Cesaret ve esaret arasındaki benzerlik ve farklılık sadece kelimeleri oluşturan seslerden kaynaklanmıyor. Cesaret ve esaret birbirinin mütemmimi, yani tamamlayıcısı, gece ile gündüz, soğukla sıcak gibi. Birinin varlığı diğerinin yokluğunu ya da birinin yokluğu diğerinin varlığını kaçınılmaz kılıyor.

“Kaplumbağaya bakın, sadece başını dışarıya çıkarttığı zaman ilerler.” der, James Conant. Bir İngiliz atasözünde de “sakin bir denizin hiçbir zaman usta bir denizci yaratmayacağı” vurgulanır. Helen Keller de “Eğer hayat sadece sevinçle dolu olsaydı hiçbir zaman cesur ve sabırlı olmayı öğrenemezdik.” diyerek sürekli sevinç ve mutluluğun cesaret ve sabrı öldüreceğini söyler. Bir Türk atasözünde de “cesurun bakışının, korkağın kılıcından keskin olduğu” belirtilir.

Cesaretin karşıtı, korku; korkunun sonucu düşeceğimiz durum, esaret. Nedir cesaret? Sadece korkmama hali midir? Cesaret, herkesin sustuğu yerde konuşmaktır, bir adım öne çıkmaktır. Elinle, olmadı dilinle yahut kalbinle direnmektir. Kendi korkunu unutup başka bir korkuyu teselli etmektir cesaret, korkuyu öldürmektir. İnanmaktır, inandığı uğruna savaşmak, savaştığı uğruna ölmektir, ölümü öldürmektir. Bir bilge kişinin dediği gibi: “Demire güvenmek değil, demir gibi yüreğe sahip olmaktır.  Işıkları söndürmek değil, ışığa yürümektir, cesaret.”

Bir Hint masalında, kedi korkusundan devamlı endişe içinde yaşayan bir fare vardır. Büyücünün biri fareye acır, bir iyilik yapmak ister; onu kediye dönüştürür. Fare kedi olmaktan mutlu olacağı yerde bu kez köpekten korkmaya başlar. Büyücü onu bir kaplana dönüştürür. Kaplan fare sevineceği yerde avcıdan korkmaya başlar. Ne yaparsa yapsın büyücü, farenin korkusunu yenmeye imkân yoktur. Onu eski haline döndürür. Ve “Sen cesaretsiz ve kokar birisin, sende sadece bir farenin yüreği var; bu yüzden ben sana yardım edemem.” der.

Cesaret, bir yürek işidir. Cesur değilse esirdir o kişi. Esaret, bilgece bir sükut değil, cahilce bir teslimiyettir. Halini kabullenen, içselleştiren bir esirin ne tarihe bağlı kökü ne geleceğe yönelik ideali vardır. İçinde cesaret barındırmayan bir esaret, köleliğin ilk adımıdır. Ondaki yürek bir yüktür, mide ve bağırsaklar sadece bir boşaltım sistemidir. Fosil olmaya aday nesneler güruhunu oluşturur, yaşayan esirler. Esir insanın öldüğünde hatırası veya eseri, yaşarken izi veya sözü olmayacaktır. Esaret, farklı olduğunu fark edememe halidir. Farklı olduğunu fark edip farkını sorgulamaya ve yaşamaya başladığında esaret zincirini kırar ve cesaretiyle şahsiyet mertebesine yükselir beşer. Ona, “insan” denir.

Kediden kaçan fare uyumakta olan aslanın üzerine yerleşir. Biraz sonra aslan uyanır. Boynunu çevirip bakınmağa başlar: Kedi: “Yazık sana! Artık küçük bir fareden de mi korkuyorsun? Bu senin şanına yakışır mı?” diye alay eder. Aslan ise: “Sen de amma yaptın ha! Benim fareden filan korktuğum yok. Fakat bir aslanın üzerine çıkıp dolaşmaya kimin cesaret edebildiğini merak ettim de şaşkınlığım ondan.“ diye cevap verir.

Cesaret, çaresizlik halinin kişiye verdiği yüksek potansiyel değil, potansiyelin bilinçli, amaçlı şekilde kullanılmasıdır. Denize düşenin, yılana sarılmasına cesaret denmez. Cesur insan, kendini denize düşürecek her türlü tehlikeye karşı yerinde ve zamanında tedbir alma iradesi gösterebilen kişidir. Son çare olarak aslana sığınan fareye ve onu sinsice takip eden fırsatçı kediye cesur denmez. Korkak fare kedinin esiri, gözü fareden başka bir şey görmeyen kedi de nefsinin, dolayasıyla farenin esiri olmuştur. Cesaret, bize esaret getiren bütün engelleri yıkan, yüksek duygunun adıdır.

Her icadın, keşfin, yeniliğin, dönüşümün temelinde cesaret vardır. Uçağın, tekerleğin, ampulün icadı; dünyanın, uzayın, denizlerin keşfi, iş alanı oluşturan şirketlerin ve işletmelerin kuruluşu, toplumları millet haline getiren devletlerin inşası birer cesaretin sonucudur. Kâşifler, mucitler, gaziler, kahramanlar cesur insanlardır. Onlar sayesinde insanlık yükselebilmektedir.

Cesaret, her insanda potansiyel olarak vardır, geliştirilebilir ve öğrenilebilir duygudur; sevgi, merhamet, vefa, cömertlik, yardımseverlik gibi. Öcüler gelir, cin çarpar, periler sarar korkusuyla yetiştirilen bir neslin cesur olması beklenemez. Onları, korumacılık hassasiyetiyle, esarete mahkûm ettiğimizin farkında değiliz. İlk yaşlarda biçimlenen bu duyguların kazanç haline getirilmesinde ilk eğiticiler dediğimiz anneler, babalar, okul öncesi eğitim kurumları çok önemlidir.

Yanlış eğitim, öğütüm demektir, var olan değerlerin israfı demektir. Duygularımız zenginliğimizdir. İşe duygu eğitimiyle başlamak gerek. Millet olarak var olmak istiyorsak, cesaret eğitimi bunun ilk basamağı olsun. Yoksa sonumuz esaret olur.

Ne yazık!

Kıbrıs tarihinin hangi sayfasını çevirseniz, karşınıza hep aynı görüntüler, aynı acılı öyküler çıkar!

Topluca katledilen Türkler…

Bu defa da aynı başlıklı bir haber ada basınında ama bu defa Rum basınında yer alınca, Güney Kıbrıs’ta kıyamet koptu…

İşte yaşanan bu gerçeklerden bir tanesini Kıbrıs’ta yayın yapan Rum Politis gazetesi 20 Temmuz 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı öncesinde Rumların Türklere yönelik katliamlarıyla ilgili bir dizi halinde yayınlayarak Rumların bu konudaki suskunluğunu bozdu.

Buna göre;

” Türkleri katledenlerin yarıya yakını Rum polis ve askerlerdi. ‘Öldürülen her bir Yunan’a karşı 10 Türk öldürün’ emri almışlardı. Bazı Türkler parçalanarak katledildi. Bir gecede onlarca Türk öldürüldü, kurşuna dizildi, kör kuyulara atıldı. Sanıklar bilinmesine rağmen, üstü örtüldü.

Politis gazetesinin ‘Kıbrıs: Cezalandırılmamış suçlar dosyası’ adlı dizisinde, 1964-74 yılları arasında Türklere yönelik bazı katliamların Rum versiyonu anlatıldı.

”1 YUNAN’A KARŞI 10 TÜRK ÖLDÜRÜN”

11 Mayıs 1964’te iki Yunan subayı ile bir Rum polisi Mağusa kentinde öldürüldü. Öldürülenlerden Kostakis Pandelidis, Lefkoşa Rum polis müdürünün oğluydu. Üstten emir geldi:

“Her öldürülen Helen’e (Rum-Yunan) karşı 10 Türk öldürülsün.”

Bir gün sonra 12 Mayıs’ta Mağusa bölgesinde 17 Türk önce kaçırıldı, sonra kurşuna dizilerek öldürüldü.

Ertesi günü 13 Mayıs 1964’te, İngiliz üsler bölgesinde geçici işçi statüsüyle çalışan 11 Kıbrıslı Türk katledildi.

Öldürenler, Kıbrıslı Türklerin iş arkadaşları olan bir grup Rum ve Rum polisiydi. Türkler mesaiye giderken otobüsten alındı, önce Derinya’da Rum polis karakoluna götürüldü, sonra Paralimmi gölü yakınında kurşuna dizilerek kör kuyuya atıldı. Kemikleri 2006’da bulundu.”

Yukarıda anlatılan gerçeği ne ben yazdım, ne de adada ki Türk basını…

Bu yazı, Güney Kıbrıs Rum tarafında yayın yapan Politis gazetesinden aynen alınmıştır.

Değerli okur;

Yıllar öncesinde kalan böylesi acılar gün geçmiyor ki gün yüzüne çıkmasın. Ama ne yazık ki, bu tür acıları yaşayan taraf hep Kıbrıs Türk’ü…

Ve bugüne değin, tarihe kazınan bu tür acılar nedeniyle, ne bu olaylara neden olan katillere hukuki bir işlem yapıldı!

Ne de Rum yönetimi bu cinayetler nedeniyle Kıbrıs Türk Yönetiminden ve bu acılara muhatap olanların yakınlarından özür diledi.

Hala müzakere peşinde koşarak adada barış diye çırpınan siyasilerimiz, Kıbrıs’ta ortaya çıkan böylesi acılara bakarak, Rumlarla güven içinde nasıl yaşanabilecektir?

Buna nasıl bir çözüm üretecekler hep merak ederim!

Hele ki, adada Kıbrıs Türk’üne azınlık haklarından bir fazlasını vermeyen, Türkiye’nin adadaki garantörlük hakkını kabul etmeyen, Türk askeri adadan ayılmadıkça barış anlaşmasını imzalamam diyerek, bu konularda hiçbir zaman taviz vermeyen Rumlarla iç, içe yaşamak nasıl olacak?

”Birleşik Kıbrıs” hayalperestleri bir anlatsalar da bizler de ikna olabilsek…

Tarihi gerçekleri unutarak, tarihe yeniden imza atabilmek, sadece günü kurtarmaktır!

Ya yarınlar ne olur?

Bunu da unutmamak gerek…

“Hepimiz kendimizin ahlâk sâhibi, tabiî bir insan olduğumuza inanmışızdır. Freiberg’den bir Yahudi, Sigmund Freud göründü, en ahlâklı en kibar asilzâdenin içinde bir katil, bir cinsi sapık gizlendiğini keşfetti. Büyük hükümdarların saraylarındaki aşk mâceralarından ve plâtonik saz şairlerinden beri kadını bir mâbude ve mükemmelin örneği olarak saymayı âdet edinmişiz: Viyanalı bir Yahudi Weiningh çıktı. İlim ve mantık bakımından kadının iğrenç ve tiksindirici bir mahlûk, bir pislik ve alçaklık çukuru olduğunu ispat etti.

“Aydınlar, filozoflar ve başkaları zekânın araştırılması insan için en büyük şeref olan hakikate erişmek için tek çare olduğunu dâima ileri sürmüşlerdi. Paris’ten Bergson isimli bir Yahudi ortaya atıldı. İnce ve dâhice tahlilleri ile zekânın her şeyden önce geldiği nazariyesini devirdi. Binlerce yıllık platonizm kal’asını yıktı ve konseptif düşüncenin, realiteyi kavramak imkânına sâhip olmadığı neticesine vardı.

“Bütün dünya, dinlerin Allah ile insanın sahip olduğu en yüksek meziyetler arasında yüksek bir işbirliği neticesi meydana geldiğini kabul eder. Saint-Germain-en-Laye’li bir Yahudi olan Salomon Reinach, dinlerin sadece vahşi tabulardan kalmış, muhtelif ideolojik maksatlarla kurulmuş bir yasaklar sisteminden meydana gelmiş olduğunu gösteriverdi.

“Birbirinden ayrı ve değişmez telâkkî edilen zamân ve mekân esaslarına dayanan muntazam, sağlam bir kâinatta rahat rahat yaşıyoruz zannedilirken; Ulm’de doğmuş bir Yahudi Einstein zaman ile mekânın aynı şey olduğunu, tam olarak ne zamanın ne de mekânın mevcut bulunduğunu, her şeyin daimî bir görelik üzerine kurulduğunu, modern ilmin iftihar ettiği eski fizik binasının yıkıldığını tesbît etti.

“İlmî rasyonalizm, düşünceyi ele aldığına ve realitenin anahtarını verdiğine emindi: Lublin’li bir Yahudi Meyerson geldi. Bu hayali de yok etti. Rasyonel kaideler hiç bir vakit realiteye tamamen intibak etmezler. ‘Muhakeme eden fikir’in zafer iddialarına meydan okuyan, âsî ve azaltılması imkânsız bir tortu vardır.

“Daha da devam edilebilir. Politikadan bahsetmiyorum. Diktatör Bismarck’ın rakîbi Yahudi Lasalle’dı. Yahudi Disraeli, Gladeston’a gâlip gelmişti. Kavur’un sağ kolu Yahudi Arton ve Clemenceau’nunki Yahudi Mandel, Lenin’in ise Yahudi Trotski idi.

“Dikkat ederseniz, ileriye ikinci derecede veya meçhul isimler sürmedim.

“Bugünün aydın Avrupası’nın büyük bir kısmı bahsettiğim bu isimlerin tesirinde, daha doğrusu büyüsü altındadır. Muhtelif milletler arasında doğmuş, muhtelif araştırmalara girişmiş olan hepsi Alman veya Fransız, İtalyan veya Polonyalı, şair veya matematikçi, filozof veya antropolojist, müşterek bir vasıf taşırlar, müşterek bir gâyeleri vardır. O da temiz görünenleri sarsmak ve hürmet edileni ayaklar altına almaktır.

“Asırlardan beri imbikten süzdüğümüz bu zehirlerin yıprandırıcı parçalayıcı tesirleri Grek, Lâtin ve Hristiyan âleminden Yahudilerin büyük intikamıdır. Grekler bizi gülünç bir hâle soktular, Romalılar parçalayıp dağıttılar, Hristiyanlar bize işkence edip yağma ettiler, fakat biz kuvvetle intikam alabilmek için, çok zayıf olduğumuzdan Eflatun’un Atinası, imparatorların ve papazların Roması’ndan doğan medeniyetin dayandığı temelleri çürütecek bir taarruza geçtik.

“Şimdi intikamımız tam kıvamındadır. Kapitalist olarak ekonomik hâdisenin her şey veya hemen hemen her şey olduğu bir zamanda piyasalara hâkimiz. Mütefekkir olarak, tefekkür piyasasına hâkimiz, mukaddes veya değil, eski itikatları peygamberlerin getirdikleri dinleri ve lâik imanları kemiriyoruz.

“Yahudi kendi nefsinde en korkunç iki ucu birleştiriyor; madde sâhasında despot, fikir sâhasında anarşisttir. Ekonomik cihetten hizmetçimiz, fikir cihetinden kurbanımızsınız. Bir tanrıya kurban etmekle suçlandırılan millet, düşünce ve duygu putlarını da kurban etmek istemiş, en kudretli, yegâne ayakta duran putun, Para’nın önünde sizleri diz çökmeğe mecbur etmiştir.

Türkiye, yüzyıllardır tekrarlandığı gibi aynen yine ağır sorunlarla cebelleşiyor. Bu sorunlara kalıcı çözümler bulunamamasının ana nedeni; dış güçlerin ve “müesses nizam”ın birlikte üzerinde mutabık kaldıkları; yetersiz, çapsız, gayesiz, menfaatçi ve gayrı milli politikacılara ülkeyi yönettiriyor olmalarıdır.,

Onun için yüzyıllardır kaderimiz olan sorunlar, günden güne ağırlaşarak devam etmekte ve bize bir türlü yaşamdan tat aldırmamaktadır. Buna karşılık milli kuvvetlerin çabası yetersiz kalmaktadır.

Aslında bu yazı bir üçlemenin son yazısıdır. Hatırlarsak, birincisinde, bilinenin veya yaratılan algının aksine politikanın siyaset kumaşına sahip ve doğru insanlar tarafından yapılması gerektiğini anlatmıştım. İkinci yazıda da, iç ve dış güçlerin iktidar ve muhalefeti belirlemede ana unsur olduğuna işaret etmiş, iktidar ve muhalefet oyunlarına dikkat çekmiştim. Hatta ana vurgu olarak da, günümüzde Türkiye’deki iktidarın en büyük destekçisinin muhalefet olduğunu yazmıştım.

Eğer politika doğru adamlar tarafından yapılsa ve bu doğru adamlar siyasetin gereği ilkeli ve bilinçli hareket etseler, iktidar yerelde 30 yıla ve genelde 21 yıla doğru evrilmezdi diye hep belirtiyorum.

Bir ara Beşiktaş futbol takımı yapılan şikeler yüzünden ligde ikinci olmuş ve buna “şerefli ikincilik” adı verilmişti. Ancak tarih Beşiktaş’ın şerefli ikinciliğini değil şikeyle şampiyon olan takımın adını yazmaktadır. Onun için kimse bana Beşiktaş’ın “şerefli ikinciliği” gibi iktidar olmayı bir türlü yakalayamayan muhalefetin, başarısını veya başarısızlığının bahanelerini anlatmasın!

Muhalefetin gidişatında kasıtla yaratılan bir durum vardır. Onun adı da, başarısızlıktır. Yani muhalefet başarısızlık üzerine kurgulanmıştır.

Aksi olsaydı, seçim mağlubiyetlerini kabul eden siyasetçiler çekilir, yerlerine gelenler halkın desteğini yeni metot ve çözüm önerileri ile aramaya devam ederlerdi.

Türk halkı, ne yazık ki; görünür veya görünmez güçler tarafından bu iktidar ile muhalefete mecbur edilmiştir.

İşin en kötü tarafı, halkın büyük bir çoğunluğunun artık siyasetten ve daha doğrusu da, muhalefetten ümidini keser bir noktaya gelmiş olmasıdır.

Halk ve halka önderlik eden siyasiler, muhalif hareketler için çeşitli arayışları göstermelikte olsa yapmışlardır. Ancak bunların yanlışları ve hataları halkı daha da karamsarlığa itmiştir.

Şimdi Türkiye’yi ağır sorunlarından kurtarmak ve halkın endişelerini gidermek için bir “YENİ MUHALEFET”e ihtiyaç vardır. Bakın yeni bir partiye ve lidere ihtiyaç vardır demiyorum sadece “Yeni Muhalefet” diyorum.

Bugün “Yeni Muhalefet” anlayışını hayata geçirebilecek tek insan Meral Akşener ve İYİ Parti‘dir. Akşener’in halk nezdinde bir karşılığı vardır. İyi Parti’de her türlü engele rağmen %10’luk bir seçmen desteğini sağlamıştır. Henüz iktidar ve onun arkasındaki güçler partiyi tam manası ile ele geçirememiştir. Yani parti ve Meral Akşener; vatandaşlarımız açısından hala bir ümittir.

Şimdi talihin müspet bir cilvesi olarak, 12 Ağustos tarihinde İyi Parti Olağanüstü Kurultayı’nı toplamaktadır. Oy verse de, vermese de Türkiye’nin sıkıntılarını bilen ve çözüm arayan insanların gözü kulağı İyi Parti’nin kurultayındadır.

Bu kurultay öyle sadece bir genel başkanın ve idari kurulların seçiminden ibaret bir kurultay olamaz ve olmamalıdır. Türkiye bir “Yeni Muhalefet”aramaktadır ve halk İyi Parti’nin kurultayında aradığı bu “Yeni Muhalefet”i görmelidir, bulmalıdır.

“Yeni Muhalefet” özgür olmalı ve özgün şeyler ortaya koymalıdır. Kimsenin taklidi ve değişik versiyonu görüntüsü çizmemelidir.

Siyasetçi profilini değiştirmelidir. Kimse vazgeçilmez ve değiştirilmez değildir. Eğer mesele bir memleket meselesi ise herkes koltuğunu işi daha doğru yapacak olanlara terk edebilmelidir.

Her şeyden öte “müesses nizam”ın emrinde değil olsa olsa kendi varlığını ona kabul ettirmiş bir siyasi güç olarak varlığını ortaya koyabilmelidir.

12 Ağustos’ta mesele, daha iyi bir “İYİ Parti” ortaya çıkarmak değil Türk Milletinin güvenini kazanmış ve ümidi haline gelebilecek bir “Yeni Muhalefet”i ortaya koymaktır.

Meral Akşener’in ve İyi Parti kadrolarının bunları yapabilecek bilgisi, tecrübesi ve vizyonu vardır.

İşe başlanacak nokta; doğru adamlarla iktidarın işbirlikçisi bir muhalefet olmadığını göstererek, tek hedefinin bütün zorluklara rağmen %51 ile iktidar olmak olduğunu Türk Milletine ispatlamaktır..

Bu açıdan bakıldığında İyi Parti’nin 12 Ağustos Pazar günü yapılacak olan kurultayı, ümitsizlik katsayısı epeyce yükselmiş olan Türk Milletine ya gelecek için büyük moral olacak ya da her hangi bir partinin kurultayı görüntüsü verilerek insanları yeni arayışlara itecektir.

İyi Parti ve Meral Akşener, bu açıdan bakıldığında Türk Milletine karşı ağır bir tarihi sorumluluk içindedir. Umarım bu sorumluluğun bilinci içinde “YENİ MUHALEFET” beklentisini taçlandırırlar.

Temennim ve duam; aziz ve kutlu bir millet olan Türk Milletinin, bu zaferler ayında demokrasi yürüyüşünü İyi Parti’nin kurultayından çıkacak sonuç ile taçlandırmasıdır.

Öyle olmazsa Türk’ün çaresiz olmadığını bir kez daha ispat etmek için birbirine benzerler yine yola düşer!

Ama inşallah öyle olmaz ve Türk Milleti aradığı “Yeni Muhalefet”i İyi Parti’nin kurultayı sonrasında bulur…

İYİ PARTİ’nin 2. Olağanüstü Kurultayı 12 Ağustos 2018 Pazar günü Ankara’da yapılıyor. Bu kurultay, hem İYİ PARTİ hem de siyasi hayatımız için oldukça büyük önem taşıyor. Çünkü bu kurultaydan İYİ PARTİ güçlenmiş olarak çıkarsa, hem parti 24 Haziran Seçimlerinden sonra geçirdiği sarsıntıyı atlatarak yerel seçimlere güçlenmiş olarak hazırlanacak hem de siyasetteki muhalefet boşluğu dolmuş olacak.

Şimdi gelelim bu kurultaydan beklentilerimize;
1. Partinin kurumsal kimliği tam olarak tanımlanmalı, misyonu ve vizyonu ortaya konulmalıdır. 24 Haziran 
Seçimleri ortaya koymuştur ki, 
İyi Parti’nin ana gövdesi milliyetçi ve ülkücülerden oluşuyor. Merkez sağı partimize çekmeyi planlayarak, merkez parti olduğumuzu söyleyerek seçime girdik. Ama seçim sonuçları, merkez sağ diye bir seçmen  potansiyeli kalmadığını, hepsinin gittiği partide eridiğini ortaya koydu. 24 Haziranda İyi Parti’ye oy veren yüzde 10 seçmenin, dörtte üçü eski Milliyetçi-Ülkücü MHP seçmenidir.   Sandıklı Çalıştayında Prof. Dr. İskender Öksüz’ün hocanın dediği gibi “İyi Parti Milliyetçilik-  Atatürk ve Cumhuriyetçilik zeminine oturmalıdır”. Bunlara (Muhafazakârlık- Çağdaşlık) ilkelerini de  ekleyebiliriz.  Partinin kurumsal kimliğini bu dört ilke üzerine oturtursak, bu ilkeleri yozlaştıran ve temsil edemeyen AKP- MHP- CHP seçmenlerinin çekim merkezi oluruz. 
2. Genel İdare Kurulunun da, merkez sağ bir partiye göre değil, bir Milli merkez partiye göre oluşturulmalıdır. 
3. İyi Parti’yi bu noktaya Sayın Meral Akşener taşımıştır. Yedi aylık bir parti iken bir baskın seçimle karşı karşıya kalınmıştır. Bu süreçte iktidar, (önce İyi Partiyi seçime sokmamayı) istedi. Bunu başaramayınca Muharrem İnce’yi olabildiğince parlatarak hem Sayın Akşener’in ikinci olmasını engellemeyi hem de CHP’den İyi Parti’ye oy akışını durdurmayı ve gerekirse geriye dönüşünü sağlamayı hedefledi. Bu konuda oldukça başarılı oldu. Bir taraftan engellemelere ve karartmalara karşı koyan ve bir taraftan da AKP’nin Muharrem İnce Projesiyle boğuşan Akşener sonuç olarak başarılı olmuştur. İyi Parti 5 milyon oy almış, 43 milletvekili çıkarmıştır. Bunun için İYİ PARTİ yoluna mutlaka Sayın Meral Akşener’le devam etmelidir. 
İYİ PARTİ’nin kurultayından başarılı çıkması, Türkiye için yeniden bir umut güneşi olmasını sağlayacaktır. Milliyetçi ve ülkücülerin bir defa daha kaybetmeye tahammülleri kalmamıştır.

Zaman zaman kültür ve kimlik konuları gündeme getirilip tartışılmaktadır. Özellikle bugün hızını kaybetse de küreselleştirmenin bir bakıma coğrafyaları vatansızlaştırma ve o coğrafyalar üzerinde egemen kültürü dışlama, milletleri uyuşturma, uysallaştırma ve tepkisizleştirme amacı taşıdığı söylenebilir.

Kültür kısaca yaşama tarzıdır. Milletleşme süreci ile birlikte yürür ve zenginleşir. Kültür bütün unsurlarını kapsayan organik bir bütündür. Milli seviyede kabul görmesi ile kültür bölgeselliği aşarak millileşir. Kültür konusunda coğrafi determinizm çoktan aşılmıştır. Coğrafya yaşama tarzını değişik şekillerde etkilese de, kültür yaratıcı, yönlendirici ve zengin ise; o coğrafyaya damgasını vurur ve o coğrafyayı vatanlaştırır. Kültür unsurlarından sadece biriyle mesela dille ifade edilemez. Ancak dil belirli bir kültürün önemli ve mümeyyiz bir vasfıdır.

Kültürler birbirlerine kapalı da değillerdir. Karşılıklı bir alış veriş, temas ve etkileşim vardır. Kelimeler ve bazı gelenek ve görenekler kültürler arası dolaşır. Gerek savaş, gerek barış dönemlerinde etkileşim görülür. Eğer bir kültür daha fazla alıcı durumda ise; zamanla özgün olma özelliğini nispeten kaybedebilir. Sanattan değişik dallara kadar çevreye vurulan damga belirli bir kültürün mührünü ve izlerini taşır. Eğer bir kültür ve yaşama tarzı verici ve çevreye katkı yapıcı değil de; sadece alıcı ise o yaşama tarzı zamanla yaşadığı bölgede egemen kültür olmaktan uzaklaşır. Karışmışlık ve kargaşa yaşama tarzına yansıyabilir. Mensubu olmaktan şeref duyduğumuz Türk kavmi, Orta Asya menşeili olmasına rağmen, İslam’ın kabulü ile yaşama tarzımız zenginleşmiş, Tanzimat ve sonrası Batılılaşma hareketleri artı ve eksi yönde kültürümüzü etkilemiştir.

Kültürde ve kimlikte coğrafya tek tayin edici değildir. Eğer öyle olmuş olsaydı; Türk Kimliği yerine Türkiyelilik öne çıkar; Türk Sanatı ve Edebiyatı Türkiye Sanatı ve Edebiyatı olurdu. Yine bazı teorik iddialar ve yeni kimlik arayışları geçerli olsaydı, Türklerin yaşadığı her bir coğrafyada milli kültür izlerimiz zaten Osmanlı Türk eserlerine yönelmiş saldırılarla çoktan kaybolup giderdi.

Türklerin Bizans’tan Arap ve Fars kültüründen ve daha sonra da Batı kültür değerlerinden etkilenmiş olduğunu ne Aydınlar Ocağı reddetmekte ve ne de bu etkileşimi sıfıra bağlamaktadır. Anadolu’da 1071’e ve 11.yy öncesinde de Türk Kültürü yaşamaktaydı. Türk Kültürünün Anadolu’ya girişini sadece 1071’e bağlamak eksik bir yaklaşımdır.

Aynı ümmete mensup milletler arasında da yaşama tarzı farkları ve İslam’ı algılama tarzlarında farklılıklar vardır. Bu bir sosyal gerçektir. Üstünlük ve aşağılama gerekçesi de değildir. Anadolu’da karışmışlık ve mozaik aramak Aydınlar Ocağı çevresinde yer alan aydınlarca kabul edilen bir şey değildir. Böyle bir karışmışlık hele 11.yy’dan itibaren söz konusu olmuş olsaydı; Türk kimliği ve Türk kültürü Anadolu’da çoktan ortadan kalkmış olurdu. Karışmışlık ve mozaik iddiaları, Anadolu coğrafyasını milli kimlikten uzaklaştırmak ve kimliksizleştirmek amacını taşımıştır. Bu konuda romantik sol ve bazı liberal çevreler ve Anadolu’da yeni kimlik ve din arayışına çıkanlar yanılmışlardır. Türk kültürü yerine Türkiye kültürü arayışı, Türk kimliği yerine Türkiyeli veya TC vatandaşlığı somut bir kimlik tanımlayamaz. 1982 Anayasası’nın 66. Maddesine takılıp kalanlar, Bozkurt Güvenç gibi Türk kimliği yerine “insan kimliği“ni öne sürenlerin yanlışlarına düşülmemelidir.

Yaşama tarzı öyle bir kültürel güçtür ki; belirli bir coğrafyada egemen oldukça o coğrafyadaki yer isimlerini de değiştirebilir. Meselâ, Kazakistan’da milli bağımsızlıktan sonra Rusça ve Kosova’da Sırp’ça yer adlarının hemen değiştirilmesi gibi…

Kazakistan somut bir örnektir. Başta değerli devlet adamı ve Türk milliyetçisi Nazarbayev’in milli hassasiyetini bizdeki bazı sağcı ve solcu düşünenlerde göremiyoruz. Bu çevreler eski tüfek bazı yazarların karışmışlık iddialarının etkisinde kalarak Kazakistan’daki kültürün Türk kültürü olmadığını bile ileri sürebilmektedirler. Eğer bunların söyledikleri ve bir kısmının hayalleri gerçek olmuş olsaydı; başta Sayın Nazarbayev Türk kimliğine sarılmazdı.

Bir kültürel kimlik ve milli seviyede kabul görmüş kültür içinde farklı etnisiteler de bulunabilir. Bunların bölgesel yaşama tarzlarında da bazı farklılıklar görülebilir. Ancak bütün bunlar etnik seviyede bir ayırımcılığın ve taassubun kaynağı olamaz.

dolar varsa bozun, Türk Lirası’na çevirin.

Öyle ya, milletimizin “yastıkaltı” dediği zor günler için “altın bilezik” gibi ziynetleri tasarruf yapmaları gelenektir!

Hükümet tarafından acil durum sinyali veriliyor, halktan fedakârlık yapması isteniyor!

Fedakârlığın ismi de kondu: “Ekonomik Savaş” var ve bunu da milletin desteğiyle başaracağız!

Hatalara milleti de ortak ederek, masumiyete çevirme yolu bu olsa gerek!

Fakat gerçekler hiç de öyle değil.

Devlet köprü yaptırıyor dolarla.

Yol, tünel ihaleleri dolarla.

Konut finansmanı dolarla.

Devlet borçlanıyor dolarla.

Şirketler borçlanıyor dolarla.

Yönetenlerin yönlendirmesi ile değil de; sanki Türk halkı ABD Dolarının artmasında baş sorumlu!

Bunun anlamı şu aslında; “ben büyük bir nâne yedim, buna ortak arıyorum”.

Pekiyi herkes dolar bozdu, altın bozdu; ülkenin borcunu ne ile ödeyeceğiz?

Konu dolar tutmak ya da satmak değil ki; konu ana borcun ABD doları para biriminden olması.

Borcu olan ülkenin ödemeleri hangi para birimi ise; haliyle o para birimine muhtaçtır.

Türkiye’de yerleşik bankalara yatırılan paralar zaten devletin kontrolündedir.

Bankaya hangi para biriminden para yatırırsan yatır, aynı zamanda ülkeye kaynak yaratırsın.

Bankaya yatan mevduatlar krediye dönüşürler, krediler yatırıma dönüşürler, yatırımlar da istihdama dönüşür, böylece bu durum ülke ekonomisine katmadeğer katar.

Sadece TC Merkez Bankası “para basarak” para yaratmaz, tüm bankalar bu şekilde kredi vererek para yaratırlar.

Banka sistemi dışında kalan, atıl duran kaynakları sisteme kazandırmak sadece TL’ye çevirip elde tutmakla da olmaz.

Elde tutulan her para, TL de olsa, ABD doları da olsa atıldır.

ABD doları olarak yurtiçi yerleşik bankaya yatırdığınız para da aslında kaydî olarak dolar gözükür, fakat aslında TL’dir.

Para yurtiçi yerleşik bankada -hangi para birimi olursa olsun- mevduat olarak kaldığı sürece ekonomiye kaynaktır.

Yani bu yastıkaltı birikimlerinizi TL’ye çevirin önerisinin çok ciddiyeti olmadığı buradan da belli.

Pekiyi dolar gerçekte neden yükseliyor?

Bundan önceki yazılarımda büyük bir borç krizi ile karşı karşıya olduğumuzu, bunu ödemenin yolunun mevcut sistemle mümkün olmadığını yazmıştım.

Bu nedenle yabancı yatırımcılar ellerinde tuttukları kısa vadeli hazine tahvilleri gibi Türkiye varlıklarından çıkıyorlar.

Bu çıkışın zaman zaman kaçışa dönmesi nedeniyle, başta ABD doları olmak üzere tüm para birimleri karşısında TL değer kaybediyor.

Demek ki bunun durması hatta terse dönmesi için yapısal değişimler gerekiyor.

Çözüm için önce sorunun tespiti gerekiyor.

Ne’dir ana yapısal sorunlar?

1-Cari açık

2-Özel sektör ve kamu sektörü borçları

Şimdi bu yapıyı değiştirmek için, önce iflas durumunda olan, yani borcunu çeviremeyen özel şirketlerin mali yapısını düzeltmek gerekiyor.

Çünkü bu özel şirketler kamu bankalarından borç almış.

Büyük altyapı ve enerji gibi işler yapan bazıları da devlet garantisiyle uluslararası finans kurumlarından borç almış.

Şu an borçlarını çeviremez durumda olan, başta enerji ve inşaat şirketleri olmak üzere birçok büyük ölçekli şirket var.

Devletin de kamu harcamaları ve teşviklerini ihracata dayalı sektörlerin büyümesine kaydırarak, sistemi üretim ekonomisine dönük değiştirmesi gerekiyor ki, böylece yüksek cari açık oluşmasın.

Çünkü yüksek cari açık oluşursa, bunu dışarıdan borç alarak kapatmak zorundayız.

Ne kadar borçlanma gereksinimi var, o kadar ABD dolarına ihtiyaç var demektir.

Uluslararası piyasalardan başka para birimleriyle bu kadar büyük ölçeklerde borçlanabilmek zaten bu dünya koşullarında mümkün de değil.

Tek çözüm yapısal reformlar, fakat öncesinde mevcut yapının tasfiyesi oldukça sancılı olacak!