Küresel Koronavirüs Salgını ciddi bir kriz. Bizden daha gelişmiş ve zengin ülkelerde bile ciddi zararlara yol açıyor.

Bu kriz iyi yönetilmezse bedeli çok ağır olur. İyi yönetilirse ve her boyutu ile ilgili doğru tedbirler alınırsa, küresel rekabette avantajlar sağlanması söz konusu olur.

Salgının etkilediği vatandaş sayımızın resmi rakamdan fazla olduğuna dair iddialar var. Fakat aksini ispatlayan bilimsel bir veri ortaya konulamadı.

Vatandaşlarımızın devlet kurumlarına olan genel güvensizliğinin haklı ve makul gerekçeleri olsa da bu defa durum farklı gibi. Bu krizde siyasi sorumlu bulunan Sağlık Bakanlığı’nın bir Bilim Kurulu oluşturması bu güvensizliği azalttı.

Çünkü bu Bilim Kurulu sadece iktidar yanlısı kişilerin değil, siyaseten muhalif tavırlı tıp uzmanlarının da ehliyetli, liyakatli kabul ettiği tıp profesörlerinden oluşuyor. Ve krizin yönetim merkezi olarak görev yapıyor.

Türkiye’de tıp bilimi diğer bilim dallarından daha fazla gelişmiştir. Doktorlarımız dünyadaki meslektaşları ile mukayese edildiğinde övünülecek bir seviyededir. Yeter ki, bu alanda yetişmiş bilim adamlarına yetki verilsin, siyasetçiler oy kaygısıyla güven aşındıran beyanlarda bulunmasın. Bu krizi en az zararla atlatabilecek yetişmiş insanımız ve tıbbi altyapımız vardır.

Şu ana kadar alınan tedbirlerin biraz gecikmeli olsa da doğru olduğu tıp uzmanları tarafından kabul ediliyor.

*********************************

Cuma Namazı ve Kongreler

Salgının büyümemesi için ülkemizde alınan tedbirler doğru olsa da, bazı kurumlar uyum sağlamakta geç kalıyor.

Mesela Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu “Koronovirüsün görüldüğü ülkelerde yüksek risk grubundaki Müslümanların mazeretli sayılabilecekleri ve bu sebeple cuma namazı yerine evde öğle namazı kılabileceklerini” açıkladı. Ama tehlike geçene kadar Cuma namazlarının kılınmaması şeklinde karar alamadı.

Oysaki “Peygamber Efendimiz veba ve cüzzam olayları duyulduğunda, karantina uygulamış, sosyal temasları durdurmuştu… Hz. Ömer Suriye’ye giderken, orada veba olduğunu öğrenince geri dönmüştü.”

Camiler yakın temasın en çok olduğu, aynı yere birden fazla kişinin secde ettiği, hastalığın bulaşma riskinin en çok olduğu mekânlardır. Bu şartlarda okullar tatil edildi ama camilerimizde Cuma namazı kılındı. Hem de salgının en ağır yaşandığı iki ülke İran ve İtalya tecrübelerine rağmen.

İran’da Koronavirüs ilk olarak 19 Şubat’ta Kum kentinde tespit edilmiş, ardından tüm eyaletlere yayılmıştı. Çünkü kutsal sayılan Kum kenti ziyaretlere kapatılmamıştı.  

Salgının en ağır zarar verdiği ülke İtalya’da ise Papa’nın yaptığı ayinin iptal edilmemesi salgının boyutunu ciddi bir şekilde artırmıştı.

Bu tür kararlar için krizi yöneten merkezin tek yetkili olması gerektiğini düşünüyorum.

Konferanslar, seminerler, siyasi partilerin il ve ilçe kongrelerinin iptal edilmesi yetkisini, programları düzenleyen kurumların kullanıyor olması da yanlıştır.

Ak Parti il ve ilçe kongrelerini iptal ederken, İYİ Parti’nin, CHP’nin veya diğerlerinin kongrelerini iptal etmemesi yanlıştır. Bu kongreler idari bir kararla iptal edilmelidir.

Prof. Dr. Osman Müftüoğlu da “dini ve siyasi toplantılar dâhil, hayati olmayan her türlü toplantının iptal edilmesi gerektiğini” söylüyor.

*********************************

Krizin Diğer Boyutları

Yeni tip koronavirüs (Kovid 19) sorunu daha yeni başladı. Alınan ve alınacak tedbirlerin ekonomiden siyasete, sağlıktan turizme, eğitimden dış politikaya kadar etkileri zamanla hissedilecek.

Mal ve hizmet üretimleri aksadıkça, seyahat kısıtlamaları işleri etkiledikçe ekonomik, sosyal ve psikolojik davranışlarımız kaçınılmaz olarak değişecek. Daha şimdiden öncelikle turizm sektöründen başlamak üzere bazı şirketler ödeme güçlükleri yaşamaya başladılar.

Üstelik “virüs” henüz kontrol altına alınmadı. Bütün ümitler mevsim etkisiyle sıcakların artması ve virüsün yayılma hızının düşmesinde. Bir de bulunacak aşı veya ilacın küresel ölçekte üretilip satılmasında.

Tedbirler sokağa çıkma yasağı uygulanması safhasına kadar artırılırsa ve uzun süreli olursa öncelikle küçük esnaf ve KOBİ’ler ve daha sonra büyük şirketlerin ciddi daralmaya gitmesi ve işten çıkarmaların artması gündeme gelebilir.

Benzer olumsuzluklar gelişmiş ülkelerde de yaşanacak. Ama onlar zengin. ABD 1,5 trilyon dolar’lık ve Almanya 500 milyar Euro’luk çok büyük fonlar ayırdılar. Bizim kaynaklarımız sınırlı.

Elbette, “her işin başı sağlık” ama diğer etkiler için de akıl ve bilimi esas alan ciddi tedbirlere ihtiyacımız var.

Burada da “siyasi kurnazlık” yerine akıl ve bilim esaslı ve herkese güven veren bir kriz yönetimi yapabilirsek, Türkiye bu krizden güçlenerek çıkma fırsatını yakalar.

     Atom en küçük madde parçasıdır.

     Her bir atom iki şâhit hükmündedir.

     Hem de tanıklıklarında doğru ve sadıktırlar.

     Bu şâhit ve tanık oluşları Allah hakkındadır.

     O Allah ki Vâcibü’l-Vücûd’dur.

     Varlığı zorunlu ve kendindendir.

     Her bir atom Allah’ın varlığına şâhitlik eder.

     Her bir atom Allah’ın birliğine tanıklık eder.

X

     Evet, atom âcizdir. Güçsüzdür. Aynı zamanda cansızdır. Zaten güçsüz ve kuvvetsiz oluşu bu yüzdendir.

     Bununla beraber o cansız ve doğal olarak güçsüz olan atomlar bilinçli bir şekilde büyük görevler yapmakta. Bu görevlerin üstesinden gelebilmekte. Kaldıramaması gereken yükleri kaldırmaktadır.

     Biraz önce atomun güçsüz  ve cansız olduğunu söylemiştik. Böyleyken güç gösterisinde bulunabilmekte. Güç gereken şeyleri yapabilmekte.

     Böyleyken canlılık emaresi göstermekte. Üstelik, ancak bazı canlılarda bulunabilen bilinçli davranışlar ortaya koymaktadır.

X

     İşte atom, kendisinde olmayan gücü göstermekte. Kendisinde bulunmayan bilinci sergilemekte.

     Demek ki güç kendisinin değil ama kendisinde tecelli ediyor. Kendisinde görünüyor.

     Demek ki bilinç de kendisinin değil ama kendisinde tecelli ediyor. Kendisinde görünür hâl alıyor.

     İşte bu tecelliler; kendisinde olmadığı hâlde kendisinde görülen vasıf ve nitelikler; tecellilerin asıl sahibini akla getiriyor. Nazara veriyor. Ki o Vâcibü’l-Vücûd’dur. Varlığı zorunlu ve kendinden olan Yüce Allah’tır.

     O halde zerre yani atom gücünü Allah’tan almakta, şuur ve bilinçli davranış hâli ona Allah vergisi olmaktadır.

     İşte atomlar bu durumlarıyla, varlığı zorunlu ve kendisinden olan Vâcibü’l-Vücûd Yüce Allah’ın varlığının var ve mevcut olduğuna kesin şekilde şahitlik ve tanıklık etmektedir.

     Demek ki, atomun acizliği ve cansız oluşu; Allah’ın varlığına ve birliğine iki doğru şahit sayılır.

     Yine atomun acizliğine rağmen çok güçlü görünüşü; cansızlığına karşın bilinçliymiş gibi hareket etmesi; atomun, Allah’ın var ve bir oluşuna iki sadık tanık hükmündedir.

X

     Zerre ve atomlar hareketlerinde genel düzen ve kanunlara uygun hareket eder.

     Her girdiği yerde ona mahsus, orayla ilgili nizam ve kanunlara riayet edip uyar.

     Her yerde kendi vatanı, kendi bölgesi gibi yerleşir.

     Oysa âciz ve güçsüzdür. Çünkü cansızdır. Canı yoktur. Ama güçlü gibi hareket ediyor. Canlı gibi bilinçli davranıyor. Bilerek giriyor. Girdiği yerde nereye yerleşeceğini, nereye ait olduğunu sanki biliyor, güya tanıyor.

     Bütün bunlar gösteriyor ki, atomda hiçbir güç yok. Güçlü değil. Ama kendisinde bir güç tecelli edip beliriyor.

     Bunun gibi atom canlı değil. Cansız. Cansız olanda ise ne hareket olur ne de bilinç. Ama atomda hareket de var. Bilinç de.

     Belli ki biri var ki atomu hareket ettiriyor.

     Biri var ki onu canlıymış gibi gösteriyor. Bilinçliymiş gibi hareket etmesini sağlıyor.

X

     İşte atomun bu vasıf ve nitelikleri; varlığı zorunlu ve kendinden olan Allah’ın vahdetine yani birliğine şahit ve tanıklık ediyor.

     O Allah ki, mülkün yani görünen maddî ve cismanî âlemin sahibidir.

     O Allah ki, melekûtun yani görünmeyen manevi âlemin de malikidir.

     İşte atomun bu nitelikleri O Yüce Zatın ehadiyetine / birliğine, her şeyde onu gösteren damga ve mührü olduğuna şâhit ve tanıklık eder.

     Allah’ın ehadiyeti ise, görünen mülk ve görünmeyen melekût âlemindeki her bir şey üzerinde; Allah’ın bir oluşunun nişan ve belirtisini nakşedip göstermesidir.

     Bu tecelli özellikle mülk âleminde zerre ve atomlarla gerçekleştiriliyor.

     Ne demiştik biraz önce

     Bu hakikati görünce

     Söylenip kendi kendimize

     Haktan bir büyük delil bize

     Yani zerre / atom kimin ise, gezdiği bütün yerler de onundur. Şayet atom ve girip çıktığı yerler aynı zatın değilse. İkisi arasında uyum olmaz. Uyumsuzluk baş gösterirdi.

     Nasıl ki kilit ve anahtar birbiriyle uyumludur. Çünkü ikisi de bir ustanın elinden çıkmıştır. Eğer ayrı kişilerce yapılmış olsaydı. Ne anahtar kilide ne de kilit anahtara uyardı! Yani uymazdı.

     Atomun her yere ve her şeye uyum göstermesi de bundandır.

     Unutmayalım ki, her şey “Heme Ost” değil; her şey “Heme ez Ost”tur. Yani her şey O değil ama her şey O’ndan. Yani Allah’tandır. 

Son yıllarda Cumhuriyet’e ve Atatürk’e saldırılar arttı. Arttıkça da Türk toplumu her zamankinden çok Cumhuriyet’e ve Atatürk’e sarıldı. Çünkü “Bir sisteme, dışarıdan bir etki geldiğinde sistem, etkiyi azaltacak yönde cevap verir.”di

Le Chateliere diye bilinen prensip, kimyanın en eğlenceli ilkelerinden biridir.  Anlatması isminden kolay.

Şöyle: Bir sisteme, dışarıdan bir etki geldiğinde sistem, etkiyi azaltacak yönde cevap verir.

En basiti, balon şişirmenizdir. İlk birkaç nefes kolaydır ama balon az şişince direnmeye başlar ve sizi zorlar. Daha işe yarar bir örnek vereyim. Bir şişedeki şekerli suyun üzerine gaz doldurun. Gazın bir kısmı suda çözünecektir. Çözünen gazla çözünmeyen dengededir. Şimdi sisteme baskı yapın- üzerindeki gazın basıncını arttırın. Sistem, bu basıncı azaltacak yönde değişir. Nasıl? Suda çözünen gaz miktarını arttırır. Üstteki gazı, dolayısıyla basıncı azaltmaya çalışır. İşte bütün gazlı içeceklerin sırrı bu Le Chateliere prensibindedir. Şişenin kapağı sıkı sıkı örtülüyken suyun üstündeki gazın basıncı yüksektir. Kapağı açtığınızda psssst… Basınç düşer ve sistem bu sefer basıncı arttıracak yönde cevap verir: İçindeki gazı çıkarır. Ben deneyi suyla anlattım. Ona biraz da şeker koyarsanız çocukluğumuzda sinemalarda içtiğimiz gazoz olur. Şimdi renklileri var.

Kime vurursanız o büyüyor

Son zamanlarda laiklik çok saldırıya uğradı. Daha muhafazakâr nesiller yetiştirme basıncı arttı. Toplum nasıl cevap verdi? Basıncı düşürecek yönde. Gençlerin laikliğe, sekülerliğe dört elle sarıldıklarını hatta tam ters yöne açıldıklarını gözlüyoruz. Birkaç yıl önce bir sempozyumda, “gençler arasında deizm artıyor” gibisinden bir laf edilmişti de bu haberi getirenin kafası vurulayazdı. Türkiye Ateistler derneği, birkaç yıl önce iktidara teşekkür etmiş, sayelerinde üye sayılarının ikiye katlandığını açıklamıştı.

Yine son yıllarda Cumhuriyet’e ve Atatürk’e saldırılar arttı. Türk toplumu her zamankinden çok Cumhuriyet’e ve Atatürk’e sarıldı. Bayramlarda, 10 Kasımlarda Anıtkabir ziyaretçi istatistiklerine bir bakın.

Ayağınızı kaldırdınız mı?

Burada yalnız Türk yok, şu var bu var, öteki var, 36, yok yok, 56 etnik grup var nutukları atıldı. Türkiye Cumhuriyeti’nin temelindeki milliyetçilik ayaklar altına alındı. Andımız kaldırıldı. Ne görelim! Herkesin kolunda, arabasında, Göktürk harfleriyle Türk yazıyor. İnsanlar yediden yetmişe elleriyle bozkurt işareti yapmada. Arabalarının camlarına K. Atatürk imzası vurulmuş.

Türk düşmanlarından rica etsem. Biraz daha azsalar. Burada hiç Türk yok, 256 etnik grup falan var deseler, Atsız’ın “Yüzde yüz Türk olduğun gün cihan senindir” hedefine varacağız.

Bundan on yıl mukaddem Hanefi Avcı, Haliç’te Yaşayan Simonlar diye bir kitap yazdı. Fetö’yü anlatıyordu. Hemen tezgâh kuruldu. Uygun savcı, hâkim ayarlandı ve Hanefi Avcı, “Devrimci Karargâh Davası“ndan içeri atıldı.

Benim asıl anlatmak istediğim şu. Kitap için “dokunan yanar” dendi. “Aman ha” dendi. Şimdi bakıyorum, kitap 22 baskı yapmış. Kitapyurdu.com’da görünen satış miktarı 16 360. Piyasayı bilenler bilir. Kitapyurdu’ndaki satış toplamın %3’ü ila %10’u arasındadır. Demek ki dokunanın yanacağı kitap çeyrek milyon okuyucuyu bulmuş. O günlerde kitabın pdf nüshası da İnternet’te dolaşmaya başlamıştı. Toplam okuyucu sayısı muhtemelen milyonu aşmıştır.

Eski günler bunlar… Milattan önce!

Kitabını okutmak için yazarı Silivri’ye gönderin

Hanefî Avcı’yı neden hatırladım? Yazarın evi basılıp yazarın tutuklanmasıyla kitabının satışının artması ilişkisinden.

Yeniçağ’dan Murat Ağırel’in Sarmal diye bir kitabı var. Evi sabah 4:30’da basıldı. Ağırel tutuklandı. Bir bildikleri vardır diyelim polisimizle savcımızın. Yalnız evi bilmiyorlarmış. Kayınvalidesinin evini basmışlar. Kayınvalidesi kaçamamış tabi!

Hanefi Avcı cemaatlerin devlete sızıp hâkim olmasını anlatıyordu. Onun için hedefti. Ağırel’in de bir kitabı var. Acaba neyi anlatıyor? Ağırel Fetö’yü anlatamaz Fetö bitti, değil mi? Vakalar arasında da bir benzerlik yok. Değil mi? Hem Ağırel’in simonları Haliç’te değil, Boğaziçi’nde. Benzerlik yok deyin de rahatlayayım lütfen!

Ama bir benzerlik var. Benzerlik Ağırel’in kitabının satışında. Hemen ben de ısmarladım. Ismarlarken de Kitap Yurdu’ndaki satışa baktım: 2540. Ve 6. basım. Kitap çıkalı bir ay olmuş.  Demek ki bir ayda 30 000 – 100 000 arası toplam satışı var.

Standart sıcaklık ve basınçta böyle bir kitap bir ayda değil on yılda o kadar satamazdı. Le Chateliere prensibi iş başında!

               Yunanistan sınırını geçerek Avrupa’ya ulaşmaya çalışan göçmenlere yönelik Yunan güvenlik güçlerinin insanlık dışı uygulamaları; korona virüsünün ülkemizde de görülmesinin ardından gündemin arka sıralarına düşse de, hız kesmeden devam ediyor.

              Ülkelerinde yaşanan savaş ve terör olayları nedeniyle Türkiye’ye sığınan milyonlarca mültecinin Türkiye’nin sınır kapılarını açmasıyla başlayan ve yüzbinlerce göçmenin Avrupa’ya geçmek için geldikleri Yunanistan’la aramızdaki kara – deniz sınırları boyunca yaşananlar; son yüzyılın yüz karası olarak ve gerçekten de insani boyutları giderek kötüleşen bir trajediye dönüşmüş durumda.

             Ülkelerindeki savaş ortamından kaçarak Türkiye’ye sığınan milyonlarca insanın AB ülkelerine geçebilme hayallerini gerçekleştirebilmek için Yunan sınırında yaşadıkları insanlık dışı olayları üzülerek izliyoruz.

             Bu insanlara yıllardır bakan, onlara kucak açan, barınma sağlayan, her türlü insani ihtiyaçlarını karşılayan ülkemizin, artık böylesine ağır bir yükü kaldıracak durumunu çoktan aşınca sınır kapılarını açması;  bu insanlar için:  ‘’Sen bunları ülkende tut sana milyarlarca avro yardım edeceğiz’’ sözü veren ancak bu sözünü tutmayan AB’ye verilen en çarpıcı ders olacak niteliktedir.

            Evet, sınırlarımızın açılmasıyla birlikte on binlerce göçmenin Avrupa ülkelerine gidebilmek adına verdikleri mücadele, Yunanistan’la aramızdaki deniz ve kara sınırlarımız boyunca devam ediyor.

             Deniz yoluyla Yunanistan’ın kontrolünde olan Ege adalarına geçmek için lastik botlarla denize açılanlara, bu botları batırarak içindeki insanları ölüme terk etmeleri alçaklığını yapan Yunan devriye botlarının görüntülerini televizyonlardan izlerken, denize düşen çocukların çaresizliğini gördüğümüzde içimiz burkuluyor, insanlığımızdan utanıyoruz…

             Bu mücadelenin karada yaşanan insanlık dışı uygulamalarına her geçen gün yeni bir Yunan zulmü daha ekleniyor.

            Bu sürecin başlamasıyla birlikte Yunan güvenlik güçlerinin bu çaresiz insanların üzerine karada ses, sis, biber gazı bombalarını atmaları yetmezmiş gibi, Yunan askerlerinin hedef gözetmeksizin insanlar üzerine ateş açması, gerçek mermiler kullanması, bunun sonucunda bugüne değin 4 göçmenin hayatını kaybetmesi, Yunanistan’ın tarih boyunca yaptıkları türlü mezalimleri bir kez daha gözler önüne sermiştir.

            Balkan savaşlarında, Girit’te, İstiklal savaşımız boyunca Yunan askerlerinin yurdumuzda yapmış olduğu onca katliamı, yakın tarihimizde Kıbrıs’ta insanlarımıza uyguladıkları zulmü hatırladığımızda; bugün Yunan sınırında göçmenlere uygulanan zulmün, çağımızın en korkunç salgın hastalığı olarak adlandırılan ‘’Korona Virüsünden’’ de beter olduğu görülmektedir.

           Yunanistan’ın sınırını geçmek isteyen sığınmacılara karşı yapmış olduğu insanlık dışı muameleler yukarıda sıraladıklarımla da kalmamıştır!

           Bir şekilde Yunan sınırını geçmeyi başaran sığınmacılar için Yunan hükümeti hiçbir hukuki gerekçesi olmadan bu insanlar için gizli bir toplanma merkezi oluşturduğu haberi; ‘’Amerikan New York Times’’ gazetesinde ‘’Yunanlıların sığınmacılar için gizli yeri: Hayvanlar gibiyiz’’ başlığı ile çıkınca, insanın bu uygulamalara isyan edesi geliyor, bu kadarına da pes dedirtiyor.

           Sınırı geçenleri yakalayan Yunan resmi makamlarının, bu insanların üzerindeki elbiseleri dâhil bütün varlıklarını gasp ettiği, onları döverek, neredeyse çırılçıplak Türkiye’ye geri gönderdiği örnek vakalarla biliniyordu.  

           Ancak ‘’New York Times’’ da çıkan bu haberde olduğu gibi bu çaresiz insanları adeta bir ‘’Nazi Kampına’’ benzer bir yerde topladıkları haberi ilk kez ortaya çıkmış oldu…

          Pekiyi, insan hakları, kişi hakları, demokrasi, hukuk dendiğinde mangalda kül bırakmayan Avrupa Birliği, İnsan Hakları Örgütleri gibi insanlık havarilerinin gözleri önünde cereyan eden bu insanlık dışı olaylar karşısında bu iki yüz yüzlülerden hiç ses var mı?

         Tam tersine bu utanmazlar sürüsünden, özellikle de AB’den aman bu göçmenleri sınırlarından geçirme diyerek Yunanistan’a maddi ve manevi tam destek, ülkemize de sınırlarını kapat diye baskı var!

         Aslında bu çaresiz insanlar çok bir şey istemiyor!

          Emperyalist emelleri uğruna Orta Doğu’yu paramparça eden ABD’nin yanında yer alan İngiltere başta olmak üzere, o sürece destek veren diğer Avrupa ülkelerinden sadece ellerinden alınan yaşam geleceklerini geri istiyorlar.    

        Yıllar önce sığınmacıların ülkelerini paramparça ederek o coğrafyada çıkardıkları savaş ortamından kaçarak hayata tutunmaya çalışan bu insanların istedikleri tek bir şey var, hayata yeniden tutunmak.

         Milyonlarca insanın ülkesini yerle bir eden Amerika’nın o süreçte yaratmış olduğu zulüm ortamını sessizce seyredenler, sizce bu insanlara yeni bir yaşam hakkı tanırlar mı?

        Hele ki, ne ABD’nin, ne de AB ülkelerinin, İnsan Hakları Örgütlerinin bu insanlık dramını sessiz sedasız, umursamazca seyretmelerini gördükten sonra;  Yunanistan’daki yetkililere söylenecek tek bir şey kalıyor:

        Bu çaresiz insanlara uyguladığınız zulüm, dünya var oldukça alnınızda kara bir leke olarak kalacaktır.

       Bundan böyle ‘’Denize düşen Yunan’a değil, yılana sarılsa’’ daha iyi olacaktır…

12 Mart 2020, Mehmet Âkif Ersoy’un  “İstiklâl Marşı”nın TBMM tarafından “Millî Marş” olarak kabulünün 99. Yıldönümüdür. Bu vesileyle millî şairimizin İstiklâl Marşı’na niçin “Korkma!” hitabıyla başladığının hikâyesini anlatacağım.

Osmanlı Devleti, 1911 Trablusgarp Savaşı’nı, 1912-1913 I. ve II. Balkan Savaşlarını kaybetti. Balkanlarda bir Türkiye’den büyük toprak kaybettik. 1914-1918 arasındaki I. Dünya Savaşında Süveyş Kanalı’nda, Filistin’de, Ortadoğu’da, Sarıkamış’ta, Galiçya’da ve Çanakkale’de savaştık. Vatanın son direnme noktası Çanakkale’de hem deniz, hem kara savaşlarında, dönemin en modern silahlı düşmanı yendik.  Ve savaş araçlarına sahip düşmanlarını yendik. Fakat bu savaşın sonunda müttefikimiz olan Almanlar ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yenilince biz de yenik sayıldık. 

I.   Dünya Savaşı sonunda yenik sayılarak, ordusu dağıtılan ve ülkesi düşman ordularınca işgal edilen Türk milleti, büyük bir korku içindedir. Bu, hürriyet ve istiklâlini kaybetme, esarete mahkûm olma korkusudur. Vatanı ile bayrağı ile ve devleti ile tarih sahnesinden silinme, yabancı devletlerin boyunduruğuna girme korkusudur. İşte Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları, böyle bir atmosferde 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkarak İstiklâl Savaşı’nın meşalesini yakmışlardır.

“Ya istiklâl, ya ölüm!” parolasıyla yola çıkan Kuvva-yı Milliyeciler, binlerce sıkıntı ve imkânsızlık içinde, bir taraftan yeniden millî bir ordu kurmaya çalışırken, bir taraftan da milleti içinde bulunduğu korku ve umutsuzluk psikolojisinden kurtarmaya çalışıyorlardı. Mücadeleye başlamanın ve başarmanın ilk şartı, özgüven ve moral güçtü. Fakat o anda orduları dağıtılan, toprakları işgal edilen ve yönetimi tutsak alınan bir ülkenin vatandaşlarında moral güç çok zayıftı, maneviyat çok bozuktu. 

Savaşacağımız düşman hem sayıca, hem de silahça bizden çok üstündü. Karşımızda dünyanın en zengin ve teknolojisi gelişmiş devletlerinin orduları ve onların desteklediği Yunan orduları vardı. İşte İstiklâl Savaşı böyle bir atmosferde başladı. Milletin ve ordunun acilen maneviyatını yükseltecek bir güce ihtiyacı vardı. İstiklâl Marşı yazılması, böyle bir ihtiyaçtan doğdu. 

Bu amaçla açılan “Millî Marş Yazma Yarışması”’na 724 şair katıldı, ama hiç birinin şiiri millî marş olmaya layık görülmedi. Bu yarışmaya, kazananına maddi ödül verileceği için İstiklâl Savaşının manevi komutanlarından Mehmet Akif Ersoy katılmamıştı. Maarif Vekili Hamdullah Suphi Tanrıöver vasıtasıyla, maddi ödülü istediği kuruma bağışlama şartıyla, İstiklâl Marşı yazması için kendisine rica edildi. İşte Âkif, İstiklâl Marşı’nı yazma görevini böyle bir ortamda üstlendi. Taceddin Dergâhı’nın manevi ikliminde yazdığı millî marşımıza, milletimizin ve ordumuzun ihtiyacı olan manevi gücünü artıracak bir sözcükle başlaması gerekiyordu.

Bundan sonrasını millî şairimiz Akif, yakın arkadaşı Eşref Edib’e şöyle anlatıyor: “İstiklâl Marşı’nı yazma görevini üstlendikten sonra boş odaya girdiğimde, benim bugünkü sıkışıklığımı bir Müslüman daha yaşadı mı diye düşündüm. Ülkenin her yanı düşmanla boğuşuyor diye düşünürken, Peygamber Efendimizin, Hz. Ebubekir’le Mekke’den Medine’ye Hicreti’ni hatırladım. Ebu Cehil’in yanında binlerce insan vardı. Sevr Mağarası’na sığındıklarında, Ebubekir’in endişelendiğini fark edince, Peygamber Efendimizin  “Korkma Ebubekir, Allah bizimledir!” deyişini hatırladım. Peygamberimizin daha büyük bir zorlukta teslim olmayışı aklıma geldi ve marşı yazmaya ‘Korkma!’ diyerek başladım.”

Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

 Unutmayın, ”Allah bir kapıyı kaparsa, bin kapıyı açar”  diyen bir Peygamberin ümmetiyiz.

Mevlâna diyor ki: ”Güçlük kolaylıkla beraberdir, kendine gel, ümidi bırakma! Akıllı insan bilir ki, ölümün arkasında bile daha güçlü bir hayat beklemektedir”. Biz de 2020’nin bir umut yılı olması dileğiyle diyoruz ki: “Korkma!  Hayatta korkulacak tek şey, korkunun ta kendisidir. Onu yenersen, kurtulacaksın. Başarmak için yeniden ayağa kalkıp, ümidimizi parlatıp heyecanımızı uyandıralım ve başarmaya inanalım.”

Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…

Kim bilir, belki yarın… belki yarından da yakın.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.

Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:

Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;

Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl!

Üç farklı döneme göre Türk ekonomisinin; büyüme oranları, GSYH rakamları ve cari açık miktarlarının mukayese edilmesi.

Türk Ekonomisinin son 40 yılını teşkil eden dönemleri mukayese etmeden önce 1983 yılına kadar olan dönemlere ait büyüme rakamlarını özet halinde vermek suretiyle, esas olarak 1983 ve sonrasını karşılaştırmalı olarak inceleyecek olursak;

1924-1938 arası Atatürk döneminde Türkiye ekonomisinin ortalama yıllık kalkınma hızının %7,39 olduğunu,

1939-1949 arası İnönü döneminde ortalama yıllık büyüme oranının %0,50 olduğunu,

1950-1960 arası DP döneminde ortalama yıllık kalkınma hızının %5,93 olduğunu,

1961-1964 arası ara dönem hükümetlerinde yıllık büyüme ortalamasının %5,45 olduğunu,

1965-1971 arası AP döneminde yıllık ortalama büyüme hızının %5,76 olduğunu,

1972-1983 arası koalisyonlar ve 12 Eylül darbe döneminde ise %3,73 oranında ortalama büyüme sağlandığını tespit ederek, asıl inceleme konumuz olan 1983-2020 arası döneme gelecek olursak;

1984-1991 ANAP DÖNEMİ:

Yıllar: Büy. oranı: GSYH/Mil $ Cari Açık/ Milyar $

1984 %7,11 60 (-) 1,439

1985 %4,30 69 (-) 1,013

1986 %6,76 75 (-) 1,465

1987 %9,81 86 (-) 0,806

1988 %1,45 91 (+) 1,596

1989 %1,63 108 (+) 0,938

1990 %9,37 152 (-) 2,625

1991 %0,35 152 (+) 0,250

Ortalama %5,04 (-) 4,564 Milyar $

1992-2002 KOALİSYONLAR DÖNEMİ:

Yıllar: Büy. oranı: GSYH/Mil $ Cari Açık/Milyar $

1992 %6,40 160 (-) 0,974

1993 %8,14 182 (-) 6,433

1994 %(-)6,08 131 (+) 2,631

1995 %7,95 172 (-) 2,339

1996 %7,12 185 (-)2,437

1997 %8,29 191 (-)2,638

1998 %3,86 271 (-)2.000

1999 %(-)6,08 248 (-)0,925

2000 %6,34 265 (-)9,920

2001 %(-)9,54 197 (+)3,760

2002 %7,94 238 (-)0,626

0rtalama %3,12 (-) 21,904 milyar $

2003-2019 AKP DÖNEMİ:

Yıllar: Büy. oranı: GSYH/Mil $ Cari Açık/Milyar $

2003 %5,87 312 (-) 7,554

2004 %9,86 404 (-)14,198

2005 %7,64 499 (-)20,988

2006 %5,97 548 (-)31,168

2007 %5,03 677 (-)36,949

2008 %0,85 663 (-)39,425

2009 %(-)4,70 645 (-)11,358

2010 %8,49 748 (-)44,616

2011 %11,11 730 (-)74,402

2012 %4,79 877 (-)47,963

2013 %8,49 951 (-)63,642

2014 %5,17 934 (-)43,610

2015 %6.09 855 (-)32,145

2016 %3,18 861 (-)33,139

2017 %7,47 851 (-)47,347

2018 %2,83 784 (-)27,158

2019 %0,9 753 (+)1,600

17 Yıllık Ortalama %5,23 (-) 574,062 milyar $

* 8 YILLIK ANAP DÖNEMİNDE CARİ AÇIK TOPLAMI SADECE 4,564 MİLYAR $ OLMUŞTUR. YANİ GSYH’NIN ANCAK %0,57 ORANINDA CARİ AÇIK VERİLMİŞTİR.

* 8 YILLIK ANAP DÖNEMİNDE ORTALAMA YILLIK BÜYÜME ORANI; %5,04 OLMUŞTUR.

* 11 YILLIK KOALİSYONLAR DÖNEMİNDE CARİ AÇIK TOPLAMI: 21,904 $ MİLYAR $ OLMUŞTUR. YANİ BU DÖNEMDE GSYH’NIN %1,02 ORANINDA CARİ AÇIK VERİLMİŞTİR.

* 11 YILLIK KOALİSYONLAR DÖNEMİNDE ORTALAMA YILLIK BÜYÜME ORANI; %3,12 OLMUŞTUR.

* 17 YILLIK AKP DÖNEMİ CARİ AÇIK TOPLAMI: 574,062 MİLYAR $ OLMUŞTUR. YANİ GSYH’NIN %4,75 ORANINDA CARİ AÇIK VERİLEREK BU ALANDA REKOR KIRILMIŞTIR.

* 17 YILLIK AKP DÖNEMİNDE ORTALAMA YILLIK BÜYÜME ORANI İSE; %5,23 OLMUŞTUR.

Bu rakamlardan anlaşılması gereken tek ve en önemli tespit; AKP ÖNCESİ CUMHURİYET HÜKÜMETLERİNİN, ülkenin ve milletin öz kaynaklarıyla ekonomik büyüme ve kalkınmayı sağlamaya çalıştıklarıdır.

AKP döneminde sağlanan büyüme rakamlarının ise, bütünüyle “cari açık, dış borçlanma ve tüketime dayalı” olduğu gün gibi ortada olduğu gibi, MALİYE POLİTİKASI OLARAK DA VERGİ GELİRLERİ artışı bütünüyle ithalat artışına bağlanmıştır…

Nitekim Maliye Bakanlığı Bütçe Kontrol Genel Müdürlüğü’nün internet sayfasındaki veriler incelendiğinde görüleceği üzere; “VERGİ GELİRLERİNİN BÜTÇE HARCAMALARINI %80 ORANINDA KARŞILADIĞI” yıllara bakıldığında, bu yıllar cari açığın GSYH’ya oranının %5’in üstüne çıktığı yıllardır. Mesela cari açık vermediğimiz bir yıl olan 2019 yılında bu oran %67’ye düşmüştür.

AKP hükümetleri 2003’de %60 olan ve 2004 yıllında ise %66,4 olan bu oranları, ithalatı ve cari açığı patlatarak tedricen %74’den başlayarak %80,7’lere kadar çıkarırken, verginin kaynağı asla ve kat’a üretim ve kazanç olmamış, harcama ve tüketim üzerinden vergi toplamışlardır.

Görüldüğü üzere; AKP dönemini tanımlamak istersek, DÜŞÜK KURA DAYALI İTHALAT, CARİ AÇIK, TÜKETİM, DIŞ BORÇ VE HARCAMA ÜZERİNDEN VERGİ TOPLANAN MALİYE POLİTİKASI VE BÜTÇE GELİRLERİNİN %6,5’UNUN SOSYAL YARDIM ADI ALTINDA SEÇMENİ REHİN ALMAK İÇİN KULLANILDIĞI, GERİ KALAN KAYNAKLARIN İSE YANDAŞLARA AKTARILDIĞI BİR YANAŞMA EKONOMİSİDİR.

Aynı şekilde yukarıda verdiğimiz “BÜYÜME” oranlarının hesaplanmasında “Hane halkları özel tüketim harcamalarının” büyüme rakamlarını yaklaşık %65 oranında etkilediğini de vurgularsak, bu tablolar daha da anlamlı hâle gelecektir.

Bu vesileyle GSYH rakamları hesaplanma yönteminin AKP döneminde iki defa değiştirilerek, kağıt üzerinde tam 265,8 milyar $ artırıldığını da ifade etmeliyiz…

Bütün bu verilerle birlikte sorulması gereken soru ise; “peki biz bu döviz cinsinden cari açığı nasıl finanse ettik” şeklinde olmalıdır.

Bu sorunun cevabı; 62 milyar $’lık kamuya ait kurumları özelleştirdik, 467 milyar $ dış borç aldık ve başta bankacılık olmak üzere özel sektöre ait varlıkların bir kısmını da sattık…

Bu dönemde Türk ekonomisi olarak tam 177 milyar $ dış borç faizi ödedik.

Yine merkezi hükümet borçları için bu dönemde 69 milyar $ ve 735 milyar TL faiz ödedik…

     Her bir atom öyle bir sanatlı nakış ve işleme ortaya koyarak işler ki, ya bir atom bütün atomlarla bilinçli bir ilişki içindedir. Ya da bir atom her bir atoma hem hâkim / hükmedicidir. Hem de o atom her bir atomun mahkûmudur.

     Oysa “İki zıddın birleşmesi mümkün değildir.” şeklinde kesin bir kaide ve kural vardır.

     Nitekim bir yer ya aydınlıktır, ya da karanlık. Aydınlıksa karanlık yoktur. Karanlıksa aydınlık değildir.

     Kaldı ki bir şeyin hem hâkim, hem mahkûm olması da mümkün değildir.

     Çünkü bu; iki zıttın bir arada bulunması demektir. Ki hiç olası değildir.

     Zira Sn. İsmail Mutlu’nun da belirttiği gibi, bir şey sınırsız derecede emir altında bir varlıksa; dönüp kendisine emir verene, mutlak emredici olması imkânsızdır. Diğer bir ifadeyle, sınırsız âmir olan, emir verdiği varlıktan emir alamaz.

     Şayet atom böyle işler başarıyorsa; öyleyse o atomu, o hayret verici san’atlı nakşı, o hikmetli nakışlı sanatı bilir. Her şeyi icat eder, yaratır kabul etmeliyiz!

     Bu ise binler defa imkânsız ve hiç olası değildir.

     Öyleyse atom olsa olsa, Hakîm olan bir Sâni’in, her şeyi hikmetle ve sanatla yapan Allah’ın kader kanunu ve kudret kaleminden çıkan harekete memur ve bununla görevli birer noktadır.

     Nasıl ki meselâ Ayasofya kubbesindeki taşlar, eğer mimarının emrine ve sanatına uymazlarsa; her bir taşı; Mimar Sinan gibi dülgerlik sanatında bir maharet, beceri ve hüneri var diye kabul etmemiz gerekir.

     Ayrıca her bir taşı diğer taşlara hem mahkûm, hem hâkim / hükmedici olarak görmemiz lâzım gelir.

     Yani “Geliniz, düşmemek için baş başa vereceğiz!” diye bir hüküm sahibi olmaları icap eder.

     Aynen bunun gibi, binler defa Ayasofya kubbesinden daha san’atlı, daha hayret verici ve gayeli olan ve birer sanat eseri sayılan varlıklardaki atomlar; Kâinat Ustası’nın emrine uymazlarsa; bu takdirde atomların her birine Kâinatı ve her şeyi mükemmel bir san’atla yaratan Allahın vasıf ve nitelikleri kadar mükemmellik sıfatları verilmesi lâzım gelir.

X

     Zındık / dinsiz, maddiyyun / materyalist / her şeyi maddeye bağlayan kimseler; Allahı veya O’nun bildirdiği kesin olan şeylerden herhangi birini inkâr edenler yani kâfirler; Vücûdu Vâcib, Varlığı Zorunlu ve kendinden olan Allah’ı kabul etmiyorlar!

     Bu yüzden atomlar sayısınca bâtıl / yalan ve sahte ilâh ve tanrıları kabul etmek zorunda kalıyorlar!

     Çünkü tuttukları yol; onları buna mecbur ediyor.

     Tuttukları usul ve metod; onları bu hususta çaresiz kılıyor.

     İşte bu konuda inkârcı ve inanmayan ne kadar filozof ve felsefeci varsa; bilgin de olsalar, aslında çok büyük bir cehalet içinde olup; birer kara cahildirler.

X

     Atom bilinci insanı insan eder

     Bilinçsiz insan Allah’ı nisyan eder

     Atom bilinci açar insana geniş bir yol

     Sakın geri kalma sen de hemen içinde ol

     Deme sakın bunları acaba bilsek ne

     Deme sakın bunları sanki bilmesek ne

     Çünkü biri ediyor insanı âlim

     Öteki yol açıyor olmaya zalim

İdlip gündemi iki haftadır siyasî gündemimizdeydi, spor ve magazinden sonra. 55 şehidi içimize ve 70’e yakın, uzuvları parçalanarak yaralanan gazimizi de sessizliğe gömdükten sonra Moskova Antlaşması’yla geri çekildik. Çekilecektiysek niye büyük kayıplar vermeden başta çekilmedik? Rejim’le o kadar savaştıktan sonra “Rejim” diyegeldiğimiz Suriye Yönetimi’nin koordinatörü Putin’i ve Rus Heyeti’ni niye dinledik, şartlarını niye kabul ettik? Hem “Çekilin aradan, bizi Rejim’le başbaşa bırakın!” sözünü hem “Anlaşmayla ilgili Esad’ı bilgilendirdiniz mi?” sözünü 24 ya da 48 saat arayla nasıl söyleyebildik?

Geçen hafta “Ah ‘Benim Yalnız ve Güzel’ Askerim” başlıklı bir yazıyı 2 yıl sonra ve başına da “ah” ekleyerek yayınlamıştık. O nidâyı uzatmak istiyorum; aaaahhh!

29 Şubat günü 33 şehitten haberdar olunca aklıma Falih Rıfkı’nın “Zeytindağı” adlı eserinde geçen “Benim Ahmed’imi gördün mü?” anekdotu gelmişti. Popüler Çanakkale kitaplarının bazılarında yarısı yer alır, yani “Hiç birimiz Ahmed’ini görmedik. Fakat Ahmed’in her şeyi gördü” kısmına kadar. Hem içimden geçeni hem kalan kısmını Av. Gürkan Uysal kardeşim Kocaeli Aydınlar Ocağı sitesindeki 29.02.2020 tarihli yazısında çok güzel anlatmış. Yüzyılın muhasebesini yapan Gürkan Uysal, Falih Rıfkı’nın bir asır önceki “Fakat biz Ahmed’i kumarda kaybettik!” teşhisini bir asır sonraki kendi “Türkiye’yi idare edenler, Ahmetlerin hayatlarını sürdükleri bir kumar oynadılar ve biz yüzlerce Ahmet’i bu kumarda kaybettik!” teşhisiyle tevhit etmiş. Allah razı olsun, yüreğimize su serpti ama yüreğimiz hâlâ soğumuş değil.

Meraklısı ve dertli-kederlisiyle paylaşmak istediğim bir kaynak var: AHMED CEMAL PAŞA (1872–1922) ASKERİ VE SİYASİ HAYATI; Süleyman Demirel Üniversitesi’nden Nevzat Artuç’un 456 sayfalık Doktora çalışması, 2005 Isparta tarihli. Orda İttihat ve Terakki’nin 3 önemli isminden Cemal Paşa’ya ki I. Dünya Savaşı’nın dörtte üçünde Suriye – Filistin – Kanal (Sîna) ve Hicaz Cephelerinin kumandanıdır; savaşa neden girdiğimizle alâkalı iki