16 Nisan’da yapılan Halkoylamasında iktidar kanadının seçmen tercihinde “lidere sadakat” fikrinin, muhalefet partilerinde ise ilke ve ülkülerin daha etkili olduğu görüldü.

Nitekim IPSOS adlı Fransa merkezli uluslararası araştırma şirketinin yaptığı çalışmada, Evetçiler arasında birinci tercih nedeni yüzde 25 ile “Ülkenin geleceği”. İkinci sırada “Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan için” yüzde 21 ve üçüncü sırada yüzde 8 ile “Yönetimde istikrar için” cevabı yer almış.Zaten AKP’lilerin çoğu için ülkenin geleceği ve yönetimde istikrardan maksat Recep Tayyip Erdoğan’ın iktidar olması demek.

“Evet” oyu kullananların yüzde 91’i, kararlarında en etkili olan liderin Erdoğan olduğu cevabını vermiş.

Referandum öncesiyapılan anketlerde “evet” oylarının yüzde 40’ın altında kaldığı, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sahaya inmesinden sonra “evet” oylarının yükseldiği konusunda bir görüş birliği var.

*******************************************

AKP’de, “Reis Ne Derse O”

Biliyoruz ki, AKP içinde “Reis ne derse o” diyen çok geniş bir kitle var.

Mesela bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan, “getirdiğimiz bu sistem yanlışmış. Yeniden parlamenter sisteme geçmemiz lazım” diyerek ülkeyi referanduma götürse, “evet” oyu veren AKP’lilerin en az yüzde 70’inin derhal bu görüşü savunmaya başlayacağını tahmin edebiliyoruz. Çünkü

• Bu kitle zaten genel olarak biat kültürü ile yetişmiştir.
• Ayrıca 15 yıldan beri de karizmatik bir lidere tabi olarak sürekli seçim zaferleri kazanmıştır.
• Üstelik bu kitle her ne kadar “dindar” olarak nitelendirilen bir yapıda görünmesine rağmen en dünyevi seçmen grubudur. İktidar nimetlerinden yararlanma ihtirası ve becerisi diğer kitlelerden fazladır.

Buna karşılık CHP, MHP, SP ve BBP kitlelerinin “hayır” tercihinde kendi partilerinin yıllardan beri benimsedikleri fikirleri, ilke ve ülküleri etkili oldu.

IPSOS anketinde Hayırcılar arasında ise yüzde 53 ve açık arayla “Başkanlık sistemi/Tek kişi yönetimini desteklemiyorum” cevabı birinci sırada.Onu yüzde 10’ar ile “Ülkenin geleceği için” ve “Cumhuriyet/Atatürk değerlerinin korunması için” cevapları izliyor.

Cumhuriyet Halk Partisi günümüzde bir lider partisi değil. CHP kitlesi bu halkoylamasında rahat karar verdi. Çünkü partisinin yöneticileri, yıllardır inandıkları temel ilkeler ışığında, CHP kitlesinin vicdanına uygun bir karar almıştı. Bu bakımdan önemli bir fire vermeden “hayır” dediler.

Halkoylamasında MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli ve ekibi “evet” kampanyası yaptı. MHP’nin ilkeleri ve programına aykırı olan bu karar ülkücülerin vicdanına uymadı.

IPSOS araştırmasına göre 16 Nisan’da parti lideri Devlet Bahçeli’nin “Evet” çağrısına rağmen,1 Kasım 2015 seçimlerinde MHP’ye oy vermiş seçmenin yüzde 73’ü”Hayır” oyu verdi. Bu oran, 5 büyük ilde, yani İstanbul, Ankara, İzmir, Adana ve Bursa ortalamasında yüzde 80’i buluyor.

BBP’de de Genel Başkan Mustafa Destici‘nin “evet” çağrısına rağmen, kitlesinin en az yüzde 70-90 oranında “hayır” oyu verdiği kanaatindeyim.

1980 öncesi, MHP’sinde değil ama ülkücü gençler arasında çokça telaffuz edilen “lider, teşkilat, doktrin tartışılmaz” sloganı sebebiyle pek de beklenmeyen bir durumdu bu.

(Oysaki1980 öncesi Milliyetçi Hareket Partisinde rahmetli Başbuğ Alpaslan Türkeş’in ortak akla önem veren ve eleştiriye açık bir lider olduğunu en yakınında bulunanların hatıralarından öğrenebiliyoruz. Bir il, ilçe başkanının veya bir Ülkü Ocaklı gencin “efendim şu konuda yanlış yapıyorsunuz” diyebildiğine dair çok örnek vardır.)

16 Nisan referandumunun bence en önemli ve ümit verici sonuçlarından biri milliyetçi- muhafazakâr kitledeki lidere sadakat yerine, ilke ve ülkülerine sadakatin tercih edilmesidir.

*******************************************

Lideri Tartışmak, Şehirleşmek, Eğitim Seviyesi

“Tartışılmaz bir lider” yerine, liderimiz olarak benimsediğimiz kişiyi denetlemek, liderin ifade ettiği görüşleri sorgulamak, gerekirse itiraz etmek, ilkelerimiz ışığında lidere ve yöneticilere farklı fikirler teklif edebilmek modern, gelişmiş, çağdaş millet yolunda olmanın işaretleridir.

Biat kültürü, tek adam kültü yerine kurumlar ve kuralların öne çıkarılması taleplerinin olması Türkiye için umut vericidir.

Bu durum aynı zamanda şehirleşme ve kültür seviyesiyle ilişkili bir sonuç. “Hayır” oyları il ve ilçe merkezlerinde“evet” oylarını geçerken, belde ve köylerde “Hayır” oranı yüzde 38’de kalıyor.”Evet” oyları belde ve köylerde Türkiye ortalamasının 10 puan üstüne, yüzde 62‘ye çıkıyor.

Aynı şekilde ilkokul mezunu ya da eğitimsiz seçmen arasında “Evet” oranı yüzde 70’e yükseliyor.

MHP’nin şehirlerde yerleşik ve yüksek eğitimli zümresinde de “hayır” oranı daha yüksek.

Şehirli ve eğitimli kitlelerin biat etmeyen, sorgulayan, denetleyen, yeni fikirlere açık olmasının sonuçları nasıl etkilediğini görüyor musunuz?

Sosyal ve siyasi gelişmelerin yönünü şehirler ve eğitimli kitleler belirler. Bunlar gelecek için umutlu olmamızı gerektiren verilerdir.

“Ey insanlar, biz sizi bir erkek (Âdem) ve bir kadından (Havvâ) yarattık ve birbirinizi tanımanız için sizi milletlere ve kabilelere ayırdık.” (Hucurat, 13)

X

Yani, sizi taife taife, millet millet, kabile kabile yaratmışım, ta birbirinizi tanımalısınız ve birbirinizdeki toplum ve sosyal hayata ait münasebetlerinizi / aranızdaki ilişki, alâka ve bağlarınızı bilesiniz, birbirinize muavenet ve yardım edesiniz. Yoksa sizi kabile kabile yaptım ki, yekdiğerinize / bir diğerinize / bir başkasına karşı inkâr ile yabanî bakasınız, husumet ve adâvet yani düşmanlık edesiniz diye değil.

Ayet’in ifade ettiği yüce hakikat ve gerçek; toplum hayatına aittir. Ayet’in işaret ettiği “tanışma ve yardımlaşmayı açacak olursak:

Nasıl ki bir ordu fırkalara / askerî birliklere, fırkalar alaylara, alaylar taburlara, bölüklere, tâ takımlara kadar ayrılır.

Tâ ki her nefer ve askerin muhtelif / çeşitli, birçok münasebet ve ilişkileri ve o ilişkilere göre vazife ve görevleri tanınsın, bilinsin.

Ta ki, o ordunun efradı / fertleri yardımlaşma prensip ve düsturu altında hakîkî genel bir görevi yapabilsin.

Ta ki, toplum ve sosyal hayat; düşmanların hücumundan korunsun. Yoksa kısımlara ayrılış; bir bölük bir bölüğe karşı rekabet etsin, bir tabur bir tabura karşı düşmanlık beslesin, bir fırka bir fırkanın aksine hareket etsin diye değil.

Aynen bunun gibi, Müslümanların toplum yapısı büyük bir ordu hükmünde olup; kabile, taife ve topluluklara ayrılmıştır.

Fakat bin bir, “bir, bir”ler adedince birlik yönleri var. Nitekim Hâlık’ları (Allah’ları) bir, Rezzak’ları (Rızık vericileri) bir, Peygamberleri bir, kıbleleri bir, kitapları bir, vatanları bir; bir, bir, bir; binler kadar bir, bir…

İşe bu kadar bir birler kardeşliği, muhabbeti / sevgiyi ve birliği gerektiriyor.

Demek kabile, taife ve topluluklara yani milletlere ayrılış, ayetin ilan ettiği gibi, tanışma, yardımlaşma içindir. Birbirini inkâr etme, birbirini kabul etmeme yani reddetmek için değil, birbirlerine karşı düşmanlık beslemek için hiç değil.

Milliyet fikri asrımızda çok ileri gitmiş. Bilhassa dessas / çok aldatıcı Avrupa zalimleri, bunu İslâm’lar içinde menfî / olumsuz bir surette uyandırıyorlar; tâ ki parçalayıp onları yutsunlar.

Çünkü milliyet fikrinde nefse ait bir zevk var. Gaflet edercesine, kul olduğunu unuturcasına; açık gerçekleri göremeyecek şekilde bir lezzet var. Uğursuz / kötü bir kuvvet var. Onun için, bu zamanda toplum ve sosyal hayat ile meşgul olanlara “milliyet fikrini bırakınız” denilmez.

Fakat milliyet fikri iki kısımdır. Biri müspet / doğru, diğer kısmı ise menfî / yanlış, olumsuz, uğursuz ve zararlıdır. Çünkü başkasını yutmakla beslenir. Diğerlerine düşmanlıkla devam eder. Bu ise, birbirine düşmanlık beslemeye ve keşmekeşliğe / karışıklığa ve kavgaya sebep olur. Onun içindir ki, hadis’de denilmiştir:

“İslâm, Cahiliyetten kalma ırkçılık ve kabileciliği kaldırmıştır.”

İşte bu hadis-i şerif, kesin bir surette menfî / olumsuz / negatif ve yıkıcı bir milliyeti (yani ırkçılığı) ve unsuriyet fikrini (kavmiyetçiliği) kabul etmiyor.

Çünkü, müspet / olumlu ve mukaddes / kutsal İslâmiyet milliyeti ona ihtiyaç bırakmıyor.

Evet, acaba hangi unsur (ırk) var ki, sayıları bir buçuk milyardır?

Ve o İslâmiyet yerine hangi unsuriyet (ırkçılık) fikri var ki, fikir sahibine o kadar kardeşleri, hem de ebedî kardeşleri kazandırsın?

X

Evet, menfî milliyetin yani ırkçılığın tarihçe pek çok zararları görülmüş. Ezcümle, Emevîler; bir parça menfî milliyet / ırkçılık fikrini siyasetlerine karıştırdıkları için, hem İslâm âlemini küstürdüler, hem de kendileri çok felâketler çektiler.

Son iki haftadır Türkiye’de kimlik dezenformasyonu, ideolojik çürümüşlük ve toplumsal yeniden yapılanma üzerine 2020’leri, 2030’ları kurtarma adına çıkış yolu arayan yazılar yazmaktayız. Kısmen Gorbaçov dönemi Sovyetler Birliği’ndeki “glasnost / açıklık” ve “perestroyka / yeniden yapılandırma” hareketlerine benzese de aslında bizim meramımız zihinsel paradigmanın tecdidi ve algıda reform.

Olayların okunması ve kavramların kurcalanmasında tarihsel akışın dinamiklerini hesaba katmak lazım. Örneğin 3 Mayıs Türkçüler Günü olarak bilinen ve bu yıl daha çok Milliyetçiler Günü formunda kutlanan hadise tamamen konjonktürel bir olaydır. Cumhuriyetin kuruluşuna temel olan ve de Atatürk İlkelerinin ikincisi olan fikrin mensupları neden 1944 yılı baharında birdenbire gadre uğradılar?

Cevap: 1920’nin sonbaharında Ankara’da M.Kemal Paşa’nın direktifiyle Türkiye Komünist Fırkası neden kurulduysa o yüzden. Yani o devir, Batılı Emperyalistlere karşı Sovyet Rusya’nın maddî ve diplomatik desteğini almak için böyle sunumlara ihtiyaç duyulmuştu. Hatta projenin başarısı için diğer TKP ve Mustafa Suphi bertaraf edilmişti.

İkinci Dünya Savaşı’na panzer gibi giren Almanya, Sovyet Rusya’ya saldırdıktan 2 yıl sonra savunmaya geçmiş ve 1943 itibariyle kaybetme sürecine girmişti. Aynı yılın sonunda Türkiye’nin savaşa girmesi istenmiş olsa da 1,5 yıl daha durumu öteleyebildik. 1944 yılı Almanlar için sonun yakınlaşması, Sovyetler Birliği içinse zaferin erken ilânı gibi oldu. İngiltere’nin Türkiye’ye diplomatik homurdanmasına mukabil Sovyet Rusya toprak ve Boğazlar’dan hak formunda homurdanırken Türkçülerin tutuklanması tansiyonu düşürmekten başka bir amaç taşımayan bir hamleydi.

Savaş öncesi ve savaşın ilk yıllarında Almanya ve İtalya ile olan devasa dış ticaret hacmimiz ve bunun Türk Hükümetlerine tabiî ve siyasî olarak yansımaları 3 Mayıs Olayları ile birlikte tersine çevrilmiş ve Türkiye yeni sürece uyum adına bir adım atmış oldu. Amma velâkin bundan sonraki ikinci adım; yani Amerikanvari bir D.P. ile II. Dünya Savaşı’nın diğer galibi ABD’ye yanaşma ve SSCB’nin şerrinden emin olma taktiği daha muteber tutuldu. Neden sonra bu kez sıra komünist cadı avına ve Komünizmle Mücadele Dernekleri kurumuna kadar geldi.

Evvel emirde Osmanlı’nın son deminde üretilen Osmanlıcılık, İslâmcılık, Türkçülük ve Batıcılık gibi kavramlar da aslında batan gemiyi kurtarmakla alâkalı can yelekleriydi; ilk ikisi tutmadı, son ikisiyle maça devam edildi. Malcolm X’e atfedilen “Parmağıma değil işaret ettiğime bakın” sözünden yola çıkarsak var olan olgulardan üretilen kavramlar devletin bekası adına tasarlanmış kurtuluş reçetelerinden ibarettiler.

Kurtuluş Savaşımız ve sonrasındaki millî misak, millî irade, millî meclis, millî egemenlik ve ulus devlet terminolojisine bakarsak büyük badireyi hangi kavramın bereketiyle atlattığımız net olarak anlaşılır. Bu şu demektir: Osmanlıcılık tutsaydı İslâmcılığa, İslâmcılık tutsaydı Türkçülük ve Batıcılığa gerek kalmayacaktı. Hiçbiri tutmasaydı, o zaman da bize ve bu konuşmalarımıza gerek kalmayacaktı.

Bayrak bağımsızlığın kendisi değildir, sadece simgesidir. Tam bağımsızlık askerî, siyasî, iktisadî ve hukukî bağımsızlıktan geçer; ya vardır ya yoktur ya da yarımdır, çeyrektir. “İdrakimize giydirilmiş deli gömlekleri” olan -cılık, -culuk‘ları attığımızda bizi biz yapan olguların değeri eksilmez, yalnızca kavramsal siyasetin dışına çıkmış oluruz. Hadi buyrun!

TÜPRAŞ İzmit Türk Müziği Korosunu on yıldan beri çalıştırmakta olan Coşkun Açıkgöz koro üyelerinin çoğundan daha genç. Ama O bizim Coşkun Hocamız.

Yaptığı şaka ve esprilerle çalışmaları keyifli bir tarzda yürütmeye çalışması kimseyi yanıltmasın. Coşkun Hoca işini ciddiye alan ve müziğimizi çok severek öğretmeye çalışan bir şef.

Sadece birkaç koroyu çalıştıran tecrübeli bir şef değil, aynı zamanda çok iyi bir solist, çok iyi bir yorumcu ve kanun sanatçısı.

Bilmediğimiz bir Türk Müziği eserini seslendirdiğinde o eseri sevmemek mümkün değildir. Bildiğimiz herhangi bir şarkıyı bir de Ondan dinlediğimizde, şarkının o zamana kadar bilemediğimiz boyutlarda farklı bir lezzet kazandığını hissederiz.

***

ŞARKI ÖĞRETMEK DEĞİL, YORUMLAMAK

O’nun gayesi şarkı öğretmek değildir. O’na göre, şarkı öğrenmek için çağımızın ses, video kayıt ve çalma imkânları yeterlidir. Coşkun Açıkgöz’ün hedefi şarkıları iyi yorumlamaktır.

Coşkun Hoca için “beste şiire giydirilmiş bir elbisedir.” En iyi kumaştan, en kaliteli dikişle dikilmiş olsa da elbisenin giyilmesi/ taşınması önemlidir. Şarkıların icrasında solist veya koro yorumu da güfte ve bestenin kalitesi kadar önemlidir.

Çok ünlü bir ressamın öğrencisi büyük emeklerle bir resim yapmış. Usta ressam “şöyle yapsak nasıl olur?” diyerek, eline aldığı fırçanın birkaç darbesi ile resmin bambaşka bir özellik ve değer kazanmasını sağlamış.

Öğrenci “Hocam ben o kadar uğraştım, resmimi birkaç fırça darbesiyle müthiş değerli hale getirdiniz” deyince, ünlü ressam “ustalık o birkaç fırça darbesinde başlar” demiş.

Coşkun Açıkgöz musikimizin geleneksel ve modern kurallarını harmanlayarak, böyle bir değişimi gerçekleştirmeyi başaran yeteneğin ve birikimin adıdır.

Bildiğimiz, severek söylediğimiz bir şarkıyı bile Coşkun Hocadan öğrenirken şarkıyı yeniden keşfederiz.

Bir kelimenin arasında ufacık bir es vermek; diğer bir kelimeyi çok hafif bir tonda başlayıp, gittikçe kuvvetlenerek söylemek (kreşendo)… Neşeyi, hüznü, endişeyi, kederi, acıyı, coşkuyu ifade eden sözlere giydirilmiş melodinin temelindeki duyguyu açığa çıkarmak… Söz ve melodi birliğini sağlayacak şekilde, verilecek duygusal boyutu vurgulayacak tınıları bulmak eseri bambaşka hale getirir.

***

DUYGUNUN SESE YANSIMASI

Coşkun Hoca on sene boyunca şarkıları söylerken “duyarak, hissederek” söylememiz için bıkmadan uyardı. Duygularımızın yüzümüze aksetmediği, ciddi ve soğuk bir tarzda icra etme alışkanlığımızı, bizi kırmadan esprili bir tarzda, “karizmanızı çizdirmemek için yapıyorsunuz” diyerek eleştirdi. Bu alışkanlığımızı değiştirerek duygulu bir icra yeteneği kazandırmaya çalıştı. Şarkılardaki duyguların izlerini yüzümüze bir tiyatrocu gibi yansıtmamızı istedi. Sanırım epeyce başarılı oldu.

Şarkılarda melodik cümle ile güfte arasında uyuşmazlıktan kaynaklanan bazı sıkıntılı bölümler olur. “Yavru cey- Lan gel gidelim” gibi tuhaflıklardan sakınmak gerekir. Bu sebeple “prozodi” O’nun için çok önemlidir.

Sözün cümleleriyle müziğin cümlelerinin uyuşmaması durumunda görev yorumcuya düşer. Coşkun Hoca “müziğin sözlere, sözlerin nağmelere uyumlulaşması, bunların mana ve ahenk bakımından başarılı bir şekilde kaynaşması” için pratik yöntemler gösterir.

***

COŞKUNCA İCRA

Coşkun Açıkgöz’e göre, “Bir şarkı 3-5 dakikalık bir zaman diliminde, bize çok keyifli bir başka âlemin kapısını açar.”

Bu âlemin keyfini çıkaran ve birlikte çalıştığı koro üyelerine bu keyfi aşılayan bir hocadır O.

Sevgimizi, mutluluğumuzu, sitemimizi, kırgınlığımızı, tepkimizi ve hatta öfkemizi ifade etmekte zorlandığımız durumlarda şarkılar hislerimizin tercümanı olur.

Hele onları “Coşkunca” icra edebilirsek..

Kendimize bile itiraf edemediğimiz duygularımızı açığa çıkartan bir rahatlama ve duygusal derinlik içine nüfuz edebilme imkânına kavuşuruz.

Çevremizi kuşatan iç karartıcı atmosferde bundan daha büyük şans olabilir mi?

Biz Tüpraş Türk Müziği Korosu üyeleri olarak çok şanslıyız. Türk Müziğinin asırlarca büyük ustaların elinde imbikten geçmiş melodilerini Coşkunca yorumlayarak huzur buluyoruz, mutlu oluyoruz.

Keşke gençlerimiz de böyle bir şansı yakalama konusunda istekli olabilseler. İlimizde bulunan birbirinden değerli Türk Sanat Müziği korolarının yarattığı değerin farkına varabilseler.

****************************************

KONSERE DAVET

Coşkun Açıkgöz yönetimindeki Tüpraş Türk Sanat Müziği Korosu “Fasl-ı Bahar” isimli yılsonu konserini 16 Mayıs Salı, saat 20’de Süleyman Demirel Kültür Merkezi’nde verecek.

Halka açık olan ve Türk Müziğini seven herkesin davetli olduğu konserimizde Kocaelili hemşerilerimizle birlikte olmaktan mutlu olacağız.

Ruhittin SÖNMEZ

08.05.2017

Gençlik, zararlı ve bağımlılık yaratan madde ve araçların saldırısı altındadır. Müstehcen yayınların yanı sıra; sigara , alkol ve bunlara benzer maddelere bağımlılık artmakta ve bunlara başlama yaşı da oldukça düşmektedir. Eroin bağımlılığı ve arkasından uyku verici ve sakinleştirici ilaçlara düşkünlüğün geldiği görülmektedir. Bu ve buna benzer maddelerin gençlik kesiminde ve diğer kesimlerde kullanılmasını mazur görmemeliyiz. Bunları, yorgunluk giderici, gerginliği azaltıcı, arkadaşlık ve beraberlik işareti olarak görmek son derece yanlıştır. Çoğu kere bunlar kendini kabul ettirebilme aşamasında da kullanılmaktadır. Gençler genellikle merak ettikleri için uyuşturucu kullanmaya başlamaktadırlar. Bu sebeple, uyuşturucuya karşı özendirici davranışlardan kaçınmak gerekmektedir. Ayrıca, arkadaş ve çevre baskısı ile de gençler uyuşturucu kullanımına yönelebilmekte ve yapılan telkin ve ısrarlara çoğunlukla arkadaş gurubu dışında kalabilirim korkusuyla uyulmaktadır.

Uyuşturucu madde kullanımının birey üzerinde yapmış olduğu tahribata bakacak olursak; gece uykusu bozuluyor, unutkanlıklar başlıyor, sinirlilik ve tahammülsüzlükler baş gösteriyor, gözlerde kızarıklıklar oluşuyor ve böylece uyuşturucu kullanımı yaşama kalitesini düşürerek onları adeta yaşayan bir ölü haline getiriyor.

Çocuklarına yeteri kadar zaman ayırıp gerekli ilgiyi, sevgiyi ve şefkati göstermeyen ana ve babalar suçludur. Bu konuda aile içi eğitim ön plana çıkıyor. Anne ve babaların çoğu uyuşturucu maddeler hakkında bilgi sahibi bile değildir. Bu eksikliğin mutlaka giderilmesi gerekmektedir.

Alınacak kanuni ve sosyal tedbirler ile bu tür maddelere ilgi azaltılabilir. Bunların başında gençliği spor yapmaya yönlendirmek gelmelidir. Muhtevasında uyuşturucu madde bulunan ilaçların insan bünyesine göre verilmek suretiyle bağımlılık azaltılabilir. Alkol ve uyuşturucu telkini yapan her türlü film, dizi ve reklamlar yasaklanmalı veya ihtisas sahibi kişilerce denetlenmelidir. Ayrıca ana ve babalar, çocukları ile kuvvetli sevgi bağı kurmaları, onlara doğru ve yanlışı öğretmeleri, çocuklarını dinleyerek onların sorunlarına yardımcı olmaları, onların uygun bir aile ortamında yetişmelerini sağlamaları gerekmektedir. Ancak bu şekilde sağlıklı nesiller yetişririlebilir.

Gazeteci Haşmet Babaoğulu’nun köşesinde okudum; utandım, ezildim; insanlığımız adına öfkelendim, geleceğimiz adına kaygılandım:

Evladı “hiperaktif/otistik” olarak tanımlanan bir anne.  Oğlu okulda, özel eğitim sınıfında. Ne talihli diyeceksiniz; çünkü nice otizmli çocuk bu imkânı bulamıyor. Ama bir de şu sahneye bakın… Anne okula gidiyor. Çocuklar teneffüste. Oğlu da teneffüse çıkartılmış, oyun oynuyor olma ihtimaline seviniyor. Öğretmeni görüp oğlunu soruyor. Öğretmen uzağı işaret ediyor parmağıyla. Anne parmağın işaret ettiği yere gidince ne görsün! Çocuklar oğlanın etrafında toplanmış “Deliiii, deliiii” diye tempo tutuyorlar. “Çocuklar yapmayın” diyor. Cevap, “Teyze bu çocuk deli” diye geliyor. Hem şaşkın hem de kırgın bir halde dönüp öğretmene bakıyor. Öğretmen kayıtsız bir “seyirci”nin rahatlığı içinde gülümsüyor.

Bu sahnede siz nerde olmak istersiniz? Duyarsız bir öğretmen, oğluna deli denen bir anne, özürlü biriyle alay eden çocukların velisi. Burası, bir eğitim kurumu!

Çocuğu hakarete uğrayan ve başkalarıyla alay eden veli olmayı hiçbir vicdan onaylamaz. Öğretmen için ne diyelim? Mesleki yeterlilik, sorumluluk ve duyarlılık adına dibe vurmuş bir şahsiyet. Geçen gün bir öğretmen arkadaştan “Bu çocuklara ne öğretsen fazla!” cümlesini duyunca pek şaşırmış, “Herhalde meslek yorgunluğu yaşıyor.” diye düşünmüştüm. Ancak insan, sevdiğinin yorgunu olmaz. Önce sevmek gerek mesleği ve insanı.

Aynı gazeteci, sosyal medyada paylaşılan bir videodan bahsediyor: Yabancı bir ülkede yedi yaşında bir kız çocuğu yeni bacak proteziyle okulunun bahçesine giriyor. Arkadaşları etrafını sarıyor,  protezi dikkatle inceledikten sonra sevinçle kızın boynuna sarılıyorlar.

Bu toprağın insanı olmanın kompleksini duymuyorum, yabancıların da hayranı değilim. Ortada iki tablo var:  Biri son derece kirli, diğeri son derece insani. İkinci tablonun kahramanı niçin biz olmuyoruz?

Çocuk her yerde çocuktur.  O, öykünerek büyür, ne görürse alır, uygular, onu yaşam tarzı haline getirir. Sorun, çocuklarda değil.

Devlet büyüklerimiz, zaman zaman, yeni bir medeniyet inşasından söz ediyor. Nereden başlanacağını tartışıyorlar. Temizlik olmadan inşa olmaz. İnşa zemini olarak kullanacağımız kalpleri temizlemeliyiz önce. Bir aidiyet duygusu, sevgi iklimi oluşturup teneffüs ettirmeliyiz bu topluma. Karşı değiliz tabi ki, ancak duble yollar yapılırken insani değerlerimizi kirleten duble kanalizasyonlar gözden kaçırıldı        .

Birkaç gün önce bir hocanın “çocuklarımız için namaz ilmihalinden önce bir sosyal medya ilmihali hazırlamalıyız, teklifini okudum. İlginç, duyarlılık taşıyan bir teklif, dedim, bunu birkaç arkadaşla paylaştım. Neslimizi bizden alan, bizden uzaklaştıran, koparan, kirleten alan olarak kabul edebiliriz internet ortamını. İnternet ortamından ne vazgeçebiliyoruz ne kopabiliyoruz. Bu alana ancak yazılacak çağdaş bir “İnternet İlmihali” ve eğitimle hâkim olabiliriz, bağımlılık oluşturan bu alanı zararlı olmaktan çıkarıp yararlı hale getirebiliriz.

Sıkıntıları gösterip üzerinde horon tepmek, bizim ahlakımız değil. Çözüm sıkıntının içindedir. Onu bulup uygulamak gerek. Medeniyet inşasında samimiysek ve yola çıkacaksak sıkıntıları görüp çözümlerini cesaretle uygulamak zorundayız.

Medeniyetler, insani değerler üzerine inşa edilir. Özürlü çocuğa ne “Deli, deli!” diyen öğrenci ne onlara ilgisiz kalan öğretmen ne onların velisi olmak bizim değerler zeminimizde yer alır.

Zemin belli, hedef belli, yöntem belli… Herkese kolay gelsin!

Avrupa milletleri asrımızda unsuriyet fikrini çok ileri sürdüler ve hâlâ da sürüyorlar. Bu yüzden Fransız ve Alman’ın çok uğursuz ebedî düşmanlıklarından başka, Birinci Dünya Savaşı’ndaki müthiş / dehşetli hâdise ve olaylar dahi, menfî milliyetin / ırkçılığın insanoğluna ne kadar zararlı olduğunu gösterdi.

Hem bizde, 1908’de ilân edilen 2. Meşrutiyet (Hürriyet)in başlarında, Babil Kalesi’nin harabiyeti / parçalanıp dağılması zamanında; kavimlerin, ayrı ayrı milletlerin farklı diller konuşmasıyla; kavimlerin şubelere ayrılmaları ve o şubelere ayrılma sebebiyle dağılmaları gibi, menfî milliyet fikriyle, başta Rum ve Ermeniler, pek çok kulüplerle meydana çıktılar. Milletin birlik ve beraberliğine gölge düşürdüler.

Kalplerin bölünmesi, birbirlerinden ayrı düşmeleri sebebiyle, çeşitli mülteci cemiyetleri de, ister istemez ortaya çıktı. Böylece eştikleri kuyuya düşmekten kendilerini kurtaramadılar. Fakat kaderin cilvesine bakınız ki, onlardan şimdiye kadar yabancı devletlerin boğazına gidenlerin, perişan olup dağılanların hâlleri ortadadır. Nitekim, menfî milliyetin zararlarını herkes görmüş oldu.

Durum bu merkezde iken, bugün, en ziyade birbirine muhtaç ve birbirinden mazlum ve birbirinden fakir ve yabancı hükmü altında ezilen İslâm kabile ve milletleri içinde, menfî milliyetçilik fikriyle birbirine yabanî bakmak ve birbirini düşman kabul etmek, öyle bir felâkettir ki, tarif edilmez. Âdeta bir sineğin ısırmaması için, müthiş yılanlara arka çevirip, sineğin ısırmasına karşı mukabele etmek gibi bir divanelikle, büyük ejderhalar hükmünde olan Avrupa’nın doymak bilmez hırslarını, pençelerini açtıkları bir zamanda, onlara ehemmiyet vermeyip, belki manen onlara yardım edip, menfî unsuriyet fikriyle hareket etmek hamiyet değil hamakattir.

Müsbet milliyet ise, toplum hayatı ve sosyal hayatın iç ihtiyacından doğar. Yardımlaşmaya, dayanışmaya sebep olur. Menfaatli bir kuvvet temin eder. İslâm kardeşliğini daha ziyade kuvvetlendirecek bir vasıta olur. Bundan ötürüdür ki, müspet milliyet fikri, İslâmiyete hizmet etmeli. Ona kale ve onun zırhı olmalı. Fakat yerine geçmemeli. Çünkü İslâmiyetin verdiği kardeşlik içinde bin kardeşlik var.

Ölümsüz, sonsuz ahiret yani beka âleminde, ölenlerin ruhlarının bulunduğu dünya ile ahiret arasındaki kabir âleminde; o kardeşlik bakî / ebedî, sonsuz olarak kalır. Onun için millî kardeşlik ne kadar da kuvvetli olsa, onun bir perdesi hükmüne geçebilir. Yoksa onu, onun yerine koymak, aynı kalenin taşlarını kalenin içindeki elmas hazinesinin yerine koyup, o elmasları dışarı atmak nev’inden ahmakça ve akılsızca bir cinayettir.

İşte, ey Kur’an ehli olan vatan evlâtları! Altı yüz sene değil, belki Abbasiler zamanından beri bin senedir Kur’an-ı Hakîm’in bayraktarı olarak, bütün cihana karşı meydan okuyup Kur’an’ı ilân etmişsiniz. Milliyetinizi Kur’an’a ve İslâmiyet’e kale yaptınız. Bütün dünyayı susturdunuz, müthiş hücum ve saldırıları defettiniz. Tâ:

“Allah öyle bir topluluk getirecektir ki, Allah onları sever, onlar da Allah’ı sever. Onlar mü’minlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı izzet sahibidirler ve Allah yolunda cihat ederler.” (Maide, 54) ayetine güzel bir mâsadak / ayeti doğrulayıcı bir örnek oldunuz.

Şimdi Avrupa’nın ve frenkmeşrep yâni Avrupalı gibi düşünüp yaşayan, batılıların yolundan giden münafıkların / ikiyüzlü kimselerin desiselerine / gizli hile ve tuzaklarına uyup şu ayetin evvelindeki hitaba muhatap olmaktan çekinmelisiniz ve korkmalısınız.

Türk Milleti, İslâm milletleri içinde en kesretli / çokluk olduğu hâlde, dünyanın her tarafında olan Türkler ise Müslümandır. Sair unsurlar gibi Müslim ve gayrimüslim olarak iki kısma ayrılmamıştır. Nerede Türk taifesi varsa Müslümandır. Müslümanlıktan çıkan veya Müslüman olmayan Türkler, Türklükten dahi çıkmışlardır. (Macarlar gibi). Halbuki küçük unsurlarda dahi hem müslim ve hem de gayri müslim var.

Ey Türk kardeş! Bilhassa sen dikkat et. Senin milliyetin İslâmiyetle kaynaşmış; ondan ayrılması mümkün değil. Ayrılırsan mahvolursun. Senin mazideki bütün övüncün İslâmiyet defterine geçmiş. Bu iftihar ettiğin şeyler, zemin yüzünde hiçbir kuvvetle silinmediği hâlde, sen şeytanların vesveseleriyle, desiseleriyle o övünç duyduklarını kalbinden silme.