“Jöleli” namıyla tanınan Başdanışman Kuzey Irak’ta yapılan referandum öncesi ilginç laflar etti. “Allah ömür verir mi vermez mi bilmem. Ama yazın bu sözlerimi. 3 sene içinde hatta 2 sene içinde Kuzey Irak referandum yapıp Türkiye’ye katılma kararı alacak” dedi.

Bu lafları okuyunca Keçecizade İzzet Molla gibi söylendim. “Allah’ım bu danışmanın aklını bir geceliğine bana versen” diye dua ettim.

Bilmeyenler için açıklayalım.

Keçecizade İzzet Molla Osmanlı bürokratlarındandır. Üst düzey görevler yaptı. İki kere sadrazamlık, on sene hariciye nazırlığı yapan Keçecizade Fuad Paşa’nın babasıdır. Her ikisi de devrinin nükteleri ve hazır cevaplılığıyla tanınan aydın kişileridir.

İzzet Molla belirtileri hissedilen Rus Harbi öncesinde, harbe taraftar olmadığını açıklayan bir lâyihası dolayısıyla önce idama mahkûm edildi. Sonra affedildi ve Sivas’a sürgüne gönderildi. Bir süre sonra haklı olduğu anlaşılarak affedildiyse de, af fermanı kendisine ulaşmadan önce vefat etti.

Dârüssaade Ağası, İzzet Molla‘yı seven bir kişidir. (Dârüssaade Ağası’na kızlar ağası da denir, görevi Topkapı Sarayının harem kısmını idare etmekti. Hadım zencilerden seçilirdi.)

Padişah II. Mahmud Ruslar konusunda olabilecekleri değerlendirmek üzere İzzet Molla’yı da görevlendirir. Saray’daki çalışmalar sırasında, savaş tehlikesi sebebiyle, İzzet Molla’yı fevkalade sıkıntılı gören Dârüssaade Ağası,

“- Efendi! Ne üzülüyorsun, üzme kendini. Çar’a (Ruslara) tacı Padişah Efendimiz vermedi mi; verdiği gibi de alır..” deyince, ellerini açıp şöyle yalvarır:

“- Hey Allah’ım! Şu Arap’ın aklını bana bir geceliğine ihsan et de, rahat bir uyku uyuyayım!” der.

*********************************

Danışman Aklının İzleri

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Kuzey Irak’ta Kürt Bölgesel Yönetimi Başkanı Barzani’nin yaptırdığı “bağımsızlık “referandumundan sonra şöyle cümleler kurdu:

Erdoğan, “Şimdi biz yaptırımları uygulamaya başladığımız andan itibaren zaten ortada kalacaksın. Bir vanayı kapadığımız anda iş bitti. Bütün geliri meliri ortadan kalkıyor. TIR’lar Kuzey Irak’a çalışmadığı anda bunlar yiyecek miyecek bulamayacaklar. O zaman bunlara İsrail nereden neyi gönderecek? Buyursun göndersin.”

“Bu referandumun Irak Anayasası bakımından hiçbir hükmü yok. İsrail’den başka destekleyen hiçbir ülke ve kuruluş da yok. Şimdi yaptın, neymiş yüzde 92 ile onaylanmış. Yahu bunun bir kıymeti harbiyesi var mı? Senin bağımsızlığını kim kabul edecek? İsrail. E dünya İsrail’den ibaret değil ki..”

***

İhtimaller

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın işleri bu kadar kolaymış gibi gösteren yukarıdaki sözleri neden sarf etmiş olacağı konusunda aklıma şu ihtimaller geliyor:

1- Cumhurbaşkanı’na akıl veren danışmanlar arasında böylesine kolay çözüm üreten “jöleliler” var ve Erdoğan bunlara İNANMIŞ olabilir. Böyleyse vah halimize.

2- Cumhurbaşkanı esasen meselenin büyüklüğünün, karmaşıklığının farkındadır. Ve bölgede büyük devletlerin güdümünde gelişen olaylara bölgesel güç olarak bizim müdahalemizin yetersiz kaldığını görmektedir. ÇARESİZDİR, yine her zaman olduğu gibi iç politikaya yönelik sözler sarf etmektedir.

3- Erdoğan, “Son ana kadar Barzani’nin böyle bir yanlışa düşeceğine ihtimal vermiyorduk, yanılmışız. İlişkilerimizin tarihin en iyi döneminde olduğu zamanda alınan bu karar açıkçası ülkemize de ihanettir” dedi. Bu güne kadar Barzani’ye verdiği desteklerden dolayı pişman ve öfkelidir. (Bu sözler FETÖ hakkında sarf ettiği bazı cümleleri hatırlatıyor.)

4- Başbakan “vatandaşımız rahat olsun, savaşa falan girdiğimiz yok” derken, Cumhurbaşkanı “Ekonomik yaptırımlardan askeri seçeneklere kadar tüm ihtimaller şu anda masadadır. Bir gece ansızın gelebiliriz” diyor.

Devletin bu kadar çelişkili dış politika izlemesi karşısında diyebileceğimiz bir ihtimal de, bunlar sadece BECERİKSİZDİRLER.

5- Türkiye ve KDP’nin 2014’te 50 yıllık bir Kürt petrolü ihraç anlaşması imzaladığını Neçirvan Barzani açıklamıştı. Bu anlaşmalar Bağdat ve Ankara parlamentoları tarafından onaylanmadı. Power Trans şirketi, petrolün Kuzey Irak’tan taşınması imtiyazına sahip oldu. Bu şirketin ortaklarının kimliği çerçevesinde medyaya ve TBMM’e soru önergeleriyle yansıyan isimler ilginç. Bazılarının iddiasına göre, bu mesele Ankara için dış politikadan çok “TAMAMEN DUYGUSALDIR.”

*********************************

Ankara’nın Yapmadıkları, Yanlış Yaptıkları.

1- Kuzey Irak referandumu politikamızda bölgedeki farklı Kürt gruplarının bazılarının referanduma karşı çıkmasını sağlamak veya en azından “hayır” oyu vermesini sağlamak olmalıydı.

Mesela “Referanduma karşı olduklarını ve hayır diyeceklerini” açıklayan Talabani taraftarları.

“Hayır” diyeceklerini açıklayan Kuzey Irak’taki İslamcılar.

Bizim görünüşte sert beyanlarımız ve sınırda tatbikatımız başladıktan sonra her ikisi de oylarını “evet” olarak vereceklerini açıkladı…

2- Başbakan’ın birkaç defa vurgulayarak, “Bağdat ile daha sıkı bir diyalog içinde olacağız” dediği Irak Merkezi Yönetimi ile çok daha önceden ilişkileri geliştirmiş olmalıydık. Oysaki Ankara Bağdat’la çatıştı, Barzani’nin elini güçlendiren her şeyi yaptı. Irak Anayasasına aykırı olduğu halde Barzani Devleti ile doğrudan işbirliği yaparak petrolünü sattı, bayrağını göndere çekti.

3- Barzani’yi Türkiye’nin iç politikasına karıştırıp, muhafazakâr Kürtlerin oylarını AKP’ye akıtmak için işbirliği yapmak çok yanlıştı. “Megri megri” toplantıları ve AKP kongresinde Barzani’ye söylenen “Türkiye seninle gurur duyuyor” sloganları bugün utançla anılıyor.

1980 – 1988 yılları arasında hemen güneyimizde yaşanan bir savaş vardı, yaşı müsait olanlar hatırlar, İran – Irak Savaşı.

Batı ve Doğu’nun en yeni silahlarını denediği, hurdaya çıkanları da sattığı bu savaşta, on binlerce kişi ölürken, 8 yılın sonunda cephe hattında bir metre bile ciddi oynama olmadan savaş bitmişti. Bu savaşta ölenlerin çoğunluğu İran ve Irak’ta yaşayan Türkmenlerdi. Her iki devlet de cephe hattına ülkelerindeki Türk asıllı askerleri sürmüştü. Zaten savaş da Türk bölgelerinde yaşanıyordu. Bu nedenle de savaşın asıl hedefinin bölgedeki ezici Türk nüfusu bitirmek olduğu yıllarca söylendi durdu.

İran – Irak Savaşı’nda; 1984’te Fransa’nın Irak’a sattığı Mirrage savaş uçakları, 1986 yılında açığa çıkan ve ABD kamuoyunun tepkisini çeken ‘İrangate’ skandalı(ABD’nin kongre kararına aykırı olarak, Nikaragua’daki anti-komünist gerillaları finanse etmek için İran’a silah sattığının ortaya çıkması) ise savaşın perde arkasındaki asıl aktörleri sergiliyordu.

Savaşın sonlarına gelindiğinde Irak; ABD, Fransa ve İngiltere’den aldığı kimyasal silahları Halepçe üzerinde kullandı ve 5000 insanın ölmesine neden oldu. Humeyni, ise ani bir şekilde 18 Temmuz 1988’de BM’nin 598 sayılı kararını kabul etti ve böylece sekiz yıl süren savaş, hiç beklenmedik bir anda sona erdi. Bu sona ermede Rahmetli Özal’ın telkini olduğu da söylendi.

Sovyetler Birliği yıkıldı, komünist sistem çöktü.

Ardından Saddam Hüseyin, ABD’nin telkiniyle Kuveyt’e girdi. Veee, hop 2 Ağustos 1990’da 1’nci Körfez Savaşı.

Çöl Fırtınası Harekâtı başladı…”Saddam, Küvet’ten çıkmam(?)” dedi.

Barzani ve Talabani kontrolündeki Peşmerge kuzeyden, ABD ve müttefikleri havadan Saddam’a karşı savaşa başladı. Saçma bir şekilde 36’ncı paralelin kuzeyi uçuşa yasak bölge oldu. Çekiç Güç sınırlarımıza geliverdi. ABD helikopterleri Peşmerge yerine PKK’ya yanlışlıkla(!) yardım sandıklarını attı durdu…

Irak ordusu Kuveyt’ten atıldı. Baba Bush, “Bu çağda, güç kullanılarak sınırlar mı değiştirilirmiş” dedi. Türkiye ise “Artık dünya yerine oturmuştur. Bundan sonra sınır değişiklikleri olmaz, savaşlar (sadece) ekonomik olacak” diye uyutuldu.

Derkeeen, 2’nci ve 3’üncü Körfez Savaşları ile Oğul Bush, Saddam’ı devirdi. Irak’ı güneydengirip işgal etti. Peşmerge ise kuzeyden Kerkük’e girip, tapu ve nüfus müdürlüklerini yağmaladı. Bizim Meclis ise Hükümetin bütün baskısına rağmen Irak’a kuzeyden ABD ordusu ile girmemize izin vermedi. Bu oylamada Barzani’nin bazı vekilleri duygusal yönden ikna ettiği de söylendi.

Savaş bitti, Saddam Hüseyin idam edildi.

Askerlerimizin başına çuval geçirildi. Özel harekât polislerimiz,müttefikimiz ABD askerî üssüne 200 metre mesafede yarım saat çatışıp şehit edildi.

Arap Baharı başladı. Peşmergeler Suriye askerî konvoyuna saldırdı 500 Suriye askeri öldürüldü. Derken Suriye karıştı. DEAŞ (IŞİD) icat oldu; hatta bir günde Musul’u aldı. Dünya tarihinde görülmemiş idam fantezileri yaşattı. Peşmerge Musul’u kurtardı…(?)

Bağımsızlık gündeme geldiğinde, hep Barzani ve Talabani öyle bir şey yapmaz dendi.

Netice, 25 Eylül 2017 Irak’ın kuzeyinde referandum ile birlikte bağımsızlık oylandı.

Fıkra bu ya; bir TV kanalı her ülkeden bir kadın seçerek erkeklerin aldatması üzerine bir araştırma yapmak ister.

Soru şudur,”Kocanızı başka bir kadınla yakalarsanız ne yaparsınız?”

ABD’den katılan kadın: Benim neyimi beğenmedin diye hesabını sorardım der.

Rusya’dan katılan kadın: Hiç bir şey sormam ve direk evi terk ederim der.

Fransa’dan katılan kadın: Sevgilime gider beni teselli etmesini söylerim der.

İran’dan gelen kadın: Kadını öldürürüm der.

İsrailli kadın: Kocamı da, o karıyı da öldürürüm der.

Arap kadın: Kocamı alnından vururum der.

Türkiye’den katılan kadın: ‘Benim herif, öyle şey yapmaz’ der!

Netice?

Hak şerleri hayreyler, arif anı seyreyler.

Mevlâ görelim neyler, neylerse güzel eyler.

Mezopotamya’da yeniden Türk sancağının dalgalanacağı günler yakındır…

Çok şükür (!) savaştopu gibi bir Kürdistan‘ımız oldu; artık Cumhurbaşkanlığı Forsuna güneşimsi bir yıldız daha ekleyebiliriz.

Neo Osmanlı pozlarıyla oynadığımız ve orjinali İngilizce alt yazılı Büyük Ortadoğu Filmi yada Türkçesiyle Ortadoğu’da büyük devlet bırakmama, hepsini ceviz kıracağıyla kırma projesinde ilk galayı yaptık.

Bu noktada emperyalizmin gedikli işbirlikçisi Barzanî Aşireti‘nin baba Mustafa, oğul Mesut ve torun Neçirvan olarak 3 kuşaktır devam edegelen istikrarlı ihanetlerinin bu oluşumda önemli payları var. Biraz da petrol payı.

İkinci olarak neo-liberal politikalarla Devleti ekonomik alanların biri haricinde hep küçülten ama inşaat alanında Dünya çapında TOKİ’leşen İktidar Aygıtı’mızın BOP Kürdistanları’nı da inşaat ihaleleri gibi görmesi yeni devlet doğumunda adeta doktor vazifesi görmüştür.

Allah’tan 7 Haziran Seçimleri‘nde seçmenden ufak bir fiske yediler de direksiyonu öbür tarafa çevirmeyi akıl ettiler. Yoksa bırak Suriye‘de Fırat Kalkanı ile 2 bin km²‘lik Güvenli Bölge oluşturmayı, Kuzey Irak‘tan sonra Kuzey Suriye‘yi de boydan boya Kürdistan yapmış ve Salih Müslim ile Abdullah Öcalan‘la federasyon kurma pazarlıklarını yarılamıştık. Tabiî ki Güneydoğu’ya da ‘Özyönetim‘ adı altında Özerklik verdikten sonra.

Bir de bu devletin dölleyicisi var yani biyolojik babası. Orası karışık gibi dursa da İsrail çoktan kendi kütüğüne yazdırdı bile DNA skorunu. Böylece 3 bin yıllık “Arz-ı Mev’ud Ülkücülüğü” kendi Turan‘ını kurmada en önemli adımı atmış oldu.

Nil‘e ulaşmak çocuk oyuncağı. 1967‘de koca Sîna Yarımadası’nı 6 günde alarak yanaştı Nil’e İsrail. 10-12 sene sonra Camp David‘le kendi statüsünü kabul ettirme koşulu karşılığı Mısır‘a iade etti. O iş gene 6 günlük iş, yedinci günse Şabat..

Mühim olan Dicle – Fırat.. İki nehre iki gerdanlık Kürdİsrail için Yahudilerle Kürtlerin akrabalığı gerekirse Nuh Nebi‘den başlatılır. Aslında Rusya oyunu bozmasaydı bir “İsrail ve Şerikleri İş Dizaynı” olan İŞİD’in elindeki Orta Mezopotamya toprakları da bilanço kârı olarak eklenecekti; kârdan biraz zarar edildi.

Onlar çıksın kerevetine, biz bakalım Siyasî Erk‘imizin kerametine.. Barzanî‘yle enerji anlaşması imzalarken gölge etmeye çalışan Irak Merkezî Hükümeti‘ne gider yapan muhteremlerimiz şimdi Irak güçleriyle Peşmerge’ye karşı ortak tatbikat yapıyor.

PKK ve FETÖ’den sonra bizi Barzo da kandırmış. Ak Parti Kongresi‘nde Kak Mesut‘u boşuna “Türkiye seninle gurur duyuyor” diye şakşaklamışız. Yetmemiş; adama Türkiye‘ye her gelişinde kırmızı, kıpkırmızı halılarda Devlet Başkanı karşılaması yapmışız.

Ha, az kalsın unutuyordum; çoook uzun zaman önce Atatürk Havaalanı‘na da yanlışlıkla Kürdistan Bölgesel Yönetimi‘nin bayrağını astırmıştık. Bi hesapladım; 26 Şubat‘mış.. Referandum da 26 Eylül; ne yapar: 7 ay. İnşallah 26’ları tanıdıklar ayarlamamıştır. İnşallah TEOG vâveylasının altından başka bir şey çıkmaz.

Efkârlandım, 4 Eylül Stadyumu‘ndan bir Sivas Türküsü paylaşayım: ‘Gine kandırma yükünün kervanı geldi / Çekemem bu derdi Barzanî bölek seninle‘.

Şehitler de ölüyor anasını satayım, coğrafyalar da bölünüyor!

Bu yazı için o kadar çok başlık buldum ki ben bile şaşırdım. Sol yanımı verdim türküye: ‘Eylüle referandum düştü güz oldu / Binbir derdim vardı, binbeşyüz oldu‘.

Bıldır bıldır, 4 yıldır “BOP’lama, Dingili Kıracaksın!” dedim, yazdım; inanmadınız: E şimdi n’oldi?

“Bu devir (XVII. Asır) sadrazamları (başbakanları) arasında padişahları tenkit etmek şöyle dursun, onun sözünü vahî (vahiy) telâkkî edecek (sanacak) kadar tabasbusu (yaltaklanmayı) ileri götürenler olmuştur. Bir gün Sultan İbrahim (1640-1648), Sultanzâde Mehmed Paşa’ya: ‘Mehmed demiş, senden önceki sadrazamlar, bana bazen itiraz ederler, bu iş nâmakuldür (makul ve uygun değildir), derlerdi. Senden hiç böyle bir itiraz işitmedim. Sebebi nedir?’ Mehmed Paşa:’Siz, yeryüzünün halifesisiniz. Zıllullahsınız (Hâşâ Allah’ın gölgesisiniz). Kalbinize gelen her şey, ilhâm-ı Rabbânîdir (Allah’ın ilhâmıdır). Kavlen (söz olarak) ve fiilen (hareket olarak) sizden hata sâdır olmaz (meydana gelmez) ki, itiraz edeyim. Zahiren (görünüşte) nâmakul (uygunsuz) gibi görünen bazı hâlât (hâller) zuhur etse (ortaya çıksa) bile onun altında bâzı hikmet-i hâfiye (gizli hikmet ve gayeler) vardır ki, bizce malum değildir. Anın (onun) için redde cür’et (ve cesaret) edemem.’ diye cevap vermiştir.

“…Kendilerine böyle tabasbus edilen (yaltaklanılan) padişahlar elbette ki, despot kesilirler. XIV. Louis’nin ‘Devlet Benim!’ dediği gibi, bizimkiler de elbette ‘Herşey Benim!’ derler. Böylece devlet idaresinde, tamamen keyfî idare alır, yürür.

“Yalnız padişahlara değil, şehzadelere bile tabasbus ediliyor (yaltaklanılıyor) bu devirde. Meselâ, Fâtih Mehmed’i icabında (gerektiğinde) sopa ile döven bir Molla Gürânî çıkmadığı gibi, daha yeni tedrisata (öğretime) başlamış olan şehzadeler, methedilerek (övülerek), göklere çıkarılıyor.

“Bu devir, padişahların ilâhlaştırıldığı devirdir.

“I. Abdülhamit’in (1773-1789) oğlu Şehzade Mustafa ile Süleyman’ı birkaç kelime öğrenir öğrenmez, zamanın mutabasbıs (yaltakçı) şâirlerinden Enderunlu Fâzıl Efendi, bakınız nasıl methediyor:

“…Manzume(si)nin birinci kısmında şâirin I. Abdülhamid’i methetmesi ile, Sultanzâde Mehmed Paşa’nın 130 sene kadar önce Sultan İbrahim’i methetmesi arasında hiç bir fark olmadığı gibi, şiirin ikinci kısmında şâirin birkaç kelime öğrenen şehzadeyi methederken yaptığı mübalâğaya İran tarihinde bile tesadüf edilmez (rastlanmaz):

‘Hocası Cibril olan Şehzade; Şeyhülislâmı bile yanıltır.

Zira o evliya bir babanın, evliya bir oğludur.’

“Bu hâller karşısında insanın millet ve memleket hâline acımamasına ve hele eski debdebeli (görkemli) hâllerimizden bugünkü hâle gelişimize, oturup gözyaşı dökmemesine imkân var mıdır? Cemiyetler meziyetlerle yaşar, rezaletlerle yıkılır.

“Cemiyet hayatında bugün küçük, ehemmiyetsiz gibi görülen hatalar, yarın cemiyetin sînesinde tedavîsi zor hastalıklar tevlit eder (doğurur).

“Bilinmek lâzımdır ki, bugün cemiyet bünyesinde, ferdin ruhunda görülen marazî (hastalıklı) hâllerin mikropları 150-200 sene önce girmişti. Bugün bizim yaptığımız hataların seyyiatını da (kötülüklerini de) YARINKİ NESİLLER çekecektir. Ferdin ve cemiyetin vazife (görev) ve gayesi bugün gördükleri fena şeyleri söküp atmak, yarın meyve verecek olan iyi fidanlar dikmek olmalıdır.” (Türk Siyasî Tarihi, Tahsin Ünal, İstanbul-1974, s. 21-22)

Tarihin en şayanı dikkat tarafı İBRET DERSİ olabilmesi değil midir? Eğer tarih, sadece geçmişte olup bitenleri hikâye etmekle yetinirse, bıkkınlık veren bir geveze olur…Hayır! Tarih, pozitif ilimlerin temeli olarak, hâli ve istikbali (geleceği), mazide (geçmişte) yapıla gelmiş hatalardan, kusurlardan uzak tutmaya çalışır. Çalışmalıdır. Eğer tarih, bu öz vazifesini (görevini) yapamıyorsa, ya tarihçi eyyam (güne uygun hareket etme) siyasetinin ardından giden günün dalkavuğudur veya iktidarı temsil edenlerin kafası, tarih hakikatlerini alamayacak kadar kendi sathî (yüzeysel) ve köksüz içine dönmüştür. İkisi de, ülkeler ve milletler için aynı derecede hazin (ve üzücü) bedbahtlık (mutsuzluk) lardır…Tarih tekerrürdür iddiasının doğruluğuna inandıracak bir devirde yaşıyoruz. Bu idraki, sadece sağduyulara ve sezişlere bırakmadan, müşahhas vak’alar (somut olaylar) hâlinde okurlarının huzûruna çıkarmak, tarihçinin şüphesiz ki cesaret isteyen temel vazifesidir. (Cemal Kutay, Türkiye İstiklâl ve Hürriyet Mücadeleleri Tarihi, Cilt:1, Sayı:2, Nisan-1957, s. II

İtalya seyahati yapıp Floransa’yı ziyaret eden herkes bir ailenin ismini öğrenir: Medici Ailesi.  Mediciler 14. ve 17. yüzyıllar arasında Floransa’da yaşamış güçlü ve etkin bir ailedir.

Bankacılık alanında elde ettiği gücü dini ve siyasi alana taşıyan aile içinden dört papa, çok sayıda Floransa hükümdarı ve daha sonra Fransa kraliyet mensupları yetiştirdi.

Ayrıca Rönesans’ın başlamasında en etkili faktör oldular.Böylece Avrupa ve dünya tarihine çok önemli izler bıraktılar.

Daha 14. Yüzyılda iken bankacılık işine girdiler. Medici Bankası sadece Avrupa’nın değil, tüm dünyanın en kârlı ve en zengin kuruluşuydu. Mediciler zamanla Avrupa’daki bankaların kurumsallaşmalarının öncüsü haline geldiler. Zamanla Vatikan’ın bankeri oldular.

Bu zenginlikleri, Papalığın ve birçok devletin ve soylu ailelerin bankeri olmaları ile elde ettikleri dini ve siyasi gücü çok akıllıca kullanan Medici Ailesi’nin Avrupa ve Dünya bilim ve sanat tarihine inanılmaz katkıları oldu.

15. Yüzyılın başlarında Floransa’da ilk Platon Akademisi’nin kurulmasına öncülük ettiler. Platon‘un eserlerini Yunancadan Latinceye çevrilmesini sağladılar.

Rönesans’ın dâhi sanatçılarının hemen hepsi Medici’lerin himayesinde idi. “Marifet iltifata tabidir” sözü gereğince bu dâhi sanatçılara (kendi saraylarında ikamet etmeleri ve Saray’ın atölyelerinde çalışma dâhil) verdikleri imkânlar onların bugün hayranlıkla izlediğimiz muhteşem eserleri vermesini sağladı.

Kimler miydi bu ailenin himayesindeki dahi sanatçı ve bilim adamları?

Perspektifin öncüsü sayabileceğimiz mimar Brunelleschi,

Işığı resimde ilk kullanan Piero della Francesca.

Rönesans’ın müjdecisi ressam Giotto ile ilk defa Hıristiyan efsaneleri dışında resim yapan Boticelli.

Keşfetmek için yola çıkan ve bir kıtaya adını veren Amerigo Vespucci,

Michelangelo’dan Leonardo da Vinci’ye kadar sanat ve bilim tarihinin dâhileri Mediciler’in koruması altına girdiler.

“Dünya yuvarlak” dediği için kilise tarafından aforoz edilen Galileo Galilei’yi Floransa’ya Mediciler davet ettiler.

************************************

Medicilerin İnsanlığa Katkıları

İtalyancayı kullandığı için soylular ve aydınlar tarafından aşağılanan Dante‘ye sahip çıkan da Mediciler oldu. İtalyanca önemli bir dil haline geldi.

Batı Edebiyatı’nın en önemli kaynaklarından Homeros‘un eserlerini yazılı hale getirdiler.

Mediciler Avrupa, Yakın Doğu ve Alman manastırlarından nadir bulunan kitapları ve elyazmalarını tek tek topladılar.

“İtalik” yazı tipi ya da modern el yazısı Mediciler sayesinde doğmuştur,

Avrupa’da porseleni ilk onlar üretti. Muhteşem Lorenzo Medici (1449-1492) Floransa Üniversitesi’ni kurdu, Bilim, Rönesans sanatçılarının kaynağı oldu.

Floransa’da ilk resim sergisi ve katalogu daha bir Medici sayesinde 15. yy da yapıldı. Müzeler galeri tarzı teşhir düzenine kavuştu.

Sanat Tarihinin babası sayılan Vasari, Medici koleksiyonlarının sanat yönetmenidir. Sanat eğitiminde akademi düzenine geçişi başlatan Vasari’dir. İlk sanat akademisi 1563’te, zamanın Medici prensi ile Michelangelo ve Vasari’nin yönetiminde kuruldu. Daha sonra da Roma, Polonya, Paris ve Antwerp sanat akademileri izledi.

Avrupa’nın ilk büyük kütüphanesini bir Medici kurar; mimarı Michelangelo’dur.

HİMAYELERİNDE BULUNAN BÜTÜN DAHİ BİLİM VE SANAT ADAMLARININ ESERLERİNİN ÜRETİMİNDE KATKILARI OLDU.

************************************

Bütün Dehalar Neden Aynı Dönemde Çıktı?

Mediciler’in bilim ve tabiat tarihi adına destekledikleri çalışmaların insanlığa çok katkısı oldu.

İnsanlığın yetiştirdiği bunca büyük dehanın hepsinin aynı dönemde yetişmesi bir tesadüf değildi.

Bilim ve sanat üzerinde yeşereceği bir toprak ve uygun iklim ister.

İşte Mediciler bu zemini ve iklimi yaratarak Rönesans’ın doğmasına, Avrupa’nın ve dünya tarihinin değişmesine yol açtılar.

Ancak tarih tek düze gelişmelerden ibaret değildi. Sosyal ve siyasi şartlar değişkendi. Medici ailesini devam ettiren kişiler de aynı vasıf ve kabiliyette değildi. Bu sebeple Floransa ile bugünkü İtalya sınırları ve Fransa’da etkili olan 400 yıllık Medici dönemleri dalgalı bir seyir takip etti.

Bundan bilim adamları ve sanatçılar da etkilendi.

************************************

Türkiye’de Bilim ve Sanat İklimi

Bugün modern dünyada bilim ve sanatın gelişmesi için gerekli zemini ve iklimi yaratmak görevini devletler üstleniyor. Ayrıca büyük sermaye gücüne sahip olan özel sektör de bilim ve sanatın gelişmesi ile kârlılığını ve bu alandaki sosyal projeler ile saygınlığını artırabileceğini biliyorlar.

Kendi ülkemizin geleceğine dair tahminde bulunurken devletimizin ve özel sektörümüzün bilim, sanat ve kültürün gelişmesi için uygun zemin ve iklim yaratılmasını sağlayıp sağlayamadığımıza bakmamız gerekir.

“Aziz Sancar Türkiye’de olsaydı Nobel bilim ödülünü alabilir miydi?” sorusunun cevabı hepimiz biliyoruz ki olumsuzdur.

Neden dünya çapında bilim adamları, mimarlar, mühendisler, sporcular, ressamlar, müzisyenler vd alandaki sanatçılar çıkarmakta yetersiziz?

Bunları yetiştirmek için gerekli iklim 15 sene öncekinden daha iyi diyebiliyorsak ne mutlu bize.

Yoksa bilim ve sanatın gelişmesi için gerekli iklim iyileşmek şöyle dursun kötüye gitmişse; iyi bir özeleştiri yapmanın ve acil tedbirleri almanın zamanı gelmiş de geçiyordur.

Tahsil yapmamayı öven rektörler, cüppeliler çıkarmışsak, Atatürk heykellerine saldırılar yaygınlaşmışsa alarm zilleri çalıyor demektir.

************************************

Yapanlar ve Yakanlar

Floransa’nın RÖNESANS’I başlatan parlak döneminde, Medici Ailesinin en güçlü olduğu dönemlerden birinde,ortaya çıkan bir papaz bütün dengeleri değiştirir ve Floransa’daki bilim ve sanatın ilerleyişini tersine döndürür.

Papaz Savonarola, Floransa’da vaazlarıyla müthiş etkili olur.

Yobaz papaz, geleceği görebildiğine ve Tanrı’nın kendisi aracılığıyla dile geldiğine herkesi inandırdı.

“Vaazlarında Floransalıları, İsa Peygamber dönemi sadeliğine dönmeğe, Platon gibi düşünürleri okumamaya, lüks ve sefa içindeki bir hayat sürmemeye davet ediyordu. Yoksa Tanrı’nın onları korkunç bir şekilde cezalandıracağını anlatıyordu.

Papazın tarzı ve sözleri çok etkileyici oldu. Boticelli gibi sanatçılar ve hatta Muhteşem Lorenzo Medici bile korkup ona saygı duyuyordu.

Üstüne siyasi ve ekonomik sıkıntılar da eklenince halk papazın kehanetlerinin gerçekleşmesinden daha çok korkmaya başladılar. Fakir hayatı yaşamaya, kadınları manastırlara kapatmaya başladılar.”

Papazın vaazları çok etkili oldu. Halk galeyana gelip Medici taraftarlarını öldürdü. Hatta bir dini tören sonucunda pek çok kitap, sanat eseri Senyör Meydanı’na yığılarak yakıldı.

Medici ailesi bu gelişmeler üzerine şehri terk etmek zorunda kaldı. Floransa yönetiminde artık Papaz Savonarola vardı.

Halk bir süre sonra papazın sadece laf ürettiğini anladı ve isyan etti. Savonarola’yı yargılayıp Senyör (Signoria) Meydanı’nda yaktı.

Akabinde Mediciler, Floransa’ya geri döndüler.

Tarih gösteriyor ki kişiler ve siyasi akımlar baki değil. Kalıcı olanlar ürettiğiniz veya uygun zemin ve iklim hazırlayarak üretilmesine yardımcı olduğunuz eserler ile gönüllerde bıraktığınız izlerdir.

Bizim gündemimizdeki tartışmalar Batı’da yüz-yüzelli yıl öncekilere o kadar benziyor ki hani “deja-vu ~ ben buraya daha önce gelmişim” hissi uyandırıyor. Bizdeki kibar bir müsademei efkâr beni 147 yıl öncesine, 30 Haziran 1860’da Oxford Üniversite Müzesi’nde yapılan evrim münazarasına götürdü. Orada Piskopos Samuel Wilberforce, evrim savunucusu Thomas Henry Huxley’e soruyordu: “Merak ettim de… Acaba maymunla akrabalığınız anneanne tarafından mı, dede tarafından mı?” Huxley’in cevabı şöyleydi: “Ceddimin maymun olması beni utandırmaz. Fakat Allah’ın kendisine bahşettiği büyük kaabiliyeti hakikati gizlemek için kullanan bir adamla ilişkilendirmekten utanırım.”

Hrıstiyaniyat Geliyor!

Onların edebinden uzak da olsak, Oxford tartışmasını bir buçuk asır rötarla tekrarlamamıza üzülmeli mi, sevinmeli miyim bilemiyorum. Artık Oxford’da böyle bir tartışma olmaz. Harvard veya Sorbonne’da da olmaz ama bizdeki sonuncu değildir besbelli. Bilim tarihi turizmi için câzip bir ülkeyiz. Belki yeni müfredatımızla 1925’in “Rüzgârın Mirası (Intherit the Wind)” filmini de ülkemizde tekrar çekeriz.

Müslüman düşünce tarihinde evrimin bilimini değil de felsefesini yapan, evrimi tarif eden birçok büyük isim var. Evrim düşmanlığı ta yirminci asırda başlamış. Doğrudan doğruya kiliseden kopya çekmişiz. Erzurumlu İbrahim Hakkı’nın Marifetname’sinde evrimle ilgili pasajlar kitabın neşrinden 231 yıl sonra 1970 baskısında sansür edilmiş. Yani 231 yıl, Müslüman Türk dünyası İbrahim Hakkı’nın evrim iddialarından rahatsız olmuyor. Fakat 1970 yılında birden uyanıyor ve ahlâkiliği tartışılır bir sansürle o pasajları kitaptan çıkarıyor. Çünkü dine aykırı! Dine aykırılığını kimden öğrenmişiz? Piskopos Samuel Wilberforce’tan…

Anlaşılıyor ki eskinin “İsrailiyat”ı gibi 20. asrın da “Hrıstiyaniyat”ı dine sızmakta. Çünkü batıdaki kavga başlayıncaya kadar Müslümanlığın evrimle sıkıntısı olmamış. Hâlbuki Hristiyan dünyada durum böyle değil. Çünkü Hristiyan inancında Allah insanı kendi görüntüsünde yaratmıştır. Evrim milyonlarca, milyarlarca yıldan bahseder. Hâlbuki Ahtı Atik’te Hazreti Adem’den itibaren birbirini izleyen peygamberlerin yaşları belirtilmiştir ve bunlar ucuca eklendiğinde insanın ve dünyanın yaşı ortaya çıkmaktadır: Taş çatlasa altı bin yıl! Başpiskopos Ussher daha yakın ve kesin bir tarih verir: M. Ö. 2004 yılının 23 Ekim’ini 24 Ekim’e bağlayan gece! 24 Ekim Cumartesi’dir tabi; çünkü malumunuz, Tanrı Şabat günü yani Cumartesi dinlendiğini Tevrat’ta kendi söylüyor.
Görüldüğü gibi evrim ve jeolojiyle Müslümanlığın esasta bir sıkıntısı yok ama Hristiyanlığın var. (Jeolojiyi de katmak zorundayız, çünkü Hristiyanlığın genç dünya teorisi karşısında jeologlar da hüngür hüngür ağlar.)

Peki, Hristiyanlık son asırda ne yaptı ki yukarıda söylediğimiz gibi artık bu konuda münazara yapılmıyor; batıda ve doğuda evrim artık tartışılmıyor ve bütün adam gibi müfredatta yer alıyor?

Millî Eğitim Bakanımız ve Bakanlığımızın izniye söyleyeyim: Evrim artık “teori” değil, “binlerce teoriden biri” hiç değil. Tabi dünyanın yuvarlak olduğu ve güneşin etrafında döndüğünü de binlerce teoriden biri diye değerlendiriyorsanız, o zaman haklısınız!

Neden olmasın? Nitekim geçenlerde biri, dünyanın yuvarlaklığının da Mason uydurması olduğunu söylemişti.

Evrimle İşi Zor

Az önceki soruya döneyim: Hristiyanlık ve Yahudilik evrimle nasıl barıştı? Bunun için, bir zamanların en katı muhalifini, Katolik Kilisesini takip edelim.

Papa 12. Pius, 12 Ağustos 1950 tarihli Humani Generis sirkülerinde şöyle söylüyor: “Evrimcilik doktrini, aksi hipotezle yan yana, ciddî araştırma ve incelemeyi gerektiren ciddî bir hipotezdir.” Ancak Pius bu açıklamasına iki uyarı eklemişti: Evrim kesin ve ispat edilebilen bir doktrin olarak gösterilmemeli ve vahyin bu konudaki öğretileri unutulmamalıydı. Evrim doktrininin Hristiyan inancıyla çelişmemesi için şart da belirtilmişti: İnsan vücudu hayvandan gelebilir ama ruhu Tanrı’dandır. Evrim bu son hükme müdahale edemez!

İmdada Noma Yetişir!

Bu sirkülerin tutumu bizim Millî Eğitim’in bugünkü tutumuna yakın, fakat verdiği önem itibarıyla evrime ondan daha dosttur. Yıllar sonra, 22 Ekim 1996 tarihinde Papalık’tan bir açıklama daha geldi. Papa 2. John Paul Papalık Bilimler Akademisi Genel Kurulu’na konuşurken şöyle diyordu: “Bugün, sirkülerin yayınından yarım asra yakın bir zaman geçti; yeni bulgular bizi evrimin bir hipotezden daha ileri olduğunu tanımaya götürüyor. Gerçekten farklı akademik disiplinlerdeki bir dizi keşiften sonra, bu teorinin araştırıcıların ruhunda gittikçe daha büyük bir etki yaptığı vurgulanmalıdır. Önceden planlanmamış ve aranmamış böyle bağımsız keşiflerin aynı noktada birleşmesi bile tek başına bu teori lehine kaydedilecek önemli bir unsurdur.”

Papa öyle, Millî Eğitim başka türlü söylemiş… Peki ey yazar, sen ne diyorsun? Önce La Edrî Hazretlerinin (!) şu mısraını diyorum:
Her ilim makbul imiş, illâ edep, illa edep!

Çünkü bu bahsi açanlara küfrün bini bir para saldırılıyor. Sonra müteveffa evrim biyoloğu ve edip Stephen Jay Gould’un NOMA anlayışında durduğumu söyleyeyim. İngilizce’de NOMA, “Non Overlapping Magisteria”, “Örtüşmeyen Müfredatlar” ifadesinin kısaltılmışı. Müellifi Gould mealen şöyle söyler: Din ve bilimin alanları, bir biriyle örtüşmez. Metotları tamamen ayrıdır. Bilime dayanarak din hakkında yorum yapmak da dine dayanarak bilim hakkında hüküm vermek de yanlıştır.

Bilim Yanlışlanabilire Bakar

Öyle ya, din ne kadar imana dayanırsa, bilim de o ölçüde kendi iddialarından, çözümlerinden şüphe etmeye dayanır. Bilim felsefesi yapanlar bir zamanlar bilimin ispata dayandığını söylerlerdi. İspatlanabilen şeyler bilimin sahasına giriyor, ispatlanamayanlar girmiyordu. Peki, ispat nasıl yapılacaktı? Karl Popper tüme varımla ispatın yapılamayacağını gösterdi. “Kuğular beyaz olur” iddiasını, on, yüz, bin, on bin beyaz kuğu göstererek ispat etmiş sayılmazdınız; çünkü bir milyon kuğu sonra bir siyah kuğu ortaya çıkabilir ve bu da sizin iddianızı çürütmeye yeterdi. Nitekim bilimin sarsılmaz zannedilen kanunlarının bir istisnayla şüpheli hâle geldiği, istisnaların çoğalmasıyla nasıl çöktüğünü görmek için Thomas Kuhn’un, “Bilim Devrimlerinin Yapısı”na bir göz atmak gerekir.

Peki, ispatlanabilirlik kriteri çalışmazsa bilimin sahası nasıl tarif edilecek? Popper’in çözümü gerçekten dâhicedir: Bilim yanlışlanabilir iddialarla uğraşır! Bu da Gould’un NOMA’sı için pozitivizmin ispat ölçütünden daha kuvvetlidir. Bilimin konuları yanlışlanabilir. İman yanlışlanamaz! İnandıklarının yanlışlanmasını dört gözle bekleyen bir dindar düşünebiliyor musunuz? Bir gün şöyle büyücek bir bilim teorisini yanlışlamak hayali görmeyecek bir bilim adamı düşünebilir misiniz? İkinciye Nobel garantidir.
Burada da Dawkins Amca kusura bakmasın. O dinin yanlışlığını ispata soyunmuştu. Dinin yanlışlığını ispat edemezsiniz. Fakat doğruluğunu da ispat edemezsiniz.

Peki, Fransız İhtilalcilerinin pozitivizm dini ne olacak? Bilim bu kadar muhkemken insana yetmez mi? Pozitivist din ne bilimde ne felsefede ciddiye alındı. Çünkü bilimin insanlara değer hükümleri sunabileceği iddiaları pek zayıftı. Hâlbuki din, her şeyden önce değerlere odaklanmıştı. Dindarlar pek aldırmasa da.

Ana hatlarıyla bu anlayış Müslümanlığımızla da çelişmez. Kur’an’a göre tabiattaki her şey birer delil, birer “ayet”tir. Bir mümin, tabiattaki muazzam yapılara, insan aklının kavramakta zorluk çektiği kanunlara ve bu arada evrime de bakıp bunları Allah’ın büyüklüğü ve hikmetine işaretler olarak değerlendirebilir. Fakat bu noktayı aşıp fizik veya biyoloji teorilerinin detayına girmeğe gerek yoktur. O teoriler ya yarın yanlışlanırsa… Yıllar önce haberlerde, bir papazın, “akıllı tasarım” denilen ve canlıların tek tek fakat bir akıl tarafından tasarlandığını iddia eden Hristiyan teorisini neden kabul etmediği sorulduğunda, “ya yarın yanlışlanırsa; cemaatimden bu iddiayla ikna ettiklerime ne söylerim?” dediğini hatırlıyorum. (Bunu söyleyen Vatikan Rasathanesi’nin başındaki rahip Coyne muydu acaba?)

Ne Maturidi Ne Eş’ari

Gould ve Popper’i bırakırken belirteyim: 1976’da Popper tabiî seçimin bilimsel bir teori olamayacağını yazmış, iki yıl sonra da yanıldığını belirtmiştir. Yanıldığını kabul edebilmek, yanılmazlık tavırlarından muhakkak ki üstündür.

Acaba hâlimizi Jeffry R. Halverson’un “Sünnî İslâmda Teoloji ve Akide” (Theology and Creed in Sunni Islam) kitabına dayanarak özetlememiz ne kadar doğru olur?

Bugünlerde– Türkiye’de de– yaygın bir söylem var: Biz bir zamanlar Hanefî-Maturidî idik; bu görüş akla ve bilime sıcak bakardı; sonra Yavuz Mısır’ı feth etti, oradan Eş’arî âlimleri getirdi ve ilim ve felsefe düşmanlığı böyle başladı. Bir zamanlar Hanefî-Maturidî idik ve bu görüş akla sıcak bakardı ifadesine kadar ve bu ifade de dâhil, bu söylenenler doğrudur. Eş’arînin akılla problemi bulunduğu da.

Fakat Halverson’a göre şu da doğrudur: Bugün insanlara “Müslümanlık bu değil!” dedirten tutumların faturasının tamamını Eşariye’ye çıkarmak gerçeği yansıtmaz. Bilimi nakille sınırlandırmak klasik ehl-i sünnete değil, ehl-i sünnet öncesi “ehl-i hadis”e; bugünkü Selefiye-Vahhabî görüşüne yakın, “Âsarî” tutumdur. “Âsarî” eserler, kalanlar anlamındadır. Âsârîlik nakli sorgulamayı, “nasıl, niçin, ama” demeyi yasaklar: “Bila-keyf”, yani ‘nasıl’sız okuma! Ne yazıyorsa o! O zaman deve sidiği şifa verir, Acve Hurması zehrin etkisini önler, sineğin bir kanadında hastalık, diğer kanadında şifa olduğu için yemeğe düşen sineği çıkarmadan önce iyice tabağa batırırsınız. Peygamberimiz ve Hazreti Ali uykuya dalıp ikindiyi kaçırdıklarında onlar namazlarını vakit içinde kılabilsinler diye güneş batıdan tekrar doğar. Bir akşam ay ikiye bölünüp bir yarısı şu tepenin beri yanına, öbür yarısı da bu yanına, hemen sizin önünüze düşmüştür.

Din yanlışlanamaz ama bazı hadisler ve nakil metotları yanlışlanabilir. Bunların yanlışlığını kabul etmeniz için kaç siyah kuğu istersiniz?

Âsâride akla izin yoktur. Bu tavır kendi gibi düşünmeyenleri kolayca tekfir eder; bu yönüyle Haricîliğe de IŞİD’e de uzak değildir.
Yavuz’un suçu varsa da sanıldığı kadar büyük değildi. Öyle görünüyor ki 15. asırda zayıflayan ve nihayet duran Kelam ilminin yarattığı boşluğu Âsârîlik doldurmuştur. O Âsârîler sorulduğunda biz Eş’arîyiz diyorlardı belki ama aslında Kelam’ın tamamına karşıydılar. Âsârî tasavvufa çoğu yerde izin vermiyor; izin verdiği yerlerde de onun baskısındaki tasavvufda İbni-Arabî’nin, Yesevî’nin, Yunus ve Mevlana’nın derinliği yoktur.

“Kerkük’ü Unutmadık! kerkük türk kalacak”

Bu yazıyı yaklaşık 10 yıl önce yazmışım. Türklerle ilgili gerçekler aynen olduğu gibi bugünde önümüzde duruyor. Şimdi Türkmeneli’nden, Kerkük’ten bizi temizlemeye çalışıyorlar. Ne kadar direneceğimizi hep beraber görececeğiz. Dilerim ki, yine bir tarih yazarız… Mesele biter mi? Tabii ki, hayır! Sırada Ege’deki adalarımız, Rodos, Batı Trakya, Doğu ve Batı Balkanlar, Kırım, Doğu Türkistan ve “var oğlu var” birçok ilimiz var. Allah Türk Milletinin yar ve yardımcısı olsun.

“Türk Milleti, üzerine oynanan oyunlar sebebiyle akşam yediğini unutur vaziyettedir.

Türk Milleti, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarından ibaret değildir.

Türkiye Türkleri, uzun yıllar, uygulanan karartma politikası yüzünden, kendilerinden başka Türk olabileceğini düşünememişlerdir.

Oysa yeryüzünde, Çin Seddinden Adriyatik’e, Avrupa’dan Amerika, Avustralya ve Afrika’ya kadar büyük bir coğrafyada sayısı 300 milyona ulaşmış olan büyük bir millet yaşamaktadır.

Üç yüz milyonluk bu büyük insan kitlesini; birbirine unutturmak ve kucaklaştırmamak için bir çok oyun sahneye konmuş ve halende konulmaya devam etmektedir.

Dış güçler ve onların işbirlikçisi yerli ihanet çeteleri, Türk denilince hemen hafife ve alaya almaya başlar, biraz ısrar etseniz sizi hayalci diye nitelendirir, pes etmediğinizi görünce de “ırkçı faşist” damgasını yapıştırıverirler.

İnsanın milletini sevmesi ve uzak düştüğü kardeşini düşünmesi, araması, yardımına koşması suçmudur?

Günümüz de birçoğu, medyanın köşe başını tutmuş olan, 1980 öncesinin Maoist denilen dönek solcuları, komünizm baskısı altında ezilen Kırım Türkleri lideri Mustafa Cemiloğlu‘nun bir hayalden ibaret olduğunu, aslında böyle bir kişinin hiç yaşamadığını ve Türk Milliyetçileri tarafından uydurularak yaratıldığını anlatıp durdular.

Yıllar sonra Mustafa Cemiloğlu ile aynı masada otururken kendisine bir hayal ile oturduğumu fakat bu hayalin gerçeğe dönüşmesinden dolayı çok mutlu olduğumu ifade ettim.

Bize yalan söylemişlerdi. Kırım Türkleri var olmak için mücadele ediyor ve liderliklerini de Mustafa Cemiloğlu yapıyordu.

Bu zevat bize halen yalan söylemeye devam ediyor.

Hepsi AB, ABD, İsrail ve sahipleri kimse onun yardakçılığına soyunmuş vaziyette.

Tek görevleri var: Türk Milletini aldatmak.

Bahadır Selim Dilek isimli bir gazeteci “Ege’nin Unutulan Türkleri” adında bir kitap yazdı. Çok güzel bir çalışma.

Ancak sadece Ege’de unutulan Türk yok. Dünyanın dört bir köşesinde unuttuğumuz milyonlarca Türk ve kendini Türk gibi gören insan var.

Bahadır Selim Dilek‘i arayıp çalışmasından dolayı tebrik ettim. Biraz sohbet edince bana yerini ve adını, her Türk’ün başına bir şeyler geldiği ve bizimde yardım için elimiz uzanamaz diye belirtmek istemediğim, Ortadoğu’da bir Türk köyünden bahsetti.

II.Abdülhamit bu köyü Girit Adasından o bölgeye topluca gönderip iskan etmiş. Türkçe ve Rumca’dan başka bir dil konuşmuyorlar.

Bu satırları onlar ve onlar gibi bir köşede bıraktığımız insanlarımız için yazmak istedim.

Ne çok insanımızı yalnız bırakıyor ve unutuyoruz!

Oysa nerede bir Türk yaşıyorsa, onu bulup, onunla ilgilenmeliyiz.

Bu sebeple nerede ve ne kadar Türk yaşıyorsa acilen bir envanter çıkartılmalı ve elimizde faydalanacağımız böyle bir kaynak bulunmalıdır.

Birisi kalkıp bize, nerede ve ne kadar Türk yaşıyor, bunlar hangi adla biliniyor yada hangi boya mensup, inançları nedir diye sorsa, vereceğimiz bir cevap mualesef yok.

Biz; Osmanlı – Türk İmparatorluğunun hem bakiyesi hem mirasçısıyız.

Türk olanlar ve Türk gibi görülenler yada kendini Türk gibi görenler bizim özbeöz kardeşlerimizdir.

Bu nedenle kimseyi unutmaya ve yalnız bırakmaya hakkımız yoktur.

Ancak küresel güçler bazı milliyetleri öne çıkartırken bazılarını da unutturmaya çalışmaktadır.

Küresel sermaye baronlarının, çıkarlarının olduğu bölgelerdeki etnik ve dini azınlıklar daima ön planda tutulmaktadır.

Irak’ta Kürtler, Balkanlarda Arnavutlar, Rusya’da Çeçenler(güncel olarak Abhazlar ve Osetler), Çin’de Uygur Türkleri buna iyi birer örnektir.

Küresel güçlerin çıkarının olmadığı bölgelerdeki azınlıklar ya tamamen görmezden gelinir, yada unutulur, unutturulur. Tıpkı Rodos ve İstanköy’de bugün sayıları 3-5 bin arasına düşmüş olduğu tahmin edilen Türk azınlık gibi.

Günümüzde Yunanistan’a ait Oniki Ada’da varlığını korumaya çalışan bu bir avuç Türk; susturulan ve hakları gasp edilen, unutulan, unutturulan milyonlarca Türk arasındaki yerini alıyor.
Onlar; dünyanın dört bir köşesindeki diğer unutulan Türkler gibi ne Ankara’nın ne de Avrupa Birliği’nin gündemindeler.

Ankara-Brüksel arasındaki temaslarda konu başlığı bile değiller. Yani yok sayılıyorlar.

Bizim unuttuğumuzu veya görmezden gelerek yok saydığımızı, bizim dışımızdaki dünya niye hatırlayarak ortaya çıkarsın?

Bizi birbirimize unutturmalarının altında yatan sebebin, Türk Milletini tarih sahnesinden silmek olduğu çok açıktır.

Rodos, İstanköy ve Onikiada Türkleri Derneği Başkanı Prof. Dr. Mustafa Kaymakçı, babası Abdurrahman Kaymakçı‘nın başından geçen olayı anlatırken aslında Türklerin birbirine unutturulmasının nedenini de açıklamış oluyor.

Yıl 1921, yer Rodos: Dimitri, arkadaşı Abdurrahman ile şakalaşırken aniden kulağını yakalar ve çekmeye başlar. Ardından nedenini açıklar; “Bre Türko, Yunan Orduları şimdi Polatlı önlerinde, Ankara yakında düşecek. Kemal’in (Atatürk) kulağına yapışacağız ve işini bitireceğiz. Sıra sonra size de gelecek.”

İşte bizim unuttuğumuz Rodos Trükleri’nin Yunanlılar tarafından bizden görüldüğüne dair çok güzel bir örnek. Sen unut ama Rum unutmasın!..

Türk Milleti kendisinden bazı gerçekler gizlenmek suretiyle birbirinden uzak tutularak tarih boyunca zayıflatılmaya çalışılmıştır.

Güçsüz ve çaresiz bırakılmış bulunan Türk Milleti, yaşadığı coğrafyalar üzerinde soykırım ve katliamlara maruz kalarak son üç yüz yılda 150 milyon insanını kaybetmiştir.

Azerbaycan Eski Devlet Başkanı Ebufeyz Elçibey‘in “Türk’e Türk’ü tanış etmek gerektir” dediği gibi yaparak Türk’ün ortak tarihini yeniden yazmalıyız.

Unutulan ve unutturulan Türkleri bulup tanış olmak bunlardan dolayı bizim için en büyük görevlerden biridir.“