüsü nedir? Neler yapılabilir?

Yürümek, koşmak, yüzmek, bisiklete binmek, merdiven çıkmak, kayak yapmak…. Bize istediğimiz faydayı sağlayacak spor çeşitleridir.

Haftada iki- üç kez 30 – 35 dakikalık veya günde üç-dört kez 10 dakika yapılan bir egzersizle yeterli faydayı sağlayabiliriz. Her egzersizden önce ısınma hareketleriyle vücudumuzu hazırlamalı, sonra sporumuzu yapmalıyız. Bu sporun sonrasında da soğuma hareketleriyle kas ve adalelerimizi rahatlatmalıyız.

Kalp hastalığımız var ise, tansiyon hastası isek veya yaşımız 60’ı geçmiş ise önce bir doktor kontrolünden geçip doktorunuzun tavsiyesi çerçevesinde spor yapmalıyız. Sporumuzu sürekli kılmak bunun lüzumluluğuna inanıp günlük programımıza koymakla mümkün olur. Sporumuzu daha eğlenceli hale getirmek için sevdiğimiz bir spor türünü seçmeli ve uyumlu bir grup kurmaya çalışmalıyız.

Şehrimizde, Kocaeli’mizde yaşadığımız için  böyle bir imkanı çok daha kolay bulabiliriz. Özellikle son dönemde yerel yönetimlerin gerek yürüyüş parkurları; gerek yüzme salonları; gerekse hafif egzersiz yapmaya uygun yerlerin oldukça fazlalaşması ve kolayca ulaşılabilmesi mümkündür. Yeter ki biz niyet edip böyle bir işe zaman ayırabilelim.

Kocaeli’miz de İzmit merkez dahil her bir ilçemizde birden fazla yürüyüş parkurları mevcuttur. Nerede ise her mahallede kültür  fizik hareketlerine yardımcı spor aletlerimiz şehir insanına hizmet vermek için hazırdır. Halka hizmet veren yüzme havuzlarının sayısı her geçen gün artmaktadır. Yürüyüş parkurlarımız böyle bir ihtiyacı fazlası ile verebilecek özelliktedir. İster deniz kenarında  denizin temiz kokusu ve martı sesleri eşliğinde, ister dere kenarında doğal ve tabii güzellikler içinde yürüyüş yapma imkanları mevcuttur. Bu ortam ve imkanlar sebebiyle Kocaeli’nde yaşayan insanlarımız arasında her geçen gün daha fazla insan spor yapar hale gelmektedir. Büyükşehir Belediye Başkanımızın konuya önem vermesi ve bizzat kendisinin sabah yürüyüşlerini alışkanlık haline getirip insanlara önderlik yapması takdir ve tebrik edilecek bir husustur.Kendi döneminde yapılan bu yürüyüş parkurları döneminin unutulmayacak ve hayırla hatırlanacak basit gibi görünen fakat çok önemli bir hizmet çeşidi olarak kayıtlara geçecektir.

Sporun önemi ve  imkanlarımız bu kadar uygun iken Kocaeli’nde yaşayan bizlere niyet etmek ve gayret etmek kalmaktadır. Kadın-erkek ayırt etmeden insanlarımızın daha sağlıklı bir hayat sürmesi için hiç bir ekonomik yük gerektirmeyen böyle bir alışkanlığı edinmesi dilek ve temennisi ile sağlıklı bir gelecek dilerim.

Terör, uluslar arası siyasetin kirli bir yolu ve aracıdır.
Hemen her ülkede farklı etnik ve dini gruplar birlikte yaşar. Herhangi bir ülkenin üzerinde emperyal amaçları olan güçlü ülkeler bu ayrılıklar üzerinden kirli siyaset yaparlar!
Mahallenin delikanlısı, mahallenin kopillerini birbirine karşı kışkırtır, onların kavgalarını sadist bir zevkle izler, sonra bir tokat birine bir tokat ötekine vurur; “ayrılın lan” der!
Terör sahnesinde de oyun böyle oynanır!
Küresel ölçekte faaliyet gösteren Çok Uluslu Şirketler, bir ülkenin petrol ve maden kaynaklarını ele geçirmek ya da silah satışlarını artırmak için, bölgesel savaşları kışkırtmak için terörü maddi manevi desteklerler!
Dünyadaki terörün en büyük aktörü NATO’dur!
NATO, emperyalist güçlerin yani “Küresel Şirketlerin” silahlı gücüdür.
NATO, Libya’ya saldırırken “NATO’nun Libya’da işi ne?” diyen Başbakanımız, daha sonra bu saldırının destekçisi olmadı mı?
SURİYE, düne kadar iyi komşumuzdu da şimdi neden “tü kaka” oldu?
NATO ve ABD istedi diye, topraklarımızda kurulacak olan “Füze Kalkanı” emperyal güçlerin ve İsrail’in kalkanı değil mi?
 İran’a yönelik bu kirli düzen, bu en eski dost ve komşumuzla aramızı açmaz mı?
Suriye ve İran hiçbir şey yapmadan sadece uzaktan mı bakarlar sanıyorsunuz!?
“Uluslar arası siyasette güçlü olmak ve liderliğe oynamak için ULUSAL GÜÇ açısından güçlü olmalısınız!”
Dış borçları sürekli büyüyen, bütçesinin önemli kısmını borç faizlerine ayıran, dış ticaret açığı yükselen, ekonomik düzeni- bankaları, sigorta şirketleri, borsası, en stratejik kuruluşları- yabancıların kontrolünde olan bir ülkenin uluslar arası siyasette rolü ne olabilir?
Ancak “figüran” ya da “dublör” olur!
Bu gerçeğin bilincinde olmayan ve kendisini baş aktör gibi görenlerin bu ülkenin başına getirdiği bir beladır terör!
“Komşularla sıfır sorun” diyerek komşularıyla, en yakın dostlarıyla bozuşan bir oynak dış siyasetin ağır faturasıdır terör!
Teröristler bunca silahı, mühimmatı, yiyeceği, içeceği, giyeceği nereden buluyor sanıyorsunuz?
Sözde uydular ve insansız casus uçaklarla teröristleri adım adım takip ediyoruz!
Nerede bu uydular?
Nerede bu casus uçaklar?
Kimin ipi kimin elinde biliyor musunuz!?
 

Terör devamlı Türkiye’nin gündemindedir. Türkiye hedef alınan bir coğrafi konum üzerindedir. Dost, düşman terörü bize karşı kullanmaktadır. Terörle mücadelenin uzun soluklu bir faaliyet olduğunu kararlılık ve süreklilik gerektirdiğini unutarak açılımlara girdik. Hatta silah bırakmamış örgütle doğrudan veya dolaylı müzakereye giriştik. Örgütün isteklerini silahsızlanma şartı ile kabul eder olduk. Askerimizle uğraştık. Dış taleplerle kurumu yıpratmaya çalıştık. Terörle mücadele edenlerle mücadele ettik.  Kuzey Irak’taki yönetimi ve Bağdat’ı destekledik. Onlara olmadık hizmetler verdik. Onlardan medet umduk. Yanlış anlaşmalar yaparak mücadeleyi izin alarak yapar duruma girdik. Pazarlık gücümüzü yitirdik.

Yeni anayasayı bile etnik merkezli ve marjinalleri destekler şekilde hazırlamaya çalışıyoruz. Bütünü değil de araştırmalarda %5-7 arasında değişen milli kimliği, devleti ve vatandaşlığı reddeden marjinalleri esas aldık. Ondan sonra da terörden şikâyetçi oluyoruz. Bu çelişkiyi Türkiye çözmeli. Siyasi iktidar kadar ona rey verenleri de vebal altında bulunduğunu artık fark edelim. Dizi izlemekten, yalan rüzgârlarından ve oyalayıcı konulardan fırsat bulabilirsek…

Anayasa veya başka bir konuda bir şeyler yapacaksak,  Türk Milletinin varlığını göz ardı edemeyiz. Yapılan bütün araştırmalar etnik kimliği değil, milli kimliğin ön planda yer alması gerektiğini gösteriyor ve etnik ırkçılığı, bölücülüğü reddediyor. Bunun en son örneklerinden birisi de 2011 Türkiye Değerler Araştırması‘dır. Türklüğü ile iftihar edenlerin oranı %70’i geçiyor. “Oldukça iftihar ederim” diyenlerin oranı da %15’lere dayanıyor. Türklüğü reddedenler %6’da kalıyor.

Açık Toplum Vakfı ve Boğaziçi Üniversitesi’nce yapılan bir araştırmada  “Türk Dili ve Türk Kültürü içinde yaşıyorum” ve “öncelikle bunlar gelir” diyenlerin oranı %86’yı buluyor. “Etnik dilim ön planda yer alır, Türk Dili ve kültürü ile bir bağım yoktur” diyenler %5 çıkıyor.

Bilgesan Stratejik Araştırmalar Merkezi’nce yapılan araştırmada Bağımsız Kürt Devleti talebi anadili Kürtçe olanlarda %9.9’dur. Federasyon talebi de  %5 dolayındadır. Genelde araştırmalarda bir yanlış yapılıyor. Zazalar çok farklı bir yapıda olmalarına rağmen, Kürtlerle bir gösteriliyor. Kürt ırkçılığı çizgisinde olanlar buna bilhassa dikkat ediyor.

Değişik araştırmalarda ortaya çıkan sonuçlar tavizcileri, açılımcıları ve Türkiye’yi tanınmaz hale getirmek isteyenleri açıkça tekzip ediyor; doğrulamıyor.

Bu durumda %5-7 dolayında olan marjinal bir grubu ve dış dayatmaları esas alarak Türkiye bir anayasa oyunu oynanamaz. Kürt vatandaşlarımız da önemli oranda terör örgütü ile veya aynı hedefleri silahsız gerçekleştirmek isteyenlerle aynı çizgide değildir. Kurmançça konuşan herkesi PKK üyesi görmek de son derece yanlıştır. Terör örgütünün amaçlarına hizmet eder.

Bize yabancı olan etnik ayrımcılık ve ırkçılıkla bu kadar uğraşmak yerine; ülkenin asıl sorunlarını ele almalıyız. İşsizliği, bugünün sanayi toplumlarını karşılaştığı sorunlarla ileride karşılaşmamak için neler yapılması gerektiğini düşünmeliyiz. Türkiye’nin iktisadi ve siyasi kuşatmadan nasıl kurtarılacağını tartışmalıyız. Dev adımlarla büyüyen dış ticaret açığı ve cari açığın yarattığı ipotekleri, Türkiye’yi ithal cennetine dönüştüren yanlış kur politikasını, ithalat patlamasını, her yıl 15-20 milyar dolar faiz ve kar olarak dışarıya yapılan transferleri, bankaların dış açık dolayısıyla yabancılara gittiğini düşünmeliyiz.

Uygulanan İktisat Politikasının dışarı ile ortak bir azınlık grubu tatmin ettiğini, Türk Milletini fakirleştirdiğini, ülke çıkarları ile bağdaşmadığını görelim. (Bu konuda Prof. Dr. Esfender Korkmaz’ın yazılarını dikkatle izleyelim.) Zaten ülke çıkarlarını hesaba katarsak, ekonomik krizlerin hemen kapımızda olduğunu bilelim.”ABD’nin menfaatlerine dokunmayalım, ABD ileride Müslümanlaşacak” şeklinde CIA bağlantılı sözde Müslümanların acıklı halini fark edelim. Yaklaşık 82 ülkede internet kullanılarak yapılan protesto hareketlerinin, yürümeyen, köhneleşmiş Dünya düzenine isyanın bizi de ilgilendirdiğini fark edelim.