BİRİNCİ BÖLÜM,

VATAN, MİLLET, DEVLET BAYRAK:

Ay Yıldızlı Al Bayrağımız altında yaşamaktan onur duyan, Büyük Türk Milletin ayrılmaz bir parçası olmanın gururunu taşıyan her yurttaş gibi; ‘vatan, millet, devlet, bayrak’ kavramları benim kutsalımdır, vazgeçilmezimdir.

Kaldı ki, atalarımız ardımızda kalan o dört bin yıllık muhteşem tarihimizi, bu dört önemli kavram üzerine inşa etmişlerdir.

Ben, devletimizin yüksek menfaatleri için 1974 yılında ata yadigârı Kıbrıs adasında savaşmış bir Muharip Gaziyim.

Sekiz bölümlük bu yazı dizimde belirtmiş olduğum görüşlerim:

Ülkemizin kuruluş felsefesi olan Atatürk ilke ve devrimlerini benimsemiş, Atatürk milliyetçiliğine inanan, ülkemizin aydınlık yarınlarını; modern ilmin çağdaş uygulamalarında gören bir yazarın değerlendirmelerini, analizlerimi içermektedir.

Günümüz Türkiye’sinde; bizi birbirimize bağlayan bu dört önemli kavramın kimilerince görmezden gelindiği, kimilerince küresel dünya şartlarında artık ”dünya vatandaşlığı” kavramı geçerlidir algısının yaratılmaya çalışıldığı bir süreç yaşanırken;

Bu önemli kavramlara değinmek, Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün bu son vatan topraklarımızda kurmuş olduğu Türkiye Cumhuriyeti Devletinin, ancak onun göstermiş olduğu ilkeler doğrultusunda çağdaş yarınlara ulaşabileceğine dikkat çekmek benim için önemli bir vatan görevidir.

Türk Milleti:

Asırlar boyunca devlet kurduğu, yaşam sürdüğü her coğrafyada; ”Önce Vatan” kavramını canından da aziz bilmiş. Vatan tehlikeye düştüğünde; hiç tereddüt etmeden canını da, malını da bu uğurda feda etmiştir.

Bilgi ve değerlendirmenize sunmuş olduğum her bölüm; tarihi niteliklerimizi unutanlara, unutturmaya çalışanlara cevap olması için kaleme alınmıştır.

‘Milenyumlu yılların’ başlamasıyla birlikte, ülkemiz üzerindeki emellerinden hiçbir zaman vazgeçmeyen emperyalizmin acımasız yüzü bu defa bir toz bulutu gibi çökmüştür.

Bu süreç ne yazık ki, bizi biz yapan ‘vatan, millet, devlet, bayrak’ kavramları üzerinde onların amaçlarına uygun birtakım aşınmalar yaratmış, yaratmaya devam etmektedir.

Özellikle AB’ye üyelik sürecinin başlamasıyla birlikte, bizler için çok hassas olan bu kavramlar; küreselleşen dünya standartlarıyla uyuşmuyor safsatasıyla, gelişen/modernleşen Türkiye söylemleriyle içi boşaltılmaya çalışılmıştır!

Öyle bir an gelmiş ki, milliyetçilik ayaklar altına alınırken, okullarımızda her sabah okutulan ‘andımız’ kaldırılmış. Türk kelimesini kullanmak dahi yadırganır, cumhuriyet dönemine dayanan simge olmuş kurumlarımızın önündeki T.C. kısaltması dahi kullanılmaz olmuştur.

En nihayetinde bu vatan;

Onur ve gurur timsalimiz şanlı bayrağımızı gönderinden indirme-yakma cüretinde bulunabilecek kadar hain ama nüfus cüzdanında T.C vatandaşı kimlik numarası yazan kimi alçaklara da tanıklık etmiştir.

Bu arada bizi millet yapan en önemli niteliğimiz olan ana dilimiz güzel Türkçemizin o zengin anlam derinlikleri olan kelimeler, cümleler yerini;

Giderek yozlaşan, yabancı kelimelerin istilasına uğramış bir Türkçeye bırakmış olup. Günlük konuşma lisanımızda anlamını yitirmiş, devşirilmiş pek çok kelimelerin yer almasının yanı sıra; yazım lisanımızda da ne yazık ki, dil bilgimizin neredeyse yok olduğu benzer bir süreç yaşanmaktadır…

Milliyetçilik, benim için yurtseverliktir.

Ne Amerika, ne Rusya, ne de Avrupa Birliği derim. Hepsinden, her şeyden önce benim için canımdan da çok sevdiğim ülkem Türkiye’m, bu aziz vatanın milli ve ulvi değerleri gelir.

Devletimizin kurucusu Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün fikirleri, devrimleri ve Türk Milletinin yapısal özelliği ile ilgili tarihe not düştüğü gerçekler, çağdaş yarınlarımızın yol göstereni olmalıdır.

Bu yazıyı kaleme almamın en önemli nedeni:

Özellikle böylesine kritik bir sürecin yaşandığı ülkemizde, yaşam coğrafyamızda, bir ve beraber olabilmemizin ne kadar önemli olduğuna dikkat çekmek;

Toplumdan ümmete, ümmetten millet olmaya giden bu kutlu yolda aşındırılmaya,  unutturulmaya çalışılan o özel niteliklerimizin önemini Türk Milletine hatırlatmaktır.

İKİNCİ BÖLÜM,

BÜYÜK TÜRK ULUSU;

Türk Milleti çok uzun tarih macerası içerisinde, yaşamını sürdürebilen iki ya da üç halktan birisidir. Yazdığım kitabıma da isim olarak verdiğim ”ÖNCE VATAN” tanımlaması;

Türk Milletinin yaşam mücadelesi boyunca hiç vazgeçmediği, her zeminde, her şartta öne çıkardığı kavramların en önemlisidir.

Bulunduğumuz coğrafyada, Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının liderliğinde kurulan bu devlet bizim son vatanımızdır.

Böylesine büyük bir milletin çocuklarının, torunlarının bugününe baktığımızda bizi büyük bir ulus yapan, bizi birbirimize bağlayan, birlik ve beraberliğimizi pekiştiren o dört önemli kavramın; (vatan, millet, devlet, bayrak) manası aşındırılmış, içi boş, toplumu sürü haline getirmeye çalışan akıl almaz senaryolarla yok edilmesi hedeflenmiştir.

Bu milletimize kurulmuş en büyük tuzaktır.

Çünkü bu tuzağın en çarpıcı yanı; ”önce ben, önce param” diyenlerin çoğaltılmasıdır.

Böylesi bir tercih, Türk milletinin yapısal niteliklerine de asla uygun değildir, olamaz da.

Türklerin binlerce yıl önce tarih sahnesine çıkmasıyla başlayan, ardımızda kalan ‘o muhteşem tarihimizin’ harcında:

‘Millet sevgisi, devletimize sadakat, bayrağımıza olan düşkünlüğümüz ama en önemlisi vatan sevdamız vardır.

Türkiye Cumhuriyeti Devletinin temeli de, bu niteliklerimiz üzerine atılmıştır.

Ata yadigârı gelenek ve göreneklerimiz, bize has insani özelliklerimiz; bu yaşlı dünyaya hediye ettiğimiz, pek çok millete örnek olacak niteliklerimizin öne çıkanlarından sadece birkaçıdır.

Bu önemli değerlerimizin yanı sıra;

Gerektiğinde vatan uğruna seve seve ölüme gitmek, şehit ya da gazi olmak milletçe tarih sayfalarına kanlarımızla yazdığımız en önemli gerçeğimizdir.

15 Temmuz 2016’da, o salya sümüklü meczubun yönettiği FETÖ hainlerinin milletimizi sırtından hançerleyerek, ülkemizi ele geçirmek adına kalkıştıkları darbe teşebbüsüne ‘Şehitlik, Gazilik’ mertebesine erişen binlerce yurttaşımız; ”Önce Vatan” diyerek dur demiştir.

Bu son vatan parçamız; sevginin, saygının, yardımlaşmanın/paylaşmanın, arkadaşlığın, dostluğun, hoşgörünün milletimizin tüm katmanlarına yaygınlaşmasıyla sonsuza değin yaşayacaktır.

Kavramsal olarak ‘vatan’ kelimesinin çok çarpıcı, çok özel, çok güzel tarifleri yapılmıştır. Ben bu kavramsal anlatımlara; yaşadığımız gerçekleri de dikkate alarak, benim yorumumla bir yenisini eklemek istiyorum:

Vatan; Türk Milletinin yaşam hamurudur. Bu hamur Türk Milletinin namusudur, şerefidir, onurudur. Türk Milletine atalarından emanet, burçlarında ay yıldızlı bayrakların dalgalandığı gururudur. Gelecek nesillerimizin istikbali, yaşam geleceklerinin ele geçirilemeyen, geçirilemeyecek son kalesidir. Türk Milleti için vatan söz konusu olduğunda; ona olan bağlılık her şeyden önde gelir.

O nedenledir ki,

Vatan; Kimi zaman canımıza can katan, Kimi zamansa uğruna can verdiğimiz topraktır.

Yaşadığımız bu son vatan topraklarımız; ülkemizin stratejik konumu nedeniyle tarihin her döneminde tehdit altında olmuş, türlü tehlikelerle karşı karşıya kalmıştır. Tarih sayfalarımız, bu tehditlerin, bu tehlikelerin örnekleriyle doludur.

ABD’nin son dönemde bölgemizde GBOP (Genişletilmiş Büyük Orta Doğu Projesi) kapsamında Ortadoğu’da başlattığı:

Bölgenin enerji kaynaklarını kullanmaya, kendi stratejik menfaatlerini savunması için yeni bir uydu devlet kurulmasına (sözde Kürt devleti) yönelik, 2010 yılında Tunus’tan başlayan/başlatılan ‘Arap Baharıyla’ devşirilen, emperyalizme biat eden yönetimlerin iş başına gelmesiyle, bu tehdit daha da belirgin bir hale gelmiştir.

Ülkemizin son on beş yılında içeride ve dış ilişkilerinde yaşananlara bakıldığında;  PKK, PYD, YPG, DEAŞ ve FETÖ terör örgütlerinin vatanımıza vermiş olduğu zarar, bu örgütlerin iç ve dış destekçilerinin yaptıkları, dış ilişkilerimizde özellikle ekonomik yönden AB ile Ortadoğu’nun yeniden yapılandırıldığı bu önemli süreçte, ABD ile yaşadığımız güncel olumsuzluklar değerlendirildiğinde;

”Stratejik derinlikten”, ‘derin bir yalnızlığın’ yaşandığı bir süreçle karşı, karşıya olduğumuz görülecektir!

Özellikle böylesine özel bir coğrafyada yaşayan devletimizin milli menfaatlerini bir başımıza çözmemiz de, günümüz dünyasının gelişmeleri dikkate alındığında pek mümkün görülmemektedir.

Bunun için de düşman değil dost biriktirmemiz, dünya ülkeleriyle dostane ilişkiler geliştirmemiz önemlidir.

O nedenledir ki; Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ”Yurtta Sulh Cihanda Sulh” söylemiyle hayata geçirmiş olduğu bölgesel uygulamaları, bugünlere değin özellikle dış ilişkilerimizde ülkemizin barışa odaklı tercihini gösteren en önemli niteliğimiz olmuştur.

Pek tabiidir ki, ülkemizin toprak bütünlüğünü, milletimizin milli menfaatlerini tehdit söz konusu olduğunda; devletimiz bu sürece müdahale etmelidir.

Günümüz olayları değerlendirildiğinde; devletimizin tüm tehdit ve tehlikeleri defedecek güçte ve kararlılıkta olduğu da görülecektir.

Yakın tarihimize bakıldığında; 1974 yılında Kıbrıs konusunda tarih sayfalarına şanla, zaferle yazılan süreç milletimizin, devletimizin milli davası söz konusu olduğunda nasıl davrandığını/davranacağını gösteren tarihsel bir gerçektir.

Halen güney sınırımızda oluşturulmaya çalışılan ”Kürt koridorunun” yaratmış olduğu bu kritik süreç; hiçbir yasallığı bulunmayan Kuzey Irak Bölgesel Kürt Yönetimin yapmış olduğu bağımsızlık referandumuyla Barzani yönetiminin tırmandırdığı bu krizin önlenebilmesi:

Milletçe bir ve beraber, devletimize sadakatle bağlı olmaktan, millet, bayrak sevgisinden; bu değerler manzumesine yeterince önem vermekten geçmektedir.  ”Önce Vatan” bu değerler manzumesini sarıp, sarmalayan en önemli kavramdır.

Unutmamız gereken önemli bir diğer husus ise; nasıl ki, ”dünya beşten büyüktür” deniyor ise; dünyanın bu en önemli bölgesindeki sorunları bir başına çözmemiz de mümkün değildir.

Tutarlı politikalarla, dost ülkelerle koordineli ama milli menfaatlerimizi gözeten dış politikaların uygulanabilmesi, ülkemiz açısından hayati öneme haizdir.

”Bilmez, bilemez ki onlar vatan nedir, vatan sevdası neye denir? Kimileri kafadan bacaklıdır! Kimileriyse dolar-avro beyinli…”

Kıbrıs konusunun bir hayli gündem dışında kaldığı bir süreç yaşanırken; ulusal güvenliğimizi korumak adına Suriye’nin kuzeyinde kümelenen terör örgütlerine yönelik sınır ötesi harekâtın yapıldığı kritik bir dönemi milletçe yaşıyoruz.

Kahraman Mehmetçiklerimiz yağmur, kar, bora, fırtına demeden görev başında hainler sürüsüne dersini verir, Türkiye Cumhuriyeti Devleti ordularıyla, milletiyle tek bir yumruk olmuş, adeta yedi düvele karşı dimdik dururken;

Geçtiğimiz hafta Kıbrıs’ta yavru vatan K.K.T.C de çok üzücü iki olay yaşandı!

Bunun ilki;

Orada yayınlanan bir gazetenin manşetinde; 44 yıl önce adadaki Kıbrıs Türk’ünün Rumlar tarafından topyekûn katledilmesine ramak kala; devletimizin uluslararası yasal müdahale hakkını kullanmasıyla, adada yaşayan kardeşlerini yok olmaktan kurtaran Mehmetçiğin, 20 Temmuz 1974’deki Barış Harekâtını da dile getirerek; T.S.K.’nın 18 Ocakta 2017 tarihinde Suriye’ye doğru başlatmış olduğu terör bölgelerini temizleme harekâtıyla birlikte Türkiye’yi işgalci olarak suçlamasıydı..!

Diğeri ise;

7 Ocak 2018 tarihinde K.K.T.C’de yapılan milletvekili seçimlerinde Lefkoşa’dan seçilen bir kadın milletvekilinin;  K.K.T.C Meclis kürsüsünde yaptığı milletvekili yemini sırasında,  provakatif bir konuşma yaparak, adadaki  ”Türk askerini işgalci ve tecavüzcü” tanımlamasıydı!

Her iki konuda üzücüdür, yapılan suçlamalar tek kelime ile: ”Alçakçadır”

Bundan 44 yıl önce adada yaşayan soydaşlarımızın hakkını, hukukunu korumak adına Kıbrıs’ta bölük komutanı olarak görev alan, o gazi topraklara sadece kendi birliğimden 14 şehit emanet eden, bu uzun süreçte Kıbrıs konusunun gerçeklerini hak ve hukuk zemininde, her platformda savunan,

Kıbrıs konusuyla ilgili kitaplar kaleme alan, güncel makaleleriyle gündemi takip eden bir Kıbrıs Gazisi olarak, adada yaşanan utanç verici bu iki olay nedeniyle bana söz hakkı doğmuştur.

Her iki konuya yönelik cevabımı da; hiç eğip bükmeden vereceğim.

Öncelikle şu hususun altını çizmek gerekirse;

20 Temmuz 1974 Barış Harekâtını, devletimizin bekası için yapılan Suriye’deki terör operasyonunu kast ederek Türkiye’yi işgalci olarak niteleyen o gazete ve köşe başındaki kalemşoru bunu ilk kez dile getirmiş değildir!

Daha dünkü köşesinde tam da kişiliğine yakışır hakaretamiz cümleler kurarak yazdığı köşe yazısı; içinde bulunduğu acınacak, pespaye duruma uygun olmuştur.

K.K.T.C’de yaşayan herkes bu gazetenin haber karakterini çok iyi bilir! Çünkü bu gazetede yazanlar, yazılanlar; onların hizmet ettiği görüşe, ağa babalarına uygundur. Genelde Rum’un ağzıyla konuşurlar. Böyle olunca da onlara söylenecek yegâne şey, Mevlana’nın şu tanımlaması olacaktır:

”Suskunluğum asaletimdendir. Her lafa verilecek bir cevabım var. Lakin bir lafa bakarım laf mı diye. Bir de söyleyene bakarım adam mı diye?”

Gelelim ”Türk askerini işgalcilik ve tecavüzle” suçlayan Lefkoşa’dan seçilen kadın vekile…

Bu vekile öncelikle K.K.T.C Meclisinde etmiş olduğu şu yemini bir kez daha hatırlatalım:

“Devletin varlığını ve bağımsızlığını, yurdun ve halkın bölünmez bütünlüğünü, halkın kayıtsız şartsız egemenliğini koruyacağıma; hukukun üstünlüğüne, demokratik, laik ve sosyal hukuk devleti ve Atatürk ilkelerine bağlı kalacağıma; halkımın refah ve mutluluğu için çalışacağıma; her yurttaşın insan haklarından ve temel hak ve özgürlüklerden yararlanması ülküsünden ve Anayasaya bağlılıktan ayrılmayacağıma; namusum ve şerefim üzerine ant içerim.”

Etmiş olduğu bu yemin sonrasında kendisine iki sorum olacak:

Siz, 2013 yılında Lefkoşa Milletvekili seçildiğinizde de başka bir provakatif eylem gerçekleştirmiş, anayasal yemin yerine aşağıdaki yemininizi etmiştiniz:

“Kıbrıs ülkesinde yaşayan her bireyin; Dili, dini, ırkı, doğum yeri, sınıfı, yaşı, fiziksel durumu, cinsiyeti veya cinsel yönelimi dolayısıyla ayrımcılığa maruz kalmaması için çalışacağıma, emeğin sömürülmediği adil ve eşit bir düzen yaratmak için uğraşacağıma, çatışma ve şiddet kültürünün yerine barış ve uzlaşı değerlerinin yerleşmesi için çaba göstereceğime, demokrasi, sosyal hukuk devleti ilkeleri ve insan hak ve özgürlüklerine bağlı kalacağıma; federal bir Kıbrıs kurma ülküsünden vazgeçmeyeceğime insanlık onurum üzerine ant içerim.”

Bu yemini ettikten sonra da; ‘bu vicdan meselesi ama’ diyerek;  anayasaya uygun yemin metnini okumuştunuz.

Geçen yılda; sizin de görev yaptığınız meclisinizin 15 Kasım 1983 tarihinde almış olduğu kararla ilan edilen devletinizin 34’ncü kuruluş yıldönümü etkinliklerini de ağır sözlerle eleştirmiş, halkınızın büyük bir çoğunluğunun coşkuyla kutladığı o gün, sosyal medya hesabınızdan atmış olduğunuz twet’lerle yapılan törenleri, ”rezillik ve kepazelik” diye nitelemiştiniz!

İlk sorum şu:

Siz kendinizi GKRY Meclisinde mi zannediyor, yoksa size oy verenlere yaranacağım diye sergilediğiniz bu kabul edilmez tavırları, söylemleri muhalefet yapmak mı sanıyorsunuz?

İkinci sorum ise; birbirine bağlı gerçeklere yönelik:

Siz daha henüz doğmamışken; o topraklarda yaşayan büyükleriniz kadın, çocuk, yaşlı, bebek demeden, neredeyse adada tek bir Türk kalmayıncaya kadar; o ”iç içe yaşamaya can attığınız Rum yandaşlarınızın” eli kanlı çeteleri tarafından katledilir, yok olmalarına ramak kalmışken;

Bugün özgürce yaşadığınız topraklar uğruna seve, seve hayatlarını feda eden kahraman evlatlarımızı, Türk Askerini ”İşgalcilikle, tecavüzle” suçlamak sizin ne haddinize?

Böylesine kabul edilmez bir suçlamayı yaparken neye dayanıyorsunuz? Eliniz de nasıl bir kanıt var?

Ama bakın ben size bu konuyla ilgili bir yanıt vereyim, hem de yaşanmış gerçeğin ta kendisiyle:

Hani sizin ”tecavüzle” suçladığınız askerlerimiz var ya!

İşte onlar; ”İşgal ettiler” diye suçladığınız o topraklarda, sizlere özgürlüğe giden yolu açabilmek adına mücadele ederken:

”14 Ağustos 1974 gecesi ”Miamilya’nın” şimdiki adıyla Haspolat Köyü’nün hemen dibindeki ”Domuz Mandıraları” bölgesinde toplanan Rumlara, tarihe altın harflerle geçecek bir insanlık dersi veriyordu. O bölgede sıkışıp kalan, günlerce aç susuz dolaşan, içlerinde emzikli bebekler, hamile anneler, yaşlı kadınlar, bastonlu dedeler bulunan tam 187 Rum’la kendi aşını suyunu paylaşıp, emzikli bebeklere civardaki çiftliklerden süt sağıp getirmişti.” (Bk. ”Tarihten Gelen Çığlık” Atilla Çilingir, 2010)

Ama o tarih ve saatte Muratağa-Atlılar-Sandallar köyünde sırf Türk oldukları için yüzlerce masum soydaşımız, 16 günlük Selden Bebek de dâhil; Rum canileri tarafında diri, diri toplu mezarlara gömülüyordu.

Şimdi size değil ama o feminist vicdanınıza soruyorum:

Bu mudur tecavüz? Bu mudur işgal? Siz nasıl oluyor da tarihe yazılan gerçekleri yok sayıyorsunuz?

Size, K.K.T.C anayasasına göre ettiğiniz yemini bir kez daha dikkatle okumanızı, o cümlelerin ne anlama geldiğini iyice bellemenizi öneririm.

Yok, vicdanınız hala 2013’te ettiğiniz yemine bağlı ise; ısrarla ‘mağdur oldular, tecavüze uğradılar, toprakları işgal edildi diyorsanız, Rum yoldaşlarınızın ağzıyla konuşmak, onların amaçlarına uygun politika yapmak istiyorsanız’; K.K.T.C meclisinde değil, adanın yarı buçuğunu temsil eden G.K.R.Y meclisinde görev alınız.

Hey sizler! Birleşik Kıbrıs hayalperestleri;

Orası Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Devleti. O gazi topraklarda ayrık otu misali davranmayınız…

TV’lerde, her gün bir kısım “uzmanları” dinliyoruz. Türk Silahlı Kuvvetlerinin Afrin’e yönelik “Zeytin Dalı” harekâtını askeri yönden değerlendiriyorlar.

Bunlardan bir kısmı çok pembe tablolar çizip, kısa zamanda harekâtın başarıya ulaşıp sona ereceğini anlatıyor.

Bazı uzmanlar ise son derece temkinli. Operasyonun çok çabuk bitmeyeceğini, ciddi bedelleri olabileceğini anlatıyorlar.

Nitekim ilk şehit haberlerimiz gelmeye başladı.

Temkinli olanların gerekçeleri mantıklı.

“Bölgedeki PKK güçleri ABD (daha önce de Rusya) tarafından çok gelişmiş silahlarla donatılmış durumda. Karşımızda çoğu savaş tecrübesi yüksek 11 bin kişilik bir kuvvet bulunmakta. Coğrafyanın bir bölümünün arazi yapısı ve iklim şartları sert.. Teröristler sivil yerleşim alanlarında ihtiyaç duydukça sivil halkın arasına karışabiliyor, TSK’nın sivil halka zarar vermeme konusundaki özeni harekâtı yavaşlatıyor.

Bunlar ve diğer sebeplerle operasyon uzayabilir, şehit haberleri alabilir, zayiat verebiliriz.”

Zayiatsız bir başarıya şartlandığınızda şehitler gelince moraller bozulur. İlk günkü coşku ve milli heyecanın yerine karamsarlık hâkim olabilir.

Bu bakımdan toplum psikolojisini olabilecek kötü senaryolara göre hazır tutmak gerekir.

Elbette Silahlı Kuvvetlerimiz dünyanın en güçlü ordularından biridir. Kahraman askerimizin moral değerleri de düşman teröristlerle kıyaslanamayacak kadar yüksektir. PKK’nın (PYD/YPG) ordumuza karşı kazanma şansı yoktur.

Ancak gerçekçi olmak zorundayız. Milletimize verdiğimiz bilgiler hayali olmamalı.

2012’de zamanın Başbakanı Tayyip Erdoğan’ın “En kısa zamanda Şam’a gidecek, oradaki kardeşlerimizle muhabbetle kucaklaşacağız. O gün de yakın. İnşallah Selahaddin Eyyubi’nin kabri başında Fatiha okuyacak, Emevi Camisi’nde namazımızı da kılacağız” sözleri halkımızı heyecanlandırmıştı.

Fakat bu anlayışla yürütülen, “Esed” düşmanlığı üzerine kurgulanmış Suriye dış politikasının Suriye’yi ve Türkiye’yi getirdiği nokta belli.

Bu sözlerin üzerinden yaklaşık 5,5 sene geçti. “Emevi Camiinde namaz kılacağız” sözünü eden kalmadı.

Şimdi geçmişten ders çıkarmanın zamanıdır. Zorlu bir süreçte olduğumuz, ülkemizin güvenliği, milletimizin geleceği için yapmak zorunda olduğumuz bu harekâtın bedellerinin olabileceği bilinmelidir. Bu gerçek halkımıza lisanımünasiple anlatılmalıdır.

Zamanla operasyonu genişletecek ve Fırat’ın doğusunu da içine alacak bir temizleme harekâtı yapacaksak (ki yapılmalıdır) ön yargılarımızdan kurtulup müttefiklerle birlikte bu işi yapmayı başarmalıyız.

************************************

TÜRKİYE’DEKİ SURİYELİLER

“Emevi Camiinde Cuma namazı kılma” hayali üzerine inşa edilen Suriye politikamızın bize yüklediği külfetlerden biri ülkemize sığınan Suriyelilerdir.

Sözcü Gazetesinde Murat Muratoğlu bu konuda yazdığı yazıda bazı bilgi ve rakamlar veriyor:

• Bizim topraklarımızda 3.5 milyon Suriyeli yaşıyor.
• Bunlar için 30 milyar dolar harcanmış! Bu harcamanın hesabı tutulmamış. Daha fazla para harcayamayacağımıza göre sorunlar baş gösteriyor. Türkiye bu yükü kaldıramıyor!
• Türkiye’de 26 mülteci kampında yaşayan Suriyelilerin sayısı 260 bin kişi… Gerisi nerede kendine yaşama alanı bulmuşsa orada yaşıyor.
• Türkiye’de askerlik çağında 450 bin Suriyeli yaşıyor. Türk Silahlı Kuvvetleri personel sayısı 2017 verilerine göre 360 bin kişi! Haliyle onlar yerine bizim savaşmamız ayıp oluyor! Askerlik yok.
• Biz bir ölüyoruz onlar bin doğuyor. Bugüne kadar kayıtlı 225 bin doğum yaptılar. Doğum ücretsiz.
• Suriyeli sığınmacılara hastane ücretsiz. İlaç ücretsiz. Tüp bebek yapan var. Başı ağrıyan Suriyeli, özel hastanenin acil kapısından beleşe dalıyor içeri…
• Suriyelilere aylık maaş yatan kartlar veriliyor. Adamlar kaçak işyeri kuruyor, yetkililer göz yumuyor. Kayıt dışı faaliyet gösteren 12 binden fazla Suriyeli şirket var. Kaçak işçi çalıştırıyorlar hiçbiri vergi vermiyor. Ruhsat dahi istenmiyor. Haliyle bizim esnaf onlarla rekabet edemiyor. Dükkânı kapıyor, gidiyor.
• Suriyelilere toplu taşımalar ücretsiz. Okullar ücretsiz. Ders kitapları ücretsiz. Bizimkilerin üniversiteye girmek için anası ağlasın, onlardan canı çeken istediği bölüme kapak atıyor.

Bütün bunların devlete bir maliyeti var. Ekonomi artık bu yükü kaldıramıyor. Hele bir de yeni göçler olursa!

Bir de toplumda “bu külfeti neden çektiğimiz” sorgulanmaya başladı. “Neden bunlara ayrıcalık sağlanıyor?” sorusu güçlü bir şekilde sorulmaya başlandı.

Erdoğan için önümüzdeki seçimler hayati derecede önemli.

Her zaman olduğu gibi seçim anketleri yaptırarak toplumun nabzını tutuyor. Anketlerin sonucunu gördükçe can havliyle çalışıyor.

Askerimiz Suriye’de savaşırken bile “başkomutan” AKP’nin il kongrelerinde, Gençlik ve kadın kolları toplantılarında seçim hazırlığı yapıyor.

Başarılı bir siyaset taktisyeni olduğu için “nabza göre şerbet vermeye” devam ediyor.

Erdoğan günümüze uygun bir açıklama yapıyor: “Bizim hedefimiz nedir? Var mı? Var. Bizim topraklarımızdaki Suriyeli kardeşlerimizi kendi topraklarına bir an önce göndermek!”

Gönderir mi, gönderebilir mi? Seçimden önce göndermek ister mi?

Murat Muratoğlu “Suriyelilerin hiçbir yere gideceği yok! Bayramlarda ülkelerine gidip, gezip, akrabalarıyla bayramlaşıp, tatil yapıp yeniden Türkiye’ye dönüyorlar. Git deyince giderler mi sence? Acelesi yok, oy verecekler önce!” diyor.

Siz de aynı kanaatte değil misiniz?

Cihad modundayız. Allah, Türk Ordusu‘na hasarsız zafer nasip etsin! Türkiye çoktandır yapması gerekeni ve bir müddet Cumhurbaşkanı‘nın ağzından seslendirdiği harekâtı yaptı; has etti.

Bu bir başlangıç harekâtı. Hem sınır vilâyetlerimiz olan Hatay‘la Kilis‘i, hem de sınırlarımızın dışında oluşturduğumuz Güvenli Bölge arazisi ile Astana Süreci‘nde Türkiye‘nin denetimine bırakılan ve ağırlıklı olarak ÖSO’nun konuşlandığı İdlip İlini tehdit eden Afrin‘deki PKK / PYD unsurlarının temizlenmesi elzemdi.

İkincisi ve daha da elzem olanı Menbiç ve Fırat’ın Doğusuna yapılması gerekecek İkinci Harekât. Şu an Birincisi için duadayız ama İkincisi yapılamazsa Birincisinin sonuçları bile zamanla değişebilir.

Putin – Esad blokuna ÖSO’nun elindeki Halep Havaalanı‘nı feda ederek Rusya ve Suriye‘yi razı ettik. Suriye’nin rızası kerhen.. Amerika da zımnen yani Menbiç‘e ve Fırat’ın Doğusuna harekât yapmamamız karşılığında göz yummuşa benziyor. Doğrusu asıl zorluk Afrin’deki Terör Yuvası dağıtıldıktan sonra başlayacak.

Hatırlar mısınız bilmem, Barzanî‘nin yaptığı Bağımsızlık Referandumu sonrasında İran ve Irak Merkezî Hükümeti‘yle birlikte olaya müdahil olmuş ve ciddi sözler / yaptırımlar tekellüm etmiştik. Referandum balonu söndü ve Türkiye de bedel ödetici hiçbir yaptırıma girmedi. Ne Habur kısıtlandı, ne ikinci bir sınır kapısı olarak Ovacık açıldı, ne de Barzanî’nin Türkiye’deki Şirketlerine el kondu. 3 kuşaktır emperyalizmin gedikli işbirlikçisi bir ailenin ferdi; Mesud olsun Neçirvan olsun, imkân bulunca yarın yarım kalan işi tamamlamaya kalkışmayacak mı? Dış politikada bu ne süreksizlik!

Irak’ın kuzeyinde Kürdistan ismiyle bağımsızlığı tanınmasa da halen tanıdığımız Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi var. Buna ister Dicle Kürdistanı deyin. Suriye’nin kuzeyinde hatta kısmen doğusunda da PYD (Salih Müslim) Kürdistanı var ve de facto otonomla bağımsızlık arası. Buna da Fırat Kürdistanı deyin. İran’da tekrar olaylar çıkarılırsa o da bizim Azeri Türklerinin Urmu dediği Urmiye Gölü güneyindeki Kurdestan Eyaleti‘nde gerçekleşecek.

Bu 3’ü bir hizadadır. Bu hizanın Akdeniz‘e çıkışı İdlip – Lazkiye hattıdır. Ve eğer İkinci Harekât olmazsa yarınlarda İdlip‘i Rus baskısıyla boşaltıp İdlip’teki Özgür Suriye Ordusu unsurlarını kurtaracağımız Afrin’e taşımamız gerekebilir.

Ne demek istiyorum? Lazkiye‘yi tutan Ruslar İdlip’i Esad’a iade ettirdiklerinde PYD’nin Kürdistan ilanı Amerika’nın olduğu gibi Rusya’nın da elinde koz olarak durur. Ve bir gün ters düşmeye bakar, pazarlığa bakar.

Niye bu kadar uzatıyorum? Basitleştirmek için. O niye? Eylül 2016‘da büyük harflerle yazdığımız KAPANA SIKIŞTIRILAN TÜRKİYE ANCAK ESAD’LA BİRLİKTE SURİYE’NİN TOPRAK BÜTÜNLÜĞÜNÜ SAĞLAYARAK BU VARTAYI ATLATABİLİR başlığımızı hatırlatmak için. O nasıl? Çok basit: Putin’in himayesindeki Esad’la Suriye’yi 2011 öncesi sınırlarına döndürürsek maç biter. Terör Koridoru‘nun Suriye kısmı külliyen çöker.

Geriye kalır Barzanî ile Sincar’daki PKK. Barzanî’ye ekonomik abluka uygulanır, Ovacık’tan Telafer hattına ikinci bir sınır kapısı açılır ve bu hattın güvenliği için Sincar / Şengal yöresine Irak’ın da müsaadesiyle hava harekâtları yapılırsa Koridor’un kalanı da felç edilir. Uluslararası anlaşmaların bize verdiği selahiyetler ve bölge ülkeleriyle yapılacak ince diplomasi ile bir de Fırat Kalkanı gibi Dicle Kalkanı Operasyonu yapılır, Silopi’den Sincar’a uzanan bir Güvenlik Kuşağı oluşturulabilirse Terörün kökü kazınmış olur. Böylece Eylül 2011‘den beri yazageldiğimiz Stratejik Körlük de son bulmuş olur. Yoksa şimdi yapılanlar geçici kalmış olur. Bu da Türk Ordusu‘nun kahramanlıklarının boşa gitmesi demektir. Allah emeklerimizi zâyi etmesin!

Not: Bu yazı da önceki yazılar gibi geleceğe yazılmıştır.

”Sana dar gelmeyecek Makber-i kimler kazsın! “Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın”

(Mehmet Akif Ersoy)

Ne güzel, ne anlamlı, tam da seni anlatan bir cümle bu yiğidim. Sen tarihe yön veren kahramanın adısın.

Seni tarih böyle tanıdı, şimdi bir kez daha tanısın.

Sen değil misin binlerce yıllık muhteşem tarihimize şan veren?

Sen değil misin Türk Milletine nice zaferleri hediye eden?

Sen değil misin anaların kına yaktığı pençeleriyle düşmana savaş meydanını dar eden?

Sen değil misin vatan için seve seve canını feda eyleyen?

Ey büyük asker Mehmetçik;

Ey savaş meydanlarının korkusuz yiğidi, seni bütün dünya böyle tanıdı, böyle bildi.

Şimdilerde ise; seni unutmuş gibi davranır kimileri!

Sanki yaşamamışlar gibi Malazgirt’i, Mohaç’ı,

Çanakkale’yi, Sakarya’yı,

Kore’yi, Kıbrıs’ı.

Unutmuş gibiler onlar!

Ama biz unutmadık; ne Mondros’u, ne Sevr’i,

Vatanımızı yakıp, yıktıkları o acı dolu günleri…

Bak yine aynı oyunun peşindeler;

Ortadoğu’yu lime, lime ettiler!

Toz bulutu gibi çöktüler bu bölgeye;

Emperyalizmin ikiyüzlü yüzü tam da sınırlarımızın dibinde…

Amaçları hep aynı değişmedi!

Bu coğrafyada Türkler neden var diye?

Anlamadılarsa yüz yıl öncesinden, bir kez daha anlatırız süngümüzle.

Söz konusu vatansa, kalkarız ayağa milletçe;

Dikeriz ay yıldızlı bayrağı gerekirse her yere.

Bunu herkes böyle bellemeli;

Türk Milleti yaşar bu vatanda.

O Vatan ki;

Her karışı nice Şehitlerin kanıyla yoğrulmuş, bedeli nice yiğitlerin canı olmuştur.

Vatanımızı bölüp yutacağını sananlar, tarihin çöplüğünde kalır.

Dön bak tarih sayfalarına;

Yaşanan her zaferde onun adı, Mehmetçik vardır.

Ne zaman dara düşse bu devlet;

”Önce Vatan” deriz.

Tereddüt etmez uğruna;

Canımızı da, son lokmamızı da feda ederiz.

Bilirim seni Mehmet’im; tanırım er meydanından.

Sen savaşın kartalı,

Barışın koruyucu meleği,

Düşmana korku, dostuna güven verensin.

Bak!

Tarih, almış kalemini eline;

Bir kez daha not düşüyor unutmaz sahifelerine…

Adı her ne ise;

İster P.K.K, P.Y.D,

İster DEAŞ ya da Y.P.G,

Hiç fark etmez sonu geldi bu teröristlerin,

Kaçışı yok, akıbeti bellidir bu hainlerin.

Unutuldu sanılmasın!

Bize dost görünüp de bu alçaklara silah verenler,

Seni hafife alanlar,

Sanmasın orda kalırlar.

Nasıl ki geldikleri gibi gittiler,

Onlar da geldikleri gibi giderler.

Bir kez daha işitildi sesin Afrin’den; tarihe iz bıraktığın nice zaferlerden.

Yüce Atatürk;

”Dünyanın hiçbir ordusunda yüreği seninkinden daha temiz, daha sağlam bir askere rast gelinmemiştir” derken hiç yanılmadı;

Şimdi bir kez daha tanıdılar o kahramanları.

Ne de güzel anlatmıştı Mehmet Akif seni şu dizelerle:

”Sen ki, a’sara (yüzyıllara) gömülsen taşacaksın/Heyhat, Sana gelmez ufuklar/Seni almaz bu cihat.

Ey şehid oğlu şehid/ İsteme benden makber/Sana ağuşunu (kucağını) açmış duruyor Peygamber.”

Selam olsun sana Mehmetçik.

Selam olsun sana yiğitler yiğidi, şanlı asker.

Türk Ordusu zorunlu nedenlerden dolayı komşu bir ülkenin sınırlarından içeri girerek harekât başlattı. Askeri hareketlerde savaşan cephe kadar bir de geride kalan cephenin fevkalade büyük bir önemi vardır.

Onun için Türk Milleti, topyekün silahlı kuvvetlerinin ve ülkeyi yönetenlerin yanındadır. Bu bir zorunluluktur ve yaşamsal nitelik içermektedir. Milli birlik ve beraberlik içinde davranılmadığı takdirde, ordumuzun silahlı mücadelesi hedefe varamaz.

Ancak bu cephe gerisindeki birliğin sadece savaş zamanlarında ve yüzeysel olarak sağlanması yeterli değildir. İnsanlarımız savaşta olduğu kadar barış ve huzur zamanında da, milli birliğini ve beraberliğini korumalı, adımlarını öyle atmalıdır.

Ne yazık ki, insanlarımız arasında milli birliği ve beraberliği engelleyici suni ayrılıklar vardır ve bu ayrılıklar son yıllarda özellikle derinleştirilmiştir.

Bunları son yaptığım Belçika ve Almanya seyahatlerinde bir kez daha müşahade ettim. Ancak bunu nerede bir Türk topluluğu yaşıyor ise istisnasız görmek mümkündür. Yani sadece Belçika ve Almanya için geçerli bir husus değildir.

İnsanlarımız malesef; Sünni, Alevi, Türk, Kürt, Arap, Çerkez, Gürcü, Arnavut, Boşnak, Karadenizli, Doğulu, Balkanlı, Fetöcü, Menzilci, Süleymancı, Atatürkçü, sosyalist, komünist vs. gibi bir ayrışma içine girmiştir.

Buna yurt dışında yaşayan Türklere seçme yani seçimlerde oy kullanma hakkının verilmesi ile particilik odaklı bölünmelerde eklenmiştir.

Bu insanlar adeta birbirleri ile selamı sabahı kesmişler, birbirlerinin gelip gittiği yerlere uğramaz olmuşlar hatta camilerini ve diğer ibadet yerlerini de ayırmışlardır. Ortak idealler nerede ise tükenmiş gibidir.

Bu hayra alamet değildir. Nerede ise yüzde yüze yakın müşterekleri olan bu insanların bu ayrışmaya uğratılması, Türk toplumuna nerede olursa olsunlar büyük zararlar verir.

Bu suni ayrışmalar böyle devam ettiği müddetçe bugün Afrin Operasyonu ile gördüğümüz milli birliği ve beraberliği çocuklarımızın ve torunlarımızın görmesi ancak bir hayal olur.

Onun için devletimizi ve siyasetimizi yönetenlerin bu konuda acilen tedbir almaları ve toplumun kaynaşması için gerekenleri yapmaları lazımdır. Eğer bunun aksini yapıp ta bu ayrışmadan kendi lehlerine bir sonuç çıkarmaya çalışanlar olursa da, bunları alenen teşhir etmekten hiç kaçınmamak gerekir. Ancak bu ayrışmada, sorumlulukları ve rolleri olanların bütünleşmeyi nasıl sağlayacakları da, benim için ayrı bir merak konusudur.

Belçika ve Almanya’da sabahlara kadar sarkan sohbetlerde dinlediklerimiz, milli varlığımızın istikbali açısından bizi epeyce üzdü. Ancak üzülmek para etmeyeceğinden hemen neler yapmak gerektiğini düşünmeye ve bu sorunu sizlerle paylaşmaya karar verdim. Hem bir de bunun üzerine “Kahraman Türk Silahlı Kuvvetleri”nin Afrin Operasyonu gündeme girince…

Biz Türk Milletinin askerimize firesiz “Gazanız Mübarek Olsun” dediğini biliyoruz ve bu duygu ve düşüncelerin kıyamete kadar da sürmesini diliyoruz.

Bunu sağlamak içinde, başta Türkiye olmak üzere nerede bir Türk topluluğu yaşıyorsa, barış ve huzur ortamında da, bu birlik ve beraberliği sağlamak ve korumak zorunda olduğumuzun bilincindeyiz.

Onun için Türk Milletine yürekten bağlı olanlara diyorum ki, cephe gerisindeki birliği barış ve huzur zamanında da, daima koruyun. Bunu hem kendiniz hem de ülkeniz için yapın.