Her milletin mutlaka bir milli ülküsü / gayesi / ideali / felsefesi / mefkûresi vardır; olmalıdır… Milli ülküyü şöyle ifade edebiliriz; kısa vadede gerçekleşmesi mümkün olmayan, fakat ona ulaşmak için mutlaka sürekli gayret gerektiren ve kuşaktan kuşağa (nesilden nesile) aktarılan bir düşünce, fikir bütünüdür… Bunun örneklerini de vermek mümkündür; Yunan milleti için “megaloidea”, Yahudiler için “vaat edilmiş topraklara sahip olmak” ya da “büyük İsrail imparatorluğu”, Ermeniler için Anadolu’nun yarısını alarak “Batı Ermenistan’ı” kurmak, ABD’li için de, her şart ve ortamda “ABD menfaatlerini korumak ve kollamak; dünyayı yönetmek” gibi…

Peki, Türk milletinin milli ideali nedir?

Her millet için bu milli ülkü, “kutsallık” derecesindedir… Bir fert için esas olan gaye de, bu milli idealin gerçekleşmesi yolunda katkı yapmak, önemli görevler yapmaktır…

Mülksüz kahramanlar…

Kişilerin milletine, ülküsüne hizmet edebilmeleri, düşüncelerini gerçekleştirebilmeleri için, kısaca millete bir şeyler verebilmeleri için, “çıplak” olmaları gerekir; kendini millete adamış olmaları gerekir…

Türk milletine, tarih boyunca, bir şey veren insanlara baktığınızda, “mülksüz” insanlar olduğunu görürsünüz; vatana, millete kendini adamış insanlar, herhangi bir “mülk” edinme hırsları olmamış, böyle bir gayeleri de yokmuş; cepheden cepheye koşmuşlar, savaşmışlar ve ölmüşler; milletin ve vatanın geleceği için…

Bakınız Mustafa Kemal’e, bakınız İsmet Paşa’ya, bakınız Kazım Karabekir’e, bakınız Fevzi Çakmak’a, bakınız Rauf Orbay’a, bakınız Salih Bozok’a ve diğer İstiklâl Savaşının önderlerine… Çanakkale savaşlarında şehit olan, gazi olan vatan evladı komutanlara, Mehmetçiklere bakınız… Tek gayeleri olmuş; vatan için, bayrak içi, millet için, iffet için katkı yapmak… Savaşmak, savunmak ve ölmek… Kendilerini adamışlar vatan için… Kırk yaşına kadar cepheden cepheye koşmuşlar; ne ev, ne bark, ne çoluk çocuk, ne de eş…

Ne apartmanlar, ne araziler, ne villalar, ne holdingler, ne gemicikler, ne de kilolarla altınlar… Hiç birisi olmamış onlara nasip… Sırtlarında bir sakoları ve bellerinde palaskalarıyla tabancaları-kılıçları olmuş… Olanların da geride bıraktıkları ne çocuk, ne eş düşünmeye vakitleri olmuş… Ülkenin, milletin kurtuluşu için hep seferdeydiler…

Toprağı vatan yapan kültür-bilgidir…

Bu yalın kılıç, savaş neferi vatan fedailerinden ayrı olarak bir grup daha vardı; onların ne kılıçları, ne palaları, ne de palaskaları vardı; toprağın vatan olabilmesi için o toprağa kültürün, geleneğin, inancın ekilmesi gerekiyordu; irşat bahçelerin yeşermesi gerekiyordu, bu tip bahçelerin önce oluşması, sonra imarı gerekiyordu…

Bu bahçeler irfan ve ilim bahçeleriydi, irşat ocaklarıydı… Bunu yapanların sadece bilgelikleri, sevgileri, iyilik ve şefkatle dolu yürekleri vardı…

Bilgileriyle insanları irşat edip aydınlatıyorlardı; ilmin, bilginin, irfanın ne demek olduğunu; helâl-haramın ne anlama geldiğini; kul hakkını, vatan kutsallığını anlatan bilge kişiler…

Bunlar mülksüz bilge kişilerdi… Onların hiç bir yerde malları da mülkleri de olmadı… Onlar da kendilerini adamışlardı; toprağın vatan olabilmesi için seferdeydiler; bilgileriyle, sözleriyle, telkinleriyle; en önemlisi de özü-sözü birlikte yansıyan kişilik ve davranışlarıyla, icraatlarıyla örnektiler; böyle katkı yapıyorlardı vatan hizmeti için…

Toprağı bilgiyle, inançla, imanla yoğuruyorlardı bu mülksüz bilge kişiler…

Boğazın süzgeci…

Milletin kaderine hükmedenler büyük sorumluklar taşırlar. Sadece bugün için değil gelecek için de sorumludurlar. Devleti millet adına yöneten yöneticiler, eğer ağzına geleni, aklına getirileni düşünmeden, tartmadan biçmeden söylerse, yanlış yapmış olur. Devlet adına konuşan kişinin her söylediği, o devlet için “belge”, “gerekçe” olarak düşmanları tarafından bugün olmazsa bile “yarın” mutlaka kullanılacağını bilmeleri gerekir…

Boğaz 9 boğumdur… Dokuzuncu boğum “süzme” görevini yapar… Boğaz süzgeci delinmişlerin söylemlerinde “ayar” yoktur… Bu kişilerin ülke idare etmeye ne hakları, ne de yetkileri vardır…

Devlet idaresi, ulu orta konuşularak idare edilen “hobi derneği” de değildir… Herkes sorumluluğun farkına varmalı… Her yetkilinin ağzından çıkan sözü, kulakları duymalıdır…

Yeniden kurtuluş…

Üç kıtaya yayılmış “İri Dev” olarak adlandırılan Osmanlıdan geriye kalan “küllerden”, kurtuluş mücadelesi verilerek yaratılan Anadolu’yu bize “vatan” yapan yalın kılıç savaşan mülksüz kahramanlar, şehit-gazi komutanlar, şehit-gazi Mehmetçikler, mülksüz bilge kahramanlar, ülkemde olup bitenlerden dolayı ebedi mekânlarında rahatsızdırlar…

Durum şunu gösteriyor ki, Türk Milletinin, Türk yurdunun yeniden bu evsaftaki mülksüz kahramanlara, bilge kişilere ihtiyacı var…

Sizce yok mu?

Ünlü sosyolog, fikir adamı ve Türk milliyetçiliği fikrini sistemleştiren Ziya Gökalp,  87. ölüm yıl dönümünde Çemberlitaş’taki kabri başında rahmetle anıldı. Aydınlar Ocağı ve MHP İstanbul İl Teşkilatı tarafından düzenlenen toplantıda Z. Gökalp çeşitli yönleri ile ele alındı.

1876’da Diyarbekir’de doğan rahmetli Gökalp’in ölüm tarihi 25 Ekim 1924’tür. Gökalp,  Diyarbekir’in en köklü ve eğitimli ailelerinden birine mensuptur. Babası Buhara Türklerinden Mehmet Tevfik Efendi, Çermik kazasından Diyarbekir’e gelmiştir. Gökalp’in okuma alışkanlığını kazanması ve edebiyata ilgi duyması babası sayesindedir. Babasından Arapça ve Farsça öğrenmiştir. Gökalp’in yetişmesinde babasının çok geniş kütüphanesinin önemli yeri vardır.

O, yalnız bir Üniversite hocası ve Millet Meclisinde mebus değil; Türklüğün hocası ve sosyoloğu idi. Günlük politika üzerine çıkan; milli endişe sahibi, yüksek düşünebilen bir büyük değerdi. Yazarken ve konuşurken mutlaka mesaj veren, tevazu sahibi, diğergam, oldukça mahcup ve insani ihtiraslarından sıyrılmış bir örnek milliyetçiydi. Edebiyat Fakültesindeki dersinden alınıp Malta’ya diğer aydın ve siyasilerle beraber sürgün edilmişti. O dönemde bugün ABD’nin oynadığı rolü İngiltere oynuyordu. Teslimiyetçiliği ve mandacılığı reddedenler toplanıyordu. Malta’da bulunduğu sırada Milli Mücadelenin başarılı olacağı inancını hiçbir zaman kaybetmeyen Gökalp, “Malta Mektupları” isimli bir eser de yayınlamıştır.

smanlıcı hareketin başarılı olamaması, İslamcı görüşün de Osmanlıyı tekrar bir arada tutamaması karşısında;  Milli Mücadeleden başka bir yol olmadığını görmüş, mandacı ve teslimiyetçi görüşlere karşı milli devletin kurulması için Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde Türk Milletinin milli bağımsızlık hareketine gönül vermişti.

Aslında Türkçülük hareketi, diğer iki yolun sonuç vermemesi üzerine önem kazanmıştır. Türkçülük hareketi, bazılarının zannettiğinin aksine, bir etnik milliyetçilik projesi değil; İmparatorluk bünyesinde zamanla dışlanan ve kaybedilen kimliğin tekrar kazanılmasıdır; asla dönüştür. İmparatorluktan milli devlete geçişte asli unsur etrafında milletleşmenin adıdır. Bu birlikteliğe asli unsur olan Türklerin dışında kimse de zorlanmamıştır.

Saltanatın ve İstanbul Hükümetinin muhalifi olduğundan ve Milli Mücadeleyi desteklediğinden,  kendisini sevmeyenler Türk olmadığını iddia etmişlerdir. İttihat ve Terakki ileri gelenlerine ve milli güçlere saldıran Ali Kemal (Artin Kemal), bu iddiada bulunmuştur. Bu haine ve diğerlerine rahmetli Gökalp, “Bana Türk Değil Diyene” isimli şiiriyle cevap vermiştir. Bu şiirden bazı mısralar aşağıdadır:

Hatta ben olaydım Kürt, Arap, Çerkez/ İlk gayem olurdu Türk milliyeti/ Çünkü Türk kuvvetli olursa mutlaka/ Kurtarır her İslâm olan milleti/ Türk olsam, olmasam ben Türk dostuyum/ Türk olsan ve olmasan sen Türk düşmanı/ Çünkü benim gayem Türkü yaşatmak/ Senin öldürmek her yaşayanı/ Türklük hem mefkûrem hem de kanımdır/ Sırtımdan alınmaz, Çünkü kürk değil/ Türklük hâdimine Türk değil diyen/ Soyca Türk olsa da piçtir, Türk değil.

Peyami Safa, Gökalp’in ölümü üzerine,  “O mücerret bir sosyoloji değil; Sakarya’yı kazanan, Lozan’ı yaratan, Ankara’yı yapan canlı fikirdir”; Yahya Kemal ise, “Diyarbekir’in harika olan bu oğlu, istikbalin hayal edilen binasını kuran dev bir mimardır. O, ilk Müslümanlar gibi mütedeyyin (dindar), ilk Türkler gibi bâni (kurucu) idi”  demiştir.

Z. Gökalp İktisat Derneği kurarak iktisadi milliyetçilik konusuna da eğilmiştir. Türkçülüğün esasları kitabında “İktisadi Türkçülük” bölümü vardır. Gökalp, bugün karşılaştığımız iç ihanetlere, ekonomiden dış politikaya kadar süren yağmaya, dış kuşatmalara, dayatma ve tuzaklara, Türksüz Anadolu, Atatürksüz Türkiye gayretlerine, Türk’e karşı yapılan ırkçılığa, 1982 Anayasasını milliyetsiz ve Türksüz hale dönüştürmeye, milletleşmeyi reddeden ve demokratikleşme diye yutturulan ve demokrasi ile çelişen etnik ırkçılığa ve fitneye karşı hâlâ görüşlerinden faydalanılabilecek bir zirvedir. Namaz isimli şiiri “Türkleşmek, İslâmlaşmak, Muasırlaşmak” isimli kitabındaki şifreler  O’nun fikir çizgisini ortaya koymaktadır.

Kimliği kültürel olarak ele alan Gökalp, “Türk olmak için yalnız Türk kanı taşımak, yalnız Türk ırkından olmak kafi değildir; Türk olmak için önce Türk harsı ile terbiye görmek ve Türk mefkuresi için çalışmak şarttır. Bu şartlara haiz olmayanlara kanca ve ırkça Türk olsalar bile Türk ünvanı veremeyiz.” “Atalarımın Arap veya Kürk soyundan geldiğini tespit etmiş olsaydım bile; kendimi yine Türk olarak kabul edecektim. Çünkü araştırmalarım sonucunda kimliğin kültürel olduğunu gördüm.” İfadeleri kendisine aittir. E.Durkheim’den farklı olarak Türk Sosyoloji geleneğini kuran, kavramlar ve ilkeler geliştiren Gökalp anlaşılmadan milliyetçi olunamaz; milli menfaatler korunamaz. Gökalp’te ırkçılık arayanlar, zihinleri azınlık ırkçılığına kapılanlar ve çöken ideolojik kalıpların dışına çıkamayanlardır.

Türkiye bir deprem ülkesi.  Bu sebeple pazar günü yine Van’da bir depremle yüzleştik.

Yıkılan binalar, enkaz altında kalan insanlar, toz, toprak ve gözyaşı…

Gözle görülen bir şey var ki;  17 Ağustos 1999’a göre çok daha hazırlıklıyız. Ancak bunun yeterli olduğunu söylemek yanlış olur.

Şehirlerimiz, kasabalarımız ve köylerimiz maalesef ne depreme ne de çağdaş imar ve inşa hareketlerine göre yapılmış.  Doğrusunu yapmaya da mecalimiz yok.

Bu bize Türkiye’nin kaynaklarının boşa kullanıldığını gösteriyor. Cumhuriyet döneminde Türk insanın hayaline ve aklına gelmeyecek işler başarılmasına rağmen henüz istediğimiz sonucu alamadığımızı görüyoruz.

Her Türk vatandaşı,  Türkiye’nin ortak zenginliğinin niye boşa kullanıldığını sorgulamalıdır.  Yoksa Türkiye Allah vergisi zenginliklerini iyi kullanabilmiş olsaydı, Van depreminde olduğu gibi kolayca yıkılmaz ve canlarını kaybetmezdi.

Türkiye’nin son 30 yılda bölücü terörü önlemek için harcadığı paranın 450 milyar dolar olduğu söyleniyor. Biz böyle bir parayı şehirlerimizin, depreme dayanıklı imarı ve inşası için harcasaydık, kaybedeceğimiz can sayısının bugünkünden az olacağı muhakkaktır.

Türk Milletinin ve Türkiye’nin düşmanları;  insanımızın zenginliğini kullanmasını, mutlu ve huzurlu olmasını, günümüzün teknolojisine uygun yaşamasını ve illaki güçlü olmasını asla istememektir. Bu açıdan bakınca PKK’nın üstlendiği rol çok daha iyi anlaşılmaktadır.

PKK sözde kurtuluşuna önderlik yaptığı insanların, iyi yaşamasına, eğitimine, sağlığına engel olmaktadır. Van’daki deprem bu gerçeği bir kez daha ortaya koymuştur. Eğer parayı insanımızın mutluluğuna ayırabilseydik her şey çok farklı olurdu.

Şimdi üzerimize düşen yaraların sarılmasıdır. Atatürk’ün “Cumhuriyeti kuran Türkiye halkına Türk milleti denir” veciz sözünden yola çıkarak Türk Milletinin ayrılmaz bir parçası olan Van, Erçiş, Bitlis ve diğer mahallerde meskun kardeşlerimizin yardımına koşmalıyız.

Büyük Türk Milleti; Allah’ın izniyle hiçbir kimseye müdane etmeden bu işin altından kalkacak güç ve kudrettir. Elhamdülillah kimsenin de yardımına ihtiyacımız yoktur. Somali’ye, Afganistan’a, Pakistan’a, Afrika’ya, ve yardım eli dünyanın dört bir köşesine uzanan Türk Milleti, elbette kendi memleketine ve insanına cebindeki son kuruşa kadar sahip çıkacaktır.

Ancak Van depremi bize tefekkür etmek içinde bir neden ve fırsat olmalıdır. Vatanımızın karşı karşıya olduğu sorunların, emperyalist küresel güçlerce suni olarak çıkartılmış sorunlar olduğunu görmek ve bu yeni haçlı saldırılarına karşı hep birlikte durmak gerektiğini vakit çok geç olmadan anlamalıyız.  Çünkü Türk Milletinin karşısındaki güçler, Prof. Dr. Timur Kuran’ın kapitülasyonlar için söylediği “modernleşmenin itici gücü olmuş bir sistem” örneğinde olduğu gibi kötü lokmayı iyi bir kılıfta bize yutturmaya devam eder.

Bunlardan dolayıdır ki; Türk Milleti olarak güzel yaşamak ve mutlu olmak istiyorsak aklımızı başımıza almalı ve nerede yanlış yapıyorsak tefekkür etmeliyiz. Van’da kaybettiğimiz kardeşlerimiz, yaralılarımız ve enkaz aslında bize çok şey anlatıyor.

Geçen yüzyılın başlarında İKİ ANA EKONOMİK SİSTEMİN SAVAŞI VARDI.

Sosyalizm ve Liberalizm!. 

Çok basit ifadesi ile Ekonomik Faaliyetleri DEVLET yapmalıdır, ya da EKONOMİ Serbest bırakılmalıdır şekline iki zıt teori…

Her iki teorinin de savunucuları vardı. Hatta ifrata kaçanlar vardı. Sonuçta keskin hatları ile KOMÜNİZM ve LİBERALİZM katı uygulama alanları bulmuştu.  

Giderek “Karma Ekonomi” fikri hakim olmaya da başlamıştı. Bazı konular tamamen serbest bırakılmalı, ya da; bazı ekonomik konuları Devlet üstlenmeye devam etmeliydi.   Uygulamada bu anlayış hakim oluyordu.

Komünizmin tamamen çökmesinden sonra, ya da daha doğru tespitle Devlet elindeki Ekonomik Güç Özelleşirken birilerine sağlanan ÇIKAR HEVESİ ile; Özelleştirme Abartıldı.

Daha gerçekçi bir ifade ile, şüphe uyandıran ÖZELLEŞTİRME modelleri için; “Bunlar özelleştirme değil PEŞKEŞ ÇEKME’dir” kanaati yaygınlaştı. Aslında bu düşünce tarzı HAKSIZ YARGI olarak nitelenebilirdi. Ama örnekleri böyle düşünenleri haklı çıkarıyordu.

Özelleştirme adına Milli Değerler, yabancı sermayeye adeta peşkeş çekildi.

Bu söylem ve bu mantık aslında hiç sevmediğim bir tarz. Ama gel gör ki; sonunda söyletiyorlar.

Satışı yapılan değer bir üretim tesisi olsa, bu ülkenin hammaddesini, iş gücünü kullansa ve bunlarla bir katma değer yaratsa ve bunu da ihraç etse sözüm olmaz. Satılan değerler, rant getirici gayrimenkuller, iş merkezleri, Bankalar, Sigorta Şirketleri ve Ticari İşletmelerdir.

Bu unsurları satın alanlar, diledikleri kadar somurur (Yani Sömürür) ve işlerine gelmediği anda bırakıp kaçarlar. Geride kalacak hiçbir şeyleri yoktur.  Ayrıca bu işletmeler KÂRLI oldukları sürece başka bir olgu devreye girecektir, bunlar size verdikleri değeri, satın alma bedelini, kısa sürede KÂR TRANSFERİ şeklinde geri götüreceklerdir. İşte bu kâr transferleri, korkulacak boyutlardaki CARİ AÇIĞIN da nedeni olacaktır.  Ana Para olarak verdiklerini kâr transferi şeklinde kısa sürede geri alacaklardır.  Böyle olmasa, böyle bir beklentileri olmasa kesinlikle gelmezler.   

Sonra birileri çıkar ve derler ki; FİNANSE EDİLEBİLİR CARİ AÇIK TEHLİKELİ DEĞİLDİR. CARİ AÇIK FİNANSE EDİLEBİLDİĞİ SÜRECE SORUN YOKTUR.

Bunun aksini söylemek mümkün mü?

Önemli olan bu Finansı nasıl sağladığınız olacaktır.  Bu finans sağlam kaynaklı olursa, sürekli olursa sorun yoktur. Ama bu mümkün müdür?

İşte bizim son üç yıldır yazıp çizdiğimiz, haykırdığımız olay budur.

Görünürde Cari Açık Finanse edilmektedir. Ama görünürde…

Nasıl?  Yeni satışlarla!..  Cazip yabancı sermaye daveti ile, yüksek faiz ve kur oyunları ile…

Ve bir gün, bir gün bunları yapamadığınız zaman tılsım bozulacaktır. Bozulmuştur.

Ve işte satacak cazip değeriniz kalmamıştır. 

Bankalarınıza, Şirketlerinize kuşku ile bakmaktadırlar.  

Dış Ticaretiniz zaten açık vermektedir. Ve bu ithalat rejimi ile tersi de mümkün değildir.

Cılız bir ışık doğmuştur. Yurt dışında yatırım yapan TÜRK ŞİRKETLERİ…  Bu ışıkla birlikte bizden de bir ses yükselmiştir; “İŞTE ŞİMDİ TÜRKİYE BU YÜKÜN ALTINDAN KALACAKTIR” dedik ve yazdık. Mısır’a, Çin’e giden Sabancı Şirketlerini örnek gösterdik. Ciddi Türk Şirketleri, bunların yurt dışı yatırımları çoğaldıkça, bunlardan istikrarlı bir şekilde geri dönüş sağlandıkça, cari açık azalabilecektir. Dedik.. Ne var ki, Devlet ve Reel Sektör de bunun da farkında değillerdir.  Teşvik edemezler, ciddi hesaplar yapamazlar.  

Gelelim asıl konumuza; yine ve her zaman; LİBERALİZM YANLISI olduk. Olduk ama, görüyoruz ki; olay saptırılıyor. Vur dedikçe öldürdüler.  Özelleştirme adına, dün de bu gün de çirkin satışlar yapıldı.  Bu iktidar, bu parti demiyorum; gelmiş geçmişler; özellikle de; 1980 sonrasında; hem sağ hem de sol iktidarlara yakın oldukları bilinen veya bunu açık kapalı ima edenler, özelleştirme adına pek çok değeri peşkeş çekmişlerdir.

Pis bürokrasi, 3-5 kuruş uğruna bile ölçülemeyecek değerleri yabancılara sunmuşlardır. Kendilerine sağlanacak beş kuruş için Devletin milyarlarını yerli ve yabancılara gözü kapalı sunmuşlardır.

Bunlar, her dönemde olan ve Hükümetlerin bütün iyi niyetlerine rağmen de onların etrafında, yakınlarında olup gelen olaylardır.

Hizmet Şirketlerinin, Rant Getirici Unsurların, Bankaların Yabancılara satılmasının çok da doğru olmadığını yazmıştık. 2001 krizinden misaller vermiştik. Kendi çalışanlarının ifadeleri ile TRANSFERLERLE yetinmeyip, Bavulla Para götürdüklerini anlatmıştık.  Bunlar oldu ve daha da çok olacak. 

Geçtiğimiz günleri yorumlayanlar şöyle diyorlar; TÜRK HALKI ELİNDE BULUNAN YÜKSEK KURDAN ALINMA DÖVİZLERİNİ BOZARAK TÜRK LİRASI MEVDUATA GEÇMİŞTİR. Ve YİRMİ MİLYAR DOLARA yakın bir fonun bu şekilde kılıf değiştirdiği anlatılıyor. Peki bu para; 20 Milyar DOLAR, nereye gitti? Evet yine dışarıya, yine her yolu deneyerek. Kaçtılar, kaçırdılar, kaçacaklar.

Dış bağlantıları iflas eden Bankalar ve Diğer Şirketler hiçbir şey olmamış gibi Türkiye’deki faaliyetlerine devam ediyorlar. İhtiyatlı devam ediyorlar.  Yavaş yavaş kabuklarına çekiliyorlar. Onlar için sizin ihtiyaçlarınız, sizin ekonominiz önemli değildir. Onlar, kendi çıkarlarını, kendi patronlarını düşünürler. Başka bir davranış beklemek de saflık olur.

Şimdi duruyorsun ve çıkar yol olarak elinde her nasılsa kalmış olan (2) Devlet Bankası ile PİYASA DÜZENLEMEYE Çalışıyorsun. Ya onlar da gitseydi? Nitekim gidecekti. Ramak kalmıştı.  Senin tedbirlerinden değil, kendi hesaplarından dolayı yavaş davrandılar.

Ve şimdi elinde kala İKİ BANKAYLA politika üretmeye çalışıyorsun. Şimdi yaptığın doğrudur. Ve işte şimdi diyoruz ki; BIRAKINIZ KALSINLAR MI?

Hani;  Diyorduk ya; bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler!.. Galiba bir kısmının kalması gerekiyor.  Elbette gerekiyor. Biz bir başka nedenle kalsınlar diyorduk ama gördük ki; kötü günler için kalmaları da gerekiyor; en azından bir kısmının kalmaları gerekiyor.

Fakat onlar iyileştirilmeli ÖZERKLEŞTİRİLMELİ ve DENGE UNSURU olarak KALMALILAR.

Elinizde BİR İKİ DEVLET BANKASI kalmalıdır. Milli Havayolunuz kalmalıdır. Bir önemli Rafineriniz KALMALIDIR. Bir DEMİRYOLU ŞİRKETİNİZ KALMALIDIR. Havayolu Şirketiniz Kalmalıdır. Alkol Üretiminiz DEVLET Elinde yani kontrollü olmalıdır. Dünyanın en gelişmiş ekonomilerinde mesela JAPONYA’da böyledir. DEVLET BİRÇOK ALANDA Kontrolü elinde tutabilmektedir.

Ya bunu yaparsınız, Devleti Tam Olarak Teslim Etmezsiniz;  ya da rüzgârların önünde savrulur gidersiniz.

Herkese selam sevgi ve saygılar sunuyorum.              

Bugün İzmit’te bir mitinge katıldık. PKK’yı lanetleme mitingiydi. Herkesin elinde Türk bayrağı, ağızlarında sloganlar, yüreklerinde ise unutulmamış bir acı vardı.

24 askerimizi şehit verdik. Bugün herkes kahraman Türk askerlerinin daha ölmediğini kanıtlamaya çalıştılar.  

Herkes resim çekiyordu. En başta ise bizi yolda yakalayan basıncılar ailecek fotoğrafımızı çektiler. Ben de durakların üstüne, parkların çatılarına çıkan basıncıları..

Bu mitingde yaşıtımı pek göremedim. Ama bu daha güzel. Yaşıtım olarak da ilk bendim.

Bugün kimse gülmüyordu. Şehitlerimizin anısına gözyaşlarımızı döktük. Bir kez daha “Şehitler ölmez, vatan bölünmez” lafını hatırladık. Çok slogan atıldı. Ama benim aklımda en çok bu slogan kaldı.

Sloganlardan sonra alkış tutan halkla birlikte daha 1 yaşını yeni dolduran kardeşim Alpaslan da alkış tuttu. İlk başta kendine sandı ve gülmeye başladı. Sonra alıştı.

Bugün yaşadığım olayları Ahsen Amca özellikle yazmamı istedi. Ben de sözünü dinlemiş oldum. Bu 3. yazım oldu.

Neyse konuya dönelim. Bir daha böyle bir miting olursa arkadaşlarımı da çağırabilirim. Okula gittiğimde ilk işim arkadaşlarıma çektiğim fotoğrafları göstermek olacak.

Ruhittin Sönmez, Aybala Tuyfe Pekin ve Ahsen Okyar

Terör olaylarının tartışıldığı ve Çukurca’da ki şehitlerimizin acısının taze olduğu günlerde Van Depreminin meydana gelmesi üzerinde durmak istiyorum. Türkiye, 30 yıldan fazladır Güneydoğu’da içte ki ve dışta ki güçlerle savaşıyor. Bir çok devlet direk veya dolaylı PKK terörü üzerinden Türkiye’ye savaş açmış durumda. Bu mücadele bir gün sona erecek ve 30 yıldır Türkiye’nin kimlerle savaştığı da gelecekte ortaya çıkacaktır.

Onlarca şehit verdiğimiz bu günlerde Van depreminin meydana gelmesi bölgeye karşı Türk milletinin kardeşlik seferberliği çok anlamlıdır. Türkiye Van depremine karşı tek yürek oldu, yardım seferberliğinin yanında destekleri ve dualarıyla Van halkına sahip çıktı. Türk milletinin bu fedakar, vefakar ve kardeşlik seferberliği dostları sevindirdi, düşmanları ise üzdü.
VAN’A HİÇ GİTTİNİZ Mİ?
Bugüne kadar hiç Van’a gittiniz mi? Gitmediyseniz Van’a gitmenin tam zamanı. Az veya çok elimize yardım taleplerimizi alarak Van’a gitmeliyiz. Dost ve düşmana karşı kardeşlik seferberliği başlatarak Vanlı kardeşlerimizin yanında olmalıyız. İnsan gitmeden, görmeden, hiçbir şeyi anlayamıyor.

Ben 2 kez Van’a gitmiştim. İlk fırsatta elime kamera ve fotoğraf makinemi olarak Van’a gidecek ve Van’da ki yaşananları belgesel görüntülerle tarihe not düşüp zamana noterlik yapacağım. 7 yıl önce THY Uçağı ile Van’a ilk gittiğimde Van Gölü üzerinden masmavi Van Gölü’nün suyu, Van dağlarında ki manzaralar, Tatvan’da ki Nemrut Dağı ve eteklerinde Malazgirt zaferi destanının yazıldığı Süphan Dağı göz ve gönül ziyafeti sunuyordu. Van’ın dost canlısı insanları, meşhur Van kahvaltı sofrasının kurulduğu sokaklar, binlerce yıllık tarihi geçmişi olan Van kalesi, Van’ın muhteşem medeniyet geçmişini yansıtıyordu. Muradiye Şelalesi ve Çaldıran Zaferi’nin yaşandığı, Çaldıran Ovaları meşhur suyuyla Bahçesaray, adeta Doğu’nun incisi olan Tatvan, mezar taşı ile Kültür tarihimizin manevi tapu senedi olan Ahlat ve Adilcevaz sadece birer ilçe değil kültür ve medeniyet tarihimizi sinesinde barındıran muhteşem yerler.

ERCİŞ’DE BİR GECE
Gece geç vakitlerde Çaldıran’dan Erciş’e gelmiştik. Bizleri Anadolu insanının misafirperverlik örneği gösteren Ercişli gönül dostlarımız gecenin saat 01.00’de Van Gölü’nden özel olarak tuttukları balıkları ikram etmeden yatırmamışlardı. Sabah erken Erciş cadde ve sokaklarını gezdiğimizde Ercişlilerin sıcak ve samimi misafirperverlikleri gözlerinden okunuyordu. Büyük binalar ve geniş Erciş caddeleri, Erciş’deki ekonomik ve sosyal kalkınmayı gösteriyordu.

Pazar günü Van’da ki deprem haberini aldığımda yukarıda ki gezi notlarım hatırıma geldi. Depremde Erciş’in yerle bir olduğunu öğrendiğimde derin üzüntü içine girdim. Erciş’de olduğumuz günlerde bizimle yakından ilgilenen o insanlar bugün ölüm kalım mücadelesi veriyor. O gördüğünüz bir çok bina ve görüntülerini çektiğimiz apartmanlar, iki minaresi birden yıkılan Erciş Banyo cami’nin perişan hali, apartmanların adeta kibrit kutusu gibi üst üste devrilmeleri beni kahretti.

KARDEŞLİK SEFERBERLİĞİ BAŞLATMALIYIZ
İlk fırsatta Van ve Erciş’e gideceğimi tekrarlamak istiyorum. Sizleri de Van ve Erciş’e davet ediyorum. Az çok demeden, elimize yardım paketlerini alarak depremzede Vanlı kardeşlerimizin yanında olduğumuzu gösterelim. Bazı kargo firmaları, otobüs firmaları, PTT kargo’nun ücret almadan Van’a yardım paketi götürdüğünü sizlere duyurmak istiyorum.

17 Ağustos 1999 depremini bizzat Gebze’de yaşamış birisi olarak deprem felaketinin ne kadar yıkıcı olduğunu yakından biliyorum. Gün dostluğu ve kardeşliği gösterme günü. Dostları sevindirme, kardeşlerin yanında olduğunu gösterelim. 17 Ağustos depreminde Kocaeli, Sakarya ve Düzce’yi gezerek bu felaketi belgesel görüntülerle ekranlara getirip, fotoğraf ve gazete kupürleriyle arşivlerimize kaydetmiştik. Amacımız felaketlerden ders ve ibret almaktı. Türkiye deprem felaketinden önemli ders aldığını Van depremiyle bir kez daha gördüm. Yazımı noktalarken Deprem felaketine uğrayan Vanlı kardeşlerimize bir kez daha geçmiş olsun diyor, yaralananlara acil şifalar, Deprem şehitlerine yüce Allah’tan rahmet niyaz ediyorum.
   
 

“Size ne oluyor da Allah yolunda ve ‘Ey Rabbimiz! Bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar. Katından bize bir dost ve yardımcı ver’ diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?” (NİSA/75)

Hadi onu bıraktık; o zayıf ve zavallı kadınlar, çocuklar ve erkeklere açıkça zûlmeden Amerikan köpekleriyle işbirlikçi geçinmekten de mi utanmıyorsunuz?

İslâm ülkelerinin ve liderlerinin global dövücüsünün hınk deyicisi olmak ne menem bir şeydir? Arap Baharı(!)nın Amerikan itibarı olarak CIA’nın yeni istasyon çalışmaları olduğunu bile bile bu şehvet niye? Yoksa daha önce sövüp saymaktan dolayı aranıza nikâh düşme olayı mı var?

Şeytan kutusu neyi – nasıl haber veriyorsa ona inanın. 40 yıldır yatan Arap hakları düğmeye basılmadan kıyama kalkmışa sazan gibi atlayın. ‘Küçük Şeytan / Büyük Şeytan‘ eskiden ABD, İsrail‘di şimdi Esad, Kaddafi.

Küresel Efendiler süper gücü Amerikonya’dan Çin‘e transfer hazırlığındalar. Bize de eskiyen süper gücün süper suçlarını temizlemek kalıyor. Yeşil dolarlarla silinen kan lekeleri..

 “İslâm Dini bu Müslümanlara beş numara büyük geliyor” dedim, inanmadınız. Adı geçince ağız alışkanlığı ‘fıs, fıs’ yaptığınız Hz. Muhammed zamanında olsaydınız yüzünüze tükürülürdü. Sizi gidi Abdül-vehn‘ler sizi..

Kaddafi‘yi sevmezdim ama onun linç edilişini İslâm Âlemi’nin linç merasimi gibi izledim. Kalbim cız etti. Saygıdeğer Haçlı dostlarınız bir taşla beş kuş indirdi.

• Bize karşı çıkanların sonu böyle olur.(25. kare)
• İsviçre’deki paracıklarının yanına kaçmak yerine direnen salaktır.
• İslâm ülkelerinin mevcut liderleri çerçeveleyip makamına assın.
• ‘Erkeğin o…pusu kadınınkinden beterdir.’ Sizden satın aldıklarımız

bizimkilerden daha câni.

• Yılmaz Özdil’in terörün hedefi noktasında Türkiye adına tespit ettiği ‘Ebemizi

…’ bilimsel cümlesini artık İslâm Dünyası adına da rahatlıkla söyleyebiliriz.

Diktatörler idam da edilir, kurşuna da dizilir. Gerekirse uyduruk bir mahkemeye de

çıkarılır. Biz Apo‘yu yargılarken bile köpek muamelesi yapmadık.

Araplarda devlet geleneği nanay. Sev – sevme, insan 40 yıl ülkeyi yönetmiş liderine

işkence yapmaz. Tecavüz etmez. Meğer Peygamber Efendimiz ne büyük devrim yapmış; Arapları hem dünyanın hâkimleri kılmış hem de İspanya‘da bile hâlâ toplanan medeniyet tohumları serpilmesine vesile olmuş.

Kaddafi de Saddam gibi, Nâsır gibi Baas‘çıydı yani Arapçı sosyalistti. E sırada kaldı

Esad. Bunun için şimdiden başlasın fesat.

BM kararı, NATO – MATO; hiçbir şeye gerek yok. Kimin gücü kime yeterse avını

dişlesin. Vahşi doğa belgeseli mi seyrediyoruz yoksa kaseti başa sarıp yeniden Ortaçağ‘a mı döndük? Demokrasinin güzelliğini böyle mi anlatalım okullarda çocuklara?

O linç gösterisine katılan salyalı Müslümancıklar da, utanmadan ekrana getiren çifte maaşlılar da Kaddafi’yi mumla arayacaklar. Ve bölünmüş Libya‘dan her akşam katliam haberlerini duymaktan usanacaklar.

“Müslümanlar bir bedenin uzuvları gibidir.” Eğer Irak, Afganistan, Filistin, Somali, Libya, Suriye hatta Pakistan, Yemen, Mısır, Sudan hastaysa biz de yakında yatağa düşeriz demektir. Ve bu Sam Amca‘yla samanlıkta yatmaya benzemez.

“De ki: Bu topluma ne oluyor ki neredeyse hiçbir sözü anlamıyorlar?” (NİSA/78)