Cumhuriyet Halk Partisi, Yüksek Seçim Kurulunun kararının iptali için Danıştay’a başvurdu.

YSK kararının Anayasa Mahkemesi, AİHM veya Danıştay’da bakılma imkânı var mı? Bu konu tartışmalı.

YSK’nın yargısal yetkisi kapsamında aldığı kararlara karşı hiçbir mercie başvurulamıyor. Ancak CHP, YSK’nın yargısal faaliyeti kapsamında değil, bir idari işlem olarak aldığı “mühürsüz oyların geçerli olacağına ilişkin” kararının iptali için Danıştay’a başvurdu.

Danıştay CHP başvurusuna red kararı verdi.

Danıştay’ın gerekçesi “YSK’nın seçim hukuku dışındaki işi işlem ve kararlarının idari yargı denetimde olduğu, YSK’nın itiraza konu kararının idari işlem niteliğinde olmadığı” şeklinde oldu.

Barolar Birliği Başkanı Prof. Dr. Metin Feyzioğlu AYM ve AİHM‘nin “geneli ilgilendiren bir seçime müdahale edebileceğini” bu sebeple 10-15 gün içinde AYM‘nin bu konuda bir karar alması gerektiğini söylüyor.

Anayasa Hukukçusu Prof. Dr. Kemal Gözler ise, “YSK kararının açıkça hukuka aykırı olduğunu” ifade etmekle beraber hukuki itirazların netice vermeyeceğini değerlendiriyor: http://www.anayasa.gen.tr/ysk-baglayicilik.html

Prof. Dr. Kemal Gözler’e göre, “YSK’nın kararına karşı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine veya Anayasa Mahkemesi veya Danıştay‘a veya başka bir mahkemeye veya mercie başvurulamaz.

YSK’nın kararı kesin ve bağlayıcıdır.

Hukuk sistemimizde YSK’nın kararları, kanuna ne kadar apaçık bir şekilde aykırı olursa olsun geçerlidir ve bağlayıcıdır. YSK’nın kararının yanlış olması başka şey, bu kararın geçerliliği ve bağlayıcılığı başka şeydir.

Kararın hukuken doğruluğunu tartışabiliriz; ama kararın bağlayıcılığını tartışmamamız gerekir. Aksi takdirde hukuk güvenliği sarsılır.

Anayasamız seçimlerin yönetimi ve denetimi konusunda son sözü söyleme yetkisini YSK’ya vermiştir. YSK’nın kararları, biz beğensek de beğenmesek de, kanuna uygun da olsa, aykırı da olsa, Anayasamıza göre geçerli ve bağlayıcıdır.”

***

O halde bundan sonrayı düşünmek ve “meşru zeminde etkin muhalefet için neler yapılabilir?” sorusuna cevap aranmalıdır.

Kanaatimce kitleler “çaresizlik” psikolojisine girmeden, “çare sizsiniz” diyen kanaat önderleri harekete geçmeli.

Muhalifler, Hindistan’da Gandhi, ABD’de Martin Luther King ve MalcomX örneklerinde olduğu gibi, TAMAMEN MEŞRU ZEMİNDE çözüm üretmeli.

İnsanların vicdanlarını, insan onuru, demokrasi talepleri ve özgürlük duygularını açığa çıkaran “sivil itaatsizlik” ve “pasif direniş” yöntemleri geliştirmek lazım.

****************************************

Demirel’den Bir Hatıra

10 Ekim 1965’te yapılan genel seçimlerde, yüzde 53 oy alan Adalet Partisi (Süleyman Demirel) 450 olan toplam milletvekili sayısının 240’ını seçtirmişti. Yüzde 39 oy alan CHP (İsmet İnönü) 134 milletvekili ile Meclis’te temsil edildi.

Seçim Barajı olmadığı için yaklaşık yüzde 3 oy alan Türkiye İşçi Partisi (TİP) meclise 15 milletvekilliği kazanmıştı. Mehmet Ali Aybar‘ın başkanı olduğu TİP’in 11 milletvekili doğrudan, dört milletvekili ise milli bakiye hesabından seçilmişti.

Alpaslan Türkeş‘in liderliğindeki CKMP ise yüzde 2,24 oy ile 11 milletvekili seçtirmişti.

TİP’in, sadece 15 milletvekiliyle mecliste yaptığı muhalefet çok etkili olmuştu.

TİP’in Meclis grubu, soru ve gensoru önergeleri vererek, cesur konuşmalar yaparak, bütçe ve kanun müzakereleri esnasında grup adına söz aldıklarında aktif bir muhalefet uygulamışlardı.

Bu tutum giderek TİP’i, neredeyse ana muhalefet konumuna getirmişti.

Süleyman Demirel‘in 1990’larda bir gazetede okuduğum röportajında bu konuda söylediklerini unutamam.

Demirel mealen şöyle söylemişti: Biz o dönemde 134 milletvekili olan CHP muhalefetinden değil, 15 kişilik TİP muhalefetinden çekinirdik. Çünkü TİP milletvekilleri gerçekten iyi yetişmiş, kaliteli, cesur bir grup oluşturuyordu. Fakat daha da önemlisi sokakta karşılıkları vardı. Sendikalar, sivil toplum kuruluşları ve basında çok etkin bir zihniyetin temsilcileri idiler. Onların yaptığı muhalefet bir anda ülke gündemine hâkim olabiliyordu.”

**********************************

Sadece Meclis’te Muhalefet Yeter mi?

Süleyman Demirel’in hatırası da gösteriyor ki, TBMM’de çıkarılan milletvekili sayısı etkin muhalefet için yeterli olmuyor. Eğer azınlıkta iseniz “milletin beka meselesi” olarak gördüğünüz konularda bile çoğunluğu elinde bulunduran iktidar en olumsuz kanunları çıkarabilir.

Böyle meselelerde kamuoyu desteğine ihtiyacınız olacaktır.

Hatırlayınız iktidar partisi Meclis’e “tecavüz ettiği çocukla evlenene af getiren kanun teklifi” getirmişti. AKP şiddetli kamuoyu tepkisi sonucu, Meclis çoğunluğu ile geçirme imkânı varken, teklifi geri çekmek zorunda kalmıştı.

Kamuoyunu etkilemek, iktidara oy veren kitleleri de belli konularda yanınıza çekebilmek için çok etkin STK’lar, sendikalar, medya ve gençlik destekleri gerekiyor.

Bu sokaklarda yasadışı eylemler istemek değil. Tam tersine tamamen meşru zeminde, barışçı hareketlerle milyonların sessiz çığlığı olabilecek siyasi oluşumlara ve desteklere ihtiyaç oluğunu vurgulamak istiyorum.

***********************************

STK’lar ve Sosyal Medya Önemli

Cumhuriyet Halk Partisi TİP’ den sonra sol ideolojiye kayarak 1980’e kadar sokakta etkin oldu. 1980 sonrası sendikaların zayıflatılması, STK’ların etkisizleştirilmesi ve ideolojik yenilenmeyi gerçekleştirememesi sebebiyle bu etkinliğini kaybetti.

Milliyetçi Hareket Partisi, Devlet Bahçeli döneminde “ülkücüleri sokaktan çekme” projesini hayata geçirdi ve meşru demokratik tepkiler için bile sokağa çıkılmasına engel oldu. MHP, Milliyetçi STK’lar ve sendikalarla iş ve gönül birliği köprüleri kurmakta isteksiz oldu.

Bugün sokaklardan ses getirebilme yeteneği sadece AKP ve HDP‘de var.

CHP ve ülkücü muhalifler bu eksiklerini hızla gidermek zorunda.

MHP’den ihraç edilen muhalifler tamamen kitlelerin gönüllü desteği ile yürüttükleri “hayır” kampanyasıyla bu konuda ilk adımı attılar. Bu hareketin gelişmesi kitlelerin halkoylaması sürecindeki heyecanını kaybettirmemesine ve halkaya dâhil olacak siyasi parti ve STK’larla etkinliğini artırmasına bağlı.

Tabii bir de şu: Mademki hükümet kontrolündeki medyayı kullanabilme imkânları yok, sosyal medyayı daha da etkin kullanabilme yolları bulabilmeleri gerekiyor.

Türkiye’de kimlik sosyolojik değil psikosomatik algıdır. En çok da siyasi partiler, spor kulüpleri, şehir ve semt aidiyetleri ile sülâle birlikleri üzerinden gider. Millet, ümmet ve insanlık gibi geniş plakalar ise ancak diş dolgusu kadar iş görürler. Fakat geniş kesimler için kamuflajı en çok da bu alandan tedarik edilir.

Kendini kıymetsiz bilen bir kısım, terapi vaziyetinde toplanarak din gibi mühim bir değer üzerinden kıymetlenme yoluna gittiler. Aynen halı sahalarda formanın üstüne giyilen yeşil yelekler gibiydi, giyen başka bir dünyaya ışınlanıyordu.

Zamanla yelekle tanımlamanın yüksek getirisi alttaki kıyafetten karaktere kadar birçok şeyi unutturdu. Yeşili bir kimlik yapıp hem ticarete hem siyasete soktular; her iki alanda kârlar maksimum düzeyde idi. Ve dinin değeri altı üstü bir renkten ibaret zannedildi.

Başka bir halı sahada başka bir yelek modeli üzerinden başka bir takım oluşmadaydı. Milliyet, sarı olsun. Onu giymekle saygınlık kazandığını düşünen sıradan insanların gurup terapisi o kadar etkiliydi ki yelekten önceki zamanları zihinlerde adeta sıfırlamıştı.

Bir başka yerde, bir başka yelek: pembe. Sosyallik ve toplumsallık kavramları artık bir halı saha takımının maskotuydu, renk ayrımıydı. Klasik bir tribün sloganı ve ‘çak‘ yapmaktan öte bir anlamı yoktu. Veya ötekilerin berisinde olmaktan başka bir tanımlaması.

Necisin? İslamcıyım, Müslümanım. Barışın ve esenliğin temsilcisi misin? Hayır! Doğru ve güvenilir misin? Nein! Elinden – dilinden çevrendekiler zarar görür mü? He! Zulme ve haksızlığa karşı duruşun ne? Hiç! Çıkarına düşkünlüğün ve menfaatperestliğin nasıl? Âlâ! Bir yeleğe gizlenip defolarını deri gibi dökmektesin hâlâ.

Necisin? Milliyetçiyim, ülkücüyüm. Milletinin ihtiyaç sahipleriyle aran nasıl? Yok! Türk insanıyla problem yaşadın mı? Çok! Ülkün ne? Yükselmek. Nereye? Tepeye! Hangi tepeye? Everest! Milletinin diğer fertlerine ne dersin? Rest! Bir türkü daha? Ha a!

Necisin? Sosyalim, demokratım. Ne zaman? Seçim zamanı. Ne kadar? İncir çekirdeği. Bak; garibanlar, ezilenler? Güneş gözlüğümden gözükmüyor. Cehalete karşı savaş? Ben söverim arkadaş! Rahatladın mı? Hııı! Ebenin hoşafı!

Necisin? Liberal. Özgürlükle aran nasıl? Tanışmıyoruz. Toplumsal akıl? Konuşmuyoruz. Para-pul? Allah, Allah, Allah…

Necisin? Atatürkçü. Atatürk milleti nasıl harekete geçirdi? Rozet takarak. Kurtuluş Savaşını nasıl kazandı? Mum yakarak. Ya sonrası? Estarabim, estarabim; sağdan – soldan estarabim!.

Çözüm – çözümleme: İdeoljiler kılıf, partiler geçimlik, vaziyetler de kimlik olmuş. Değerler, kavramlar araç; erimler, varımlar amaç kılınmış. Teşkilatlar, organizasyonlar atış mevzisi; makamlar, rütbeler savaş mermisi.

Milletin için ürettiğin kadar milletseversin. Müslümanlık demeden Müslümanlık yapmak. Ahlakın kadar Müslümansın, faydalı işlerin kadar mü’min. Solculuk oynamadan sosyalistlik yapmak. Sosyal adalet için varsan yok değilsin.

Senden etrafa özgürlük esintileri yayılıyorsa liberal, Atatürkvari bir azim ve kararlılık içindeysen Atatürkçü, insanlık için yaşıyor ve yaşatabiliyorsan hümanist, paylaşabiliyorsan zengin, kendinle hesaplaşabiliyorsan cesur, alttan alabiliyorsan yüksek, yaratılanlarla barışıksan meşhur, dost biriktirmişsen kazançlı sayılırsın.

İdeolojiler hakikatte vardı fakat belki de Türkiye’de hiç olmadı. Referandum dâhil son yaşadıklarımız aslında tam bir turnusol kâğıdı. Bu saatten sonra kafalarımızı resetleyerek ilke demekten, etik demekten, hukukun üstünlüğü demekten, demokratik kazanımlar demekten, hak ve özgürlükler demekten, gelir dağılımında eşitlik demeden, herkes için onurlu bir hayat standardı demekten ve farklılıklarımızı zenginlik bilip farklı fikirlerle sinerji üretmekten başka bir çıkışımız gözükmüyor.

“Muhtar anamı kaçırdı duy babo duy duy /Aşık Mahzuni Şerif”

Herşeyden önce bir toplumun içi boşaltılmış değerlerle yaşayabileceğine sizler inanıyormusunuz?

Milletleri ayakta tutan kutsal değerler vardır. Türk Milletinin de en büyük hasletleri; Türklüğü ve İslam’ı aynı bedende bütünleştirmiş, komşusu açken tok yatmayan, yalan söylemeyen, başkasının hakkını çalmayan, mert, cesur, her zaman zayıfları ve küçükleri koruyan onlardan yana arka çıkan, güzel ahlak sahibi olmak gibi özellikleri olan bir milletiz, daha doğrusu Türk Milletiyiz!

Bizler bugünlere böyle geldik böyle bildik ve böyle yaşadık. Bu yaşadıklarımızdan ve öğrendiklerimizin doğruluğundan da asla şüphemiz yoktur.

Ama görüyoruz ki, kutsal bildiğimiz değerlerin içi birer birer boşaltılıyor ve hızla inandıklarımıza değil, yaşadıklarımıza inanmaya doğru gidiyoruz. İslamı yaşamak yerine bol bol islamcılık yapıyoruz, ahlak anlayışımızı sadece yorgan altı ile sınırladık. Olaylar algı metoduyla tekrarlana tekrarlana manupile ediliyor, toplum bu yanlışlara inanmaya zorlanıyor.

Son yıllarda her seçimden sonra kavga dövüş ve münakaşaların sebebi onun içindir, fiili duruma yasal kılıf uyduranlara karşı verilen inancın ve mücadelenin kavgasıdır bu kavga. Adaletin ve empatinin olmadığı her yerde bu kavgaların sonu gelmez ve Allah korusun iç savaşın başlamasına neden olur.

16 Nisan Pazar günü bir referandum oylaması gerçekleştirdik. Daha oy sayımı tamamlanmadan Başbakan ve Cumhurbaşkanının “Balkon Konuşmaları”na çıkmaları ne kadar doğru? %51,4’ün heyecanını yatıştırayım onları kazandığımız zaferle! müjdeliyeyim derken %48,6’yı da yanınıza çekip gönüllerini almak varken husumetlerini kazanmak, birlik ve beraberliğimize ayrışmadan başka ne fayda sağlar? Kaldıki sandıklardan mühürsüz zarflar çıkmışken, Muğla’da oturanların oyları Urfa’da kullanılmışken; Türk milletinin tek sığınağı, tek güvencesi YSK olması gerekirken ama bu YSK, anayasada yazılı kanunu görmezden geliyorsa ortada bir kanunsuzluk var demektir. En azından bu kanunsuzluğu bir hukuk adamı yapıyorsa Yapılan seçimin adil oluşundan ve hakkaniyetinden söz etmek mümkünmü? En azından 550 Parlamenter’in çıkarmış olduğu kanunu yok saymak o parlamentoya hakaret sayılmazmı?

Yazımızın başında Türk Milletinin değerlerinden, hasletlerinden söz ettik. İktidar partisi genel başkan yardımcılarından birisi: “Bizim evet oylarımız çalınmış olabilir” diyorsa bu ülkede güvenden, güzel ahlâktan kutsal değerlerden söz edilebilirmi, nasıl güven duyacağız birbirimize?

Saygılarımla.

16 Nisan’da yapılan halkoylamasının ADİL olmadığı konusunda hemen herkes mutabık. Dürüst olmadığına dair geniş bir kanaat var. Fakat “evet” cephesi tereddütsüz “MEŞRU” kabul ediyor.

Geçen haftaki yazımda fiili durumu yani siyasetin hukuk sistemi üzerindeki hâkimiyetini ve YSK kararlarının bağlayıcılığını hesap ederek “referandumun iptali” gibi bir sonuca ulaşılabileceğini öngörmediğimi ifade ettim.

Ancak sadece tarihe not düşmek gibi bir sonucu olsa da, CHP’nin hukuk zeminindeki itirazlarını önemli ve değerli buluyorum.

“Evet” kampanyasının OHAL yetkileri, devlet imkânları kullanılarak, baskı yapılarak, orantısız bir güç kullanımı ile yapılmasına hiç kimse adil diyemez. Ben de referandum kampanyasının asla adil olmadığına inanıyorum. YSK kararını da hukuki bulmuyorum.

Üstelik oy verme ve sayma işlemlerinin dürüst olmadığına dair kuvvetli şüpheler var. Bu şüpheler ortadan kaldırılmadıkça referandum sunucunun meşruiyetinin şaibeli olacağından endişe ediyorum.

Çünkü şaibeli seçimler (mesela 1946 seçimleri) millet hafızasında silinmeyen travmatik izler bırakır. Dileğim şaibe iddialarını oluşturan bütün şüphelerin bertaraf edilmesidir.

**************************************

Prof. Dr. Kemal Gözler’in Hukuki Değerlendirmesi

Referandumda en çok tartışılan konu, Yüksek Seçim Kurulu’nun (YSK) oy verme işlemleri bitmek üzereyken aldığı karar.

“Sandık kurulu mührü taşımayan oy pusulası ve zarfların dışarıdan getirilerek kullanıldığı kanıtlanmadıkça geçerli sayılmasına” şeklindeki YSK kararı seçimlerin “dürüst” yapıldığı konusunda şüphelere yol açtı.

İddialara göre bu şekilde (mühürsüz) 2,5 milyon civarında oy kullanılmıştı. Bu da halkoylamasının açıklananın tam tersi bir oranla sonuçlanmış olabileceğini yani “hayır” oylarının yüzde 50’yi geçmesi ve “Cumhurbaşkanlığı Sisteminin” kabul edilmemiş olabileceğini göstermekteydi.

Bu konuda benim bir hukukçu olarak kanaatim, ülkemizin en yetkin Anayasa hukukçularından Prof. Dr. Kemal Gözler‘in, aşağıda özetlediğim, http://www.anayasa.gen.tr/muhursuz.html deki değerlendirmesiyle örtüşüyor:

• Hangi Hukuk Kuralı Uygulanacak?

YSK’nın kararında tartışılan teknik mesele şundan ibarettir: Mühürsüz pusulayla kullanılan oyun geçerliliği sorununa hangi hukuk kuralları uygulanacaktır?

Sorusunun kanımızca basit bir cevabı vardır. Sorunun çözümünde kullanılacak tek bir kural vardır ve bu kural da 26 Nisan 1961 tarih ve 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 8 Nisan 2010 tarih ve 5980 sayılı Kanunla değiştirilmiş 101’inci maddesinde bulunmaktadır. Bu maddede aynen şöyle denmektedir:

“Madde 101 – Arkasında sandık kurulu mührü bulunmayan, … oy pusulaları geçerli değildir”.

Bizim için mesele bundan ibarettir. Hukuken daha fazla bir şeyi tartışmaya gerek yoktur.

Kanunun hükmü açıksa, yorum yapılmaz. Mecellenin dediği gibi “tasrih mukabelesinde delalete itibar yoktur” (m.13) ve “mevrid-i nassda içtihada mesağ yoktur” (m.14).

Hepsi bu!

• YSK Kanun Hükmünü Uygulamak Zorundadır

YSK’nın bir kanun hükmünü, iptal etme veya onu ihmal etme gibi bir hak ve yetkisi asla ve kat’a yoktur.

YSK, kendisi tarafından Anayasaya aykırı görülen kanun hükümleriyle de bağlıdır. Anayasa Mahkemesi, 298 sayılı Kanunun 101’nci maddesi hükmünü iptal etmedikçe, bu Kanun hükmü yürürlüktedir ve bağlayıcıdır. YSK bu Kanun hükmünü uygulamak zorundadır.

• YSK Yerindelik Denetimi Yapamaz

YSK açıklamasına göre, “Sandık kurullarının hatası yüzünden seçmenin oyunun heba olmasını” YSK yerinde görmemiştir. Bu bir “yerindelik denetimi” demektir.

Hukuk kurallarına göre ulaşılan sonucun iyi mi kötü mü, topluma yararlı mı, zararlı mı olduğu hukukun sorunu değildir. Hâkimler, yerindelik denetimi yapmazlar; hukukîlik denetimi yaparlar.

Nitekim Anayasamızın 125’inci maddesi hâkimlerin yerindelik denetimi yapmasını açıkça yasaklamaktadır.

• Emsal Kararlar

YSK’nın emsal olarak gösterdiği kararlar, 2010 öncesi (yani Meclis’te kanuna “mühür şartı” konulmasından önceki) kararlardır. Kaldı ki eskiden beri benzer kararlar vermiş olması da bu kararın doğru olduğunu göstermez.

Zira hukuka aykırı bir eski karar hiçbir zaman içtihat teşkil etmez. Suimisal emsal olmaz. Kanunun açık hükmü karşısında, bir yargı merciinin eski kararının hiçbir emsal değeri olamaz.

• 20 Milyon Fazla Filigranlı Oy Pusulası

YSK’nın oy pusulalarının filigranlı olmasının yeterli güvenceyi sağladığı iddiası da doğru değildir. Çünkü 75 milyon filigranlı oy pusulası bastırılmıştır. Yani seçmen sayısından 20 milyon fazla.

Bu fazla oy pusuları, kötü niyetli insanların eline geçerse pekâlâ bunlar hileli oy verilmesinde kullanılabilir. Hileli oy kullanmak için dışarıda oy pusulası bastırmaya gerek yoktur. Fazla bastırılmış oy pusuları kullanılarak da hileli oy kullanılabilir. Bu tür pusulalarla hileli oy kullanılıp kullanılmadığı, filigranın kontrolüyle değil,  ancak sandık kurulunun mührüyle anlaşılır.

• YSK Genelgesinde de Mühür Şartı Vardı

İlave edelim ki, mühür şartını, sadece 298 sayılı Kanunun 101’nci maddesi değil, aynı zamanda YSK’nın kendisi de getirmiştir. Zira YSK’nın 14 Şubat 2017 tarih ve 2017/97 sayılı kararı ile kabul edilen “Sandık Kurullarının Oluşumu, Görev ve Yetkilerini Gösterir 135/I Sayılı Genelge“nin 43/c maddesinde de “arkasında sandık kurulu mührü olmayan birleşik oy pusulalarının geçerli olmayacağı” belirtilmiştir.

Özetle, YSK’nın kararı açıkça hukuka ve kanuna aykırıdır. Ancak bu kararın geçerli ve bağlayıcı olup olmadığı ayrı bir meseledir.

Bu konuyu da Perşembe günü yayımlanacak yazımda değerlendireceğim.

********************************************

Okuyucularıma…

On yıldan beri haftada bir köşe yazısı yazıyorum. Bu haftadan itibaren Gazetemizin sahibi ve Başyazarı Sayın Tanzer Ünal’ın ricasıyla, haftada iki gün sizlerle birlikte olacağım. Salı günlerine ilaveten, Perşembe günleri de yazılarımla duygu ve düşüncelerimi sizlerle paylaşabileceğim için mutluyum.

“Bugün 24 Nisan, Ermeni Meselesi ile ilgili bazı şeyleri yeniden hatırlamanın zorunlu olduğuna inanıyorum”

Türklerin memleketi Türkiye’de ve diğer Türk yurtlarında, Türk Milletinin karşı karşıya olduğu önemli meseleleri vardır. Bunlar hem sayıca çok hem de büyük yoğunluklarda olduğu için başımızı kaldırıp nefes almamız pek mümkün değildir. Zaten öyle olması da istenilmektedir…

Bu önemli meseleler, Atatürk’ün 1919’da dediklerinden anladığımız üzere; zamanın kapitalist, emperyalistleri ile günümüz küreselcilerinin, isteği ve ısrarı üzerine, devamlı olarak önümüze getirilmektedir. Bunlardan biri de; Ermenilerle yaratılmış olan sorundur.

Ancak bu meselelerin, Türk Milletine karşı bir koz olarak kullanılmasının en önemli sebebi, Türk topraklarına el konulmak istenmesidir. Bu nedenle, sorunlar önümüze, Kürt, Ermeni, Süryani, Rum vs. gibi adlandırılan meselelerle getirilmektedir.

Küresel güçlerin arkasındaki Haçlı zihniyetinin, Türklere karşı hristiyan ve müslüman olsa da etnik azınlıkları kullanma arzusu, yüzyıllardır hep ete kemiğe bürünmüştür.

Ermeniler, Türklerin zaafiyete dönüşmüş olan güven duygusu hakkında, şu kanaate sahiptirler: “Türklerin güven ve iyi niyetini bir kez bile kazanacak olursan, onlar sana tüm varlığıyla bağlanır. Çünkü onlarda değer verme gücü vardır.”

Aslında bu güzel değer; günümüzdeki gelişmelere de bakacak olursak, Türk Milleti aleyhine ağır sonuçlar doğurmaya devam etmektedir.

Türk yurdunda yaşayan Ermeniler, ülkeye bağlılıklarını yaptıkları işlerle gösterip ve kendilerine verilen işleri başarı ile bitirince, Osmanlı – Türk Devleti bu sadık vatandaşlarını sevmiş ve onları diğer tebasından daha çok kayırmıştır. Ermenilerde bu güveni Türklerin aleyhine kullanmıştır.

Tarihte yaşanmış birçok olay, bir Türk devleti olan Osmanlı’nın ve hatta Türkiye Cumhuriyeti’nin; meselenin önemini kavrayamadığını bize gösteriyor. Böyle olunca, sıradan vatandaşında meseleyi anlaması ve tedbir alması imkânsızlaşmış oluyor.

Rahmetli büyükelçi Gündüz Aktan “Açık Kriptolar” adlı kitabında, 1973 yılında ABD’nin Los Angeles şehrinde, Asala Ermeni Terör Örgütü’nün eylemleri başlayıncaya ve bu olayda, Dışişleri Bakanlığından oda arkadaşı Bahadır Demir şehit oluncaya kadar, Mülkiye mezunu olmasına ve on yıllık bakanlık tecrübesine rağmen, Ermeni meselesinden haberdar olmadığını ifade eder. Keza bu konuda çalışan Prof. Dr. Nurşen Mazıcı’da “Bu tarihe değin, Türkiye’nin Ermeni Sorunu’na ilişkin ne kapsamlı bir bilgisi, ne de buna bağlı bir çalışması vardır.” demektedir. Bu durum aslında, Türk tarafının içinde bulunduğu durumun bir özetidir!..

Türkiye’de bugün, bütün rahatsızlıklara rağmen nispi bir huzur ve güven ortamı varsa, bu yakın geçmişte taraflara bedeli acı ile ödetilmiş tehcir ve göçler nedeni iledir.

Açık konuşalım; bugün pkk terörünün arkasında bile Ermeniliğini korumuş ve kendini gizlemişlerin yoğun bir desteği vardır. Suriye ve Irak’ta yaşayan Ermenilerin, pkk saflarında Türkiye’ye ve Türk Milletine karşı adına “terör” dediğimiz bir intikam savaşı yürüttüğü aşikârdır. Buna Rusların desteği ve ABD, İngiltere, AB’nin suskunluğu ile gerçekleşen Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ bölgesinin işgali ve Hocalı Soykırımı’nı da ekleyebiliriz.

Gelişmelere Türk Milleti açısından bakarsak, Osmanlı – Türk Devleti; ülkesine ihanet eden ve küresel güçlerce kullanılan Ermenileri tehcir etmede, vatandaşlarının can, mal ve namus güvenliği ile devletinin bekasını korumak açısından son derece haklıdır. Bir devlet niçin böyle bir tedbir aldı diye suçlanamaz… Anlaşılan o durki; Ermenilerin ve destekçilerinin yaptıklarından sonra elde kalan tek çare, “tehcir” olmuştur.

Ama bugün bu tehcir kararı ve tehcir sırasında meydana gelen olaylar, küresel güçler ve onların yerli işbirlikçileri tarafından gündeme oturtulup bir “soykırım yalanı” anlatılırken, nedense Ermeni vatandaşların ihanetinden ve Türk Milletinin başına gelenlerden zerrece bahsedilmemektedir.

2015’te, 100. yılı gelen “Ermeni Tehciri” diğer tarihsel olaylar bilinmeden ve anlaşılmadan tek başına değerlendirilemez. 1915 yılından önce “93 Harbi” denilen Osmanlı – Rus Savaşı’nda Müslüman Türklerin başına gelenler, Girit’teki katliamlar, 1912 Balkan Savaşı’nın Türk soykırımı ve sürgün niteliğindeki göçleri ve de diğerleri hep bir bütünün parçalarıdır.

Günümüze de yansıyan “Ermeni Meselesi” 1915’ten önce, 1878 Berlin Kongresi’nde de vardır. Buradan da anlıyoruz ki; bu sorun Osmanlı – Türk İmparatorluğu içindeki diğer ayrılıkçı eylemlerle, aynı özelliği taşıyan ve her aşamada çeşitli kimliklere bürünen dönemsel olaylar bütününün bir parçasıdır. Hatırlayalım ki; 1915 Ermeni Tehciri’nden sonra, İngiliz ve ABD desteğiyle başlayan Yunan İşgali ile Rum tebanın ihaneti ve “Mübadele” ile sonuçlanan bir süreç daha vardır. Mübadele de en az tehcir kadar taraflara acı ve gözyaşı getirmiştir. Ama her nedense daha iş bir “Rum Meselesi” noktasına getirilememiştir. Her halde onunda Türk devletine ve Türk Milletine karşı bir kullanım zamanı vardır!

Türk Milletinin, pek fazla haberdar olmadığı ve halen yeterince önemsemediği bu “Ermeni Meselemiz”; daha 19. yüzyılda ABD, İngiltere, Fransa ve Rusya gibi ülkelerin gündemindedir. Ermeni Meselemiz, batının gündemine girdiği dönemde, günümüz Ortadoğu’suna ve kısmende Güney Kafkasya’ya resmen egemen olan Osmanlı – Türk İmparatorluğu topraklarında, bir pazar aranmasının ön yatırımı olarak nitelenmelidir. Halen Türkiye Cumhuriyeti toprakları, bu ülkeler için değişik nedenlerle çok değerlidir ve öyleyse “Ermeni Sorunu” sürdürülmelidir… Yapılanda bundan ibarettir.

Günümüzde “Ermeni Meselemiz”; uluslararası kamuoyu ile siyasal hesaplar güden ABD ve AB’li odaklarca, Türkiye’yi aşağılamak ve milli gururumuzu rencide etmek üzere kullanılmaktadır.

Bunun için değişik ülkelerin meclislerinde “sözde Ermeni soykırımını tanıyan yasa”lar kabul edilmekte ve bunları inkâr edenleri hapis etmek gibi hukuki komiklikler icat edilmektedir.

Bizim Türk Milleti olarak bilmemiz icap eden şey şudur: Ermeni Meselemiz, pkk terörü ve bölücülükten, Kıbrıs Sorunundan, Türk – Yunan tartışmalarından, Lazca ve Çerkezce eğitimden, Süryanilerin şikâyetleri ile bunlara benzer şeylerden ayrı düşünülemez. Ve bu konular sadece müsvedde aydınların insafına bırakılamaz. Türk Milletinin her bir ferdi bunları bilmeli ve anlamalıdır. Çünkü Türkiye’de yürütülen ve kara propaganda ile desteklenen zihin ve algı operasyonlarının, bu meselelerle derin ilişkileri vardır. Türk Milleti; 1915 – 2015 denilerek bir yüzyıl kavşağında, önüne getirilecek yapay bir sıkıntıya, şimdiden hazırlanmalı ve tedbir almalıdır.

“Allah size, emanetleri mutlaka ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman, adaletle hükmetmenizi emreder. Doğrusu Allah, bununla size ne güzel öğüt veriyor! Şüphesiz ki Allah, hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir.” (4 – Nisa – 58)

X

Bu ayette anlatılan, emaneti ehline verme ve insanlar arasında adaletle hükmetme meseleleri, hem Müslümanlar hem de tüm insanlar için çok ciddî ve son derece önemli olan iki meseledir. Aslında bu iki mesele, biri diğerinden ayrılmayacak derecede birbirleri ile irtibatlıdırlar. Aynı zamanda bu mesajlar, daha çok egemen olan yöneticilere yöneliktir.

Rivayet edildiğine göre Hz. Ali (ö. 40 / 661), bu ayetin tefsiri ile ilgili olarak şöyle söylemiştir:

“İmamın (idare makamında olan yöneticinin), Allah’ın indirdiği ile hükmetmesi ve emaneti ehline vermesi gerekir. İmam böyle hareket ettiği zaman, idare ettiği insanların da onu dinlemeleri ve emirlerine riayet etmeleri icap eder.” …

Hz. Ali’nin, bu ayetin yöneticilere yönelik olduğunu söylemesi, bu ayetin nüzul sebebine dayanmaktadır. (Nitekim) Mekke’nin fethedildiği gün, Hz. Muhammed Mekke’ye girmiş fakat Kâbe’nin anahtarını yanında taşıyan Osman b. Talha b. Abduddar, Kâbe’nin kapısını kilitlemiş ve anahtarı Hz. Muhammed’e vermek istememişti. Daha sonra da, “Resulullah olduğunu bilseydim, menetmezdim” demişti. Hz. Ali, o zaman Osman’ı arayıp bulmuş, anahtarı vermek istemeyince, kolunu tutarak bükmüş ve anahtarı ondan almıştır. Ardından Kâbe’nin kapısını açmış ve Hz. Muhammed içeriye girip iki rekat namaz kılmıştır. Hz. Muhammed Kâbe’nin içinden dışarı çıktığı zaman amcası Hz. Abbas, anahtarın kendisine verilmesini, daha önce yapmakta olduğu zemzem suyunu dağıtma ile Kâbe’nin anahtarını taşıma görevlerinin kendisinde toplanmasını istemiştir. Bunun üzerine bu ayet nazil olmuş (inmiş). Ardından Hz. Muhammed Hz. Ali’ye, anahtarı Osman’a iade etmesini ve kendisinden özür dilemesini emretmiştir. Hz. Ali de anahtarı götürüp özür dileyince Osman, “Zorlayıp eziyet ettin, sonra da gelip tamire çalışıyorsun” demiş. Hz. Ali de, “Allah senin hakkında ayet indirdi” demiş ve bu ayeti okumuş. Bunun üzerine Osman şahadet kelimesini okuyarak Müslüman olmuş. Bu ayetin nazil olması ile Kâbe’nin anahtarını taşıma görevinin ebedî olarak Osman evlâdında kalması, Allah’ın emrine dayanmaktadır. Sonra Osman, Kâbe’nin anahtarını kardeşi Şeybe’ye vermiş ve Mekke’den hicret etmiştir. Bu gün dahi Kâbe’nin anahtarı, Şeybe’nin torunlarında bulunmaktadır…

X

Adalet ve emanet, insan haklarının ve sosyal adaletin temel esasları konumundadır. Ayrıca bu ayette, Müslüman veya gayrı Müslim diye herhangi bir ayırım söz konusu değildir. Allah’ın kanununda, adalet ve emanet hususunda insanlar arasında ayırım yoktur…

Hz. Muhammed, kıyametin ne zaman kopacağını soran birine, “Emanet zayi olduğu zaman, kıyameti gözetle” demiştir.

“Emanet nasıl zayi olur?” sorusuna karşılık olarak da, “İş, ehli olmayanların eline geçerse, kıyameti gözetle” diye cevap vermiştir. (Kur’an’daki İslâm, Prof. Dr. Nurettin Turgay, Demokratik İSLÂM, Yıl:1 Sayı:1 2017, s. 17-18)

X

“Ey insanlar! Biz nasıl ki peygamberliği ehil ve yetkin durumdaki elçilerimize veriyorsak, Allah da her işi ancak uzmanına vermenizi / onlara emanet etmenizi size emretmektedir. Ve insanlara hükmeden idareci konumundaysanız, mutlaka adil davranmanızı da emreder. Allah’ın bu şekilde uyarması, sizin için ne güzel bir nimet! Şunu aklınızdan da çıkarmayın ki, Allah her şeyi işitendir / Semi’ ve her şeyi en iyi görüp farkında olandır / Basir.”

Buradaki (tavsiye özelliğinde, fakat zarar verici sonuçlarda cezası azaplı) muhkem-kesin hüküm, “her işi mutlaka, o işin ehli olana verin” olmaktadır. (Son Davet KUR’AN, Prof. Dr. Gazi Özdemir, Nisa / 58)