Türkiye’mizin etrafında bir ateş çemberi var ve gittikçe büyüyor. Yıllardır söylediğimiz ‘güven ve istikrar adası Türkiye’ söylemi dahi neredeyse tehlikeye girdi. Irak’la başlayan ve Suriye ile devam eden süreçte, ülkemizin bütün güney sınır komşuları ciddi bir kaos ile istihbarat ve terör örgütleri için ise geniş imkân sunar hale geldiler.

22 İslâm ülkesinin sınırlarının yeniden yapılandırılması ve bunların içinden etnik, mezhepsel ve lehçelere göre yeni devletçikler çıkarma projesi olan Büyük Ortadoğu Projesi gün be gün hayata geçerken neredeyse Türkiye dışında, proje için başkaca da bir pürüz kalmadı…

Son pürüz olan İran da; ABD ile yaptığı antlaşma çerçevesinde Batı’ya kapıları sonuna kadar açmış oldu. Bunun Türkiye’ye yararları olduğu gibi, çeşitli zararları da mutlak surette olacaktır.

Örneğin neredeyse tamamını yurt dışından aldığımız petrol fiyatları, dünya pazarlarına arz artacağı için ucuzlayacak; buna karşın Türkiye’nin ise İran’a neredeyse tekel olarak sattığı ürünlere ve hizmetlere artık Batılı rakipler gelecektir.

Bunun yanında İran’ın ordusuna yaptığı ve sınır komşusu olmamız nedeniyle dolaylı olarak bizi de ilgilendiren askeri harcamaları ve nükleer silah ihtimali azalacak; buna karşın doğu sınırımızın hemen dışında yeni etnik hareketlenmeler ve Erbil yönetimi benzeri yeni oluşumlar meydana gelecektir.

Patlamaya hazır bir bomba haline gelen Güney Azerbaycan konusu gündeme gelirken, Türkiye’nin önüne çeşitli mezhepsel savaş senaryoları da konulacaktır.

Geçen yazımızda dediğimiz gibi İran, ABD ile müttefik haline gelirken bir yandan da ülkesinde yeni bir turuncu devrimin kapısını aralamıştır. Ancak iç dinamikleri Ukrayna veya Kırgızistan’dan oldukça farklı olan İran’da, neyin plânlandığı ve ne kadara kadar esnetilerek içinden savaşsız olarak özerk yönetimler çıkarılacağı şu an için muammadır.

Bütün bunların yanı sıra en son Suruç’ta IŞİD’in düzenlediği ve 32 vatandaşımızın öldüğü saldırı gibi eylemlerle ülkemizin taciz edilmesi ve Suriye’deki cehenneme çekilmeye çalışılması çabaları da göz ardı edilmemelidir.

Öldürülen vatandaşlarımızın hesabı mutlaka sorulmalıdır. Ancak o vatandaşların da terör örgütü PKK’nın Suriye kolu olan PYD’ye destek için orada toplandıkları gerçeği de asla unutulmamalıdır. Bu konuda “izin verilmedi – verilseydi ölmeyecektiler, onlar şehittir” gibi ajitasyonlarla Hükümetimizi ve Devletimizi suçlamak en hafifinden vicdansızlık ve ihanettir.

Üstelik diğer yandan da “sözüm ona ateşkesi” artık tanımadığını ilan eden PKK’nın Adıyaman’da aynı gün düzenlediği saldırıyla şehit ettiği uzman çavuş ve yaraladığı askerlerimizin haberleri varken, bunu yapmak en basit ifadeyle yüzsüzlüktür…

* * *

Görüldüğü kadarıyla senaryo şöyle olabilir:

Türkiye içinde “mikro milliyetçilik” akımları tahrik edilecek, mezhepsel ayrım körüklenecektir. Bu konuda cem evlerine ve camilere saldırı ihtimalleri kuvvetlidir. Ayrıca ses getirecek ve infial uyandıracak farklı eylemleri de plânlıyor olabilirler.

Bu durumdaki Türkiye’nin uzayıp giden koalisyon görüşmelerine çok da tahammülü yoktur. Bütün partilerin üzerine düşen görev, artık 3’e beş’e bakmadan bir an önce hükümetin kurulması ve ülkenin yeni ve güçlü bir hükümetle yoluna devam etmesine imkân sağlamaktır.

Gün birlik ve beraberlik günüdür.

Yoksa Sayın Başbakan’ın canlı yayında söylediği gibi, “Bugün Suruç’ta, yarın başka bir yerde, öbür gün başka bir yerde” cenazelerimizin ardından ağlar dururuz…

Aslında yazımın başlığını “Türkiye de Pakistan’ı yaşamak” diye adlandıracaktım ama gelişen açıklamalar ve kafamızda oluşan bir takım şüpheler, bu başlık altında yazmağa mecbur etti. Suruç’ta öldürülen 32 kişinin katliamı tabi ki niyetleri ne olursa olsun tasvip edilecek bir olay değil. Ancak, güvenlik kuvvetleri daha önce de buna benzer hadiselerde otobüslerdeki insanları adım başı durdurur üzerlerini arar, otobüsleri ya gidecekleri yere göndermez geri çevirir, ya da gidilecek yere kadar kontrollerini sağlardı. Ancak burada görülmüştür ki, Urfa’ya kadar otobüsler hiç durdurulmamış, arama ve kontrolü yapılmamış, sadece Urfa girişinde arama yapılmıştır.

Şimdi:

a) Yola çıkanların niyetleri belli, gidecekleri pekte öyle tekin bir yer olmadığına göre (ki kendileri de tekin sayılmazlar) güvenlik güçleri buna nasıl müsaade etti ve neden kimlik kontrolü, arama tarama yapılmadı?

b) Suruç Belediyesine ait Belediye Kültür Merkezine hiçbir güvenlik tedbiri alınmadan o gençler nasıl dolduruldu, güvenlik güçlerine içeri girip kontrol yapmak istemelerine neden Belediye görevlilerince izin verilmedi, Mobesse kameraları neden çalışmıyordu?

c) PKK nın yaptığı her organizasyonda, HDP milletvekilleri, belediye yetkilileri bulunurken bu toplantıda neden hiç birisi yoktu?

d) Canlı bomba pimi çektiğinde onca ölümler, can çekişmeler yaşanırken, eş zamanlı olarak gerek Suruç ta gerek İstanbul ve birçok vilayetimizde protesto eylemleri yapıldı, bu katliamın yaşanacağını daha evvelden biliyorlar mıydı? (Takdir edersiniz ki bir mitinge hazırlanmak dahi en az bir haftalık süre ister).

Umuyorum ki yetkililer kısa zamanda kafalarda oluşan bu istifhamların cevabını bulup gün yüzüne çıkarırlar.

***

HDP’yi hâlâ Türkiye partisi olarak lanse etmeğe çalışan medya’yı anlamakta güçlük çekiyorum. Mikrofonu her eline aldığında orasını burasını oynatarak Cumhurbaşkanı ve Başbakan nezdinde Türkiye Cumhuriyeti Devletine başkaldıran HDP Eş Başkanı Bayan: “Evet biz sırtımızı PYD ye dayıyoruz” diyebilmektedir. PYD bir terör örgütüdür, kuzey Suriye’nin eli kanlı PKK’sıdır. Sırtını terör örgütüne dayayan bir parti nasıl olurda Türkiye Partisi olabilir?

Evvelsi gün bir Uzman çavuşumuz çatışma esnasında, dün yine iki genç polisimiz vahşice uyurken enselerinden kahpece vurularak şehit edilmişken malum medya bunları neredeyse görmezden gelip, teröristlerin sözcülüğünü yaparak resmen 5. Kol görevini yapmaktadır. Anlaşılır gibi değil Türkiye her tarafından ne yazık ki kuşatılmıştır.

***

AKP Hükümetlerinin, yanlış ve cahilce Ortadoğu Politikaları yüzünden Türkiye, hızla Pakistanlaşmaya doğru sürükleniyor. Sınır komşumuz Suriye’nin içişlerine müdahale ederek oradaki terörist guruplarla içli dışlı olan Hükümet, Türkiye-Suriye sınırını yolgeçen hanına döndürmüştür. Afganistan-Pakistan sınırı da böyle. Afganistan iç çatışması Pakistan’a sıçramıştır. Taliban her türlü lojistik desteği Pakistan üzerinden yapmaktadır. İŞİD terör belasının Türkiye’nin birçok vilayetinde uyuyan hücrelerinin bulunduğundan ve güvenlik kuvvetlerinin bu durumu bilmesine rağmen müdahale edememesinden bahsediliyor. İşin vahamet boyutunu düşünebiliyor musunuz?

Türkiye’ye bu güne kadar 2,5 milyon Suriyeli mülteci gelmiştir. 800 bin daha gelmesi bekleniyor. Türkiye ekonomisi bunu kaldıramaz. Bu kadar insanı kontrol etmek ise hiç’te imkân dâhilinde değildir. 2,5 milyon nüfus, Türkiye’nin demografik yapısını değiştirir, Allah korusun önü alınmayan kötü neticelere doğru götürür.

“Bir avuç toprak için yor kendini

Dünyada ölümden başkası yalan”

Evet başkası yalan ama ölüm de peynir – ekmek gibi çok ve peynir – ekmek gibi kolay coğrafyamızda..

Son bir haftada Irak‘ın başkenti Bağdat‘ta ölenlerin/öldürülenlerin sayısı 100, Diyala‘da 35, diğer yerlerde 40..

Son bir haftada Suriye‘de 59 çocuk öldürüldü.. Son bir haftada Suriye‘de 1231 militan öldürüldü.. Son bir haftada Suriye‘de hesapsız binlerce sivil öldürüldü..

Bayramda Türkiye‘de trafik kazalarında ölen kişi sayısı 74, yaralı sayısı 377.. Yine bayramda denizde boğulan kişi sayısı 16.. Aynı hafta denizlerimizde boğulan mülteci/göçmen sayısı ise 12, kurtarılan 611..

Bayram sonrası Adıyaman Kömür‘de çıkan çatışmada 1 askerimiz şehit, 2 askerimiz yaralı.. Yine bayram sonrası Şanlıurfa Suruç‘ta intihar saldırısında ölen insan sayımız 32, yaralı 104..

Ölüm aramızda kol geziyor adeta. Ölümün ve şiddetin kutsallaştırılması bu coğrafyanın ve coğrafyamızın çeperlerinin kaderi sayılmakta.

Din ve mezhep için olanı mı ararsın, etnik kimlik ve şehvet için olanı mı ararsın, diktatörlüklerin ülkesel ve bölgesel hesaplaşmasını mı ararsın, küresel efendilerin yerli işbirlikçilerinin azgınlıkta yarışmasını mı ararsın; gel vatandaş, hepsi var.

Alev Alatlı‘nın “Viva La Muerte (Yaşasın Ölüm)” kitabında fizikî anlamdan çıkarıp felsefî anlamda kodladığı ölüsevicilik / nekrofili artık diyar-ı topraklarımızda tam hükümran. Hatta hızla ölüm sevicilik / mors adorare tarzına bürünüyor. Santa Muerte / Aziz Ölüm kültüne bağlılığın hızla yayılması gibi..

“Ölüm anamdır benim

Külüm, tarlamdır benim

Yeryüzü gurbetimdir

Gökler sılamdır benim”

Böyle diyor ‘Biraz Öldürün Beni‘ şiirinde şair. Ve ölümlerden ölüm beğendiriyor IŞİD / DAEŞ. Günde 3 öğün, 5 vakit insan öldürüyor. Yumurta kırar gibi, ekmek dilimler gibi, patates soyar gibi, hatta su içer gibi öldürüyor. Ve sonra bunları pazarlıyor.

Ölümün müşterisi bol; alırken de, satarken de.. Binlerce insan bu ölüm çağrısına zombiler gibi katılmaya gidiyor ve onbinlercesini adeta zombileştirmek istercesine öldürüyor.

Her şey iyi, güzel de oyun ÖLÜM OYUNU değil; PARA ve GÜÇ Oyunu.. Yönetmen; dünyaca ünlü U.S. Dollars, başrollerde; Mr. and Mrs. Power..

Netice-i kelam; peynir – ekmekte iyi para var.

“Ölüm, ölüm dediğin nedir ki gülüm!

Ben senin için şarküteri açmayı göze almışım”

Burhanettin Kayhan(1945-2002) vefat etmişti. Türkiye’nin en sancılı yıllarında (1969-1971)sorumluluk almış bir gençlik lideriydi, sivil toplum önderiydi, önemli bir aydın ve müteşebbisti bu aziz dostum Burhanettin Kayhan. Söz konusu yıllarda Ankara’da TRT Haber Merkezi’nde yöneticiydim. Eşim ile birlikte önce İstanbul Florya’da oturan Ailesine taziye için evlerine gitmiştik. Başkent’e döndüğümde bir telefon geldi. Burhanettin Kayhan ile ortak dostumuz Yazar ve Muallim Ali Nar arıyordu.

-İslami Edebiyat Dergisi ve ekolu olarak Burhanettin Kayhan ile alakalı bir toplantı yapacağız. Sizin de bu toplantıda görüşlerinizi açıklamanızı istiyoruz.

Oysa böyle bir toplantıyı Birlik Vakfı ve MTTB’nin yapması gerekmez miydi? Yahut Burhanettin Kayhan’ın Kayıhan Yayınları Sahibi olması dolayısıyla Basın Yayın Birliği, üyesi olduğu Türkiye Yazarlar Birliği ve de MÜSİAD’ın? Sonra sohbetlerin vazgeçilmezleri olan İstanbul İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyelerinden aziz dostları böyle bir etkinlik yapamazlar mıydı?

Bir bahar mevsiminin üşütmeyen ve ıslatmayan gününde İstanbul Fatih’te İETT otobüs durağı ve Saray Muhallebicisi’nin arkasındaki İslami Edebiyat Dergisi’nin mütevazi genel merkezine gittim. Bir Cumartesi öğleden sonra Ali Nar toplantıyı açtı. Öyle içten ve sıcak bir konuşma yaptı ki konuklar duygulandı böylesi bir vefa karşısında. Hatıralar anlatıldı. İslam coğrafyasının aydınlatılması hareketinin analiz ve değerlendirilmesi yapıldı. Hayrat dağıtıldı. Dua ve Fatihalarla son verildi toplantıya.

Bağımsız Bir Aydının Anatomisi

Ali Nar böylesine bir vefa abidesiydi onca imkânı, kaynağı ve kadrosu olan diğer kuruluşlarımıza rağmen. Bana kitaplarını verdi, imzaladı, yayınladığı dergiye fahri abone yaptı. Bütün ısrarlarıma rağmen hiç birinin karşılığını istemedi. Oysa Ali Nar sabit gelirli biriydi. Üstelik inancının gereği kimseye biat falan da etmemişti, sponsoru da yoktu. Herhangi bir cemaate ve siyasi partiye mensup da değildi. İslami endişeleri olan bağımsız bir aydındı. Böyle olmasaydı imkânları elbette ki çok daha fazla olurdu, yorulmazdı. Ancak tercihi özgür düşünce ve hür bireydi.

Kendisini hep ince kesilmiş sakalı, ışıl ışıl parlayan renkli gözleri, aşırı mütevazı giyimi ve keskin, ancak hoş sohbetleri ve yazılarıyla hatırlayacağım. Küçük çantasında mutlaka yayınladığı dergisi, gazetesi veya yazdığı bir kitabı bulunurdu. Tercihen de gençlere bunu hediye ederdi. Erzurum Hasankaleli miydi, yoksa Kars Sarıkamışlı mıydı? 1938’de mi doğmuştu, yoksa 1941’de mi hiç merak etmedim ve sormadım. Eğitimi akademik miydi, yoksa yıllarca bir hocadan diz çöküp ders mi almıştı?  Ben hep söylediklerine ve yazdıklarına baktım. Ortak dostluklarımızın resmini çektim. Endişelerini gözlemledim. Eserlerini ölçü aldım. “Bana mı?” yoksa  “bize mi?” diyordu onu ölçtüm biçtim.  Kalkıp karış karış ortadoğuyu geziyor, Anadolu’yu dolaşıyor, sonra tespitlerini kaleme alarak kitaplaştırıyor: Ortadoğu ve Anadolu Günlüğü diye.

Bunlar yetmiyor, İslam coğrafyasında sivil toplum ve aydınlarla iletişim kurarak, onları Türkiye ile tanıştırıyor. İstanbul’u da onlarla. 1986’da Dünya İslami Edebiyat Birliği’ni kuruyor, böyle endişeleri olan uluslararası kuruluşların Türkiye temsilciliğini ve sorumluluğunu üsleniyor. İstanbul’da 4 defa İslam Dünyası Edebiyatı Uluslararası Programı’nı gerçekleştiriyor. İslami Edebiyat Dergisi’ni kültür, sanat hayatımıza kazandırıyor.

Peki amacına ulaştı mı? Belki tartışılır. Hatırlarsanız karıncanın biri Hacc’a niyet etmiş. Yolda o’nu bir arkadaşı görmüş. “Bu yürüyüşle mi Hacc’a gideceksin?” diye sormuş. Karınca mutlulukla ve gururla cevap vermiş “Gidemezsem bile yolunda da ölemez miyim?”

“Benim Bugünüm ve Yarınım” Diyebilmek

Ali Nar esasında böyle bir fotoğrafı koydu islam coğrafyasının önüne, “haydi tartışın bakalım” deyiverdi belki de.  Üstelik 40 yakın eser telif ve tercüme etti. Necip El Kıylani, Ahmet Bakesir, Abdülmecid Zindani, Sait Ramadan El Bulti’yi ve eserlerini ülkemize tanıttı. Yerliyi evrenselle örtüştürmeye çalıştı.

Bunları yaparken ne bizim, ne başkalarının edebiyat, sanat, kültür dergileri Ali Nar’dan hiç bahsetmedi. Görmezden geldiler. Ancak Ali Nar bunları bile bile yalnızlığını hissederek yoluna devam etti. Yılmadı, çekinmedi, ürkmedi, beklentiye falan da girmedi.

Bana göre bir ikilemi vardı İslami bilgilerle, islami edebiyatı örtüştürme gayreti. Oysa İslami bilgileri  alimlerimize ve üniversitelere bırakıp kendisi dip not düşseydi belki İslami edebiyat gayretlerinin çıtası dikkat çekebilir, hikaye, roman, şiir ve denemelerde rahat nefes alabilirdi. Okuyanlar da “bu kitapta anlatılan işte benim hayatım, benim endişelerim, benim bugünüm ve yarınım” diyebilirdi.

Ali Nar yıllarca öğretmenlik yaparak insana yatırım gerçekleştirmiş, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin kültür etkinliklerindeki sohbetleriyle de bunu iyice pekiştirmişti. Bunları gerçekleştirmeseydi hiç kimse kendisine “Niçin bunları yapmadın ?” demezdi. İçinden geliyor, böyle endişeleri içinde kümelenmiş ve sonra da dışa vurmuştu. Halbuki bu programla görevlendirilmiş kamu ve sivil örgütlerin (Kültür Bakanlığı vs) kıllarının kıpırdamadığı bir dönemde Ali Nar aydın sorumluluğu içinde gereğini yapmaya çalışmıştır.

Bunda resmi eğitiminin yanında Mahir İz, Ahmet Davutoğlu, Ömer Nasuhi Bilmen gibi alimlerin yanında Necip Fazıl Kısakürek merhum ile Sezai Karakoç  gibi ustaların öğretileri de etkili olmuştur. İlk önce yazdığı şiirler ve denemelerde bu etkiyi hemen görmek mümkün. Fikrini sanat ile örtüştürme eğilimi daha işin başında vardır Ali Nar’da. Piyeslerini de Fetih, Koro, Dağ Pınarı, Porselen Dişli Demokrat ve Muhtar Kafası’nı bu çerçevede düşünmek gerek.

Cami Avlusunda Alkış

Ali Nar’ın kafasını meşgul eden insan prototipinin ölçüleri Cemalettin Efgani Gerçeği, Kırk Hadiste Müslümanlık,  Tasavvuf Gerçeği ve Üç Şahidi, Müslüman Kadının Kimliği, Din Modernizminin Üç Sosyal Yeri, Ezan Donanması, İslam İnancı ve Müslüman Gökkuşağı çalışmaları olsa gerek. Bu çalışmalar gerektiği gibi okundu ve dersler çıkarıldı mı bilmiyorum. Ama eğer gerektiği gibi okunsa ve dersler çıkarılsa idi  Fatih Camii’ndeki Ali Nar’ın cenazesinde Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan Cuma namazı sonrası merdivenlerden inerken sanırım alkışlanmazdı! Cenaze namazına daha saatler varken,  cami içinde safta yerini alması gerekirken Cumhurbaşkanı, başbakan ve bakanlar ile maruf zevatın yanında görünmek ve ekrana çıkmak için insanlar protokolda televizyon çekimini beklemezlerdi. Hele hele imam efendinin tabutun başında İstanbul Müftüsüne, cumhurbaşkanı huzurunda konuşma fırsatı verme çabası hiç de etik olmadı. İspatı vücut gerekiyorsa illa konuşma yapması mı gerekti Müftünün?. Keşke cenaze namazını müftü efendi kıldırsaydı orada olduğu bilinecek, insanlar o aşırı sıcakta güneş altında bekletilmezdi. Siz icat etmezseniz hele bir de teknolojinin azizliği olsa gerek, mikrofonların bozulması işin tuzu biberi oldu. Ah okumamak, ah okuduğunu anlayamamak ve yaşayamamak!

Uzayda Bir Zürra mı Var?

Ali Nar’in cenaze töreni bir miting alanı gibiydi. Cami girişlerinde polis kontrolü dolayısıyla uzun kuyruklar oluşmuştu. Çünkü Ankara devlet protokolü İstanbul’a taşınmıştı. Bunlardan acaba kaçı Ali Nar’ı tanıyordu ve tanıyanlardan kaç tanesi her hangi bir eserini okumuştu veya adını duymuştu? Ali Nar ilk bilim kurgu romanı Uzay Çiftçileri’ni  yazmış ve ufuk gösteriyordu oysa.  Eserlerine gelince Çağdaş Arap Hikayesi, Sonsuzda Gerilim, Kan Denizi, Arılar Ülkesi, Bir Çay Sonrasına Deneme, Bir Demet Yasemen,  Büyük Kavga, Sığamadığım Dünya, İki Sonsuz Gerilim,  Muhtarname hemen akla gelenleri.

Ali Nar İslami diye bilinen özellikle günlük, sonra haftalık, aylık bütün gazete ve dergilerde hemen hemen yazdı. Sanmıyorum ki herhangi biri telif falan ödesin. Çünkü onlar “veren el değil alan el olmayı tercih” ediyorlar. Kusuncaya kadar da almayı sürdürecekler gibi görünüyorlar. Onun için de fikir hayatımızın fukaralığı hızla aşağı çekiliyor. Üstelik her sokakta İslamcı bir holdingin olduğu dönemde.

Ali Nar epeyi bir süre Bezm-i Alem Vakıf Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde tedavi gördü. Cumhurbaşkanının bir fikir emekçisini hasta yatağında ziyaret etmesi her türlü takdirin üstünde olsa gerek. Kemoterapi uygulaması konusunda bugün yarın karar verilecek olan Gazeteci, Türk Edebiyatı Vakfı Başkanı ve Türkistan Aşevi Yöneticisi, Servet Kabaklı’yı da telefonla arayarak 18 dakika konuşmuş. Geçmiş olsun dileklerini aktarmış. Sonra bir başta saygın yazar hanımefendi Şule Yüksel Şenler de Haseki Hastanesi’nde tedavi görüyor. Huzur Sokağı romanı ve Haftalık Seher Vakti Gazetesi Yazarı Şule Yüksel Şenleri de ziyaret edivermiş Sayın Cumhurbaşkanı. Bunlar önemli ve şık  gelişmeler. İlaç gibi motivasyonlar. Keşke Çağlayan Florence Nightingale’de aylardır yatan 1967- 1972 MTTB kurmaylarından İstanbul İktisat Fakültesi Öğretim Görevlisi Erdinç Beylem için de bir zaman ayırılabilse.

Yerli ve Milli

Ali Nar hiç bir cemaate ve siyasi partiye bağlı değildi. Bu modaya uymadı. Bağımsız bir düşün adamıydı. Cenaze namazına halkımızın gösterdiği teveccüh ve dua ise; dikkat çekecek kadar önemliydi. Ali Nar’ın vefatıyla yeri doldurulabilir mi, endişeliyim. Çünkü mirasyedi bir toplum olduk, yalnızlığı çok sevdik galiba. Mehmet Akif gibi, Necip Fazıl’ın gibi Ali Nar’ın da fikri mirasını yemeye başlayabiliriz bu yapıyla, bu görgüsüzlük ve kabalıkla, kul hakkına tenezzül etmekle ve üretimsizlikle.

Güzel insanlar da ölüyor. Nurlar içinde yatsın Ali Nar, peygamberimize komşu olsun. İyi ki 40 kadar eserin var Ali Nar Hocam. Fikir hayatımızı dibe vurduranlar unutulmasa bile beddua ile hatırlanacak, medeniyet hareketine katkı verenler ise zengin olmasa da olsa minnet ve şükranla.

Koalisyon ihtimalleri konusunda benim ilk günden beri görüşüm (“Gönlümden Geçen Koalisyon Başka, Başa Gelecek Başka” başlıklı yazımda belirttiğim gibi) en yüksek ihtimal AKP+CHP koalisyonudur. Gönlümden geçen AKP+MHP koalisyonunu ise daha düşük bir ihtimal olarak görüyorum.

Çünkü büyük sermaye, çok uluslu şirketler, uluslararası örgütler ve küresel sistem AKP+CHP koalisyonu istiyor. Üstelik Kılıçdaroğlu hükümet ortağı olmaya çok istekli.

Ancak Sadi Somuncuoğlu görüşlerine çok değer verdiğim tecrübeli, bilge bir siyasetçi ve devlet adamıdır.

Yeniçağ Gazetesinde yazdığı “Koalisyon Matematiği” başlıklı yazısından Sadi Somuncuoğlu’nun AKP+MHP koalisyonunu daha muhtemel gördüğü anlaşılmakta.

Somuncuoğlu’na göre, seçimden bugüne kadar MHP kanadında “olaya önce uzaktan ve soğuk bakmak, sonra olmayacakları netleştirmek suretiyle, olması mümkünü gündeme getirmek yolunun seçildiği görüldü. İşte bu çerçeve, MHP’yi kilit konumuna getirdi.”

Somuncuoğlu MHP’nin bu politikasını, Devlet Bahçeli’nin 1999 seçimlerinin hemen sonrasında  “RP ve DYP dinlensin”  cümlesi ile “DSP-MHP-ANAP üçlüsünün kuracağı koalisyon hükümeti dışında bir alternatif bırakmamış” olmasına benzetiyor.

Gerek AKP ve gerekse MHP tabanlarının birlikte bir koalisyona sıcak baktığını biliyorum.

MHP’nin geçersiz oy kullanmasıyla TBMM Başkanlığına bir AKP’linin; bir RTÜK üyeliğine ise AKP desteğiyle MHP’nin gösterdiği adayın seçilmiş olması da bu yakınlığın birer göstergesi sayılabilir.

Somuncuoğlu’nun “tahlili doğru çıkar da, AKP+MHP koalisyon hükümeti kurulursa“, Bahçeli “en son çare” olarak, hiç de istekli olmadığı bir koalisyona mecbur olduğu kanaatini verecek.

Böylece AKP ile müzakerede eli güçlenecek. Kendi tabanının bir kısmı ile CHP’den gelebilecek eleştirileri de etkisiz kılacak.

Gelişmeler böyle olursa Devlet Bahçeli siyasi satrancın ustası ve galibi sayılacak.

Tam tersi olur AKP+CHP koalisyonu olursa ve “Çözüm Süreci” ile PKK’ya tavizler devam ederse MHP’nin bu yapılanlara karşı çıkma hakkı olmayacak.

Çünkü “sürece” devam edeceklerini bile bile “kendi eliyle kurdurduğu” hükümete ve politikalarına muhalefet etmenin mantıklı bir açıklaması yapılamayacak.

MHP’lilerdeki tedirgin bekleyişin sebebi bu.

***

AKP+MHP Koalisyon Protokolü

Sadi Somuncuoğlu AKP-MHP koalisyon hükümeti kurulursa uzun vadeli bir icraat hükümeti kurulabilmesi için koalisyon protokolünün, “Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş esasları ve anayasa zemininde ele alınarak” hazırlanması gerektiğini vurgulamakta ve örnekler vermekte.

Böylece “tamamen devlet, millet ve hukukun kavramlarıyla, meselelerin nasıl çözüleceğine göre bir program ortaya çıkacaktır.”

Somuncuoğlu (tamamen katıldığım) bu görüşünü açıklamak için şu başlıkları veriyor:

• Ülkenin bölünmez bütünlüğü;
• Devletin üniter ve milli yapısı ile dili Türkçe hükmünün korunacağı;
• Egemenliğin millete ait olduğu; etnik grupların kültürel kimliğinin siyasi ve egemen kimliğe dönüştürülmezliği;
• Kuvvetler ayrılığı; hukukun üstünlüğü; etkili bir kamu düzeninin bütün ülkede tesis edileceği;
• Hiçbir kişi veya zümreye suç işleme imtiyazı tanınmayacağı gibi…

Tamamen hukukun kavramlarıyla yazılacak bir protokol psikolojik bariyerlerin aşılmasına, uzun vadeli bir icraat hükümetinin kurulmasına yardımcı olacaktır.

“Türkiye için, AKP ve MHP’nin kuracağı uzun vadeli bir icraat hükümetinden başka bir çıkış yolu da bulunmamaktadır.”

*****************************

Krizdeki Yunan, Türk’ten Çok Zengin

Haftalardır Yunanistan’daki ekonomik kriz içimize dert oldu. Hatta HDP’li Ertuğrul Kürkçü ve gazeteci Ertuğrul Özkök Yunanistan’ın 1,7 milyar Euroluk borcunu Türkiye’nin ödemesini teklif ettiler.

Komşumuza kara gününde yapacağımız böyle bir iyiliğin faydalarını anlattılar. En azından faizsiz, uzun vadeli kredi vererek yardımcı olmamız gerektiğini söylediler.

Oysaki oraya giden bütün gazeteciler Yunan halkında bir kriz belirtisi görmediklerini, 60 Euro günlük nakit çekme hakkı bulunulan ATM’lerde bile kuyruk oluşmadığını gözlemlediler.

Yunanlar sadece harcamalarında biraz kısıntıya gitmişti, o kadar.

Çünkü Türkiye’nin fert başına geliri 10 bin dolar civarında, şu anda krizde olan Yunanistan’ın fert başına geliri ise 30 bin doların üstünde.

Hürriyet yazarı ve muhabiri Yorgo Kırbaki “iki tarafı da bilen biri olarak” şu tespitleri yapıyor:

“Yunanistan’da yaşam seviyesi Türkiye’den hâlâ yüksek.Yunanistan’da bir fakirin yaşam standartları, Türkiye’de ancak orta direk bir vatandaşla kıyaslanabilir.

Yunanistan’da ülke nüfusunun yüzde 80’inden fazlası mülk sahibi. (Kira sıkıntısı yok.)

Yaklaşık 11 milyon nüfuslu Yunanistan’da 4,5 milyon emekli var. Ortalama maaş 600­900 Euro civarında. Kriz öncesi 1.200 Euro’nun altında emekli maaşı yok gibiydi. Hatta devlet sektöründen emeklinin cebine ortalama 2 bin Euro giriyordu.

Atina’daki memur her hafta mutlaka bir­iki defa tavernada akşam yemeğine çıkar. Hafta sonları da arkadaşlarıyla eğlenceye gider. Krize rağmen yılda en az 10­15 gün tatil yapar.

Bankalar kapandı ya herkesin evinde an az 5­10 bin Euro nakit para var. Yunan köylerindeki evler Türkiye’dekinden daha konforlu. Dedeağaç’ın hayat standardı (bırakın fakir bölgeleri) Edirne’den daha yüksek.”

Türk insanının refah durumu ise malum. 13 milyon insanımıza sosyal yardım yapılmakta. Devletin gelir testi yaptığı 17,5 milyon vatandaşımızın yüzde 70’i asgari ücretin üçte birinin bile altında gelire sahip.

Türkiye gelir dağılımı adaletsizliğinde OECD ülkeleri arasında en kötü durumdaki 3’üncü ülke. Yunanistan Türkiye’den çok daha iyi durumda.

Yani Yunan halkı krize rağmen yoksulluk seviyesine düşmeyecek. Ama bir krizde Türk insanının çok önemli bir kesimi yoksulluktan sefalete/ açlığa düşebilir.

Buna karşılık, “Türkiye hemen her şeyi üretirken, Yunanistan’da ciddi fabrika sayısı iki elin parmaklarını geçmez.”

“Türkiye’de her bebek 7­8 bin dolar, Yunanistan’da ise 32.500 euro borçlu doğuyor.”

Üretmeyen, ürettiğinden fazla alınan borçla zenginleşen halkın geleceği aydınlık olamaz.

Netice olarak “Yunan insanı Türk insanından hâlâ daha zengin. Yunanistan’da fakir olan devlet, insanlar değil.”

Fakir devletin zengin halkı olması sürdürülebilir bir durum değildir.

Yunanistan’a kredi veren Euro Bölgesi devletlerinin baskısıyla alınan kararlar sonucu zengin halktan fakir devlete, oradan da alacaklılara servet aktarımı yapılacak.

Yunan halkının mevcut durumuna göre refah seviyesi bir hayli düşecek. Ancak Yunan’ın Türk’ten daha zengin olması gerçeği daha uzun yıllar değişmeyecek.

Çünkü Türkiye 5 senedir fert başına düşen milli gelirini 10 bin dolar mertebesinin üzerine çıkaramadı. Yakın tarihte çıkarabileceğimize dair bir ümidimiz de yok.

“Demokrasi ile terör arasına mesafe koymak gerekir; örgütle demokrasi bağdaşmaz; Türkiye partisi olunuz” diye HDP’ye talimat verenler bugün terörün geldiği noktayı, nasıl siyasallaştırıldığını hatta uluslararası hale dönüştürüldüğünü unutuyorlar. Hukuk devletinde terörle iç içe olan bir partiye neden izin verilir? Malûm parti, geçmiş iktidarın ana rahminde büyütülmüş, bugünkü noktaya getirilmiştir. Terör örgütü ile yapılan çirkin pazarlıklar, verilen tavizler örgütün taleplerini karşılamıştır. Sonra da “bakınız kan akmıyor, analar ağlamıyor” diyenler ülkenin anasını ağlatmışlardır. Bir başbakan yardımcısının ben de olsam dağa çıkardım sözleri unutulabilir mi? Bu bir tavsiye midir?

İspanya’da ayrılıkçı ve terörü destekleyen parti Anayasa Mahkemesince kapatılır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine giderler. Mahkemenin kararı ders niteliğindedir: “… “Terörle iç içe olan bir partinin demokrasinin imkânlarından istifade etme lüksü olamaz“. Türkiye’de tersi yapıldı; demokrasinin teröre yenik düşürülmesi ileri demokrasi zannedildi ve iç ve dış dayatmalara uyuldu. Milli iradeyi temsil böyle mi oluyor? Tepedekiler “terörle mücadelede sıkıntı var” diyorlar, doğrudur. Hem pazarlık, çirkin müzakere ve devleti ayağa düşürmek; hem de mücadele tabii ki zordur ve yürütülemez. Barış, örgütün birçok isteğini kabul etmek miydi?

Ülkenin tepe yöneticisi “millet içinde herkes vardır” diyor. Doğrudur; her etnisite milletten bağımsız ve ayrı bir siyasi varlık olarak düşünülemez. Egemenlik paylaştırılamaz. Devletler kendilerini siyasi açık arttırmaya çıkarmazlar. Milletin karşılığı ırk değildir, etnik gurup da değil… Milletlerin ortak milli kimlikleri olur. “Türkiye’de sadece, Türk Milleti yok; başkaları da var” derseniz; o takdirde milletin içinde yer alması ve Devlete vatandaşlık ve mensubiyet bağıyla bağlı olması gereken herkesi yapay milletleşmeye teşvik ediyorsunuz demektir. Milletleşme etnik taassupla yürümez; demokrasi de… Milletleşme milli seviyede “biz” duygusudur. Mezhep ve etnik asabiyetin aşılmasıdır. Hem milli kimliği dışlayan anayasa çalışmalarına ışık tutacaksınız; hem de etnik olsun olmasın; her gurubu milli kimliğe rakip göreceksiniz; sonra da “millet içinde herkes vardır” beyanında bulunacaksınız. Kendisini Türk Milletine mensup hisseden bir kimseyi veya etnisiteyi dışlayan mı var? Tersine etnik ve ırkî gerçeklerle kendilerini ayrı gören ve ötekileştirenler var.

Bu yanlış ve gaflet örneklerine yol açanlar, hukuk tanımayanlar nasıl olur da tartışmaya açılmaz? Anayasa neden paspas yapılır? Koalisyon görüşmelerinde şartsız, kırmızıçizgisiz görüşmeye açığız diyen istifa etmiş olan iktidar, neden birçok maddeyi müzakere dışı bırakmak ister? Bunlar onlara göre şart ve kırmızıçizgi değil mi?

Aslında istifa etmiş ancak hala tayinler yapan iktidar patronu gibi koalisyona karşıdır; ama öyle gözükmek istemiyor. Muhalefeti oyunbozanlıkla suçlamak için koalisyona evet diyor. Oyalama taktiği uyguluyor. Açıkça MHP ile koalisyon kurmam diyor ama görüşüyor. Erken seçimde tek başına iktidar bekliyor.

Efendim, AKP ve MHP’nin tabanları birbirine çok yakınmış… Acaba tavanları da öyle mi? MHP tavanı sadece şekilci ve sahte bir muhafazakârlığın peşinde değil… Türk tarihine bütün olarak bakıyor. 1923 sonrasını zorunlu ara ve mola olarak görmüyor. Türkiye’de Türk düşmanlığını kabul edemiyor. Türkiye’yi Türkiye yapan değerlere milli devlet ve Cumhuriyete bağlı. Milli bağımsızlık ve egemenlik konularında çok hassas… Devlette devamlılık esastır anlayışı geçerli… İntikam ve rövanş alma yanlışına saplanmamış… Milli tarihi ile başkaları adına hesaplaşma peşinde değil… Andımızla ve T.C. ile uğraşmıyor. Siyasi ve ekonomik çıkarlarımızı korumaktan yana… Demokrasiden, hukuk devletinden ve Anayasadan taviz vermiyor. Dış politika anlayışı çok farklı… Milli kimliği ile mensubu olduğu din dairesini birbirine rakip görmüyor. Yükselen Milliyetçiliği asla reddetmiyor. Terörle mücadeleden yana… AKP’nin tabanı aslında MHP’ye uyuyor. Bu sosyolojik gerçeği ortaya koymak da siyasetçiye düşüyor.

Geçmişini unutanlar, gelecekten ümit bekleyemezler. MÖ.

Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki her şeyi hızla tüketiyoruz. Modeli altı ayda eskiyen cep telefonunu, dört ayda değişen kılık kıyafet tercihlerimiz ve ila ahır.

İLA AHIR tabirini seçmemin sebebi daha dün dilimizde canlı olarak yaşayan bu kelimenin eskidi diye dağarcık çöpüne atılmaması içindir.

Her şeyi hızla tüketiyoruz. Aslında farkında olmadan en fazla tükettiğimiz şey bizi, biz yapan değerlerimiz. Toplum nizamında topluma mal olmuş bir değeri çıkartırsanız, mutlaka onun yerine bir yenisini koymak gerekir. (Bu mevzu da çok şey söylenebilirse de asli sahipleri sosyologlara bırakacağım. …)

Asıl meselede bu.

Toplum olarak bir değeri yok ederken onun yerine yeni bir değer koyacağımıza, yeni kıymetler koymaktayız.

Değerler bizi, biz yapan unsurlardır. Bu unsurlar alelumum diye eskilerin belirttiği insanlığa ait olan hususlardır.                                                                                                              Dürüst olmak, sözünde durmak, komşu hakkına riayet etmek, toplu taşıma araçlarında hasta ve yaşlılara yer vermek gibi sayısız örneklenebilecek aklımıza gelen veya gelmeyen değerlerdir. İşte bu zeminde ki bunu biz tesis ediyoruz. Bizi biz yapan değerlerimizi, kıymetlerle yer değiştirmekteyiz.        Başta insan ilişkilerinde olmak üzere değerlerin en başında tolum ve dayanışmanın çimentosu olan vefa ve samimiyet gelmektedir. Gördüm diye, dört kapıdan, kırk pencereye baksanız da harçta çimento yoksa insan gönlü olan Kâbe’yi yapıp içinde oturamazsınız.                                      Toplum olarak çoğunlukla yitirdiğimiz değerlerin başında olan vefa ve samimiyeti yeniden topluma kazandırmamız gerekir. Bu fakülteler bitirmekle olmaz, ilk önce ailede eğitimle başlar.                İşte toplum olarak ihtiyaç duyduğumuz vefa ve samimiyet örneğinin birini Aydınlar Ocağında görme fırsatını yakaladım.

Aydınlar Ocakları Genel Merkezi adına Genel Başkan Sayın Prof. Dr. Mustafa ERKAL her yıl ramazan ayında her Kadir Gecesinden evvel olduğu gibi bu yılda 11 Temmuz 2015 Cumartesi günü Fatih’te bulunan Dülgerzâde Camiinde ebediyete intikal etmiş Aydınlar Ocakları üyeleri ve Şehitlerimiz için mevlit okuttu. Alışılagelmiş gibi görünse de bu geçmişle bağı koparmayan bir vefa ve samimiyet örneğidir.

Rahmet-i Rahman’a kavuşmuş Aydınlar Ocakları üyeleri ve bu din ve vatan için canını vermiş Şehitlerimizi bu vesileyle bir kere daha rahmet ve minnetle yâd ederiz.

Selam ve dualarımla.