Başta büyük isyankâr Muhammed Ali olmak üzere tüm diğer isimsiz siyah isyankârlar kapsamım dışındadır. Afrikalı siyahların köle olarak getirildikleri Amerika kıtasında şiddetli bir karşı koyuşlarını hatırlamıyorum. Gerçi anayurtlarından koparılıp bilmedikleri bir dünyaya atılmaları ilk kuşaklarda, büyük travmalar, şoklar, felçler yaratmış olabilirdi. Ama daha sonrasında.. Yüzlerce yıl çektikleri eziyete ve aşağılanmaya karşı önemli bir kitlesel direnişe geçtiklerini, hele örgütlü silahlı bir mücadeleye giriştiklerini hiç mi hiç hatırlamıyorum. Zaten özgürlük savaşımları, kıtanın Kuzey’inin sanayileşmesi sonucu ihtiyaç olarak ortaya çıktığı üzere siyahları önce özgür proleterler düzeyine getirmek istemesi ve buna karşı koyan Güney’le savaşımı sonucu tetiklenmişti. Zaten hemen Hristiyan ve Amerikalı oluverdiler. Ve hep yakardılar, hep yakarışlarının temelinde şu vardı. Bizde Hristiyan ve Amerikalıyız, bize bunları niye reva görüyorsunuz; ayıp ve günah değil mi? Martin Luther King de şöyle diyordu: “Bir rüyam var, bir gün biz de efendi olacağız.” Obama da ilk önseçim zaferi sonrası “O gün hiç gelmeyecek diyorlardı” diye not düşüyordu. O gün geldi. Siyah birisi de Amerika Başkanı oldu. Kızılderililer ise bırakın köleleşmeyi, asla boyun eğmediler. Amerikalılar da ıssız bucaksız Amerika topraklarını Kızılderililere dar ettiler. Maksadını aşan bir şekilde soylarını kırdılar. Çünkü Kızılderililer asla boyun eğmedikleri için her zaman potansiyel bir tehdit ve korkulu bir rüya olarak var olacaklardı. O nedenle soyları kırıldı ve nesillerini sürdüremediler.

Ama Afrikalı siyahlar o kadar aşağılanmanın, o kadar dayak ve işkencenin, aç ve azgın köpeklere yedirilmelerinin, çiftlik sahiplerinin arenalarında mutlak birisinin ölümüyle sonuçlanacak şekilde dövüştürülmelerinin, kadınları ve kızlarına sürekli tecavüz edilmelerinin üzerine hep soğuk sular içtiler; aslında içtikleri kandı ama kızılcık şerbeti oldu, sabırla koruk suyunu helva yaptılar ve ne olursa olsun nesillerini çoğalarak sürdürdüler, orta sınıf oldular, yüksek sınıf oldular, sonunda Amerika ya efendi bile oldular.

Peki de; geriye, yani Amerika halkına manevi miras olarak ne kaldı? İnsanlığın yarınlarının, geleceğinin kriteriyle konuşmak istersem yani bu açıdan bakmayı seçersem; ne oldu yani, dünya halklarına, Amerika halkına bir mertlik, yiğitlik aşısı mı yapmış oldular? Yoksa yüzlerce yıl sürekli yaşanan, yapanı da yapılanı da çürüten bu sistematik aşağılanma ve ezilme nedeniyle bu gün birlikte geldikleri bu çürüme düzeyine katkıları mı oldu?

Ama Kızılderililerin direnişi dünya halklarına, Amerika halkına mutlaka bir mertlik, yiğitlik, barbarlık aşısı yapmıştır. Bunu açıklama gayretinde olacağım şimdi. “Yeni Dünya Düzeni – Güç Merkezlerinin Stratejik Yönelişleri, Mehmet Yılmazer, Alaz Yayınları, 2002” kimlikli kitabın giriş bölümü olan ‘Yeni Dünya Düzenine Farklı Bakışlar’daki bir paragraf aynen şöyledir: “Fukuyama aslında ‘Tarihin Sonu’ olan liberal demokrasiyi biraz irdeleyince bir paradoksla yüz yüze gelir. ‘Tarihin sonundaki son insan’ bir dava uğruna hayatını tehlikeye atmayacak kadar akıllıdır.

Liberalizmin tek ve esas ilkesi ‘iyi hesaplanmış öz çıkar’dır. Sırf bu ilkeyle liberal demokrasiler kendi kendini taşıyamaz. Liberal demokrasiler öyle bir ‘son insan’ yaratmıştır ki bu insan bir dava uğruna hayatını tehlikeye atmayacak kadar akıllıdır. Bu nedenle liberal demokrasiler kendi öz savunma gücünü bizzat çürütmüştür.”

Şimdi Geronimo’nun hayatını anlatan “Kalbimi Vatanıma Gömün” adlı kitabın çevirmeni olan Celal Üster’in Radikal Kitap Eki’nde ( 6 Mart 2009) çıkan ‘Geronimo’ başlıklı yazısına bakalım. İlk paragrafı aynen şöyle: “ABD Temsilciler Meclisi, ölümünün 100. yılında Apaçilerin efsanevi önderi Geronimo’nun saygınlığını geri vermeyi kararlaştırmış. Meclis üyeleri, 23 Şubat 2009 günkü oturumunda kabul edilen karar metninde Geronimo’nun olağanüstü yiğitliğini ve kendi topraklarını, halkını ve Apaçi yaşam tarzını savunmadaki kararlılığını takdir ettiklerini açıklamışlardır.”

Yeni Dünya Düzeni çöküyor, can çekişiyor. Peki, tam bu sırada bu rastlantı mı? Yoksa yeni arayışlarında yeniden mertlik, yiğitlik, fedakârlık aşılarına mı ihtiyaçları var. Tekrar yazıya ve son paragrafına dönelim: “Unutulup giden Geronimo’nun adı İkinci Dünya Savaşı’nda acı bir şaka gibi yeniden ortaya çıktı. Amerikalı paraşütçüler uçaktan atlarken Geronimo’nun adını haykırıyorlardı. Ömrü boyunca savaşmak yerine yurt bildiği dağlarda tarlasını sürmeyi yeğleyecek Büyük Savaşçının adı soyunu yok eden ordunun askerlerinin ağızlarından göklerde yankılanıyordu.”

Toparlarsak; Kızılderililer insanoğlunun geleceğine bu en büyük mertlik, yiğitlik yani köleliğin reddiyesi mirasını bırakmışlardır. Bu gün gelinen noktada, insanoğlu öyle medenileşmiştir ki bir lokantanın dolu vitrinine baka baka, yutkuna yutkuna açlıktan ölebilir. Ama vahşi insan asla bu noktaya gelmez, yaşama içgüdüsüyle alır yiyeceğini götürür. İşte o insanoğlunun bu vahşi yaşam içgüdüsü belki de tüm insanoğlunu ve gezegenimizi de kurtaracak bir içgüdüdür.

Yahudiler, tefecilik mekanizmasıyla iç içe oldukları Alman sermayesi ve bürokrasisi ile öylesine cıvık ve içli dışlı ilişkiler içinde idiler ve medeniyet canavarının azı dişi paraya öylesine tapmışlar ve de öylesine medenileşmişlerdi ki, başlarına geleceklere inanmadan, son anda pazarlıkla vb. kurtuluruz umuduyla hiçbir direniş göstermeden fırınların önünde sıraya girip kendilerini binlerce, milyonlarca öldürttüler. Bütün insanlığa kıyıldı orada. Bu kıyıcılık da Yahudilere miras kaldı. Şimdi en büyük kıyıcı oldular.

Kalan Kızılderililer ise genellikle gökdelen inşaatlarında çalışıyorlarmış. Kartallar yüksek uçarmış, ölmüş atalarının ruhlarıyla birlikte bize oradan selam gönderirlermiş.

(Not: On yıl öncesinden yazılmış denemedir.)

Uzaktaki Vatan Doğu Türkistan’da 33 tarihi cami ve 2 anıt türbenin yerle bir edilmesi eğer Paris’teki Notre Dame Kilisesi yanmasaydı, dünya kamuoyunun haberi de olmayacaktı, belki de her zaman olduğu gibi umursanmayacaktı bile!  Bölgede Uygur Türklerinin Hotan Çölünün ortasındaki İmam Asım Türbesini 3 kez ziyaret etmenin  Hacc’a gitmekle eş değer olduğu bile kabul ediliyor. Çünkü Uygur Türklerinin umre ve Hacc’a gitmesi bile engellendiği dönemler yaşandı.

Lisede okuyan Uygur kız öğrencilerin başlarındaki renk renk takkeye benzeyen “doppa” giymeleri de yasaklandı. Giyime ve kuşama bile ambargo getirildi. Hele hele Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nde Çin komünist Parti Faşistleri Xİ’tler Çetesinin sistematik işkence ve soykırım sürdürmeleri ve bunun 2050 yılına kadar  devam edeceğini açıklamaları belki de hiç gündeme gelmeyecekti.

Vahşet Örnekleri

İletişim ve ulaşımın çok hızlı bir dönüşüm ve değişim olduğu günümüzde bile Çin’deki bu zulümler çok geç duyuluyor. En değerli bilgiler de Londra merkezli Uluslararası Af Örgütü’nden geliyor maalesef. Bir kaç örnek vermek gerekirse; İşkenceye tabi tutulan bir Uygur Türk’ü Müslüman hanımefendi “Beni öldürmeleri için çok yalvardım, öldürmediler, işkenceye devam ettiler” diye açıklaması dikkat çekiyor.

Dışarıya sızan bilgilere göre Çin işkencesi Uygur Türklerinin başına demir kafes geçirilerek, yüksek voltajlı elektrik verilerek yapılıyor. Urumçi kan ağlıyor. İşkence görenler içinde bölgede yaşayan Kazak Türkleri de var. Bu işkence, soykırım ve Çinlileştirme kampanyaları karşısında Uygur Türkü alimler Çin yöneticilerinin Amerika ve İsrail’den daha beter zalim olduklarını anlatıyorlar.

Bir başka olay da şöyle; resimlerinde çok yaşlı görünen, dişleri dökülmüş, yüzü buruşmuş, gözlerinde fer kalmamış, elinin damarları dışarı vurmuş, üzerindeki giysileri sokağa atsanız kimsenin almayacağı ihtiyar adam kahrından ölüyor. Çünkü oğlu işkence odasında, torunu kamplarda Çinlileştirilmeye çalışılıyor, gelini karın tokluğuna kamplarda kölelik-işçilik yaptırılıyor, kızı zorla evlendiriliyor, eşi evine yerleştirilen Çinlilere hizmet ettiriliyor, kendisi bu durum karşısında eli kolu bağlı hiç bir şey yapamadığı için, gözleri arkada hayata veda ediyor, hakka yürüyor.

Uygur Bölgesindeki su kanallarından çocuk cesetleri çıkarılıyor. En son Hotan Eyaletindeki su kanallarından birbiri ardından onlarca çocuk cesetleri buldu bölge halkı. Masum çocuklar ve bebeler de böyle ce katlediliyor.

Siyasilerimiz Neden Sessiz?

Çin ile ABD arasında ticari bir rekabet var. Çin’in iktisadi bakımdan önlenemeyen yükselişine ve büyümesine Amerika sessiz kalmak istemiyor. Yoksa ABD Temsilciler Meclisi Üyesi Somali asıllı Afrikalı Müslüman Hanım İlham Ömer’in açıklamalarına ambargo koyabilirlerdi, koymadılar. İlham Ömer Çin Nazi kamplarında baskı ve zulüm  gören, soykırıma uğrayan, Çinlileştirmek için eğitim kamplarına alınarak mavi askeri elbise giydirilip sıfır numara tıraş yaptırılan 1.5 milyon Doğu Türkistanlının ızdırabını dünya kamuoyuna duyurulmasına bu nedenle mani olmadılar.

Türkiye’de yaşayan Uygur Türkü soydaşlarımız ve  Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nden gelerek İstanbul’da okuyan öğrenciler ise birkaç yıldır ailelerinden, akrabalarından ve kentlerinden hiç bir haber alamadıklarını belirtiyorlar.

TBMM’nde ise konuyu gündeme sadece İYİ Parti  Konya Milletvekili Fahrettin Yokuş getirdi. Elbette siyasi iradenin devletten devlete olan ilişkilerinde belki doğrudan kınama diplomatik dille de olsa  ekonomik, ticari, kültürel, siyasi ilişkileri zedeleyebilir. Ama hükumet; sivil toplum kuruluşları, medya ve değişik mahvillerdeki etkinliklerde bu zulmü, bu soykırımı, bu acımazsız insanlık dışı muameleyi, ölçü tanımaz tarihi mimari  dokunun yok edilmesini duyurabilir, kınayabilir, uluslararası kuruluşları bilgilendirebilir. Dilerim bazıları yapılıyor olsun. Üstelik Pekin’in vahşet kamplarında 6 Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı Türklerin de olduğu haberi geldi. Dışişleri bakanlığımız buna rağmen sessizliğini korudu. Dahası da var Çin’e gittikten sonra kendilerinden bir daha haber alınamayan vatandaşlarımızın yakınları da çaresizlik içinde gelecek bir haberi bekliyorlar. Ne yazık ki bu noktaya gelinmesinde barış sever, adaleti, hukuku, insan haklarını önde tutan bütün devlet ve diğer kuruluşların da payı vardır.

Uluslararası Kuruluşlarda Kıpırdama Var

Nihayet Birleşmiş Milletler’de Çin’in Doğu Türkistan’da işkence ve cinayetleri Waşhinton ile Pekin temsilcileri arasında sert tartışmalarla birden bire dünya medyasına taşındı. Bakın Müslümanların ve Türklerin hakkını savunmak kimlere kaldı? Amerikalı Diplomat Courtney Nemoff  “Bir milyondan fazla Uygur, Kazak, Kırgız ve diğer Müslüman azınlıkların keyfi göz altılarla zorla çalıştırılmaya ve işkenceye maruz kalması, ölüm kamplarında tutulması, ABD’yi endişelendiriyor” dedi ve Çin’in Birleşmiş Milletler Yerli Halklar Formuna katılmaması gerektiğini savundu. Çin temsilcisi bittabi söylenenleri reddetti. BM’de, tartışmalara rağmen forumun 16 üyesinden biri maalesef yine Çinli aday Zhang Xiaoan oldu!

Avrupa Birliği de sessizliğini bozdu; Dışişleri ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Federica Mogherini Strazburg’da düzenlenen Avrupa Parlamentosu Genel Kurulu’nda “Çin ile ilişkilerimizde insan haklarının ekonomik çıkarlardan daha az önemli olmadığı mesajını verdik” dedi. Mogherini’ye göre de Çin’in ekonomik ve sosyal haklar alanında ilerleme kaydettiğini, ancak ülkedeki genel insan hakları durumunun kötüleştiğini, temel özgürlüklerin ihlal edildiğini,, Sincan Uygur Özerk Belgesinde Uygurları ve diğer azınlıkları hedef alan siyasi eğitim kampları, toplu gözetim ve seyahat kısıtlamalarının uluslararası kuruluşların verilen raporlarında yer aldığını belirtti.

Bağımsız kaynaklar Çin’de 3 milyon Müslüman Türk’ün herhangi bir yargı kararı olmadan kamplarda tutulduğunu belirtiyor. Çin ise kamplara aldığı kişilerin siyasi tehlike arz ettiğini öne sürüyor. Oysa bu yazıyı kaleme aldığımız günde bile Çin Doğu Türkistan’daki Müslüman kimliği yok etmek için camileri, mescitleri, dini mekanları, türbeleri buldozerle yıkıyordu. Yıkılan camiler arasında 800 yıllık tarihi eserler de mevcut. Pekin yönetimi ayrıca ibadet edenleri fişlemek için camilerde resmi görevli bulunduruyor!.

Dün ve BuGünün Gençlik Kuruluşları

Üniversitede talebeliğimiz sırasında MTTB olarak zulüm, soykırım ve insan haklarının zedelendiği her gelişmede yürüyüşler yapar, mitingler düzenler, kınayan bildiriler yayınlardık. Kitaplar, dergiler  neşrederdik. Bütün Sovyet rejimlerindeki acımasızlıkları duyururduk. Amerika’da siyahlara yapılan ayrıcalıkları kınardık, Pekin ve Moskova’nın mezalimini, Yunanlıların Batı Trakya ve Kıbrıs Türklerine yapılan zulmü ve ayırımcılığı, Keşmir’de yapılan katliamı eleştirir, yürüyüşler, mitingler yapardık. MTTB bugün de var. Sivil toplum bu dönemdeki kadar maddi -manevi hiç bu kadar güçlü olmamıştı. Ama sessizlik aşırı derin ve hissizlik kınanacak boyutta!

AGİT Neden Devrede Yok ki?

Sanırım 2005 yılı idi. Merhum İstanbul milletvekili Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş kısa adı AGİT olan Avrupa Güvenliği İşbirliği Teşkilatı Başkanıydı. Çin’in Ankara’daki Büyükelçisi bir öğle yemeğine davet etmişti. Kavaklıdere’deki bir Çin lokantasında birlikte olduk. O günlerde Doğu Türkistan’daki katliamlar yine gündemde ve gazete manşetlerine taşınıyordu. Nevzat Yalçıntaş Doğu Türkistan’daki soydaş ve dindaşlarımızın can ve mal güvenliğinden Türkiye’de endişe edildiğini, resmi bir açıklama yapılmamasından dolayı da tedirgin olunduğunu ve gerçeğin ne olduğunu sormuştu. Büyükelçi kendi zaviyesinden inandırıcılığı az olmasına rağmen anlattı durumu. İstanbul’daki Doğu Türkistan amaçlı sivil tolum kuruluşları dernek ve vakıflar katliamı kınayıp yürüyüş yapıyor ve Çin bayrağını ayaklar altına alarak üzerine benzin döküp yakıyorlardı. Bu gelişmeden rahatsız olan Çin Büyükelçisi Nevzat Yalçıntaş’tan hiç olmazsa Çin bayrağını yakmamaları gerektiğini hatırlatmıştı. Nevzat Yalçıntaş  ise İstanbul Saraçhane’de bulunan Doğu Türkistan Vakfı’nı ziyaret ederek yetkililerle değerlendirme yaptı. Nitekim daha sonra da Doğu Türkistan’daki gelişmeler, soykırımlar, ibadet yasağı, insan haklarının zedelenmesi konusundaki kınamalar büyüdü, ama bayrak yakılmadı.

Pekin yönetimi de İstanbul Fatih Ali Emiri Kültür Merkezi’nde Çin-Türkiye İslam Kültür Sergisi açtı, buldozerlerle yıkılmadan önceki camilerin, mescitlerin, türbelerin ve bazı anıt eserlerin resimlerini sergiledi. Hediyeler dağıttı.

Bugün bilmiyorum parlamentomuzda AGİT yine mevcut, onca yetkili siyasi var. Ancak genel kamuoyunu gelişmeler hakkında bilgilendirmeler, yakınmalar ve kınamalar  yeterli değil dersem yanlış olmaz. Üzgünüm ama yok denecek kadar az bu protestolar. Doğu Türkistan’da Uygur Türklerine Çinlileştirme ve işkence devam ediyor. İnsanlık onurunun ayaklar altına alındığı, özgürlüğün yok edildiği Pekin’in uygulaması karşısında ulusal ve uluslararası tedbir alınmaz, tavır geliştirilmezse ödenecek fatura herkes ve her kesim  için ağır olabilir.

Üstelik bu uhrevî âlemlerin ipuçlarını dünyadan misallerle göstermekte. “Kızım sana söylüyorum gelinim sen anla!” gibilerden. İnce bir seziş ve duyuşa bizleri davet edip çağırmaktadır. Elbette “Görenedir görene. Köre ne?” be dostlar!

Kur’an, Allahın zâtı, Allahın sıfat, vasıf ve nitelikleri, Allahın esma ve isimleri ve ilahî şuunun, ilahî fiil ve işlerin kavli şârihi, açıklayıcı sözüdür. Tefsiri vâzıhı, açık yorumudur. Burhanı katıı, kesin delilidir. Tercümanı satıı, parlak tercümanı, mütercimi ve çevirmenidir.

Kur’an, şu insanlık âleminin mürebbîsi, terbiye edicisidir. Kur’an, insaniyeti kübrâ, en büyük insanlık olan İslâmiyetin mâ, su ve ziyası, ışığıdır. Kur’an; beşerin, insanlığın, insanoğlunun hakikî hikmeti, varoluş ve yaratılış hikmet ve maslahatını açıklar.

Kur’an insaniyeti, insanlığı saadet ve mutluluğa sevk eder, yöneltir. Hakîki, gerçek mürşit, irşat edici, doğru yolu göstericidir. Kur’an hâdi ve hidayet edicidir. Kur’an insana hem bir şeriat yani yol gösterici bir din kitabıdır.

Hem bir dua kitabıdır. Hem bir hikmet; niçinleri açıklayıcı bir kitaptır.

Hem bir ubudiyet; kulluk, kulluğun nasıl yapılacağını gösteren, anlatan bir kitaptır.

Hem bir emir ve davet kitabıdır. Emriyle dünyanın düzenini sağlar. İnsanın rahat ve huzur içinde yaşamasının incelik ve yollarını gösterir. Davetiyle de, böyle bir hayatın insana cenneti bağışlayacağından haber verir.

Hem bir zikir kitabıdır. Allah’ı anışlar, O’ndan alınan sözlerle yapılır.

Hem bir fikir kitabıdır.

Hem bütün insanın, bütün mânevî hâcât ve ihtiyaçlarına merci ve kaynak olacak çok kitapları içine alan tek, câmi ve kapsamlı mukaddes bir kitaptır. Her türlü kusur ve noksandan yüce kutsal bir kitaptır.

Hem bütün evliya, veliler ve Allah dostları ve sıddıkîn yani daima doğruluk üzere Allaha ve Peygambere sadakatte en ileride olanlar ve urefa yani ârifler yani Allahı isim ve sıfatlarıyla, hakkıyla tanıyanlar ve muhakkıkîn yani gerçekleri araştıran ve delilleriyle bilen âlimlerin tüm ihtiyaçlarını karşılayan semavî, gökten gelen bir kitaptır.

Onların muhtelif, çeşitli meşrep ve gidişatlarına,

Onların ayrı ayrı, farklı meslek ve yollarına,

Onların her birindeki meşrebin / mânevî haz ve feyiz alınan yolun mezâkına / zevkine lâyık ve o meşrebi tenvîr edecek / nurlandıracak, aydınlatacak ve her bir mesleğin mesakına / maksadına muvafık ve uygun ve onu tasvîr edecek, anlatıp, ifade edecek birer risale ve kitap ibraz eden, ortaya koyan mukaddes / kutsal bir kütüphane hükmünde bir semavî / göğe ait, Allahın gönderdiği kitaptır bu yüce Kur’anı Kerîm be dostlar!

Kur’an; Arş-ı Âzamdan, Allahın sınırsız egemenliğinin ve büyüklüğünün tecellî ettiği, göründüğü yerden gelmiştir.

Kur’an; İsm-i Âzamdan, Cenab-ı Hakkın binbir isminden en büyük ve mânâca diğer isimleri kuşatmış olanından inmiştir.

Kur’an; her ismin mertebe-i âzamından, en büyük mertebesinden nüzûl etmiştir.

Kur’an, bütün âlemlerin Rabbı itibariyle Allahın kelâmıdır. Allahın sözüdür.

Hem bütün mevcudat ve varlıkların ilâhı Unvan ve sanıyla Allahın fermanı, Allahın emridir.

Hem bütün göklerin ve dünyanın Hâlıkı, Yaratıcısı adına bir hitap, bir sesleniştir.

Hem rubûbiyet-i mutlaka yani Allahın her şeyi kuşatan sınırsız ve sonsuz rablığı cihetinde bir mükâleme, karşılıklı konuşmadır.

Hem Sübhan olan Allahın saltanatı âmme hesabına; her türlü kusurdan yüce olan Allahın her şeyi kuşatan saltanatı adına, bir ezelî hutbesidir.

Hem Allahın her şeyi kuşatıcı muhît, geniş, vâsi’ rahmeti nokta-i nazarından, bakış noktasından Rahmanın iltifatlarının toplandığı bir defter. Sonsuz merhamet sahibi olan Allahın lütuflarını içine alan bir kitaptır.

Yeni seçilen Belediye Başkanları bir de baktılar ki, Belediyenin harcayacak parası kalmamış. Dahası ödenmesi çok güç yüksek meblağlarda borç içindeler. Çoğu belediye çalışanların maaşlarını ödemek için kredi aramaya başladı.

Devletin Hazinesi de farklı değil.

Son 17 yılda toplam 1 trilyon $ dış ticaret açığı ve 625 milyar $ cari açık verdik. Bu açığı da dışarıdan borçlanarak finanse ettik. Borcu borçla ödemenin sonuna geldik. Ancak girdiğimiz tünelin çıkışı görülmüyor.

Osmanlı Padişahı 3. Selim tahta geçtiğinde hazineyi tamtakır bulmuştu. Hatt-ı Hümayununda bürokratlara “devletin gelirinin masrafından az oluşu, buna karşılık etrafı saran safahat hepimizin malumudur. Eğer bana kuru ekmeğe razı ol derseniz ben razıyım. Devlet elden gidiyor. Allah aşkına açıkça alınacak tedbirleri söyleyin” demişti.

Padişahın kuru ekmeğe razı olduğu şartlardan çok daha kötü durumdayız. Hala devlet israf ve şatafattan vazgeçmiyor.

50 milyon dolar için Tank Palet Fabrikasını satıyoruz. Ama 500 milyon dolara uçan saray alıyoruz.

2018 ve 2019’un ilk 4 ay mukayesesinde, “vergi gelirleri sadece % 5-6 civarında artarken, bütçe giderleri artışı %40’ların üstünde. Yılsonu için hedeflenen bütçe açığına, maalesef ilk 4 ayda yaklaşıldı bile…”

Alınması gereken tedbirleri almak yerine, yeniden seçim derdinde olanların bu derde çare bulması mümkün olabilir mi?

“Bindik bir alamete” de gerisini söylemeye dilim varmıyor.

*********************************

Dalkavukluk Sanatının Mirasçıları

Sultan Deli İbrahim kendi yanlışlarını uyarıp, doğru söylediği için Vezir-i Azam Kara Mustafa Paşa’yı boğdurup (1639) yerine Sultanzade Mehmet Paşa’yı tayin etti.

Mehmet Paşa mevkiini korumak için Padişahın bütün isteklerini yerine getirdiği gibi riyayı, dalkavukluğu adeta bir idare sanatı haline getirdi.

Padişah Paşa’ya, “Lalam Mustafa Paşa dahi bana itiraz ederdi ve ‘bu iş makul değildir’ derdi. Senden onun gibi bir söz işitmedim. Sebebi nedir?” diye sorar.

Vezir-i Azamın cevabı riya ve dalkavukluk edebiyatının bir şaheseridir:

“Şevketlü Padişahım, siz yeryüzünün halifesi ve Allah’ın yeryüzündeki gölgesisiniz. Aklınıza gelenler ilham-ı rabbanidir. Sizden hata sadır olmaz ki itiraza mecal ola. Görünüşte makul değil gibi görünen bazı gizli hikmetler vardır ki, bize malum değildir. Onun için inkâr ve redde cüret edemem.” (İhsan Kızıltoprak- Devlerin Mirası kitabından)

Osmanlı döneminden bize miras kalan çok iyi şeyler olduğu gibi, o dönemde yaşayan ceddimizden tevarüs ettiğimiz hastalıklar da olduğu açık.

Riya ve dalkavuklukta adeta bir zirve olan Mehmet Paşa gibilerden günümüze bu “sanatın” oldukça iyi korunarak(!) aktarıldığı kanaatindeyim.

“Allah’ın bütün sıfatlarını taşıyan” diye bir tanımlama ancak Mehmet Paşagillere yakışır.

Türkiye Cumhuriyeti Başbakanına “Halife-i ruyi zemin” yani “bütün yeryüzünün halifesi – hâkimi” olarak tanımlayıp biat ettiğini söylemek de bu mirasçıların işidir.

“Erdoğan’a dokunmak bile ibadettir” ve “Erdoğan ikinci peygamberdir” gibi tanımlamalar da Mehmet Paşa’nın dalkavukluk seviyesinde olmakla beraber daha kabacasıdır.

“Asrın liderimizin” en temel konularda tamamen tersine dönen politikalarını hem önceki halini ve hem de tam tersine dönmüş halini aynı şevk ve heyecanla takdir edip, desteklemek ancak Mehmet Paşa gibi düşünenlerin başarabileceği bir iştir.

31 Martta yapılan yerel seçimlerden İstanbul Büyükşehir Belediyesi seçimini iptal eden YSK kararı hukuki olmadığı gibi tamamen siyasi etkiyle verilmiş haksız ve hukuksuz bir karardır. Bunu en iyi AKP adına ekranlara çıkan hukukçu yetkililer bilir.

Buna rağmen kendisine görev verenin talimatında “bazı gizli hikmetler olduğu” varsayımı ile “inkâr ve redde cüret etmektense, tam olarak biat edenlerin” de riya ve dalkavukluk üstadı Mehmet Paşa’nın manevi mirasçılarından olduklarını söyleyebiliriz.

*********************************

Tabelalara T.C. İbaresi Yazmak Riyakârlık İmiş!

CHP ve MHP’li belediyelerin kazandığı belediyelerde ilk değişim tabelalara T.C. ibaresinin yeniden yazılması oldu.

Özellikle Ankara ve İstanbul gibi şehirlerde belediye binalarına T.C. ibaresinin asılmasına dair konuşan Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Erdoğan “T.C. ibarelerinin yeniden asılması riyakârlıktır” dedi.

“CHP, 31 Mart sonrası belediye tabelalarına T.C. ibaresi ekleyerek sözüm ona vatanseverlik dersi veriyor, şov yapıyor” diye suçladı.

“Riyakârlık” kelimesinin TDK sözlüğünde karşılığı “ikiyüzlülük” olarak verilmiş. Sait Faik Abasıyanık’tan bir örnek cümle ile de açıklanmış: “Riyakârlık, aşağılığın son haddidir.””

CHP’ye belki ama Erdoğan’ın ortağı MHP’ye “aşağılık” demek istediğini sanmıyorum.

O halde, “T.C. ibarelerinin yeniden asılması riyakârlıktır” tanımlaması doğru olabilir mi?

Kendisine ilahi sıfatlar ekleyenlerin riyakârlığına ses çıkarmayan Erdoğan’ın CHP’ye karşı ileri sürdüğü riyakârlık tepkisi makul olabilir mi?

Eskiden kamu kurumlarında T.C. ibaresi varken, açılım sürecinde Türk sözünden hoşlanmayanlar elele verip T.C. ibaresini tabelalardan kaldırdılar.

Bu kurumların bir Cumhuriyet Kurumu olduğunu vurgulayan ibarenin kaldırılması da riyakârlık yani ikiyüzlülük değildi. Türk’ten hoşlanmayanların riyakârlık göstermeyip içlerindeki gerçek duyguyu açığa çıkarmasıydı.

Ama bu millet Türk Milleti ve bu devlet Türkiye Cumhuriyeti idi. Çoğunluk devletinin sembolü olan ibareye sahip çıkıyordu. Hem Millet İttifakı bileşenleri (CHP ve İYİ Parti) ve hem de Cumhur İttifakından MHP bu sembole sahip çıktı. Bu ibareden sadece AKP ve HDP rahatsız.

Türk olmaktan mutlu olanların ve Türk Devletinin sembollerinden rahatsızlık duymayanların tabelalara tekrar T.C. yazdırması da riyakârlık olamaz. Onların da gerçek duygularının yansımasıdır.

Bu tartışmalarla sonunda sadece herkesin kendi gerçek yüzü ortaya çıkıyor. O kadar.

miftah ve anahtarı Kur’an’da vardır. O’na lâyık şekilde Kur’anın kapısını çalanlara bu sır verilmekte, kişi ve kullar, esrar ve sırlara hemdem olma imkânına kavuşturulmaktadır.

Kur’an, âlemi şehadette, görünen âlemde; âlemi gaybın, görünmeyen âlemin lisanı ve dilidir. Daha bu dünyadayken, şu maddî evrendeyken, görünmeyen fakat varlığı kesin olan; mahiyet ve içyüzü, ancak Allah tarafından bilinen başka dünyalardan bahseder Kur’an bizlere.

Kur’an, şu şehadet / görünen âlem perdesi arkasında olan gayb / görünmez âlemin cihet ve tarafından gelen ve Rahman olan Allahın sonsuz merhamet, iltifat, lütuf, ilgi ve yardımlarının hazinesidir.

Kur’an, Sübhan olan Allahın ezelî hitaplarının hazinesidir. Yani kusur ve aczden yüce olan Allahın ezelî konuşmalarının mahzenidir.

Çünkü Kur’anı azîmüşşan, Rahman olan yüce Allahın, öte âlemde, âhirette ebediyyen devam edecek olan, maddî-manevî lütuf, ihsan ve keremlerinden sitayişle, övgüyle bahsedip, söz eden bir müjdeler hazinesidir.

Ganiyyi Mutlak olan Allahın bitmez tükenmez hazinelerini, kullarının âdeta başından aşağı boca edeceği ve zaten her an ettiği ve etmekte olduğu ihsan ve vergilerden bahseden bir hazinedir.

Kur’an ne değil ki aziz okur! Kur’an bir şey değil her şey!

Büyüklük zâtını vasfedip nitelemekte küçük kalan yüce Allahın tenezzülü ilâhî ile, kulun anlayabileceği bir üslûp ve tarzda onun seviyesine inerek, kuluna ettiği bin bir çeşit hitap edişler manzumesidir; şu Kur’anı Mecîd a dostlar!

Kur’an şu İslâmiyet âlemi mânevîsinin, mânevî âlem, mâna ve anlam yumağı olan İslâmiyetin güneşi, temeli, hendesesi ve plânıdır.

Evet İslâmiyet mânevî âlemdir. Mâna âlemidir. Kur’an bu mânevî, bu mâna âleminin güneşidir. Temelidir.

Kâinat, Kur’anın mânasına kılıf olmuş. Kâinat zarf, Kur’an mazruf yani zarflanan yani büyük kâinat insanının ruhu. Fakat ruh, bedene hâkim olması hasebiyle de, bu defa kâinat mazruf; zarflanan, kılıflanan ve hıfz ve muhafaza altına alınandır.

Ruh ise kucaklayıcı bir mâna kılıfıdır. Demek  ki bazan kâinat zarf ve kılıf oluyor. Kur’andan neş’et eden, çıkan mâna âlemi ise mazruf, zarflanan ve kılıflanan oluyor.

Bazan da oluyor ki, Kur’an güneşinin aydınlattığı İslâmiyet yani manevî âlem zarf oluyor; kuşatıcı ve koruyucu oluyor. Kâinat ise mazruf, zarflanan kılıflanan, koruma altına alınan olarak karşımıza çıkıyor.

Bazan öyle bazan böyle, fakat ne şekilde olursa olsun, madde ve mâna, kabuk ve öz; birbirisiz olamıyor. Birbirisiz sağlam kalamıyor. Âdeta et ile kemik gibi birbirine muhtaç oluyor.

Kur’an öyle mânevî bir güneş ki, hem insan bedenine nefes aldırıyor, hem de insan ruhuna. Tabii aynı şekilde hem dünyanın, kâinatın maddesini aydınlatıp bize yorumluyor. Hem de manasının ne anlama geldiğini söylüyor.

Vahiy olan Allah kelâmı, Allah sözü olan Kur’anla Allahın yer ve semaların nasıl nûru olduğunu daha iyi anlıyoruz.

Kur’an uhrevî, ahiret avalim ve âlemlerinin mukaddes ve kutsal haritasıdır.

Harita, âdeta minyatür bir âlemdir. Haritayla, bir yerin tamamına kuş bakışı topluca bakabilmiş oluruz. Topluca ana hatlarıyla orayı temaşa etmiş olur. Bu bizde uzaktan seyrettiklerimizi yakından görme istek ve arzusu verir.

Üstelik elimizde harita da vardır. Nereye nasıl gideceğimizi göstermekte, nerede nasıl kalacağımızı ve orada ne bulacağımızı bize belletmektedir.

İşte Kur’an öte âlemlerin, bilinmez yerlerin haritasını sunmakta bizlere. Gayrete getirerek bizleri. Oralara nasıl, ne şekilde erişebileceğimizi serer gözlerimizin önüne, ötelerden haber verir bizlere. Göreyim sizi, yol bulun kendinize der. Sanki hadi uğurlar olsun sizlere söyler.

Bundan önceki yazımda kaldığım yerden devam ediyorum.

Çok ehemmiyetli olarak gördüğüm şu hususu da ifade etmek istiyorum ki, AK PARTİ nin gençlerin diline. Milli ve manevi değerlerine sahip bir gençlik yetiştirme politikası yok mudur?  Okullarda okutulacak olan ders kitaplarının Talim ve Terbiye Kurulu tarafından ele alınıp yeni baştan  milli kültürümüze uygun olarak hazırlanması  imkansız bir şey midir?  TRT Genel Müdürü Devletin bir memuru olduğuna göre, ona kısa yoldan talimat verip, TRT’nin kullandığı  ve bize ters gelen birçok uydurukça kelimelerin kullanılmasına mani olunamaz mı?  Geçmişte CHP’nin tayin ettiği Milli Eğitim Bakanları ile TRT Genel Müdürleri bu meseleleri kendi düşüncelerine uygun olarak, çok kısa bir zamanda halletmişlerdir. Kanaatime göre buna benzer meseleleri, AK PARTİ’nin de bu güne kadar çoktan halletmesi icap ederdi. Çünkü, AK PARTİ’ye oy verenlerin büyük bir çoğunluğu bu meseleler ile alakalı icraatı yıllardan beri hasretle beklemektedir. Bu hususta çok geç kalınmış olmakla beraber, hiç değilse bundan sonra bu gecikmenin telafisi için bir an önce harekete geçilmelidir. Bir iktidarın ekonomik kalkınma ve kalıcı eserler yapması çok mühim olmakla beraber, tek başına bunlar yetmiyor. Nitekim yetmediği de açık bir şekilde görülmektedir. Bunun en bariz örneği AK PARTİ İktidarının sadece İstanbul’a yapmış olduğu emsalsiz ve muhteşem hizmetlerdir. CHP’nin bu ilde yapmış olduğu hiç bir hizmet olmamasına rağmen, bu gün seçimi kazanır hale gelmiştir. İfade etmek istediğim husus şudur ki, esas mühim olan,  yapılan hizmetlere paralel olarak, gönüllere de hitap ederek, Milletin sinesinde kalıcı yer etmektir. Bunu şu şekilde de ifade edebiliriz. Asıl marifet, yapılan eserlerin yanı sıra, Milletin gönlüne giden yollar, köprüler de inşa etmek suretiyle, Milletin gönlünde kalıcı bir yer bulabilmektedir.

Köprü demişken aklıma geldi. İzmit Körfezini geçmek için çok muhteşem Gazi Osman Paşa Köprüsü yapıldı. Yapanlardan, yaptıranlardan Allah razı olsun. Fakat öyle bir geçiş ücreti tespit edildi ki, sanki kimse geçmesin  dercesine, 2019 yılı için  taksilere 103.03 TL, TIR’lara da 327.65 lira tarife konuldu. Tespit edilen bu miktar çok fahiş bir ücrettir. Araba sahibi olanların hepsini zengin olarak kabul etmek doğru bir düşüne tarzı değildir. Alınan haberlere göre, tespit edilen bu tarifeden sonra köprüden geçen araç sayısının oldukça azaldığı ifade edilmektedir.

Dünyanın en büyük ve gururumuz olan İstanbul Hava Alanı yapıldı. Hakikaten takdire şayan, bütün Dünyanın gıpta ile baktığı muhteşem bir eser oldu. Fakat bu Hava alanına ait açık otoparkın bir saatlik ücreti 16.75 TL. , kapalı otoparkın bir saatlik ücreti ise, 21.oo TL. olarak tespit edilmiş ki, bu olacak iş değildir. Yeşilköy Hava Alanı oto parkı bir zamanlar tamamen ücretsizdi. Hava alanı bundan hiçbir şey de kaybetmedi. Fakat sonradan her nedense o da ücretli hale getirildi. Kamu hizmetlerinde kâr’dan ziyade MÜŞTERİ MEMNUNİYETİNİN esas alınmasının daha faydalı olacağı kanaatinde bulunmaktayım. Ayrıca bu Hava Alanı büfelerinde bir şişe suyun 10.oo Tl’ya satıldığı bildirilmektedir ki, bu hususun da izah edilir hiçbir haklı tarafı yoktur. Âcizane katime göre, böyle küçük meseleler ile yapılan dev eserlere gölge düşürülmemelidir.

Bir de mühim olarak gördüğüm, EYT (Emeklilikte Yaşa Takılanlar ) meselesi var ki, bu konunun da mutlaka halledilmesi icap etmektedir. Zira, bu meselenin de binlerce mağduru bulunmaktadır. Bu sebeple, en kısa zamanda, toplum huzuru bakımından halledilmesinde büyük bir fayda mülahaza edilmektedir.

Bir ehemmiyetli mesele de şudur ki, yapılan birçok tayinler, bölgecilik, ırkçılık, hatta tarikatçılık esas alınarak eş dost hatırına binaen yapılmaktadır. Böyle olunca da partiye sadakat, liyakat ve kabiliyet ikinci planda kalmaktadır Son Mahalli Seçimler de dahi, gerek Belediye Başkan adaylarının ve gerekse Meclis Üyelerinin tespit edilmesinde, büyük ölçüde bölgecilik yapıldığı hususu, iktidara yakın olduğu bilinen köşe yazarları tarafından da açık bir şekil de ifade edilmektedir. Keyfiyet böyle olunca, bazı hallerde parti ile hiç bir ortak tarafı olmayan, liyakati, tecrübesi ve kabiliyetinin olup olmadığı dahi bilinmeyen kimseler, Devletin önemli makamlarına hiç tereddüt etmeden tayin edilmektedirler. Bu durumu gören ve partiye yıllarca destek veren samimi insanlar ise, bu işe şaşıp kalmaktadır. Meselenin en kötü tarafı da bu tip adamların yanına yaklaşma imkânı dahi bulunmamaktadır. Öyle ki, özel olarak yerleştirilen hatırlı Sekreterlerinin ahret suallerini aratmayan sorularına cevap vermeden kendilerine ulaşılamamaktadır O da tabii ki, muhterem bürokratımız toplantı da değillerse.

Birde Başkanlık sistemine geçildikten sonra, görevlendirilen tarafsız bakanların yaptıkları tayinler de personel arasında büyük bir huzursuzluğa sebep olmaktadır. Sanki bir iktidar değişikliği olmuş gibi bazı personel, yıllarca çalıştıkları kurumlarda Devletine sıdkı sadakat ile hizmet ederken, görevlerinden alınıp, yerlerine hiçbir mesleki tecrübesi olmayan kimseler tayin edilmektedir. Haksız bir şekilde vazifelerinden alınanların haklarını kim koruyacak, mağduriyetleri nasıl telafi edilecek, bunlar kendilerine yapılan haksızlıkların giderilmesi için hangi partinin iktidara gelmesini bekleyecekler bilemiyorum.

Medya da yer alan haberlere göre, 31 Mart’ da yapılan Mahalli Seçimlerde Kamu Kurumlarında yüksek makamlarda bulunan bürokratların ikamet ettikleri lojmanda bulunan birçok sandıktan muhalefet partisi adaylarının daha fazla oy aldığı ifade edilmektedir. Bu husus, çok calib-i dikkat bir durum olarak görüldüğü için değerlendirilmesinde mutlak bir zaruret bulunmaktadır

Ezcümle,

Memleketimizde yapılan Mahalli Seçimler en az Genel Seçimler kadar ehemmiyet arz etmektedir. Başka memleketlerde yapılan mahalli seçimlerden bizim hiç haberimiz dahi olmazken,  Memleketimiz de yapılan Mahalli Seçimler ile bütün dünya alakadar olmaktadır. Üstelik de başta İsrail olmak üzere, ABD. ve  Batı Ülkeleri, AKP ARTİ’nin, daha doğrusu Değerli Başkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın kaybetmesi için  açık bir şekilde gayret etmişlerdir. Buna mukabil ise, bütün Müslümanlar, Recep Tayyip Erdoğan’ın kazanması için dua ve niyazda bulunmuşlardır. Bu sebeple, bu husus öyle bir hale gelmiş bulunmaktadır ki, sanki Dünya Haç ile Hilal’in mücadelesine sahne olmaktadır.

Bu itibarla, AK PARTİ’ye bir ders verelim diyen,  ancak, iktidarın bütün nimetlerinden namütenahi bir şekilde faydalanmak suretiyle, adeta bir eli  yağda, bir eli balda yaşayan AK PARTİ’li vatandaşlarımız ile  hangi partiye mensup olursa olsun, makul düşünen,   bütün sağ duyu sahibi insanlarımızın  akıllarını başlarına toplayıp Beka Meselesi olarak REİSE sahip çıkmaları icap etmektedir. Zira, bu durum bir şahıs meselesi olmaktan çıkmış olup, mühim bir Memleket meselesi haline gelmiş bulunmaktadır. Tabii ki, anlayana. bilene.

BİTTİ

Öncelikle ifade edeyim ki, 31 Mart 2019 tarihinde yapılan Mahalli seçimlerin kazanan tarafı elbette ki, AK PARTİ ve Cumhur ittifakı olmuştur. Ayrıca. AK PARTİ geçmiş yıllarda yapılan Genel ve Mahalli seçimlerde almış olduğu oy oranlarını muhafaza etmiş, üstelikte Cumhur ittifakı olarak, büyük şehirlerin ve illerin üçte ikisinin belediye başkanlıklarını kazanma başarısını göstermiştir.

Ancak doğrusunu söylemek icap ederse, başta İstanbul, Ankara, Adana ve Antalya gibi önemli büyük şehirlerin kaybedilmesi ise, yukarıda ifade edilen genel başarı tablosunu biraz gölgelemiş bulunmaktadır. ( Bu arada, İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkanlığı seçimlerinin YSK: tarafından iptal edilmiş olduğunu ifade edeyim.)

Bu cümleden olarak, dost acı söyler misali, bu seçimler de alınan neticeler hakkında,  halkın içinde bulunan sade bir vatandaş olarak, samimi duygu ve düşüncelerimi ifade etmek istiyorum. Şöyle ki;

Seçimlerden bir sene kadar önce öğretmenlere, polislere ve din adamlarına 3600 Ek Gösterge verileceği hususunda bir nevi taahhüt de bulunuldu. Bu mesele zaman zaman gündeme getirilmiş, seçim meydanlarında da bir polisin on yaşlarındaki çocuğuna dahi, Değerli Cumhur Başkanımıza bu husus ile alakalı sual tevcih ettirilmiştir. Hatta öyle durumlar olmuştur ki, sanki Ek Gösterge meselesi, Mahalli Seçimlerden önce halledileceği intibaı verilmiştir. Fakat bu hususta herhangi bir adım atma imkânı olmamıştır. Olamazdı zira bu mesele öyle sadece bahsi geçen gruplara 3600 Ek Gösterge verilmek suretiyle halledilecek bir husus değildir. Bundan önce bir vesile ile bir yazımda da ifade ettiğim üzere, bu şekilde yapılacak bir işlem ancak, kaş yapayım derken göz çıkarmak olur. Âcizane kanaatime göre, bu işin yegâne hal çaresi, EK Göstergeler ile alakalı olarak 20.05.1994 tarih ve 211939 Sayılı Resmi Gazete de yayımlanan 527 Sayılı KHK: yi de ele alıp, yeniden bir düzenleme yapmaktır. Ancak, yeniden yapılacak düzenleme ise, çalışmakta olan birçok memur ile bunların emeklilerini de alakadar etmesi sebebiyle, bu işin maddi tutarının bütçeye büyük miktarda külfet yükleyeceği hususu izahtan varestedir.

Meselenin esasına gelecek olursak, 3600 Ek Gösterge verilmesi taahhüt edilen öğretmen, polis ve din adamlarının halen, çalışmakta olanları ile birlikte bunların emeklilerinin da dâhil edilmesi halinde, milyonlar ile ifade edilen bir seçmen kitlesi meydana gelmektedir. Bunların bir kısmının dahi muhtemelen AK PARTİ ye oy vermemesi, bu kritik seçim ortamında, Parti için büyük bir zarara sebep olduğu kanaatindeyim.

Diğer taraftan bilindiği üzere, Çevre Bakanlığı seçime birkaç ay kala marketlerde poşet ile alakalı bir uygulama başlatmıştır. Zamansız yapılan bu uygulama vatandaşlar arasında büyük bir huzursuzluğa sebep olduğu gibi alay konusu dahi olmuştur. Poşet hakkında alınan kararın doğru olduğuna inanıyorum. Fakat uygulama tarihi son derece yanlış, hatta vahim olmuştur. Bu uygulamaya  üç ay sonra başlansa sanki, kıyamet mi kopardı.?  Bu biraz da şuna benziyor; bir Hükümet düşünün ki, seçime yakın bir süre kala, bazı mal ve hizmetlere önemli miktarda zam kararı alıyor. Bu da bir nevi onun gibi bir şey olmuştur.  Poşet uygulaması başladıktan sonra vatandaşların neler konuştuklarını, nasıl olumsuz ifadeler kullandıklarının bizzat canlı şahidiyim.

Bu arada şu hususu ifade etmek istiyorum ki, Ek Göstergeler olsun, poşet meselesi olsun, bu ve bunun gibi  halkın büyük bir çoğunluğunu alakadar eden mühim meseleler gündeme geldiği zaman, Devletin istihdam etmiş olduğu müşavir, baş  danışman , uzman ve bilim kurulları hiç  düşüncelerini söyleyip, yol göstermezler mi.?  Bu  makamlarda bulunanlar böyle mühim hususlar hakkında fikirlerini beyan etmeyeceklerde ne zaman faydalı olacaklar, doğrusu çok merak ediyorum. Her şey REİS’den beklenmez ki.

Diğer taraftan, AK PARTİ 17 yıldır kesintisiz iktidar olmasına rağmen, bilhassa genç neslin yetişmesinde mühim bir rolü olan Milli Eğitim Bakanlığı politikasında, müessir ve muktedir olamamıştır. Şu kadarını ifade edeyim ki, bugün halen ders kitaplarında Yaşam Koşulları ifadesi yerini itina ile muhafaza etmektedir. Buna benzer başka kelimeleri saymaya dahi lüzum görmüyorum. TRT de de aynı vurdum duymazlık alabildiğine devam etmektedir. Yanıt, kanıt, koşul ve buna benzer nesebi gayri sahih kelimeler şuursuz bir şekilde kullanılmaktadır, Bu suretle nesiller arasında ki, uçurum son sürat devam etmektedir. Bunun neticesi olarak da bugün bırakınız dede ile torunu, baba ile oğul dahi birbirini anlayamaz duruma gelmiş bulunmaktadır. Bu durumun hepimiz canlı şahidiyiz. Diğer taraftan Ateist bakış açısı ile yazılmış ders kitabı halen liselerde fütursuzca okutulmaktadır. Bu durum 8. Sınıflarda okutulan Fen Bilimleri Ders Kitabının 37 – 42 – 55 sayfalarında açık bir şekil de görülmektedir. Eğitimci yazar Ali Erkan Kavaklı da Yeni Akit Gazetesindeki köşe yazısında bu durumu teferruatlı bir şekilde anlatmış bulunmaktadır.

Lisan meselesinde enteresan olan bir durum da,  18.01.1982 tarihinde kabul edilen 2972 Sayılı Kanunun adı MAHALLİ İDARELER İLE MAHALLE MUHTARLIKLARI VE İHTYAR HEYETLERİ SEÇİMİ HAKKINDA KANUN olmasına rağmen, bilindiği üzere yapılan seçimlerin adı YEREL SEÇİMLERDİR. AK PARTİ’nin 17 yıllık iktidarı döneminde üç defa Mahalli Seçim yapılmış olmasına rağmen, yapılan seçimlere, kanunun ismine uygun olarak MAHALLİ SEÇİMLER deme cesareti ve feraseti gösterilememiştir. Üzülerek ifade edeyim ki, bu durumu kimsenin kendine dert edindiğini de zannetmiyorum. Bana göre, bu ve buna benzer meselelerin çok büyük bir ehemmiyet arz etmekte olduğunu ifade etmek isterim.  10.05.2019   (DEVAM EDECEK. )