“Şeytan ayrıntıda gizlidir!”

Düz mantıkla bakarsanız, olaylara “duygusal akıl” ile yanıt bulursunuz!

Hele, birine ya da birilerine “koşulsuz bağlılık” içindeyseniz, gözünüz gerçekleri göremez!

Hatta o kişi ya da kişileri -haşa “peygamber” olarak görürsünüz!

Onun ya da onların yaptıkları her şey doğrudur!

Karşı olanları “düşman” sayabilirsiniz!

Karşı olanları yok ederseniz, “cennete” gideceğinize bile inandırabilirler sizi!

“Cennete gideceğine, sayısız hurilerle buluşacağına inandırılarak” canlı bomba yapılan zavallı köleler somut bir örnektir!

Ama olaylara “bilgi, akıl ve mantıkla” bakarsanız, ayrıntılar takılır aklınıza!

Örnekleyelim;

• “Barzani’nin Ankara’daki temsilcisi Ömer Mirani, referandumdan bir gün önce; “Evet çıkarsa, PKK ile müzakere mümkün” diyor! Her iddiaya anında yanıt verenler susuyorlar! Neden? Kürt kökenli yurttaşlarımızın bazılarının “Evet” tercihinde bu mesajın rolü olabilir mi?

“Aklı özgür olan” bir düşünsün!

• 15 Nisan 2017. Milli Gazete’nin manşetinde bir haber; “Yeni harita çiziliyor” diyor! İngiltere Dışişleri Bakanlığı’ndan üst düzey yetkililer “Ortadoğu ve Afrika’dan sorumlu Devlet Bakanı” Tobias Martin Ellwood, İngiltere’nin Bağdat Büyükelçisi Frank Baker, Kuzey Irak Bölgesel Yönetimi Dışişleri Bakanı Falah Mustafa Bakir ve Mesud BARZANİ” önlerinde Irak haritası üzerinde çalışıyorlar! Ortadoğu’nun petrol varlığını sömüren İngiltere, Irak’ı parçalayıp “işbirlikçi yönetimlere” yer açmanın eylemi içinde!

“Aklı özgür olan” bir düşünsün!

• Yine aynı tarihte, Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu; “ABD Suriye’nin geleceğini planlamakla yükümlü” diye bir açıklama yapıyor! Emperyalist bir ülke olan ABD’nin, Suriye’nin geleceğini tayin yetkisi var mı? Aynı ABD, Türkiye’nin geleceğini de tayin edebilir mi? Referandumdan bir gün önce böyle bir açıklamanın anlamı nedir?

“Aklı özgür olan” düşünsün!

• 14 Nisan 2017 tarihli bir gazete haberi; “Beyaz yakalılar yurtdışına kaçıyor! Kimi işiyle, kimi eşiyle, kimi de ev alarak Avrupa ülkelerine gidiyor!” Bu ülkenin “nitelikli işgücü” neden bu ülkeyi terk ediyor?

“Aklı özgür olan” düşünsün!

• Cumhurbaşkanı Erdoğan; Kamu çalışanları için özel sektör modeli istiyor! Hükümet de 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nı bu modele göre değiştirmek için çalışıyor! Her “Demokratik Hukuk Devleti”nde, devlet görevlilerinin en büyük güvencesi, siyasal iktidarlar değişse bile, görevleriyle ilgili bir suç işlemedikçe, emekli olabilme güvencesidir. Şimdi ise Devlet’e ve Yürütme gücüne “PATRON” niteliği kazandırmaya çalışılıyor!

NEDEN?

“Aklı özgür olan” düşünsün!

Siyasi partiler, devletlerin kurulu düzeni üzerinden halkın sorunlarını çözmek, ihtiyaçlarını gidermek üzere, belirledikleri programları çerçevesinde hizmet için kurulmuş yapılardır. Yani ana misyonları topluma hizmet etmektir. Bu kuruluşlar günümüzdeki en iyi yönetim tarzı olarak kabul edilen demokratik yönetim biçiminin vazgeçilmez unsurlarıdırlar.

Gelişmiş batı ülkelerinde bu kurum ve kuruluşların çalışması, toplumla ilişkileri belli kurallar düzeninde oturduğu için siyasi partilerin çalışmaları ve seçimler oldukça sakin geçer. O ülkelerde halk siyasi çalışmalardan çok etkilenmemekte, çevre ve insanlar bu çalışmaların etkisine pek girmemekte, ciddi bir ayrışma yaşamamaktadır. Seçim çalışmalarında da her gurup kendi görüşünü ve önceliklerini belli platformlar üzerinden halkı ile paylaşmakta, radyo ve televizyonlar üzerinden açık tartışmalarla görüş ve düşüncelerini paylaşmaktadır. İnsanlar bu belirlenmiş propagandalar ile kanaatini oluşturup oyunu kullanmaktadır. Sisteme ve siyasete olan güven sebebiyle bu çalışmalar bir nebze ilgisizliğe dönüşerek seçime katılma oranları da düşük olabilmektedir.

Ülkemizde son siyasi çalışmayı 16 Nisan 2017 referandumu ile yaşadık. Bu referandumun sonuçları iktidarın ve muhalefetin alması gereken mesajlarla doludur. Referandum öncesinde ve oy kullanma sürecinde ciddiye alınacak bir olayın olmaması ve katılımın yüksek olması halkımızın vatandaşlık bilincindeki iyiliğini göstermektedir. Çok yoğun ve baskılayıcı, her türlü imkânın kullanıldığı bir EVET propagandasına halkımız ancak % 51,5 oranında destek vermiştir. Ötekileştirici, yok sayıcı, karşı görüşü düşmanmış gibi gösteren ifadelere pek itibar etmemiştir. Fakat Ak Parti döneminde hem yerelde, hem de genelde yapılan büyük hizmetleri unutmamış, Cumhurbaşkanı seçtiği ve devletinin başına getirdiği Sn. R.Tayyip Erdoğan’ı üzecek bir sonuca da fırsat vermemiştir. Ama bence daha yüksek bir EVET çıkmamasında bu propaganda sürecinde, toplumun tüm kesimlerini kucaklayan demokratik bir hizmet dilinin kullanılmaması etkili olmuştur. Halbuki Ak Parti iktidarı dönemlerinde yapılan hizmetlerde olduğu gibi, kuşatıcı-kucaklayıcı her vatandaşımızın günlük hayatına dokunan çalışmalar benzeri birleştirici bir dil kullanılabilse  idi sonuç çok daha iyi olabilirdi. Ayrıca siyasi söylemlerde dini ve tarihi kutsalların çok kullanılması, haram-helal, sevap-günah gibi dinimizin bazı kavramlarının siyasi bir tercih ile ilişkilendirilmesi bazı insanlar nezdinde hoş görülse bile toplumun geniş kesimleri tarafından doğru bulunmamıştır. Hatta itici-ötekileştirici bir şekle sürüklenebildiği için hem siyasete hem de o kutsal değerlerimize faydadan çok zarar vermiştir.

Aynı şekilde HAYIR oyları da önemli mesajlar vermektedir. Ülkemizin geleceğinin çok karanlık olacağı, Cumhuriyetin biteceği, demokrasimizin yok olacağı, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kurucu değerlerinin rafa kalkacağı gibi çok iddialı söylemlere halkımız pek itibar etmemiş, fakat bu yorumların bir uyarı vazifesi yapabilmesi içinde %50 ye yakın bir oran ile bunu da sandığa yansıtmıştır.

Siyaset kurumlarımızın ve siyasetle uğraşan insanlarımızın bu ve benzeri değerlendirmeleri iyi okumaları ülkemizin geleceği ve milletimizin huzur ve refahı için önemlidir. Hizmet vasıtası olan bu kurumları daha iyi ve verimli çalışan,  güvenilen adresler haline getirebilmeliyiz. Parti farklılığı, hizmet şekli ve kamu imkânlarının nasıl, ne şekilde kullanılmak istendiği, hizmet önceliklerinin ne olacağı gibi çalışma alanlarını tanıtmak üzerine olmalıdır. Böyle bir dönüşüm siyasetçiye de, siyaset kurumları olan partilerimize de itibar kazandıracaktır. Ak Parti’miz 2001 yılında kurulduğunda Muhafazakâr Demokrat çizgide bir yapı ve fikir ile devletimizin içine düştüğü yokluk, yasaklar ve yolsuzluklar ile mücadele etmek üzere kurulmuş, oluşturduğu kadrolar ile umut olarak halkımızın güvenini kazanıp iktidar olmuştur. Yaptığı çalışmalar ve hizmetler ile kendisine oy vermeyen kesimler için bile güven verici olmuştur. Şu anda ise oy oranı artmasına rağmen, siyasetçilerimizin söylem tarzının sebep olduğu bir zıtlaşma, kutuplaşma, sosyal ayrışmayı görmekteyiz. Bu ayrışmayı gidermek, güvensizliği ortadan kaldırmak, yapılan hizmetler kadar önemli olup öncelikle Ak Parti’mizin sorumluluğudur.

Hz. Ömer: “Adalet olmadıkça yönetimin, edep olmadıkça asaletin, cömertlik olmadıkça zenginliğin faydası olamaz” der. Önümüzdeki yeni dönemin iyi kurulmuş kurumlar ve doğru konulmuş kurallar ile çalışan, demokrasimizin toplumda ayrışma, zıtlaşma, kutuplaşma aracı olmaktan çıkarılıp, geleceğimize umut, günümüze huzur ve refah veren, daha iyi yönetimlerin vasıtası olması gerektiğine yönelik bu mesajların iktidar, muhalefet-küçük-büyük fark etmeksizin tüm ilgililerce alınacağı umudu ile.

“Resmi olmayan” sonuçlara göre, Anayasa değişikliklerine ilişkin referandum, birkaç puan farkla “evet” lehine sonuçlanmış!

“mış” diyorum! Çünkü gerçekten “adil ve hukuki bir sonuç” olduğuna ilişkin kaygılarım var!

Daha önceki yazılarımda da belirttim;

Demokratik bir HUKUK DEVLETİ’nde, “Cumhur Başkanı” toplumun bir yarısının başkanı olamaz! Hele, “parti başkanı” hiç olamaz!

Cumhurbaşkanı’nın siyasi partiler arasındaki “uzlaşma” ve “ülke içi barış” için bir “orta hakem” görevi vardır.

Hakem ya da Hâkim, “taraf tutuyorsa” orada ne demokrasi vardır ne de hukukun üstünlüğü…

Üstelik bu referandumda taraflar arasında korkunç bir adaletsizlik yaşanmıştır.

Hatırlayın;

En başta, toplumun bütününe “şefkat ve tarafsızlıkla” sarılması gereken Sayın Cumhurbaşkanı, 2010 referandumunda olduğu gibi bu referandumda da “hayır” diyenleri “darbeci ve terörist” olarak damgalamış, toplumu öncelikle psikolojik olarak bölmüştür.

Bu söyleme Başbakan, kimi Bakan, milletvekili ve belediye başkanları da aynı hoyratlıkla katılmışlardır!

Kimi; “Hayır çıkarsa iç savaşa hazırlanın” diye, kimi; “Hayır diyeni işten atarım” diye, vatandaşı tehdit etmiş, AKP tabanı da; Düzce örneğinde olduğu gibi silahla tehdit ederek, “Hayır” afişlerini yırtarak ya da fiili saldırılarla demokrasiye ve Hukuk Devleti’ne yakışmayan, “insan haklarına aykırı” tutum ve davranışlarda bulunmuştur.

Devlet’in Valileri, Kaymakamları, Belediye Başkanları, Daire Müdürleri, hatta okul müdürleri, Müftüleri ve İmamları bile, söz ve eylemleri ile  “evet” yanında alenen yer almışlardır.

TRT yalnızca “evet” için bir propaganda aracı olarak kullanılmıştır!

Siyasi iktidarı destekleyen birçok gazete, “militan manşetlerle” hizmette kusur etmemiştir!

Yurtdışı seçmenlerle “propaganda ilişkisi” kanunen yasak olduğu halde, siyasi iktidar tarafından açıkça çiğnenmiştir!

Cumhurbaşkanı, “muhtarlar toplantıları” başta olmak üzere, toplumun çeşitli kesimlerini Sarayında toplayarak, sürekli propaganda çalışması yapmış, öte yandan Kılıçdaroğlu’nun kahvaltılı toplantısına katılan 50 muhtar hakkında “soruşturma” açılmıştır!

“Hayır” diyen Akşener ve diğer MHP’li liderler, akla gelebilecek her türlü yöntemle engellenmiştir, saldırılara uğramışlardır.

Kuzey Irak’ta “Bağımsızlık ilanı” hazırlığında olan, Kerkük’te Türk soydaşlarımızı yok sayan ve “Büyük Kürdistan” hayalinde, ülkemizin Güneydoğusunu “ayrılmaz bir parça” olarak gören Barzani, henüz bir “Devlet Başkanı” olmadığı halde, “gayrı resmi bayrağı” ile karşılanmış ve açıkça “evet” desteği sağlanmıştır!

Ulusal onurumuz olan Çanakkale Zaferi kutlamaları bile “evet” propagandasının bir zemini olarak kullanılmıştır.

Bütün bunların yanı sıra, Yüksek Seçim Kurulu’nun “tartışmalı kararları” ile “kıl payı” bir sonuçla “evet” kazanmıştır!

Biz de bu “BÜYÜK” başarıyı kutluyoruz!..

Heyecanı severiz. Orta Asyalardan ta buralara ne maceralarla geldik. Ve Anadolu’da da ne badireler atlattık. Zihnimiz hep iyimser çalıştığı için de geçmişin kötümserliklerini çabucak kafamızdan attık.

Atarlanmayı severiz. Kendi kendimizi gaza getiririz.  Okuyarak fehmeden değil yaşayarak öğrenen bir milletin mensuplarıyız.

16 Nisan‘da ne oldu? Sarı lacivertlilerle Sarı kırmızıların maçı oynandı, Sağ & Sol / Alevî & Sünnî kavgası oldu. Hangi taraf kazandı ya da kazanan oldu mu?

Şimdengerü ne olacak? 1982 ve 1961 Darbe Anayasalarını hatta 1924’teki Kurucu Anayasayı aştık, 1921 Savaş Anayasasına ulaştık. Yalnız bir farkla; onda TBMM Hükümeti sistemi vardı,  bunda CB Hükümeti sistemi.

Devleti yönetme makamında – mevkiinde kim var kim yoksa bütün sorumluluklarını gayri tek kişinin sırtına attılar. Onlarca kişi ve kurum yetkisini bir kişiye verirseniz aslında ihaleyi de ona çıkaracaksınız demektir.

Hani “omuzlar çok olunca yük hafifler“di? Hani “bir elin nesi var, iki elin sesi var“dı?

Tarihi hep kişi bazlı takip ettik. Mete‘den Fatih‘e, Atilla‘dan Atatürk‘e ve Süleyman Şah‘tan Erdoğan‘a alışkanlığımız değişmedi. ‘Ya hep ya hiç‘ten ‘ya herro ya merro‘dan bir türlü kopamadık. Ya o ya bu‘dan Hem o hem bu‘ya hiç geçemedik.

En yakın ihtimalde Barzanî Kürdistanı bir referandumla kurulursa Türkiye yani Tayyip Erdoğan ne yapacak: Tanıyacak mı, tanımayacak mı? Amerika ve şeriklerinin baskılarına ne şekilde direnecek veyahut nasıl bir ortak tavır içine girecek?

Yarın Kıbrıs‘ta Türklerle Rumların Tek Devlet’te birleşmeleri ve bunun için Kuzeydekilerin bir miktar toprak tavizinde bulunmaları istendiğinde İngiltere’ye karşı ne duruş sergileyeceğiz yani Cumhurbaşkanı ne tutum sergileyecek?

Diyelim ki ‘he‘ dedik; 40-50 sene önceki kanlı sahneleri tekrar yaşarsak ne olacak? Kıbrıs’ın 5’te 2’sini alarak tarihe geçti rahmetli Ecevit’le Erbakan; Tayyip Bey tarihe ne şekilde geçecek?

Barzanî Kürdistanı’ndan sonra Rusya‘nın kontra atağıyla 3 PYD Kantonu Suriye’nin kuzeyinde Özerklik ilan ettiğinde ne yapacağız yani Sayın C.Başkanı ne yapacak? Rusya’ya karşı ABD, İsrail ve Barzanî’yle mi denge kurulmaya çalışılacak? Rusya’yla ters düştüğümüzde 7 ayda 70 şehitle oluşturabildiğimiz Güvenli Bölge‘nin üstüne su mu içeceğiz?

Barzanî Bölgesindeki Kandil‘den çekilen PKK, IŞİD’in dibindeki ve Suriye sınırındaki Sincar‘a (Şengal) tam yerleştiğinde PKK – PYD hattı Irak – Suriye koridorunu belirlemeyecek mi?

Ege’de statüsü belirsiz Adaların Yunanistan’a geçmesiyle veya 24 Nisan sözde Ermeni Soykırımı’yla ilgili Diasporalarla mücadeleyi kim, hangi dış dengelerden pozisyon üreyerek sağlayacak?

Ekonomi, adalet, eğitim mevzularına hiç girmiyorum. Yok, 3 büyük ilde Hayır’lar 1-2 puan öndeymiş de Türkiye genelinde gerideymiş kısmında hiç değilim.

Suriye politikasındaki hataları Prof. Davutoğlu‘na, Çözüm Sürecindeki hataları PKK ve HDP‘nin arsızlığına, 17/25 ve 15 Temmuz’daki sıkıntıları da kandırıkçı Cemaat‘e yüklediydik. İmdi Millî Takımlar Tek Teknik Direktörü olarak tüm ipleri tek elde toplayan kişiden başka kime çemkirilecek? Daha ötesi çevremizdeki bu ateş çemberinde bütün dış ve iç baskılar o kişiye yönelmeyecek mi?

Allah bizi yönetecek kişiye kolaylık versin. Zira her yaptığının yarısına iyi, yarısına kötü diyecek iki keskin taban var. Dahası bu iki fay hattının bizim gibi dışarıya fazlasıyla açık toplumlarda provoke edilmesi an meselesidir.

Cumhuriyet Mitingleri sırasında Vatanseverler adı altında yapılan istihbarî teşkilatlanmalar şimdi de Osmanlıseverler adıyla aynı merkezlerin elinden sulanarak saksılarda büyütülüyor. 7 Ağustos‘taki gibi bir kucaklaşma sağlanamazsa iş nerelere kadar gider; düşünmek bile istemiyorum.

“Yani benim güzel annem“, Şafak saymaya devam.

Uzun soluklu, altmış günlük, maraton bitti. Referandumu “Evet”çiler kazandı. Sonuç, memleketimize hayırlı olsun.

Referandum, şüphesiz, Türk siyasi tarihi açısından çok önemli bir aşama. Parlamenter yönetim sisteminden, cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçildi. İki yıl içinde uyum yasaları hazırlanacak. Yürütmenin yükü ağır, hükümet ve vekiller çok çalışmak zorunda.

Siyasiler, bugüne kadar çok ağır laflar ettiler. İddiaları, gece ve gündüz kadar, siyah ve beyaz kadar birbirinden uzaktı. Vatandaşın kafası karıştı. Birçoğu, benim gibi, “Havet”çi olmayı tercih etti. Ancak, “Havet” diye bir seçenek yoktu.

Sonucun, hayır mı şer mi olacağı ilmine sahip değiliz. Söylenenlere, bir ümitle, inandık. Yarınların sahibi, Allah’tır.

Görme sınırımızı, bulunduğumuz konum belirliyor. Benim bulunduğum yerden gördüğüm şudur: Orantısız bir başarı, buruk bir sevinç.

Evet ve hayır cephesinde yer alanlar, orantısız güce, imkâna sahiptiler. “Evet”çiler, partinin gücü ile kamu kurumlarının imkânlarını, birlikte “Evet” için kullandı. “Hayır” diyenler cılız kaldı. Ülkede sanki sadece bir “Evet” kampanyası vardı. Bu ezici güce rağmen başarı düşüktür. Bunun adı, orantısız başarıdır. Bunun muhakemesini, “Hayır” diyenler yapsın.

Teslim etmek zorunda olduğumuz başarının adı: Buruk sevinç. Ben, pek çok vatandaş gibi, aklımla vicdanım arasında kaldım. Aklım, “Hayır” derken vicdanım “Evet” dedi. Özgürlükler ve kalkınma adına yapılan hizmetleri vicdanlar inkâr edemedi. Vicdanın önemli bir meyvesi olan vefayı, çok kişi yok sayamadı. Vefasız olmayı kendine yediremedi. Bütün beceriksizliklerine rağmen samimiyetle yapılan güzel işler, vicdanları besledi.

Ancak, akıllar bir türlü tatmin olmadı. 28 Şubat süreci mağdurlarının yaralarının hala sarılmamış olmasını, orta direk açısından geçim sıkıntısının artmasını, FETÖ tecrübesine rağmen siyasi söylemlerde dini argümanların kullanılmasını, gelir adaletinin sağlanamamasını, eğitimdeki dönüşüm sırasında pek çok öğretmen ve yatırımcının mağdur edilmesini akıllar kabullenemedi, kimse de bunların izahını yapamadı. Gelecek adına vaat edilenlerin de ne kadar doğru olduğunu bilmiyoruz. “Ya kandırıldıysak!” tedirginliği yaşıyoruz. Hep dağın arkasından bahsedildi, ya dağı aşamazsak diye düşünüyoruz.

İdareye karşı hep kuşu, kaygı barındırıyor akıllar.  Koşulsuz itaat edenlerin fanatikliği de tedirgin ediyor akıl sahiplerini. Referandum maddelerini biraz sorgulayanların, eleştirenlerin “Gizli hayırcı”, hayır cephesinde yer alanların vatan hainleriyle işbirlikçi diye suçlanmasının hiçbir insani, ahlaki temeli yoktu. Bunu yapanların, ahlaki anlamda derin bir eğitimden geçmesi gerekiyor.

Cesaretle söylemek gerekir ki, sonucu belirleyen başarılı bir iktidar değil, başarısız muhalefet oldu. Güvensiz, bilgisiz, yeteneksiz insanlardan oluşan muhalefet cephesi, onların eylem ve söylemleri, “Evet”i savunan iktidarın vitamini oldu. Önümüzdeki dönemde, Türkiye’nin, insan kalitesi yüksek bir muhalefet partisine ihtiyacı var. Kaht-ı rical, kendisini burada acilen gösteriyor.

“Kalkınma tamam, ama adalet nerede?” sorusunu az duyduğum söylenemez.  Adliyenin  durumu, tam bir facia. Onu geçtik. İşe almalarda, terfilerde, ihalelerde, iş bitirmelerde ya da vermelerde izlenen yol, vicdanları yaralıyor, hükümete olan güveni zedeliyor. Yapılan hatalar dillendirildiğinde de, herkes suçu birbirine atıyor. Bütün bunlar aklın kararını besledi. Sonuç, onun için buruk bir sevinç oldu.

Arındıktan sonra yola devam etmek gerekiyor. Üzüm üzüme baka baka kararır. Bembeyaz sütün rengini bozacak olan, bir damla mürekkeptir. Kirlenmiş insanlarla yolculuk, bizi önce iter sonra kirletir. Geçmişte yaşanan ciddi uyarılardan yeterince ders alınmadığına inanıyorum. Hala mağdur insanlar, kırık kalpler, inkisara uğramış ümitler var. İşin kötüsü, böyle bir gidişat, kişide inanç zafiyeti de oluşturuyor. Teba sahipleri, kendisine tabi olanların hem sevabından hem günahından sorumludur. Ailede baba, şehirde vali, ülkede başbakan veya cumhurbaşkanı diye sayabiliriz sorumlular silsilesini.

Mevlana’nın özlü sözüyle bitirelim yazımızı:  “Dünle beraber gitti cancağızım, ne kadar söz varsa düne ait. Şimdi yeni şeyler söylemek -yapmak- lazım.”

Halkoylaması resmi olmayan rakamlarla yüzde 51,4 evet oyu ile sonuçlandı. Böylece 18 maddelik Anayasa değişikliği kabul edilmiş oldu. Parlamenter sisteme veda ettik.

Cumhuriyet Halk Partisinin önemli ve ciddi itirazları var. Özellikle Yüksek Seçim Kurulunun oy verme işlemi bittikten sonra kuralı değiştirerek, mühürsüz oy pusulası ve zarflarla verilen oyları geçerli kabul eden kararı tartışılacaktır.

Yapılan itirazların netice alacağını sanmıyorum. Bu kanaate varmam için, son Belediye seçimlerinde Ankara ve Üsküdar seçimlerinde seçimi kazandığını iddia eden CHP’nin itirazlarının YSK tarafından reddedilmiş olduğunu hatırlamak yeterli oldu. Bu örneklerde olduğu gibi şimdiki itirazların reddi de şaibe iddialarını ortadan kaldırmayacak, ancak referandum sonucunu hukuken geçersiz kılmayacaktır.

Referandumda verilen oyların analizini daha sonra yaparız. Bu safhada bundan sonrasını konuşmak daha uygun olacak.

17 Nisan sabahı yeni bir yönetim sistemi ile hatta yeni bir rejim ile yönetilecek bir Türkiye’ye uyandık. Bunun olumsuz veya varsa olumlu sonuçlarına “evet” verenler de “hayır” verenler de muhatap olacak.

Türkiye’nin belki de 50-100 senesini etkileyecek çok kritik bir süreç başlıyor. Kimsenin zafer veya matem havasına girmesine lüzum yok. Ama hukuk devleti, demokrasi ve insan hakları ilkelerinin ayakta kalması için mücadele etmeye devam etmemiz gerekiyor.

Yasama, yürütme ve yargı güçlerinin tek kişide toplandığı, kuvvetler birliğinin olduğu bir rejime geçiyoruz. Bugüne kadar savunduğumuz gibi “güç insanı bozar, mutlak güç mutlak bozar” sözünün gerçekleşmesinden endişe ediyorum.

Ben bu kadar yetkiyi üstlenecek olan Cumhurbaşkanı kim olursa olsun O’nun için de kuvvetlerin birleşmesinin hayırlı olacağı kanaatinde değilim. Ortak aklın yerine tek kişinin aklının ikame edilmesinin Türkiye’nin gelişmiş demokratik ülkelerle mesafesini artıracağını ve gelişmesini yavaşlatacağını düşünüyorum.

Ancak, dünyanın en adaletsiz seçim kampanyası sonucu da olsa, halkoylamasının sonucunu kabullenmek durumundayız.

Kampanya sürecinde “hayır” oyu verilmesini gerektiğini savunanların endişelerini herkes biliyor. Dileğim ve temennim mevcut ve seçilecek olan Cumhurbaşkanının ve ekibinin bu endişeleri haksız çıkaracak adil bir yönetim sergilemeleridir. Kampanyadaki adaletsizlikler bu konuda ümitli olmamızı engellese de en azından temenni etmeye devam edeceğiz.

*********************************

Süleyman Pekin ve İmanifesto

Yazar, Şair ve Tarihçi Süleyman Pekin dostumuzun yeni şiir kitabı için yazdığım önsözü sizlerle paylaşmak istiyorum:

Süleyman Pekin günlük siyasi makalelerinde bile şiirsel ifadeyi yakalamış bir yazar. Fikir çilesinin ürünü olan köşe yazılarında ve araştırmacı- tarihçi olarak yazdığı yazılarında dahi, keskin cümlelerini Cemil Meriç tarzı bir edebi üslupla sarmalar.

Şair Süleyman Pekin ise İmanifesto isimli yeni kitabındaki şiirlerinde taşkın duygularını ifade eden şiirsel ifadelerin içine, derin bir düşünce mahsulü olan felsefi ve sosyolojik tahlillerinin sonuçlarını serpiştirmiş.

Ben kendimi şiir yorumcusu olarak tanımlayamam. Bu haddini bilmezlik olur. Süleyman Pekin kardeşim bu şiir kitabına yorumda bulunmamı istemese ve O’nu kırmak endişesi taşımasam böyle bir cürette bulunmazdım.

Ancak şiiri ve Süleyman Pekin’i seven bir dost olarak hissiyatımı paylaşabilirim.

Süleyman Pekin, İmanifesto isimli bu şiir kitabındaki şiirlerini yazdıran duygu ve düşüncelerinin özünü “İlkin insanlık çekildi damarlarımızdan / Sonra yaşamak hissi ve sevda sürmek” mısralarıyla özetlemiş.

Başka bir şiirinde O’na şiirler yazdıran değişimi “İlkin ahlak çekildi huzurdan / Sonra insanlık itildi surdan…   Dostluk düşsün de borsa düşmesin / Aman kimse bir kap bölüşmesin..” mısraları ile tasvir etmiş.

Kaybolan duygu dünyamızın yaşattığı acıya, insanlığın temel değerlerine sahip çıkmaya, anlamlı yaşamaya dair ve sevgiliye, vatana, kutsallara sevda duygularını yansıtan şiirler yazmış.

“Adanmaktır sevmek / Bu da bir tür kendinden geçmek/ Gezegenler güneşe sevdalanmıştır/ Yıldızlar zamana / Bense sana…”

Diye kâinatı sevdadan ibaret gören güçlü ifadeler kullanırken, başka bir şiirinde de sevdanın şiddetini tasvir etmekte.

“Seven yavaş yavaş can vermelidir / Ölümü titretmelidir/ Faylar kırılmalıdır bu sevdanın aşkına/ Rihterler yönelmiştir kentlere / Dev dalgalar limana / Bense sana..”

İnsanlık değerlerinden vefaya olan özlemini yansıtan birkaç mısraı,

“Zaman tatilde, zamane işte / Biz mi vefasızız vefa mı bizsiz / Bu kaç yüzyıl oldu yürek kirişte..”

Şairimiz petrol savaşları ile insanlığın kan kusmasına da bigâne kalmamış:

“Kerkük’te petrol kuşu / Bir tankın namlusuna kondu / Bir ananın emzirdiği insanlık / Kan kusuyordu…“

Süleyman Pekin, bazen “damarımdan cenaze geçiyor / Göçüyor gönül nedamet kervanıyla beraber” diye gönül burkan ifadeleriyle şairane bir hüzne sürüklüyor bizi.

Bazen de “Arslanım ormanda huzur/ Ancak sen tahtındayken olur / Hadi gari bamteline vur / Ve en tazesinden gökkuşaklarının/ Yeni bir medeniyet kur!” diyerek birey olarak sorumluluğumuzu hatırlatıyor. Dahası bir “kızılelma” ülküsüne doğru yönlendiren coşkusunu bize de aşılamaya çalışıyor.

“Tüttür merminin halvet türküsünü / Öttür tetiğin düşüş öyküsünü / Ki bu içtihat vay ki vay/ Kalbe sulh süngüsünü / İtti say!“

‘Veliyyünkülli mazlumîn’sin sen / Yerler gökler seni arıyor bi bilsen / Ki bu zulûmat vay ki vay / Ayağa dikilsen / Bitti say!”

Bu sorumluluktan kaçıp her şeyi devletten bekleyenlere ve devleti soyanlara dasözü var şairimizin:

“Düz vatandaşın yerine/ Devletim inmiş derine/ Kötüyse de kaderine/ Sövsün devletin işi ne!“

“Devletimin malı deniz/  Domuzcuklar pek semiz/ Zor oluyorsa yemeniz/ Eğsin devletin işi ne..”

Süleyman Pekin kardeşimin bu şiir kitabında O’nun karakterinin bütün ipuçlarını bulabilmek mümkün.

Duygusal ama isyankâr… Cesur ama utangaç… Mütebessim ama hüzünlü… Acılı ama alaycı… Düşünce adamı ama şair…

Kendisinden bundan sonra da çok güzel ve değerli eserler beklediğim Süleyman Pekin kardeşimi tebrik ediyorum. 

Aşağıdaki yazıyı dikkatle okuyun. Ben yazsaydım; ırkçı, faşist, şovenişt falan gibi saydırıp dururdunuz. Çok şükür ben yazmadım ama doğruluğunun altına imzamı atarım. Burası Düzce. com’dan, Erkan Arslan duygu ve düşüncelerime tercüman olmuş kendisine teşekkür ediyorum.

“” “Bu millet” diye başlayan cümleler duymaya başladık bu aralar. Devamında isminin zikredilmesini beklerken “bu millet” diye biten cümleler takip etti. Aslında söylenen isimler de vardı, olumsuzundan atfedilen, ama onu demiyoruz, bunu demiyoruz, şunu demiyoruz, bu millet diyoruz ile biten balyoz ağırlığında cümleler.

Var mı acaba başka ülkelerde de adı söylenemeyen milletler?

Bazen söyleyemez insan, milyonlara malum olmuş bir realiteyi bile. Ne zaman olur peki bu durum? Utanırsan olur, kızgınsan olur, nefret ediyorsan olur, kabullenemiyorsan olur.

Peki malum cümlelerde adı söylenemeyen bu milletin, utanılacak bir tarafı var mı? Kızgınlık duyulacak bir yanı peki? Nefret eden vardır elbet ama mensup olanın nefreti biraz manasız kalır.

Benim bildiğim bir Millet var bu topraklarda, onlarca zenginlik katan alt unsurla beraber yoğrulmuş ve zenginleşmiş bir millet.

Tarihin var oluşuna dek uzanan köklü bir millet, bu millet.

Orta Asya’yı egemenliğinde tutan bir topluma, kilometrelerce korku duvarı ördürebilen bir Millet.

Yaşamın beşiği Anadolu’yu yurt yapan bir Millet, bu Millet.

16’sı büyük, 100’ün üzerinde sayıda devlet kurmuş bir Millet, bu Millet.

Çağ açıp, Çağ kapatan, bir Millet bu Millet.

Peygamber Efendimizin, övgüsüne mazhar olmuş bir Millet, bu Millet.

Yıllarca İslamiyet’in sancaktarlığını yapmış bir Millet, bu Millet.

Dişi ile tırnağı ile direnerek, kurtuluşunu sağlayan bir Millet, bu Millet.

Ama bir türlü adı söylenemeyen, bir Millet, bu Millet…

Korkmayın söyleyin, TÜRK MİLLETİ bu Milletin adı…

Ne ayrıştırır sizi bu tanım, ne yozlaştırır. Ne yeni tanım arayışlarına sokar sizi, ne de yolunuzdan saptırır.

Milliyetçilikten korkarak, sapılan yolun mikro milliyetçilik olduğunu ve işte bunun gerçek tehlike olduğunun farkına varılmalı.

Örneği kendimden vermek isterim önce. Annem Çerkez benim, Babam Laz. Ben gururla Türk’üm diyorum. Ailelerimi, çocuklarımı, akrabalarımı bir arada tutan bir çatıdır benim için Türk’lük. Ne soy kütüğümü inkâr ederim, ne de mensubiyetinden gurur duyduğum Milletimi.

Adı konulmamış bir Millet’e mensup olmak zorunda değilim ben. Türk Milleti’ne mensup olma gururumu, hangi hakla alırsınız ki elimden?

Bu Millet dediğiniz Millet’e mensup olabilmek için, ne soy kütüğünüz irdelenir sizin, ne kafatasınız, tipinize de bakmaz kimse, yüzünüzün şekline de.

Mensubiyet şuuru yeterlidir sadece. Hissedebilmek, gurur duyabilmek, ait olmaktan mutlu olabilmek, kültürüne katkıda bulunabilmek, yükselmesi için canla başla çalışabilmek.

Bunları hissediyorsanız eğer Türk’sünüz işte, başka ada ne hacet!

Üstadım, Bu Millet’in adı binlerce yıl evvel konulmuştur zaten.

Onun için;

Korkmayınız söyleyin Bu Yüce Millet, TÜRK Milleti’dir.

Onun için;

“Ne mutlu Türk olana” dememiş Ulu Önder,

“NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE” demiş…””