“Erken kalkan yol alır” /Türk Atasözü

16 Nisan Anayasa referandumu oylamasından sonra Türkiye’de yeni bir sürece hızlı bir şekilde girmiş bulunuyoruz. Buna ister rejim değişikliği deyin, isterseniz sistem değişikliği, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Zaten AKP Hükümeti ve sözcüleri her fırsatta eski Türkiye’yi suçluyordu. EVET’çilerin başları göğe ermiştir sanırım!

Hele hele C. Başkanı Recep Tayip Erdoğan da 21 Mayısta yapılan kurultayla AKP’nin başına geçtiğine göre artık kim tutar Türkiye’yi.  Referandum öncesi Cumhurbaşkanı danışmanlarının ve sözcülerinin konuşmalarını hatırlayacak olursak; adalette çağ atlayacağız, ekonomik alanda inanılmaz ölçüde zenginleşeceğiz, koalisyonlar devri kapanacak ve tek kelimeyle Türkiye’ye istikrar gelecek!

Bu vaatler tabiî ki milletimizin en yetkili ağızlardan duymak istedikleri güzel vaatler ama nasıl olacağını, çözüm yollarını da söylemeleri gerekmezmiydi?

Oysa; bunca gazeteci ve kader kurbanlarıyla doldurulan cezaevleri tıklım tıklım doluyken, 15 HSYK üyelerinin onbeşini de Cumhurbaşkanı ve partisi atayacağına göre insanın aklına nasıl olacak’ta adalette çağ atlayacağız sorusu gelmezmi?

Türkiye Ekonomisinde 100 liralık ihracat yapmanız için 80 liralık ithal girdiye ihtiyaç duyuluyorsa, Türkiye topraklarının yarıdan fazlası ekilmeyip boş bırakılırken Arjantin’den kuru fasulye, Kanada’dan mercimek, Yenizelanda’dan et ithal ediliyorsa Türk insanı nasıl zenginleşecek var mı bunun başka bir izah tarzı?

Koalisyonlar devri sona erecek dediler. Aslında tam tersi, asıl koalisyon ve ittifak süreci bundan sonra başlayacak. % 45 le tek başınıza iktidar olma şansınız var ama Cumhurbaşkanı seçilebilmesi için %51 rakamını yakalamanız gerekiyor. Türkiye’nin bu günkü siyasi yapısında bu mümkün olmadığına göre ya Hükümet kurmak için koalisyon yapacaksınız veya ittifak kuracaksınız ki her ikisinde de bir diğer partiye ihtiyacınız var. Hal böyle iken birilerinin Türk Milleti’nin zekâsıyla alay etmesi koskoca devlet erkânına yakışmıyor olsa gerek.

***

Yukarıda yazdıklarım, iktidar partisine ait görüntünün bir kısmı. Muhalefet cephesine bakacak olursak, tek başına %25 lik bir CHP muhalefet yapmaya yetmiyor. MHP, Kayıtsız şartsız iktidarı destekliyor, koalisyon olmasalar da iktidar partisiyle ittifak halindeler.

O zaman referandum sonuçlarına göre HAYIR oylarının %24’ünün mecliste partisi yok.  Ulusal basın ve medya tartışmalarının hemen hemen hepsi, 16 Nisan sonrası gelişmelerin nasıl şekilleneceği konusunda yoğunlaşıyor. Aydınların büyük çoğunluğu, %48,6 Hayır oylarını kucaklayacak merkez sağda yeni bir parti’nin kurulması konusunda hemfikirler. Aslında olması gereken Merkez Sağda değil merkezin tam ortasında Türkiye’nin milli menfaatlerini gözetecek geniş tabanlı bir partinin kurulması gerekiyor. Çünkü hayır oylarının tamamı sağın oyları olmadığı kesin, bilakis toplumun her kesiminin insanlarının oyları var bu rakamların içinde.

MHP Genel Başkan adaylarından ihraç edilen isimler bölünüp parçalanmadan kendi içlerinden çıkaracakları bir Genel Başkan etrafında, buna da en uygun görülen ve Türk toplumunun benimseyip bağrına bastığı Sayın Meral Akşener başkanlığında bir parti kurulması bu günkü siyasi konjuktürde acilen şart görülüyor. Acilen diyorum siyasi iktidarın erken bir genel seçime gitmesi için bir değil birçok sebepleri var.

Saygılarımla.

Ahilik, 13. Yüzyılın ortalarından başlayarak Anadolu’nun sosyal hayatının şekillenmesinde büyük bir rol oynamıştır. Türk çocuklarını işsizlikten ve kötü fikir cereyanlarının etkisinden kurtaran, aynı zamanda devletin ihtiyacı olan askeri gücü koruyan,  kollayan, katkıda bulunan bu kuruluşlar çok yönlü bir yapıya sahipti. Böylesine muntazam bir teşkilat, işsizliğe karşı mücadele vermiş ve herkesi bir sanat sahibi yapma çabası içine girmiş ve yoksulluğun çok çalışarak giderilebileceğini, yoksulluğun bir alın yazısı olmadığını savunmuştur.

Esnaf ve sanatkar zümreleri  her şeyden önce, yamak- çırak-kalfa-usta hiyerarşisini kurarak bu kademelerdekilerini, birbirine sarsılmaz ve candan bağlarla bağlamak suretiyle ve mesleklerin en ince noktasını öğreterek sanatı sağlam temellere oturtmuştur.

Üretici ve tüketici ilişkileri dengeli bir şekilde ayarlanmış, köylerde, şehirlerde, kasabalarda konaklama ve toplantı yapma yerleri tesis edilmiş ve buralar bütünüyle donatılıp döşenmiştir. Görüldüğü gibi, ahi kuruluşlarının nasıl bir toplumsal fonksiyon icra ettikleri ortadadır. Böylesine mükemmel ve yaygın olan bir toplumsal teşkilatın asli unsuru olan ahlâk duygusuna başka bir ülkede rastlamak mümkün değildir.

Zaviyelerde yani ahi toplantı yerlerinde işçiler, çıraklar, kalfalar ve ustalardan başka, iyi konuşan hatipler, Profesörler( müderrisler), öğretmenler, hâkimler, hattatlar, şairler, vaizler, v.b. kimseler bulunurdu. ( 1 )  Bu zaviye evlerinde dini, hukuki, ahlâki, sosyal, ekonomik,  v.b. konular konuşulurdu. Akşama kadar çalışarak yorulan sanat erbabından kişilerin ruh yorgunlukları bu konuşmalar sayesinde giderilirdi.

Ahi teşkilatlarında kişilerin sermaye birikimi ve aşırı kazanç isteği kesinlikle önlenmiş ve böylece kişisel kazanç yerine teşkilatın orta sandığında toplanan umumi sermayeye önem verilmiştir. Bu konuda Sabri Ülgener Şunları söylüyor: ” Bu dönemin insanı madde dünyası ile devamlı temasların doğuracağı her türlü ihtiras taşkınlığından, hatta gelecek kaygısından uzak, iç alemine çekilmiş, telaşsız ve rızkından emin bir insan.” ( 2 )

Ahi kuruluşları,  başlangıçta tarikatlar gibi belirli bir ideolojiye bağlı olarak faaliyet göstermişler ve zamanla toplumun değişen ihtiyaçlarına bağlı olarak değişip, sonuçta yalnızca esnaf ve sanatkâr guruplarını içine alan birlikler haline gelmişlerdir.( 3 )

Ekonomik hayatımızın pek iyi gitmediği bu günlerde; bir Türk kuruluşu olan ve böyle fedakârca çalışan ve Anadolu’nun Türkleşmesinde büyük emeği olan bu teşkilatlara büyük ihtiyaç duyulmakta, zamanımızın meslek teşekküllerinin de ahi birlikleri gibi çalışma hayatı içinde yer almaları çok büyük önem arz etmektedir.

DİP NOTLAR:

( 1 )  Neşet Çağatay, Bir Türk Kurumu Olan Ahilik, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları, s.56

( 2 )  Sabri F. Ülgener, İktisadi Çözülmenin Ahlâk ve Zihniyet Dünyası, s. 73, 1981

( 3 )  Sabahattin Güllülü, Ahi Birlikleri, s. 18

Telefonuma gönderilen bir video’da feryat figan ağlayan 7-8 yaşlarındaki kız çocuğunun ağzından çıkan cümleler:

-“Devletin bana emanet ettiği kitap nasıl yırtılır?”

-“Bana emanet edilen şeyi ben nasıl yırtarım?”

-“Benim olmayan şeyi ben nasıl yırtarım?”

-“Onu devlet nasıl yaptıysa ben de öyle tutmak zorundayım.”

Çocuğu boğazı yırtılırcasına ağlatan sebep, kendisine okulda verilen kitabın yırtılmış olması. Feryadı arşı tutmuş, gözyaşları sel olmuş desek abartmış oluruz, ancak kızın ağlaması, seyredenleri, dinleyenleri düşündürecek kadar samimi. O ağlama sesi, kulaklarımda hala yankılanıyor.

Çocuk, “emanet”ten, “devletin emanet”inden bahsediyor. Kendisine emanet edilen şeyi “nasıl yırtacağını” soruyor. Kitap, emanet, devlet; onun zihninde dokunulmazlığı bulunan yüce değerler olarak yer etmiş. Bunlara zarar gelmesi, onda isyana yol açmış.

Değerler; öğretilir, öğrenilir, geliştirilir. Ona bu değerleri öğreten anneyi, babayı, öğretmeni tebrik etmek gerekir. Bu ahlak ile yetişen biri artık ne devlete ne kitaba ne de emanete ihanet edebilir. Yapılacak iş, bu değerleri işleyip geliştirmek, hayatının mihengi yapmaktır.

Çocukluğumdan hatırlıyorum; kitap bizim için son derece değerliydi. Biz kitabın üzerine oturamaz, kâğıdın üzerine basamazdık. Rahmetli dedem: “Oğlum, kâğıda basılmaz, ona Kur’an yazılmıştır.” derdi, ona bir kutsallık izafe ederdi. Saf duygu ve düşüncelerimin egemen olduğu yaşlarda, yerde gördüğüm her kâğıdı saygıyla alır, temizler, kullanılacak hale getirirdim. Kitaplarımız da çok değerliydi: onları kaplar, güzelce süsler, okuyacağımız zaman itina ile açar, geceleyin yastığımızın altında saklardık, zaman zaman da bir çocuk gibi okşayarak severdik. Devlete ait hiçbir şeye dokunamazdık zaten. Devlette “tüyü bitmemiş yetimin hakkı” vardı. Devletin her yaptığı iş mübarekti, eşyası kutsaldı, kuralları sanki bir ayetti. “Şeriatın kestiği parmak acımaz”dı. Biz hiçbir zaman devletten daha iyi bilemezdik, devletin her zaman “bir bildiği” olurdu. “Emanet” olan şey, bizim olamazdı. O, alındığı gibi yerine iade edilmeliydi, hatta daha iyileştirilmiş şekilde. Devlet malını yiyenler “domuz” hükmündeydi. Devlet ya da devlete ait her şey, uğrunda ölünmeye değerdi.

Sonra ne oldu? Ne kâğıdın ne kitabın ne devletin itibarı kaldı. “Emanet” kelimesi, anlamını sözlüklere bıraktı, günlük hayatta öksüz kaldı. “Emanete ihanet edilmez.” cümlesi, “gasp”  uyanıklığının, beleşçiliğin yaygınlaşmasıyla dedelerimizin hayatına mahkûm edildi. Haksız kazancın meziyet sayıldığı bir coğrafyada emanetin mana ve eylem değeri işlevsiz kaldı. Fıtri olan emanet duygusu, adına “eğitim” denen “öğütüm” sistemiyle önce kirletildi sonra ötekileştirildi. Emanet, Emin ile Emine’nin etimolojik izahında harf olarak kullanılır oldu. Bir ayetin, bir ilmi bilginin taşıyıcısı olan kâğıt ve kitap, dinin kılavuzluğunu kaybetmesi veya afyon kabul edilmesiyle ve ilmin gereksiz bir meşguliyet alanı veya karın doyurmayan iş olarak lanse edilmesiyle insan nazarındaki itibarını da kaybetti. Hele hele, poşetlik bilgilerin, fotoğrafların popülerleşmesiyle kâğıtkâğıtlığından, kitap kitaplığından utanır oldu.

Makine ayarlarına dönmek lazım. “Benim olmayan şeyi ben nasıl yırtarım?” demek, bunun kavgasını vermek, bunun için ağlamak lazım. Sana ait olmayan şey, devletinse, o devlet malında tüyü bitmedik yetimin hakkı varsa, “Bunun hesabını nasıl veririm?” diye düşünmek, bunu bir inanç haline getirmek lazım.

Kâğıt ve kitap, bir maddedir. Emanet, bir manadır, soyut değerdir. Mananın kirletilmesi veya değersizleşmesiyle madde de aynı kaderi yaşıyor. Çocukların bile gözlerinden yaşlar getiren ihanet duygusunu yaşatmamak için emanet sorumluğunu hayatımızda canlı tutmalıyız. Allah’tan, devletten, dosttan gelen emanetlerin taşıyıcısı olduğumuzu, bu emanetlerin bize bizi test etmek için verildiğini bilmeliyiz. Emanet, sahibine bir gün dönecektir. Dönmesi üzmemeli, taşınamaması kahretmeli.

O halde, duyguları yağan kar kadar temiz, beklentisi açan taze gül kadar masum olan o gözü yaşlı yavrunun sözünü tekrarlayalım:”Onu devlet nasıl yaptıysa ben de öyle tutmak zorundayım.”

Kur’an medeniyetinin esasları müspet, olumlu ve yapıcıdır. Saadet ve mutluluk çarkı, beş müspet esas ve temel üzere döner:

Dayanak noktası: Kuvvete bedel haktır. Hakkın gereği ise, daima adalet, denklik ve eşitliktir. Bu durumda her türlü şikâyet, bela ve sıkıntılar zail olup, yok olur gider. Böylece selâmet ve esenlik kendini gösterir.

Hedefinde menfaat ve çıkar yerine fazilet ve erdemli oluş vardır. Fazilet ve erdemliliğin gereği, isteği, olmasını icap ettiren husus ise, muhabbet ve sevgidir. Tecazüp / birbirini çekme yani dayanışma, yekdiğerine destek, yerinde ve zamanında yardım etmektir. İşte saadet ve mutluluk ancak bütün bunlardan sonra meydana gelir. Düşmanlık zail olur gider, arada kin ve nefret kalmaz.

Hayattaki düstur, prensip ve ilkesi; cidal, mücadele, savaş ve kıtal yerine yardımlaşma prensibidir. O düstur ve ilkenin gereği / yapılmasını istediği husus ise, ittihat / birlik ve beraberlik, tesanüt / dayanışma / birbirine sırt vermektir. Çünkü toplum; bütün bunlarla hayatlanır, canlanır, ayağa kalkar.

Hizmet sureti / şekli ise, heva-heves yerine hidayet yolu, yani Allahın rızasına uygun inanç ve yaşayış şeklini seçmek ve gereğini yerine getirmektir. O hüdanın / o yolun bizlerden istediği husus ise, insana lâyık ve uygun tarzda terakkî / ilerleme, yükseliş ve refahet yani rahatlık ve bolluk içinde yüzmektir. Kısaca, ruha lâzım surette nurlanma, aydınlanma, tekâmül / gelişme ve olgunlaşmadır.

Oysa, günümüz medeniyetinin bir gereği olan unsuriyet / ırkçılık denen menfî milliyet; kitleler arasındaki vahdet cihetini / birlik yönünü tard eder / kovar. Buna karşı koymanın yolu; onun yerine din, vatan, sınıf rabıta ve bağlarını, iman ve inanç kardeşliğini koymak ve korumakla mümkündür. Şu rabıta ve bağların gereği / yaptırımı ise, samimî / içten bir uhuvvet ve kardeşliği ne pahasına olursa olsun, mutlaka gerçekleştirmektir.

Umumî / genel bir selâmet için, silâhı ancak hariçten / dıştan bir tecavüz ve saldırı vâki olduğunda kullanmak; ancak o zaman müdafaa ve savunmaya geçmek lâzımdır.

İşte bütün bunlardan ötürü, şimdiye kadar İslâmlar; kendi tercih ve seçmelerinin bir gereği olarak; menfî görünümlü günümüz Batı medeniyetine karşı soğuk davranmışlar, ondan uzak durmayı yeğlemişlerdir. Çünkü şimdiki menfî medeniyet onlara yaramamış. Hem de onları, müthiş bir esarete mahkûm etmiştir.

Nitekim bu medeniyet; insanlara tiryak / ilaç iken zehir olmuş. Yüzde seksenini meşakkate, belâ ve sıkıntıya sokmuş. Yüzde onunu sahte süslü, yalancı yaldız ile süslenmiş, sözde bir saadet ve mutluluğa çıkarmış. Diğer onunu ortada bırakmış. Çaresiz, huzursuz ve kararsız etmiş.

Gelen ticarî kazançlar; azın azı olan zalimlerin olmuş! Lâkin saadet odur ki: Saadet bütüne ola. En azından çoğunluğa isabet ede. Hâlbuki insanlara rahmet olarak inen Kur’an’ın kabul ettiği medeniyet anlayışında: Ya umuma, ya da eksere / çoğunluğa veriyora saadet; işte odur medeniyet.

Şimdiki medeniyet tarzında; heva ve heves yani boş ve yersiz istekleri yerine getirmek tamamen serbest! Heva, heves ve boş istekler tam bir hürriyet içinde. Aslında hayvanî bir hürriyet almış başını gidiyor!

İnsanlara hevesleri tahakküm eder, hükmeder olmuş! Âdeta, heva ve gayri meşru istekler; insanlara karşı müstebit bir hâl almışlar!

Zarurî / zorunlu olmayan ihtiyaçlar, zorunlu ihtiyaçlar hükmüne geçmiş. İnsanlardan rahat ve huzuru izale etmiş / gidermiş!

Nitekim bedavette / bedevilikte ve göçebelikte bir adam dört şeye muhtaç iken, medeniyet yüz şeye muhtaç etmiş / gereksinim duyurmuş, fakir etmiştir. Doğru yoldan kazanılan para; masrafları karşılamaya kifayet etmez, kâfi gelmez ve ihtiyaçları sağlamaya yetmez olmuştur! Bu durum insanları; helâl yollardan elde edemediğini, haram yollardan edinmeye sevketmiştir. Ferdi, hem ahlâksız hem de fakir duruma düşürmüştür. İşte bu yüzden İslam dünyası habis, alçak ve pis olan menfî medeniyete karşı uzak durmuş, ona soğuk davranmıştır. Çünkü Kur’an, insana; kimseye muhtaç olmamayı ve kimseye karşı minnet duyacak bir duruma düşmemeyi de telkîn edip aşılamaktadır.

Günümüz medeniyeti menfî / yıkıcı esas ve temeller üzerine hareket ediyor! Fakat hemen belirtelim ki: Bizim muradımız / amacımız, medeniyetin iyilik ve güzellikleri ve insana menfaat ve yararı dokunan iyiliklerdir. Yoksa, medeniyetin günahları, kötülükleri değil ki; ahmaklar, o kötülükleri, o sefahatlerı iyilik sanıp, taklit edip malımızı harap ettiler. Medeniyetin günahları, iyiliklerine galebe edip, kötülükleri iyiliklerine üstün gelmekle; insan, iki dünya savaşı ile iki dehşetli tokat yiyip, o günahkâr medeniyeti darmadağın edip, öyle bir kustu ki, yeryüzünü kanla bulaştırdı. İnşallah yarınlarda İslâmiyet’in kuvveti ile medeniyetin güzellikleri üstün gelecek, yeryüzünü pisliklerden temizleyecek, dünya barışını da sağlayacak.

X

Fakat ne yazık ki, günümüz medeniyeti beş yanlış temel üzerine kurulmuştur:

Dayanak noktası kuvvettir. Onun gereği ise, sağa sola saldırmaktır.

Varılmak istenen nokta menfaattir. Onun gereği ise, birbirine sıkıntı vermektir.

Hayatta düstur ve prensibi savaş ve kavgadır. O’nun gereği ise, çekişme ve kavgadır.

Kitleler arasındaki bağı, başkasını yutmakla beslenen unsuriyet ve menfi milliyettir. Yani ırkçılık…Onun gereği / bizden istekleri ise böyle müthiş çarpışma ve vuruşmadır.

Cazibeli ve çekici hizmeti; boş ve geçici istekleri cesaretlendirmek, arzuları tatmin etmek, istek ve arzuları yerine getirmeyi kolaylaştırmaktır.

Heva ve isteğin gerekleri ise, insaniyeti meleklik derecesinden köpeklik seviyesine indirmektir. İnsanın ahlâk ve karakter bakımından bozulmasına sebep olmaktır.

Bu medenilerden çoğu, eğer içi dışına çevrilse kurt, ayı, yılan, hınzır, maymun postu görülecek gibi hayale gelir.

X

İşte, onun için şimdiki bu medeniyet; insanın yüzde seksenini zahmet, sıkıntı ve belâya atmış. Onunu hayalî saadete çıkarmış. Diğer onunu da, ikisi ortası bırakmış. Oysa saadet ve mutluluk odur ki, bütüne ya da çoğunluğa saadet ola. Bu ise, azın azıdır ki, insanlara rahmet olan Kur’an, ancak umumun, hiç olmazsa çoğunluğun saadet ve mutluluğunu içine alan bir medeniyeti kabul eder.

Hem serbestçe işlenen boş isteklerin baskısıyla, zarurî olmayan ihtiyaçlar zarurî ihtiyaçlar yerine geçmiştir. Göçebelikte / kırsal hayatta bir adam dört şeye muhtaç iken, medeniyet yüz şeye muhtaç ve fakir etmiştir. Çalışma, masrafa kâfi gelmediğinden hileye, harama sevk etmekle, ahlâkın esasını şu noktadan bozmuştur. Belli grup ve kuruluşlara kazandırdığı servet ve haşmete bedel; fert, şahıs ve bireyi fakir ve ahlâksız etmiştir. Nitekim İlk çağların toplam vahşetini; bu medeniyet bir defada kustu.

İslâm âleminin şu medeniyete karşı çekingen ve soğuk davranması, kabulde zorlanması dikkat edilmesi gereken bir husustur. Çünkü ona ihtiyaç duymamak ve ondan bağımsız oluş gibi özellikleriyle, seçkin ve üstün olan İslâm’daki İlâhî hidayet ve yol; Roma felsefesinin dehasıyla aşılanmaz, uyuşmaz ve kaynaşmaz. Onun tarafından yutulmaz, ona tâbi olmaz.

Bir asıldan ikiz olarak çıkan eski Roma ve Yunan iki dehası; su ve yağ gibi, asırlarca, medeniyet ve Hristiyanlığın kaynaşmasına çalıştığı hâlde, yine istiklâllerini muhafaza, âdeta tenasuhla o iki ruh şimdi de başka şekillerde yaşıyorlar. Onlar ikiz ve birleşme sebepleri varken birbiriyle uyuşma içine girmedikleri hâlde, İslâmın ruhu olan hidayet nuru, o karanlık pis medeniyetin esası olan Roma dehasıyla hiçbir vakit birleşemez ve onun tarafından yutulamaz.

X

Zaten Avrupa ikidir. Birisi: İsevîlik denen gerçek ve doğru dininden aldığı feyizle yani manevî gıda ile insanlığın toplum hayatına faydalı sanatları ve adalet ve hakkaniyete hizmet eden ilim ve fenleri takip eden bu birinci Avrupa…

Diğeri: Felsefe-i tabiiyenin yani Allahın kanunu ve sanatı olan tabiatı yaratıcı güç kabul eden felsefenin zulmet ve karanlığı ile medeniyetin kötülüklerini iyilik ve güzellikler zannederek insanları günah işlemeğe, sapık fikir ve yanlış yollara sevkeden bozulmuş ikinci Avrupa…

Mustafa Kemal ve arkadaşları, dini şahsi ve siyasi çıkar için kullanmayı engellemek için dini siyasetin etki alanından çıkarmışlar, laiklik ilkesini getirerek ,dini vicdanlara havale etmişlerdir. Yoksa her vesileyle siyasi ve şahsi çıkarlar adına

“şeriat isteriz” diye, kendi dünyalıklarını kapmanın peşinde koşan menfaatperestlerin, “dünyalık dini ” anlayışlarını sömürge aracı görmelerinin önüne engel mi konabilirdi.

*

Allah gerçek kul olmaya çalışanlara fırsat versin inş… IŞİD mantığı olarak tezahür eden zihniyeti de yerle bir etsin İnşallah! Bugün ki dini kullanma ticaretini gördükçe, sadece bu meseleden dolayı bile Atatürk’e hakaret edenleri Türk Milleti olarak, özellikle Türk Milliyetçileri olarak her gün çıkıp lanetlemeliyiz!

*

Atatürk’e karşı yapılan bu hakaretler, acaba yine yapılacak bir şeylerin yoklaması için midir, diye de düşünmekten edemeyeceğiz. Örneğin; paramız üzerindeki Atatürk resminin kaldırılması şaibelerini kulaktan kulağa duyuyoruz. Acaba Türk Milleti’nin nabzı geçmişteki meseleler gibi yine yoklanıyor mu?

*

Türk Milliyetçiliğini şu an resmi olarak sevk ve idare edenler, kaç gündür Atatürk’e hakaretler yağıyor, neredesiniz? Delegelerin çoğunluğunun istediği kongreleri savcılar, hakimler ayarlayarak hemen iptal ettiren güç, bu meselede de hemen kullanılsaydı bari…

*

Salı gününü bekleyip nutuk atıp, bu meseleyle ilgili de konuşmuş olduk, babından bir davranış sergileneceğine ,Atatürk’e hakaret eden ne kadar soytarı varsa ,mahkemeye vermek, suç duyurusunda bulunmak herkesten önce ayağa kalkıp ,tüm Türkiye’de miting ve gösteriler yapmak ,Türk Milliyetçilerinin boynunun borcu değil miydi? Ve bu borç özellikle şu an ki merkeze düşmez miydi?

*

TC Devletini kuran Türk Milliyetçilerinin Ulu Önderine hakaret edenleri lanetlemek, bir konuşmayla geçiştirilmemelidir. Bu soy özürlüler cezalarını fazlasıyla çekmelidirler.

*

Şu an onları içeri alsalar bile inşallah bu göstermelik olmaz ve inşallah yarın öbür gün salıvermezler! Sadece ileride bizde tepkimizi göstermiştik görüntüsünden başka hiç bir şey yok

ve de olmayacaktır gibi durum görünmekte… Oysa şimdi günlerdir yer yerinden oynamalıydı!

*

Ama oynayamaz, fren yaptırma görevi verilen, görevini yapmalı. En büyük ortak ne derse o yapılmalı, iktidar sıkıştığında diğer tüm kurtarışlarda yapıldığı gibi… İyice yukarısı ne derse o olacak ise ;”Lider, Doktrin, Teşkilat” nasıl uygulanacak, kim uygulayacak? Çünkü iyice yukarısı yakın geçmişte Türklüğü ayakları altına aldıklarını söylemişlerdi!

Allah Türk Milleti’ni ve İslam Âlemini Korusun. Âmin…

Saygılarımla.

Türkiye’de ilk Aydınlar Ocağı İstanbul’da kuruldu. Daha sonra İstanbul dışında da, ilk kurulan Aydınlar Ocağı’nın rehberliğinde, her biri bağımsız birer dernek olarak Aydınlar Ocakları faaliyete geçti. Kocaeli Aydınlar Ocağı 1985 yılında faaliyete başladı, İstanbul ve Ankara’dan sonra kurulan 3. Aydınlar Ocağı oldu. Şu anda ülke içinde 40 Aydınlar Ocağı var. Yurtdışında da Azerbaycan ve Kosova’da Aydınlar Ocakları faaliyette.

Bu Ocakların temsilcileri olarak yılda iki defa bir Ocağımızın ev sahipliğinde (şimdilerde benzerlerine çalıştay adı verilen) bizim Şûra adı verdiğimiz toplantılar yapıyoruz. Bu toplantılarda ülke meselelerini inceleyen, gerçekten “aydın” vasfı taşıyan temsilciler tebliğler sunuyor, konular tartışılıyor ve bir sonuç bildirisi ile kamuoyu ile paylaşılıyor.

Şûralarda yörenin tarih, kültür ve sanatına dair bilgi edinmemizi sağlayan etkinlikler, şehrin gezilip görülmesi gereken yerlerinin görülmesi gibi programlara da katılıyoruz. Böylece3 gün boyunca Aydınlar Ocaklılar olarak birlikte oluyoruz.

Aydınlar Ocağı Dernekleri 45. Büyük Şûrası, 12-14 Mayıs 2017 tarihleri arasında, Atatürk ve arkadaşlarının, 98 yıl önce, 19 Mayıs 1919’da Milli Mücadele’nin ve Cumhuriyet’e giden yolun ilk adımını attıkları Samsun’da, Samsun Aydınlar Ocağımızın ev sahipliğinde yapıldı.

Samsun Aydınlar Ocağı Başkanı Doç. Dr. Taner Tunç ve Yönetimindeki arkadaşlarının mükemmel ev sahipliği ile gerçekleşen Şûra sonucunda yayımlanan “Sonuç Bildirisini” özetleyerek bilgilerinize sunmak istiyorum.

**************************************

Aydınlar Ocakları 45. Şûra Sonuç Bildirisi

Yönetim sistemimizde önemli gelişmelere yol açması beklenen 16 Nisan 2017 Anayasa Referandumunun ardından gerçekleştirilen Aydınlar Ocakları 45. Büyük Şûrası’nda ülkemizin bugün karşı karşıya bulunduğu iç ve dış meseleler görüşülmüş ve alınan kararlar aşağıda Yüce Milletimizin takdirlerine sunulmuştur.

1. DEMOKRATİK HAYAT VE UYUM YASALARI: 16 Nisan 2017 tarihinde yapılan halkoylaması sonucunda “Parlamenter Sistem”den dünyada ilk defa Türkiye’de uygulanacak bir “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi”ne geçilecektir. Toplumsal bir mutabakat sağlanabilmesi için, “uyum yasaları” iktidar – muhalefet işbirliği ile çıkarılmalıdır. “Uyum yasaları“ çıkartılırken, yeni sistemin “kuvvetler ayrılığını”, “hukukun üstünlüğünü” ve “insan haklarını” güvence altına alacak düzenlemelerle inşa edilmesine çalışılmalıdır. “Uyum yasaları” kapsamında Siyasi Partiler Kanunu ve Seçim Kanunu’nda önemli değişiklikler yapılacaktır. Bu bakımdan öncelikle “temsilde adaleti” öne alan, küçük partilerin de Meclis’te temsil edilmesini sağlayacak tedbirler alınmalıdır.

2. BAĞIMSIZ VE TARAFSIZ YARGI: “FETÖ ile mücadele” kapsamında boşaltılan yargı kadrolarında “parti yargısı” oluşturacak düzenlemeler ve atamalardan kesinlikle kaçınılmalıdır. Hâkimler Savcılar Kurulunun (HSK) yeniden oluşturulmasında, yargı mensuplarının ve bürokratların atamalarında ölçüt, sadece adalet, ehliyet ve liyakat olmalıdır.

3. EKONOMİK DURUM: Türk ekonomisinin karşı karşıya bulunduğu risklerin başında; cari açık, dış borç, düşük büyüme, işsizlik ve turizm gelirlerindeki gerileme sonucu doğan döviz pozisyonu açığı gelmektedir. İstikrarsızlığın bir göstergesi olan enflasyon, Nisan 2017’deki yüzde 1,31 artışla TÜFE’de yıllık 11,87’ye yükselmiş ve böylece Ekim 2008’den beri en yüksek seviyesine gelmiştir.

Dış borçların ödenmesi için üretime öncelik verilmesi, gelir yaratılması ve döviz açığının kapatılması gerekmektedir. Ekonomimizin sorunlarının çözüme ulaşması için, istihdam üzerindeki yüklerin düşürülmesi, yatırımların canlanması için ortam yaratılması, devletin iş yaratarak istihdama katkıda bulunması gerekmektedir.

Tarıma elverişli araziler korunmalı, tarımla uğraşan faal nüfusun tarım dışına çıkması önlenmeli ve tarıma yeterince destek ve teşvik verilmelidir.

4. İŞSİZLİK ve KADIN İSTİHDAMI SORUNU: Ülkemizin karşı karşıya bulunduğu en önemli sorunlardan biri, işsizlik ve kadın istihdamıdır. TÜİK verilerine göre, 2017 Ocak ayında işsizlik oranı yüzde 13.3’e çıkmıştır. Gençler arasındaki işsizlik oranı yüzde 24.5’a yükselmiştir. 3 milyon 985 bin işsiz sayısına, ”iş aramayıp çalışmaya hazır olan” işsiz sayısını da eklediğimizde, fiili işsizlik oranı yüzde 19.6, işsiz sayısı da 6 milyon 493 bin kişidir. Ülkemizde kadınların işgücüne katılım oranı çok düşüktür. Kadınların işgücüne katılım oranının yüzde 50’nin altında olduğu ülkeler arasında kalkınmış ülke pek yoktur. Bu oranı yükseltmeden kadınların siyasi hayatta temsil oranını yükseltmek pek mümkün olamaz.

Şura’da ayrıca “Eğitim, Kadına Şiddet, Uyuşturucu Bağımlılığı ve Ticareti, Türkçenin Korunması, (ABD-AB ile İlişkiler, Rusya ve İran’la İlişkiler – Suriye ve Irak Meselesi- Suriye’den Gelen Göçmenlerin Durumu, Irak ve Suriye Türkmenlerinin Durumu, KKTC ve Ege Adaları, Türk Dünyasının Sorunları alt başlıkları ile) Dış Politika” gibi diğer temel meselelerimiz tartışıldı ve sonuç bildirisinde yer aldı.

Bunları da yeri geldikçe paylaşmaya çalışacağız.