İYİ Partinin,
daha çok aydınlanmacı ve ulusalcı tavrıyla, kendi ayakları üzerinde durmasını
ve yükselmesini savunan bir yurttaş olarak, Sn. Akşener’in,

en net bir
şekilde, HDP yi PKK ile birlikte konumlandırması beni oldukça sevindirmişti.

Arkasından Sn.
Akşener,   “Memleket Masası” önerisini,
kamuoyuna sundu.

Aslında bu, gerçekten
memleket hayrına olarak, siyaseten reddedilmesi çok zor bir öneriydi ve
iktidarı sıkıştırmıştı.

İşte tam bu
sırada, Sırrı Süreyya Önder; bir takım iddialarda bulundu.
Ben bunu Sırrı Süreyya Önder üzerinden tartışmak isterim.

Kendisi, her
kalkışmayı devrim sanan bir devrim budalası ya, bu yolda, kendisine verilen
tarihi bir rolde, bir oyuncu olarak, kendisini PKK’nın tarihini yazıyor sanıyor
ve herkes kendine hayran, kibir kibir dolaşıyor ya.

Bu tarihi
yolda, legal üs HDP nin karizması çizilince, 
fena halde, şöyle bir fırça yedi her halde.

“Oğlum Sırrı,
noluyo, sana bahşedilen bu tarihi rolün kıymetini bil ve hemen yönetmenliğe
geç, yaz bir senaryo, hem bizi rahatlat, hem de MASA yı dağıt, hadi oğlum benim”

Bunları şundan
yazdım. Sırrı Süreyya Önder’e hiç saygı duymuyorum. Niye;

Vaktiyle bir
tarihte, kendileri, çok önemli bir mekânda, çok önemli bir kişinin, “siz
Türk değil misiniz” sorusu üzerine, yılışarak, “Türküm ama tedavi
oluyorum” yanıtını vermişti. Karşılığını da soranın gülümsemesiyle
almıştı. Bunu biliyordu, yoksa bu yanıtı veremezdi.

Ve iktidardan,
sonra hediye çekine dönüşecek puanını almıştı.

Ben ise,
çüşşşşş, yuuuuuuuuh, demiştim.
Çünkü bana göre, bir insan sadece kendinden utanır ve hiç bir normal akıl ve
ahlak, bu yanıtı veremez. Bu net olarak bir ahlâki yoksunluktur.
Ey, Adıyamanlı Türkmen kökenli hemi de İstanbullu,
Sırrı Süreyya Önder, Senin Kürt lehçen, bizim İzmir, Egede yaşayan tanıdığım Kürt
kökenli arkadaşlarımda bile yok.

Bu nasıl iş yahu? Bir insan
bu kadar da “kopyala yapıştır” olur mu?

O yüzden bu iddian bana “yellen,
yellen ipe diz” geliyor.

Kesin İnançlılar’da Eric Hoffer’in sözünü tekrarlayayım:
Allah’sız hareket olur ama şeytansız hareket olmaz. Komünizm Allah’sızdı. Ama
kapitalistler ve emperyalistler diye bir değil, iki şeytanı vardı ve ikisine
birden Faşist derlerdi.

Düşman lazım. Hedefe konacak, taşlanacak şeytan lazım. Yoksa
insanlar bizi dinlemeyecek. Dinlememekle kalsalar neyse, ters giden işleri de
bizden bilecekler. Hâlbuki bir düşman, ne olur, hiç olmazsa bir tanecik düşman
bulsak! Ben yapmadım, o yaptı der, rahatlarız.

Bulur gibi de olduk. Virüsün Rockefeller’in parasıyla Çin’in
Wuhan’ında imal edildiği yazıldı muhafazakâr basınımızda. Hatta polisin, Rockefeller’in
adamlarını dünya çapında “aldığı“nı da yazdık. Yani tutuklandığını.
Fakat yemediler. Hâlbuki iyi numaraydı. Bir vuruşta hem Çin, hem Rockefeller,
hem doğu, hem batı halloluyordu. Ne oldu bilmiyorum? Bizim Çin Teali Cemiyeti
müdahale mi etti? Hani Doğu Türkistan’daki Uygurların dünyanın en mutlu
Uygurlarıdır, 1 ilâ 3 milyon Uygur’un bedava yatılı kolejlere gönderildikleri
için ne kadar teşekkür etseler azdır diye yazan arkadaşlar.

Rockefeller olmadı Bill Gates verelim

Rockefeller ile Çin tutmayınca başka bir hedef bulduk.
Virüsü Bill Gates imal etmiş. Ve ortalıkta gizli videolar dolaşmaya başladı.
Gates, bilmem kaç yıl önce büyük bir salgından bahsediyor. Ne salgınından,
“Korona Virüsü salgınından!” Bu da mı gol değil?

Benim yakın dostlarım bile bana videoyu göndermeye,
paylaşmaya başladı. Dilim döndüğünce anlattım, şu anda boğuştuğumuz virüs yeni
ama Korona Virüsü eski. SARS, MERS ve daha en az dört cinsi var. COVID-19
yedincisi galiba. SARS ve MERS daha öldürücüydü ama şimdiki kadar bulaşıcı değildi.
Korona, yani “Taç” virüsün cins ismi. Elektron mikroskopta ilk poz verdiği
zaman- eski elektron mikroskoplarda- taca benzetmişler. Şimdi daha iyi elektron
mikroskoplarımız var ve aslında eski fotoğrafların belden yukarısını
gösterdiğini, muhteremin aslında eski model deniz mayınına benzediğini biliyor
ve her yere öyle resmediyoruz. Gates’in bahsettiği de muhtemel bir yeni Korona
mütasyonu salgını. Ve dediği gibi de oldu. Uzak görüşlü adam. Uzak görüşlü
olmasa sıfırdan dünyanın en büyük şirketi olmaya şu kadar yılda erişir miydi?
Beş yıl önce Gates şöyle diyor: “Önümüzdeki yirmi yılda, bir sebepten on
milyon insan ölecekse, o sebep muhtemelen buna benzemeyecek. Buna benzeyecek.”
Birinci “buna“da perdeye atom bombasının mantar bulutu yansıyor. İkinci
“buna“da kocaman bir Korona Virüsü görüntüsü. Bu çok gizli konuşma TED
konuşmalarında yapılmış, milyonlarca kişi izlemiş ve hâlâ YouTube’da
duruyor: https://youtu.be/6Af6b_wyiwI

CIA sağolsun, bize iç yazışmalarını CC’ler.

Madem gerçek böyle, virüsü Rockefeller çıkardı, Gates
çıkardı, CIA, MOSSAD, FSB (KGB’yi devralan firma), MSS (Çin’inki) çıkardı
diyenler niçin yılmadan öyle demeye devam ediyorlar? Çünkü dünyada insanları
harekete geçirmede nefret kadar kuvvetli bir duygu yoktur. Bir şeytan
yaratabilirseniz, rahatlarsınız ve arkanızdaki aptallar birlik ve beraberlik
içinde sımsıkı birbirlerine ve size kenetlenir ve şeytanın üzerine
yürürler. Kesin İnançlılar‘da Eric Hoffer’in sözünü
tekrarlayayım: Allah’sız hareket olur ama şeytansız hareket olmaz. Komünizm
Allah’sızdı. Ama kapitalistler ve emperyalistler diye bir değil, iki şeytanı
vardı ve ikisine birden Faşist derlerdi. Nazizm belki tam Allah’sız değildi ama
çok Allah’lı da değildi. Fakat onun da kapı gibi şeytanı vardı: Yahudiler.

Bir an durup sorulmaz mı, yahu bu CIA, MOSSAD ve diğerleri
bizim büyüklerimize, kanaat önderlerimize gizli yazışmalarının birer kopyasını
mı gönderiyor? Sormazlar. Çünkü sormaya vakitler yoktur. Nefret edilecek,
taşlanacak bunca şeytan dururken akılla, gerçekle oyalanılmaz. Gerçeklerle
kafamızı karıştırmayın.

Gerçek ceketini giyene kadar yalan dünyayı dolaşır diye bir
söz vardır. Şimdi sosyal medyadan toplanan bilgiler bunu tasdik ediyor. Tekrar
edeyim: En çok paylaşılan ve en hızlı yayılan paylaşımlar nefret, düşmanlık
paylaşımlarıymış.

Shakespeare ile Atsız

Bugün, yarın, evinizdeki ekranda, size nefret hedefleri
gösteren; düşmanlara, şeytanlara hakaretler yağdıran birini görürseniz, William
Shakespeare’nin Macbeth’indeki şu satırları hatırlayınız:

Sön, kısa mum, sön!
Hayat yürüyen bir gölge, kötü bir oyuncu
Sahnede kibirle mızmızlayıp saatini dolduruyor.
Sonra da ebediyen susacak,
Bir ahmağın anlattığı, ses ve öfke dolu anlamsız hikâye.

Gereğinden fazla anlam yüklemeye çalışmayın. Çünkü anlamı
yok.

Bugün 3 Mayıs, Türkçüler günü. Yukardaki Shakespear ile
Atsız’ın şu dörtlüğünü alt alta yazıp ben de sahneyi terk edeyim:

Beşeriyyet denilen fertlerde
Var mıdır olmayan ahmak ve alık
Bu hayat sanki salaş bir sahne
Ve piyes maskaralık, maskaralık

(Alıntı: Milli Düşünce Merkezi)

“Yol kenarında Selvi
olamazsan, Sazlıkta bir saz ol. Ama sazların en yücesi sen ol!

Dayım, hangi konuda olursa olsun
kesinlikle aza kanaat etmezdi. Görevi icabı ata binmek zorundaydı ve
emsallerinin içinde en iyi ata o biner, en iyi elbiseyi o giyerdi. Eğitim
konusunda da öyleydi. Her sene sonu benim karnemi görmek ister, sınıf birincisi
neden olamadım diye kendisinden fırça yemeden kurtulamazdım. Zaten tahsil
yapmak için ilçe de Almanya’ya giden iki kişiden biri kendi oğluydu.

Bu kısa hikâyeciği neden
anlattığıma gelince, biz istesek te istemesek te dünya bir milletler mücadelesinden
ibaret. Eğer bu evrende ilelebet yaşamak istiyorsanız, sınıfınız, rütbenizi makamınız ne
olursa olsun dünyanın en iyisi olmak için çaba sarf etmek zorundasınız. Bir asker
konulu dizi filmde komutan sürekli uyarırdı askerlerini: “Uyursan ölürsün!” Evet, uyursak ölürüz, tıpkı Suriye, Irak, Libya
gibi.

O halde! O halde çalışacağız
ilimde, fende, hukukta ve hatta spor ve güzel sanatlarda. Okumuş ama okuduğunun
farkına varmayan zavallı Prof.’un şu sözünü: “Fiziği Matematiği okusan ne olacak yarın ahirette sana onlarımı
soracaklar” dediği gibi düşünmeyeceğiz.

Ekonomik yönden bu günkü perişan
halimize rağmen, gene de tabii ki bizi kıskananlar, ayağımıza çelme takmak
isteyenler olacak… Eğer bu problemli coğrafyada yaşamak istiyorsak, bütün
bunları zamanında görüp, kartımızı ona göre almamız icap eder.

Bakın Avrupa’nın gelişmiş
devletlerine, hepsinin devlet kurumlarının geçmişi en az yüz yıl geriye gider.
Eğer Almanya bu gün COVİD-19 nalet virüsünde başarılıysa, bunu 1896 yılında
Robert Coch enstitüsünün ayakta olmasına borçlu.  Biz ise daha 1928 de kurulan Refik Saydam
Hıfzıssıhha enstitüsünün çanına ot tıkadık. Aynı zamanda Avrupa’nın arkasında
Fransız Devrimi ve Rönesans gibi iki aydınlanma dönemi var ki, bütün enerjisini
oradan alıyor.

Sovyet Rusya, Çarlık döneminden
beri üç defa rejim değiştirmesine rağmen, hala Deli Petro’nun vasiyetine uyup sıcak
denizlere inme hayalini taşıyordu ve Suriye meselesiyle indi bile.

Ya bizler! Yanmış yıkılmış bir
imparatorluğun küllerinden gencecik bir devlet kurmuşuz ama daha yüz yılını
dahi doldurmadan orasından, burasında çekiştire çekiştire ne bu devleti
kuranlara saygımız kalmış, nede onların kurduğu kurumlara. Bu devleti
kuranların hedefleri vardı, büyük Atatürk’ün gösterdiği hedef: “Çağdaş uygarlık seviyesi”nin en zirvesiydi,
ya şimdi? Nato’ya kızıldı kâh duvarın öte tarafı gösterildi, Kâh Şangay beşlisi
veya her gelen hükümetin Avrupa Birliği hayalleri. Avrupa Birliği hayalleri
tamam güzel de, Avrupa Birliği’nin bazı ölçütleri var, hangisini yerine
getirdik bunların? Türk Hukuku ne âlemde, ya eğitim, demokrasimiz tam işliyor
mu, ya devlet kurumlarındaki rüşvet olayları… Bütün bunlara bakıp açık
yüreklikle her şeyimiz tamamdır diyebiliyor ‘muyuz?

Kaleminden başka bir silahı
olmayan gazeteciyi, mapus damlarında çürütüyoruz da: “listemde temizlenecek elli kişilik isim var, hatta
bu listenin içinde bir kısmı da komşularım” diyen kişiye, bırakın
savcıları, RTÜK dahi soruşturma açamıyorsa Avrupa Birliği hayalden öteye
gidebilir mi?

Çok değil ABD de 1860’lı
yıllarında IQ seviyesi 80’leri gösteriyordu, şimdi 105 ve Türkiye de bunu
söylemeğe utanıyorum ama IQ ortalaması: 90. Avrupa ortalaması 105

Bu tablolara bakıp, alt akıl-üst
akıl tartışmalarını yapmanın bir gereği var mı? Vay efendim Türkiye’yi
dışarıdan bir üst akıl yönetiyormuş, Türkiye’ye müdahale varmış. Hayır, efendim
biz kendi kendimizi yönetemiyoruz, kurumlarımız yönetilemiyor yönetilemeyen bir
demokrasinin kurbanlarıyız millet olarak. Başkalarının müdahalesine zaten gerek
kalmıyor ki!

Eğer bir devletin yöneticileri, sürekli
kendi yaptıklarını kendinden öncekilerle kıyaslıyorsa, inanın o yöneticiler,
halkına yalan söylüyor, başarısızlıklarını geçmişle kıyaslayarak örtmeye
çalışıyorlardır. AKP iktidarı 2002 de iş başına geldiğinde Türkiye ekonomik
açıdan Güney Kore ile aynı seviyedeydi, şu anda Güney Kore nerede biz neredeyiz,
kıyaslamayı neden dış ülkelerle yapmıyoruz?

Sırf popülist zihniyetle gerekli
alt yapı hazırlığı yapılmadan, öğretmen kadrosunu tamamlamadan her vilayete bir
üniversite açarsanız, ne açtığınız okul okul olur, ne de oralardan yetişenler,
doğru dürüst meslek sahibi. Keşke okullarımız eski haliyle kalsaydı, hiç
değilse o zaman dünyanın en iyi 500 üniversite sıralamasında bir iki tane
üniversitemiz vardı, şimdi o da yok.

Her vilayete bir Üniversite
yerine adam gibi mesleki teknik okullar açılsaydı, hem fabrikalarımızın
kalifiye adam ihtiyacı karşılanır, hem de üniversitelerimizden adam gibi
adamlar yetişirdi. Malum: “Hepimiz
kaptan olamayız, tayfa olmaya mecburuz!”

Kalın sağlıcakla.

Millî hâkimiyet, demokrasiyi getirir. Demokrasi,
insanları tebaa olmaktan çıkarır, vatandaş yapar. Her birini diğerine eşit
kılar. 

Kardeşlik, eşitlik, adalet tek tek fertler arasındadır.
Biri, diğerinin yerine geçebilenler fertlerdir. Gruplar değil. Halk içindeki
etnik veya dinî gruplar, kabileler, aşiretler değil. Demokrasi deyip
egemenliğin bölüşülmesini isteyenler, “ortak vatan”cılar, “anayasal
vatandaşlık”çılar ve bazı Batılı dostlarımız bunun tersini savunur. Bunlar
sanki, Orwell’in 1984’ündeki ikidillilikle konuşuyor: Hürriyet esarettir. Doğru
yanlıştır. Demokrasi diktatörlüktür! 

Fransız İhtilalinde  Vatandaşlık

İhtilal sonrasında Fransız Meclisi, Yahudiler, Protestanlar
ve aktörler, cellatlar gibi “aşağılık” toplulukların akıbetini tartışıyordu. 27
Aralık 1789 günü, yani Bastil’in kırılmasından henüz beş ay geçmişken
Clermont-Tonnerre Kontu Meclis’te şu nutku irat etti:

“Fakat diyorlar Yahudilerin kendi hâkimleri ve kanunları
var. Cevabım şudur: Bu sizin hatanız. Müsaade etmemelisiniz. Millet olarak
Yahudilere her şeyi reddetmeliyiz ve fert olarak Yahudilere her şeyi
vermeliyiz. Hâkimlerini tanımayı bırakmalıyız; sadece bizim hâkimlerimiz
olmalı. Judaik teşkilâtlarının kanunlarının temadisine hukukî destek vermeyi
reddetmeliyiz; devlette kendilerine has bir siyasî hükmî şahsiyet veya düzen
kurmalarına müsaade edilmemelidir. Her biri tek tek vatandaş olmalıdır.
Bazıları diyecek ki, ama onlar vatandaş olmak istemiyor. Tamam öyleyse! Eğer
vatandaş olmak istemiyorlarsa bunu söylesinler ve biz de onları sürelim. Bir
devletin içinde herkes gibi vatandaş olmayan öbekler, millet içinde bir başka
millet, iğrenç bir şeydir… Özetle efendiler, bir ülkede yaşayan herkesin farz
olunan statüsü vatandaşlıktır.”

Avrupa bu gerçeğin yüzyıllar önce farkındaydı. 

Şimdi de farkındadır. Fransa’ya Korsikalılar’a Korsika dili
ile eğitim hakkı verilsin dendiğinde Fransa’nın cevabı, “Fransa’da sadece
Fransızlar vardır!” oluyor. Clermont-Tonnere Kontu’nun sözleri hâlâ
kulaklarında küpe. Almanya ve İngiltere, “Çok kültürlülük ölmüştür!” diyor.
Tekrar olacak ama 2010 yılında Merkel, “ “Çok kültürlülük ‘Multikulti’ tamamen
başarısız olmuştur”  derken Merkel’in siyasî ortağı Horst Seehofer de “İki
parti de hâkim Alman kültüründe kararlıdır, çok kültürlülüğe karşıdır… Göçmenler
Almanca konuşmaya mecbur edilmelidir. Yalnız öğrenmeli değil, konuşmalıdırlar
da. Yalnız sokakta değil, evlerinde de Almanca konuşmalıdırlar.” dediği nutku
atıyordu. 

Milliyetçilik İmparatorlukların Aleyhine Milletlerin Lehinedir

Fakat aynı ülkeler, kendilerinde öldürdüklerini bizde
diriltmeğe çalışıyorlar. Neden etmesinler ki? Multikulti Almanya için,
İngiltere için, Fransa için kötü. Alman, İngiliz, Fransız gözüyle baktığınızda
Türkiye için hiç kötü değil. Türkiye’de uygulanmak şartıyla ABD, Rusya ve Çin
için de kötü değil. Hatta pek iyi. İmparatorluklar başkalarının multi-kultisini
sever. 

Biz Fransız ihtilaline imparatorlukken yakalandığımızdan,
milliyetçiliği imparatorluğu bölen “mikrop” olarak gördük. Gökalp, Türkçülüğü
savunurken, “Bu mikrop bugüne kadar bizim aleyhimize çalıştı. Biraz da bizim
için çalışsın!” der. 

Azar Gat’ın izahıyla, kendi egemenliklerine sahip çıkacak
güçleri olmayan milletler, bir imparatorluğa tabi olurlar. İmparatorluğun
merkezinde tabilerden daha güçlü başka bir millet bulunur. İmparatorluk tarihin
bir döneminde zayıflarsa, hâkim devlet, tabilerini bir arada tutamaz ve onlar
bağımsızlıklarına kavuşup millî devletler hâline gelir.

İhmal ettiğimiz bir olgu var: Milliyetçilik Osmanlı
İmparatorluğu için ve bütün imparatorluklar için bölücüydü ama aynı
milliyetçilik Almanya ve İtalya için birleştiriciydi. Bunların parça bölük
şehir devletleri,  feodal siyasî devletçikleri, kontlar, dükler,
prenslikler, milliyetçilik sayesinde, millî egemenlik anlayışı sayesinde,
millet devletler hâlinde birleşti. 

Millet Devleti’nden Sıkıldınız mı? 

Tarihin bize gösterdiği şu: Millî devleti bırakıp başka bir
yere göç etmek niyetindeyseniz, tutabileceğiniz iki rota var: 

BİR: Ya egemenliği aşiretler, etnisiteler, kabileler, feodal
otoriteler arasında bölüşeceksiniz; ki eskiden böyleydi. Avrupa’nın 18., 17.
asırdan öncesinde… Veya daha yumuşak bir tarza, Türklerin 15. asırdan önceki
boyların eşitliğine döneceksiniz: Hani Osmanlı’nın başlangıcı için, “Osmanlı,
eşitler arasında birinciydi” derler ya… Bu boylar, aşiretler rekabeti düzeni
zaman zaman güçlü bir boy veya aşiret etrafında birleşse de bu birleşme ancak
birkaç nesil sürüyor. Sonra hâkimiyet başka bir güçlüye geçiyor. Bu düzene
isterseniz “fetret ~ anarşi” diyelim.

İKİ: Yahut da bir imparatorluğun emir-kumandasına
gireceksiniz. Adı ister imparatorluk olsun ister AB veya Yeni Dünya Düzeni veya
başka bir şey. Ama millî egemenlikten vaz geçeceksiniz. 

Ya anarşi ya imparatorluk. Seçenekler bunlar. 

Yukardakilerin ikisi birden de olabilir. Önce bölünürsünüz…
Sonra parçalarınızı toplarlar. Dünyada imparatorluk mu yok. 

Böldüğünüzde, Avrupa’nın millî devlet öncesi haline
gerilersiniz. Osmanlı, Babür, Safevî, Memluk çağında bizde kıta çapında
devletler varken Avrupa parça parçaydı. Avrupa’da 1500 yılında 500 bağımsız
siyasî otorite sayılıyor. Bunlar bir orduyu besleyecek güce bile sahip değildi.

Nitekim, o tarihte daimî ordusu olan tek devlet
Osmanlı’ydı. 

Millî devletten sıkıldınız mı? Çağı çoktan mı geçti? O halde
kendinize bir manda beğenin. (Alıntı: Karar Gazetesi)

“Bana okuduğum kitapların en
güzelinin hangisi olduğunu sorarsanız, söyleyeyim: Annemdir.”             Abraham
Lincoln

Anne
aile, yuva, birlik olma, paylaşma, mutluluk devşirme demektir. Annenin var
olduğu evde zenginlik, şatafat o kadar önemli değildir. Çünkü anne; zenginlik,
huzur, dayanışma, hayata tutunma, yaşama sevinci demektir.

Bazen
de anne demek; hüzün, çile, keder, meşakkat, heder olma, kendini feda etmenin
adıdır. İtilip kakılmanın, hakaretin, aşağılanmanın, değersizleştirilmenin,
küçük düşürülmenin, özgürlüğünün ipotek altına alınmasının, şiddetin, bazen de
canını vermenin adıdır anne olmak.

 Çocuklarına daha güzel bir dünya kurma adına
hayatını feda etmenin adıdır anne. Temizliğe gitmek, gündelikli en zor
koşullarda çalışmak, sokaklardan çöp toplamak da annenin yaşam biçimidir bazen.

Çünkü
o yemez yedirir, giymez giydirir. Kendine zaruri ihtiyaçlarını almaz, evladı
rencide olmasın diye en kalitelisini ona almaya çalışır. Okusun “adam olsun”
diye çalıştırmaz, hırpalatmaz, yormaz, kendine yardım dahi ettirmez.

Böyle
annelerden de, evlatları asla utanmamalı, durumunu gizleyerek zengin ve farklı
gözükmeye çalışmamalıdır. Böyle çocuklar durumuna uygun makul giyinmeli,
ailesini daha fazla sıkıntıya sokacak markalı ve pahalı giyim kuşam, ayakkabı,
çanta, telefon vb. eşyaları almaktan kaçınmalıdırlar.

Anne
alın teriyle, onurluca, dürüst ve helalden kazanıyorsa, çalıştığı işin
utanılacak hiçbir yönü yoktur, olamaz da. Hatta bu özveriden gurur duyulmalıdır.

Geçen
gün haberlerde; bir çöpçünün kızı, babasının görev başında gizlice fotoğrafını
çekerek, “babam beni okutmak uğruna çöpçülük yapıyor, onunla gurur duyuyorum”
söylemiyle medyada paylaşmıştı. Bizler de gurur duyduk.

            Yüce
İslam dinimizde de annenin önemi ve hakkı örneklerle önemle anlatılmaktadır.

Hadis-i
şerifte buyuruldu ki: Annesinin ayağını öpen, Cennetin eşiğini öpmüş olur. Anne
hakkı önemlidir. 

Hazret-i
Musa, Cennetteki komşusunun kim olduğunu Hak Teâlâ’dan sorup öğrendikten sonra
yanına gider. Bu bir kasaptır. Kasap, bir parça et pişirir. Asılı zembili aşağı
indirir, çok zayıf bir kadına et ve su verir. Üstünü başını temizleyip, zembile
koyar. Kasap, “Bu annemdir. Yaşlanıp bu hale girdi; sabah-akşam böyle bakarım”
der. O sırada kasabın annesinin, “Ya Rabbi oğlumu Cennette Musa aleyhisselama
komşu eyle” dediğini Hazret-i Musa da işitir. Kasaba, “Müjde, Allah-ü Teâlâ,
seni Musa aleyhisselama komşu etti” buyurur.

Veysel
Karani’nin kavuştuğu bütün ihsan ve derecelerin, anasına yaptığı iyilik
sebebiyle olduğu bildirilmektedir.

“Anam-babam
çok şefkatsiz, onlara nasıl itaat edeyim” diyen bir kimseye, Resulullah
efendimiz buyurdu ki: “Anan seni 9 ay karnında gezdirdi. 2 yıl emzirdi. Seni
büyütünceye kadar koynunda besledi ve kucağında gezdirdi. Şimdi nasıl olur da,
şefkatsiz olur? Bundan daha büyük ve kıymetli şefkat olur mu?”

“Ya
Resulallah, yaşlı anama elimle yedirip içiririm. Abdestini aldırır, sırtımda
taşırım. Hakkını ödemiş olur muyum?” diye soran kişiye buyurdu ki: “Hayır,
yüzde birini bile ödemiş olamazsın. O sana, yaşaman için hizmet ediyordu, sen
ise, ölümünü bekleyerek hizmet ediyorsun. Ancak Allah-ü Teâlâ, bu az iyiliğine
karşılık çok sevap ihsan eder.”

Bir zat sual
etti ki:

“Ya Resulallah
cihada gitmek istiyorum.”

“Annen var mı?”

“Evet var.”

“Ona hizmet et,
Cenneti, onu razı etmekle kazanırsın!

Cihada gitmek
için gelen başka birine de, “annenin yanından ayrılma! Cennet onun ayağı
altındadır” buyuruldu.

Her
makam ve meslek sahibi, annesi sayesinde bir yerlere gelmiştir. Anne, milleti
oluşturan her ferdin mihenk taşıdır. Yeri geldiğinde işçidir, askerdir,
polistir, hemşiredir, doktordur, mühendistir, öğretmendir, Kaymakamdır,
Validir, genel müdürdür, vekildir, bakandır başbakandır.

 Bütün bunların hem öğretmeni, hem annesidir.
Yani anne “millet” demektir, vatan demektir, bayrak demektir, namus demektir,
haysiyet ve şeref demektir. Bu yüzdendir kıymeti, bu yüzdendir ayağının altının
öpülmeye layık görülmesi.

Öyleyse
bir ülkenin felakete gitmesinin, ya da yükselmesinin sebebi annedir. Çünkü anne
geleceği inşa edecek olan biricik çocuklarımızın yetiştiricisi, hayata
hazırlayıcısı ve mimarıdır.

Değerli
erkekler, eşleriniz, kız kardeşleriniz de birer annedir. Annenizle birlikte
onlara gerekli değeri ve ihtimamı göstermek gerekir. Kalplerini kırmaktan,
üzmekten, kaba davranmaktan ne olur titizlikle sakınınız. Bir bayanın kalbi
duyguları narin ve hassastır. Çabuk kırılır, cam vazo misali tamiri asla mümkün
değildir.

Mukaddes
dinimizin emirleri, köklü sayın ve değerli bir millet olarak geleneklerimiz,
göreneklerimiz, onurlu bir insan olarak taşıdığımız; merhamet, değer verme,
sevgi. hürmet vb. gibi hasletlerimiz, görgü kurallarımız anneye gerekli
saygıyı, değer vermeyi, sevmeyi, kırp incitmemeyi emretmekte.

Annenin
gönlünü, rızasını kazananların, duasını alanların sırtı yere gelmez. İşleri
kolay, kazancı helal, bol ve bereketli, yüzü güleç, hayatı dertsiz belasız,
kazasız olur. Ömrü huzurlu ve mutlu geçer. Rabbim cümlemizi bu nimetlere
kavuşanlardan eylesin.

Vakarlı,
özverili, merhamet timsali, sevgi çağlayanı, ömrümüzde açan eşsiz çiçeklerimiz.
Nefesimiz, suyumuz, ömrümüzün anlamları, yüreklerimizin huzuru, hanelerimizin mutluluk
kaynağı, ecemiz, gündüzümüz ve gecemiz.

Her
gününüz mutlu, sağlıklı ve esen geçsin… İyi ki varsınız…Bizler bir hiçtik
sizler olmasaydınız…

Hep
var olun, sevgiyle kalın…

Hayat normale döndü mü?
Nooldu meselâ Hatay sınırında? İdlip’ten kaçıp ta oraya yığılan 1 milyon kişiye ne oldu? Rusya ve Esad Ateşkese uyuyor mu, şu bizim garantörlüğümüzdeki HTŞ’liler
Türk Askerini vuruyor mu?

            Mesela Fırat’ın
Batısındaki Münbiç’te işler
normalleşti mi? YGP/PKK’lı teröristler
orayı boşaltıp Fırat’ın Doğusuna
yaylandılar mı yoksa Münbiç’i de kantonlaştırmak
üzereler mi?

            Türkiye – Suriye
Sınırının 15 + 15 km. derinliğindeki
YPG/SDG unsurları daha aşağılara mı
indiler yoksa korona tedbirleri
kapsamında sosyal mesafe onlarca
kilometreden 1-2 metreye mi düştü?

            Hani bir Süleyman
Şah Türbesi vardı (dizisi değil); Şah-Fırat
Operasyonuyla (filim gibi) sınıra 200 m.
mesafeye getirmiştik. O nooldu? 40 km. güneydeki
eski yerine ne zaman götürüyoruz? Yoksa 100
km. güneydeki en eski yerine mi götürmeye karar verdik?

            Türkiye’deki 4
milyon Suriyeliye vatandaşlık verme
işi nooldu? Yoksa biz maskeyle, ‘kaç öldü – kaç kaldı’yla uğraşırken o iş aradan çıkarıldı mı?

            Di mi? Koronal vetire
göl, orman, havalimanı, sit alanı; ne kadar rantsal ihale varsa hepsini maskelemeye
yetti mi?

            Yunan Sınırındakiler nooldu? Ordalar mı,
gittiler mi, döndüler mi? Yunanistan 18 ada 2 kayalığı 27’ye çıkarmış, doğru mu? Daha doğrusu
biz ne yaptık cevaben; naapıyoruz?

            Gazze’de, Batı Şeria’da ne var, ne yok? İsrail
evrensel virüs tehdidi karşısında tövbe mi etti yoksa abluka tam yol devam
ediyor mu? Filistinlilerin kendi öz
yurdundaki Mülteci Kampı hayatları Oruç Ayında hafifledi
mi yoksa bizim doğalgaz faturaları
gibi tam gaz mı?

            Hani bir Myanmar
vardı, orda Müslümanlara eziyet
ediliyordu, o nooldu? Eziyet edilecek
adam kaldı mı Myanmar’da? Yoksa Bangladeş’te
Mülteci olarak berbat koşullarda hayatı idameye çalışanlar yıl hesabında bir elin parmaklarını aşıyor mu?

            Hani her Ramazan
Çinliler bizim Doğu Türkistanlılara
oruç, namaz, başörtüsü yasağı falan getirirdi. Virüsün kaynağı kendi derdiyle
uğraşırken bizim soydaşımızı / dindaşımızı unuttu mu? Yoksa evlerde erkek bırakmadı mı? Ebeveynleri
Toplama Kamplarındaki çocuklar kreşlerde,
yurtlarda küçük yaşta Mankurtlaşmaya
mı tâbi tutuluyor? Geride kalan
kadınlar ve yaşlılara hane başına kaç
Çinli dağıtıyor acaba Devlet bedava olarak?

            Şu bizim konfetili
Barzani neediyo Kuzey Irak’ta?
Yeğeni Cumhurbaşkanı, oğlu Başbakan oldu mu? Bağımsızlık ilânına gerek var mı? Irak Bölgesel Kürt Yönetimi’yle ticari ilişkilerimiz nasıl; alâ mı,
fevk’al alâ mı?

            S-400’ler nooldu
meselâ? Nisan’da aktif edildiler mi? Yoksa Pandemi-Yasak
kapsamına mı alındılar? Haaa; F-35’ler
mi vardı bir de?

            En çok birlik ve beraberliğimize ihtiyaç duyduğumuz
zamanlardaki toplumsal dayanışmamıza
nooldu? Hepimiz hâlâ aynı gemide
miyiz meselâ; yoksa Cağapeliler ambardaki siyahî kölelerin yanında kürek
çekerek gemiye yani ülkeye bağlılıklarını her daim ıspatlamak mı
zorundalar?

            Ha bu arada Apo
nooldu? İyice semirdi mi? Bi
sıkıntısı kaldı mı; maskesi-kolonyası
yeterli mi? Bi yerden maaşı var mı? O lüks
cezaevinin yatarı pahalıdır; ödeme zorluğu çekiyor mu?

            HDP’liler hem PKK’yla organik bağa hem de TC’den millletvekili maaşına devam
ediyorlar mı? Sırrı Süreyya’yla Kürkçü’ye harcırahları zamanında
ödeniyor mu?

            Koçtaş’dan matkap
alanın darbe imasına soruşturma
var da “Bir oda cephaneliğim var”, “50 kişiyi götürürüz”, “Mermi
manyağı yaparım” diyenlere de TCK
işletiliyor mu?  

            Adamın elinde kalemi,
gazetesi var; herkesin bildiği sırrı ifşaya
ortak oldu diye hapiste.
Öbürünün evinde silahla vurulmuş ve
adlî tıbba göre tecavüz edilmiş
yabancı uyruklu bir kadın var; Meclis’te.
Bu adamlar trampa edildi mi yani yer değiştirdiler mi?

            Orwell Emice’nin
“Hiçbir şey yasadışı değildi, çünkü
artık yasa yoktu” sözü uçtu mu, yasallaştı mı?

            Mehmet
Cengiz naapıyor; ebemize nikâh
düşürmeyi sürdürüyor mu? Vergi-mergi
diye sıkmasın canını, dönem kötü.

            Adnan
Hocaefendi hâlâ niye içerde, sokağa çıkma yasağı günlerinde kedicikleri kim doyuracak ki? Bari Bayramı görseydi.

                                    Alp Er Tunga öldü mü hakikaten?

                                    Issız Acun ne yaptı Survivor’da?