Sosyal tabakalar; karşı sosyal tabakaları, ya kendine benzetme savaşları veriyor. Veya sosyal tabakalar kendilerini; diğer sosyal tabakalara benzetme gayret ve çabası güdüyor, bunu bir savaş olarak görüyor. Böylece kendileriyle bir savaşım içine düşüyorlar.

     Artık klasik savaşlar nadirleşirken; yerini kültürler arasındaki savaşlara bırakıyor. Kültürel üstünlük kurmaya ve sömürme zemini hazırlama amaçlarına yönelik olarak yapılıyor.

     Artık savaşlar diller arasındaki üstünlük yarışına bırakıyor yerini.

     Artık savaşlar; dinler arasındaki var olma, devam etme, başkalara sirayet etme, ettirme, aşılama çabalarına dönüşmüş ve dönüşüyor.

     Artık savaşlar meydanlarda kazanılan cinsten ziyade, hars ve kültür / ekin savaşları hâlini alıyor.

     Çünkü dünya küçülmüş, âdeta bir köy hâlini almıştır.

     Herkes herkesi görüyor.

     Herkes herkesi biliyor.

     Herkes herkesi tanıyor.

     Herkes herkese karşı manevi bir üstünlük peşinde koşuyor.

     Herkes istiyor ki kendi rejimini başkaları da uygulasın.

     Herkes arzu ediyor ki, kendi dili dünyada herkes tarafından konuşulsun.

     Herkes candan diliyor ki sadece kendi dinine inanılsın.

     Velhasıl günümüzde savaşlar çok farklı bir mahiyet / içerik arz ediyor. Bambaşka bir görünüm alıyor.

     İşgaller daha çok beyinlerde gerçekleşiyor.

     Fetihler dimağlarda kendini gösteriyor.

     Ganimetler karşı tarafın kendisine karşı duyacağı sempati, yakınlık, benzeyiş ve benzetme şeklinde tecelli ediyor. Çünkü kafalarına girilmiş insanların topraklarını işgal etmek, artık işten bile değil. Hatta buna ihtiyaç bile duyulmuyor.

     Çünkü bize benzeyen, bizim gibi olan, bizim gibi oturup kalkan bir millet artık gönüllü olarak bizim bir uzantımız demektir. Toprağı toprağımız, vatanı vatanımız sayılır.

     İşte zamanımızda savaşlar, daha çok bu tarzda oluyor. Ortada top tüfek görünmüyor. Onların yerini kalemler, kitaplar, radyolar, televizyonlar, kasetler, sîdîler alıyor.

     Kısaca ortada bizi ona, bizi karşıya taşıyan, tanıtan, onun gönlüne kalbine girdirecek fikirler, düşünceler, tasavvurlar, tasarılar cirit atıyor.

     Bu, sessiz sedasız olan bir savaştır. Bu, sincice yapılan bir mücadeledir.

     Görünüşte ne koldan olunuyor ne ayaktan.

     Görünüşte ne başlar kopuyor ne gövdeler parçalanıyor.

     Görünüşte ne bedenler bir çırpıda yerlere seriliyor ne fidan gibi gençler yerlere yığılıyor.

     Ama sonuç fevkalâde güzel, son derece faydalı, kazançlı, verimli oluyor.

     Âdeta durduk yerde fetihler yapılıyor. Saflara insanlar bölük bölük, dalga dalga katılıyor; daha doğrusu kazandırılıyor.

     Bir şahsı manevî oluşuyor. Dünyalara hükmediliyor.

     İnsanlar artık iki dudağın arasından çıkacak sözlere bakıyor. Bir dediğin iki olmuyor.

     Sen yeter ki, isteğini belirt, arzunu ima et, hedef göster. Gerisine karışma. Her şey tereyağından kıl çekercesine çabuk, kolay ve tehlikesiz şekilde cereyan edecek, tabii / doğal mecrasında seyredecek / akış yerinde aktıkça akacaktır.

          İşte böyle savaşların içinde bocalıyor insanlık

          Karşı tarafa kaptırmış buluyor insan kendini artık

     Zamanımızda genel manzara bu iken, bu demek değildir ki artık dünyada fiilen savaş mavaş olmaz ve olmayacak. Unutulmasın ki, barışın sürmesi; her zaman savaşa hazır olmaktan geçer.    

Ufalanıyor memleketimiz günden güne

2019’u yolcu edip, 2020’yi karşılarken yarınlara dair umutlarımızı diri tutmaya çalıştığımızı, iyi dileklerimizi dillendirdiğimizi hatırlıyorum da, çoğumuz bu dileklerin ülkemiz için pek de mümkün olmadığını bile bile kötüyü çağırmamaya çalışmışız aslında diye geçiriyorum aklımdan. Pek tabii sabahtan akşama kadar satın alınmış televizyonlardaki çadır tiyatrolarını izlemeyenlerin veya 3-5 kuruş harçlıkla çalışan yazımatiklerin yazılarını okuyup coşmayanların bugüne dair umut beslemeleri de olacak iş değildi. Coşamayan açgözlü nankörler (!) olarak tüm rezilliklere rağmen güzellikleri telaffuz etmeye çalıştık bu seneyi karşılarken. Sizi temin ederim ki yanılmayı tercih ederdim, iktidarın ülkemizdeki sorunları çözmesini ve bu zamana kadar konuştuklarımı boşa çıkarmasını bu ulus için yürekten dilerdim. İçimiz yanarak hep birlikte görüyoruz ki zaman benim yazdıklarımı doğruluyor, içimiz yanarak hep birlikte görüyoruz ki Türkiye günden güne makamlarının bekasından başka hiçbir şeyi düşünmeyenlerin darbeleriyle daha da pejmürde hale geliyor. Fakültesinin yemekhanesinde öğle yemeyi yiyecek parayı denkleştiremediği için kendisini denize atan Sibel’in öyküsünden sonra ciğerlerimizi buz gibi tuzlu suyun acıtmasıyla başladık seneye, Elazığ depremiyle hep birlikte sallandık karlı bir karanlıkta ve İdlib’deki hain pusuyla hep birlikte yetim kalıverdik bir Şubat gecesinde. Acıdır ki yarınlara yetecek kadar iyi dilek kalmadı artık dilimizin altında, kalamadı. Memleketimiz tarihinin en küçültücü dönemini yaşıyor ve vicdansız, donanımsız, terbiyesiz ve seviyesiz bir tiranın avuçları içinde yavaş yavaş ufalanıyor günden güne.

Rizeli müteahhit mantalitesiyle devlet yönetmek

Tüm bu felaketler sanki bizlere yeterince ağır gelmiyormuş gibi Tropico oynarmışçasına bizleri idare etmeye kalkanlar Türkiye’yi yepisyeni bir belanın içine fırlatıp attılar. Zihinlerimizin arşiv raflarını azıcık kurcalarsak muhalefet partilerinin neredeyse tamamının Suriyeli mülteciler konusunda yürüttüğü çalışmalarını gözümüzün önüne getirebiliriz. Türkiye’de aktif olarak siyaset yapan neredeyse bütün partiler mülteciler konusunda iktidarı defaatle sertçe uyardılar. Gelişmiş bir ulus devletinin mültecilere yaklaşımının ‘’’Müslüman kardeşlerimiz’’ kadar zırva olmaması gerektiğini izah edebilmek için sadece meclis kürsüsünde konuşmakla yetinmediler, paneller, konferanslar, çalıştaylar düzenlediler. Sosyolojiden, psikolojiden, istatistikten, siyaset biliminden, tarihten ve çeşitli prensiplerden de faydalanarak kapsamlı raporlar hazırlayıp hem kamuoyu ile hem de iktidar ile paylaştılar. Bu raporları eylem planlarına dönüştürüp çeşitli önerileri meclise sundular, iktidara ilettiler. Türkiye’nin imkânlarını, demografisini, şartlarını, sosyoekonomik bileşenlerini de göz önünde bulundurarak 4-5 milyon mülteciyi sırtlayacak yükü olmadığını iktidarın kafasına sokmaya çalıştılar. Çalıştılar ama ne fayda ki? Bir insanın anlatabildiği, karşıdakinin idraki kararınca mümkündür; bizimkilerin birilerini dinlemek gibi bir kaygısı olabilir mi? Rizeli müteahhit mantalitesiyle koskoca devleti yönetmeye kalkanlara sosyolojiymiş, tarihmiş, demografiymiş falan bir anlam ifade edebilir mi? Bu iktidarı ancak ve ancak kendi dünyalarında karşılığı olan kavramlar harekete geçirebilirdi ve geçirdi de. Bakınız, saygıdeğer idarecilerimiz mültecileri almamız karşılığında Avrupa’dan gelecek paranın kokusunu duyar duymaz sınır kapılarını açıverdiler. Hem de ne açmak, ne açmak! Giralomo’nun gönül kapıları bizim sınır kapıları kadar gevşememiştir emin olun.

Devletler insanları silah gibi kullanamazlar

Hasılı hepimizin bildiği gibi hiçbir hesap kitap yapılmadan, hiçbir detaylı hazırlık yapılmadan kapılarımız açıldı ve 5 milyon tane Suriyeli, mülteci statüsüyle ülkemize alındı. Dünyada sayılan, gelişmiş ulus devletlerinin tamamının ciddi bir göç politikası vardır ve bu politikada öyle oportünist hamlelerle değişiklikler yapılmaz. Göç politikası birilerinin seçim meydanlarında oy toplayabilmek için diline pelesenk ettiği 2-3 satır karalamadan ibaret değildir ve olmamalıdır. Herkes kabul etmelidir ki Ortadoğu’nun lideri olma hayalleriyle, Neo-Osmanlıcılık fantezileriyle, insanları bir eşya olarak görüp; insan hayatını siyasi arenada pazarlık unsuru haline getirmekle devlet yönetilemez. Bugün sınırların açılmasına dair eleştirileri getirdiğimizde, yandaşlar hemen tek bir ağızdan ezberletilmiş cümlelerini sıralamaya başlıyorlar ve ‘’Hani Suriyeliler gitsin istiyordunuz, Reis gönderiyor işte siz yine memnun olmuyorsunuz.’’ diyorlar. Evet, biz Suriyeliler gönderilmelidir dedik, dedik ama biz konuya dair hassasiyetimizi onlar ülkeye girdikten sonra dillendirmedik. En başında Suriyeli mülteciler hiçbir kriter olmadan böyle ellerini kollarını sallayarak ülkemize girememeliler dedik. Biz bu sürecin en başında devletimizin bu kumar masasına oturtulmaması gerektiğini de söyledik. Çünkü bu bataklığa bulaşmak demek, sürecin aktörlerinden biri haline gelmek demektir dedik. Söylediklerimizi kale dahi alma gereği duymadılar ve Türkiye’yi bugün ipe sapa gelmez, akıl sır almaz adımlarıyla bu pis çukurun en dibinde debelenir vaziyete getirdiler. Haydi bir basiretsizlik yaşandı, bu işe bulaşıldı deyip bunu da kabul ettik ve sonra uluslararası arenada geçerli argümanlarla, kıvrak hamlelerle bu işi lehimize çözülecek hale getirin ardından makul bir mutabakata varıp Suriyelileri ülkelerine sağ salim gönderin dedik. Neden mi sağ salim gönderdin dedik? Sağ salim gönderin dedik çünkü Türkiye neredeyse 10 senedir mültecilere ev sahipliği yapıyor ve 10 senedir Suriyelilere 50 milyar dolar para harcıyor. Sağ salim gönderin dedik çünkü Türkiye bu mültecilere ev sahipliği yapmak için bedeller ödüyor, kendi vatandaşlarını Suriyeliler için belli konularda ihmal ediyor. Sağ salim gönderin dedik çünkü masum bebeklerin, masum gençlerin ve hepsinden öte masum insanların; mesuliyetini aslında hiç üstlenmememiz gerekirken üstlendiğimiz masum insanların hayatlarının Avrupa’ya bir tehdit olarak kullanılmasının insan hak ve özgürlüklerine aykırı olduğunu düşünüyoruz. Sağ salim gönderin dedik çünkü devletlerin insanları silah misali birbirlerine doğrultmalarının insan hak ve özgürlüklerine aykırı olduğunu düşünüyoruz!

       ‘’Dünyanın hiçbir ordusunda yüreği seninkinden daha temiz, daha sağlam bir askere rast gelinmemiştir. Her zaferin en büyük payı senindir.’’(Gazi Mustafa Kemal Atatürk)

          Tarih sayfalarına adını şanla, zaferle yazdıran Mehmetçik, milletinin yüksek menfaatleri adına bu defa Suriye sınırımızın ötesinde yine kahramanlık destanları yazmaktadır.

          Kar, yağmur, çamur demeden devletimizin dirliğine, milletimizin birlik ve beraberliğine kast eden Suriye ordusunu, hain terör örgütü mensuplarını yok etmenin peşindedir.

        Mehmetçik:

        O, milletimizin sinesinden çıkan, dünyada hiçbir millete nasip olmayan bir yiğitlik abidesidir.

        Mehmetçik:

         O, savaşın kartalı, barışın elçisidir.

        Mehmetçik:

         O, bu gazi topraklara yönelik her türlü tehdidi bertaraf edecek güce, imana sahiptir. Onlar, eli öpülesi analarımızın kınalı kuzuları, ’gerektiğinde vatan için hayatını feda eyleyeceksin’ öğütleriyle büyüyen, asker ocağına koşa koşa gelen koç yiğitlerimizdir.

         Mehmetçik:

         O bu yüce milletin ta kendisidir.

          Günü gelir doğal afetlerde halkımızın yardımına ilk koşan odur, günü gelir kimsesizlerin kimsesi olur. Vatan görevi onun kutsalıdır; dağ, bayır, kar, buz demeden, uzak yakın bellemeden yâd ellere el uzatır, düşkünlere umut olur.

          Atalarından emanettir; düşmanı da olsa aman dileyene el kaldırmaz. Savaş meydanlarının korkusuz eridir. Komutanından almış olduğu emri, her ne pahasına olursa olsun yerine getirir. Gerektiğinde vatanı için seve, seve şahadet şerbetini içer ama görevi yarı yolda bırakmaz. Nereden mi biliyorum? 46 yıl önce Kıbrıs savaşlarında Mehmetçiğe emir ve komuta ettim de ondan.

          Savaş meydanlarında Mehmetçik ve Komutanı anlatan göz yaşartıcı nice öyküler yaşanmıştır. İşte tarihe iz bırakan birkaçı:

      Başkomutan Gazi Mustafa Kemal Paşa, Kocatepe’de Mehmetçik’le omuz omuzadır. Tıpkı Mehmetçik gibi, kaputunu üstüne çekerek, öylece sabahlamıştır. İstiklal savaşımızın Garp Cephesi Kurmay Başkanı Asım Gündüz bakınız o günleri nasıl anlatıyor:

         ‘’O gün Duatepe’de düşmanın iniltisini sevinç gözyaşları ile kutluyorduk. Mürettep Kolordumuzun Kurmay Başkanı Hayrullah Bey, bir akşam yemeği hazırlamıştı. Ancak, ortada bir cılız tavuk ile dört beş dilim siyah ekmekten başka bir şey yoktu.

          Dünden beri ağzımıza en ufak bir lokma girmemişti. Gazi Paşa, İsmet Paşa, Ben, Kazım Bey, sofraya bağdaş kurduk. Hayrullah (Fişek) Bey, Tevfik (Bıyıklıoğlu) Bey, Salih (Bozok) Bey biraz uzaktaydılar.  Gazi Mustafa Kemal Paşa, Kolordu Komutanı Kazım Bey’e dönerek:

       ‘’ Erlere yiyecek ne verebildiniz? Diye sordu;

        Kazım (Özalp) Bey şaşırmıştı, durakladı, o da Kurmay Başkanı’na dönerek:

      ‘’Hayrullah Bey, erlere ne verebildik? Diyebildi;

       ‘’Efendim, dün sabah tedarik ettiğimiz buğdayı, kavurmaları için birliklere dağıtmıştık…’’

         Bunun üzerine; Mustafa Kemal Paşa, biraz durakladıktan sonra ayağa kalktı ve tavuğa el sürmeden çadırına doğru yürüdü… Biz de onu takip ettik. Ne tavuk, ne de bir dilim ekmeğe el sürebilmiştik. O akşam hepimiz yine aç yattık.’’

          Atatürk’ün manevi kızı, Türk pilotu Sabiha Gökçen anlatıyor:

         ‘’Askeri birlikleri teftişlerimiz sırasında yemeğe oturduğumuzda Atatürk bazen 5-10 dakika yemeğe başlamaz, yaveri gelip kulağına bir şey söyledikten sonra “Afiyet olsun” der, yemeğe başlardık. Bir gün bunun nedenini Atatürk’e sorunca bana:

         “Sen karışma yemeğine devam et” dedi. Ben iyice merak ettim.  Gittim yaverine, “Sen Paşa’nın kulağına ne diyorsun da biz yemeğe başlıyoruz?” diye sordum.

          Yaver o anda bana gözlerimi yaşartan şu cevabı verdi:

         “Birlikteki tüm Mehmetçik yemeğini yedi, şu anda bitirdi. Artık yemeğe başlayabiliriz Paşam!”

            Sadece yaşanmış bu iki olay dahi; Mehmetçik ile Komutanın savaş meydanında nasıl bir birlikteliğe, nasıl bir bağlılığa sahip olduğunu; Komutanların Mehmetçiğe verdiği değeri, Mehmetçiğin de savaş meydanlarında komutanlarına olan sadakatini ama her ikisinin de Yüce Türk Milletine olan büyük sevdasını anlatır.

          Dünya milletleri arasında; ne Mehmetçiğe, ne de onun Komutanına benzeyen bir başka asker yoktur. Olmamıştır, olmayacaktır da. Çünkü Büyük Türk Ulusunun ardında yaşanmış öylesine derin, öylesine muhteşem bir özgeçmiş vardır ki:

         Bugün Ortadoğu’ya hükmetmek adına on bin kilometre öteden gelip de, emperyalist çıkarları için bölgeye çöreklenenler, ulusal güvenliğimizi tehdit eden terör örgütleriyle iş tutanlar şu tarihi gerçeği asla unutmamalı; Türk Milletinin vatan sevdasını sınamaya kalkmamalıdırlar.

        Çünkü böyle bir gaflette bulunanlara, tarih sayfaları şu cevabı verir:

 ‘’Amerika kıtası daha keşfedilmemişken; Türk Milletinin Cihan Hükümdarları muzaffer ordularıyla, üç kıtaya hükmediyordu. Devlet-i Aliye’nin 624 yıl boyunca dünyaya hükmetmesini, yön vermesini, fütuhatlarını görmezden gelmek; hele ki, 50’li yılların ortasında Kore’de koskoca bir Amerikan Kolordusunu, katledilmekten, hezimetten kurtaran Mehmetçiğin zafer destanını, şanlı süngüsünü unutmak ne mümkün?’’

      Tarih sayfaları Mehmetçiğin, Komutanının nice kahramanlıklarına tanıklık etmiş, yeri gelmiş savaş meydanındaki düşmanı dahi onlara selam durmuştur.

        İşte yine bugünlerde vatan ve vazife uğruna hayatlarını feda eden Al Bayraklarımıza sarılmış dizi, dizi şehitlerimizi uğurluyoruz. Kimisi, yirmisinde, kimisi otuz beşinde. Her birisi de hayatlarının baharında henüz… Yüreğimiz yanıyor.

         Şehidimizin önünde cami avlusunda on binler, her birinin yüreğinde aynı acı var; dudaklardan dökülüyor dualar. Az sonra namazgâhtan çıkan hocalar soracak cemaate ‘’Hakkınızı Helal Ediyor musunuz?’’

         Hançereler yırtılırcasına haykıracak on binler; ‘’Helal Olsun’’ diye…

        Ya bir de ardımızda kalan yıllara baktığımızda; ülkemizde yaşanan tüm teslimiyetler, dönüşümler, siyasi çalkantılar aklımıza geldiğinde:

     O vatan için şehit düşerken, ‘’bedelli’’ diye ayrıcalık yapanları,

     Dağlarımızdan ‘’Ne Mutlu Türküm’’ yazısını kaldırıp; ‘’Biji Apo’’ diye yazdıranları,

     Bebek katiline ‘’Sayın’’ denildiği yılları,

    ‘’Birkaç Mehmet Şehit oldu diye meclisi toplayamayız’’ denildiğini,

    ‘’Yurdun bir bölgesinde her gün millete ve vatana hakaret edilip, devlete meydan okunurken’’, kimilerinin koltuklarını korumak adına sessiz sedasız bu ihaneti seyretmelerini,

      Al bayrağımıza sarılı şehitlerimiz o bayrak için can verirken, cami avlusuna dahi can korkusundan koruma ordusuyla gelenleri düşündüğümüzde;

     Bir de Şanlı Bayrağımıza sarılı o kahraman şehidimize sorabilseydik keşke:

    ‘’Sen de Hakkını Helal Ediyor musun?’’  Eğil hocam kulak ver tabuta, bir de onu dinle şehidim ne diyor diye.  Ama gün birlik ve beraberlik günüdür diyor, tüm acılarımızı yüreğimize gömüyoruz yine.

       Ne mutlu bize ki; Türk Milleti olarak böylesine kahraman askerleri, kahraman komutanları olan şanlı ordulara sahibiz.

      Tıpkı Büyük Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ifade etmiş olduğu gibi:

      ‘’Ordumuz, Türk birliğinin, Türk kudret ve kabiliyetinin, Türk vatanseverliğinin çelikleşmiş bir ifadesidir.’’ (1937)

      Onlarla ne kadar iftihar etsek azdır.

Hep söyledim, Elektrik öğretmeniyim İşim fizik kimya biyoloji kısacası, ilim bilim… Lakin Tarih tarihçilere bırakılmayacak kadar mühimdir diyen bir arkadaşımdan aldığım feyzle artık hiçbir şeyi kimseye bırakmıyorum. Sadece Tarihi değil bilimi de dinîmi de…Oluşturulan ruhban sınıfımızı sorgulamadan sadece dinleyerek ,tıpkı Hıristiyanlıktaki gibi, dini ; cami ve iki kapak arasına sıkıştırarak oturdukları yerden bu milletin algı ayarlarıyla oynayan kendilerine verilen talimat doğrultusunda ya da gönderilen yazıları sorgulamadan okuyan aslında Hür değil tam bir köle olan insanların verdikleri hutbelere karşı bir anti hutbe yazmak vacip oldu.

Yaşamakta olduğumuz süreçte an itibariyle 38 askerimizi vatan toprağına verdikten sonra kıldığım ilk Cuma namazı öncesi olağandışı hareketliliği , camide şehitlerimiz için okunan duaları ve görevli vaizin Mehmet Akif ruhuyla ve istiklal marşımızın sözleriyle süslediği, Asımın nesliyle bitirdiği muhteşem bir dua ile askerlerimizi şehitlik mertebesiyle payelendirip  şuheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda diyerek şehitler tepesine gömerek cennete uğurladığımız. Bizlerinde yüreklerimizi soğuttuğumuz, Onlara ölü demeyiniz diyerek te  millete keşke bende şehit olsaydım hem şehit olur hem de ölmezdim dedirten damardan verilen 1000 mgramlik uhrevi afyonla uyuşturulan ruhlarımıza seslenmek istedim… yine Akifin ruhuyla… Lakin bir eleştiri olarak değil bir eksiği tamamlamak maksadıyla… sürçü lisan eylersem Affola.

Amiiin…

Ey güzel Allahım. Sen ki Rahman ve Rahim olansın , Bu dünyada tüm kullarına Rahmet ve merhamet edensin. Nimet ve bağışta bulunansın .Biz kullarına önce akıl ve feraset ihsan eyle ki , ölümü kutsayıp yaşamayı bir kenara bırakıp işin doğasında var, takdiri ilahi nidalarıyla  gocuklu celep misali kaldırınca sopasını birileri, hemen sürüye katılıp Adeta mağrur koşmayalım şehitler tepesine… Akif’in söylediği gibi;

KADERMİŞ” Öyle mi? Haşa, Bu Söz Değil Doğru;
Belanı İstedin, Allah da Verdi… Doğrusu Bu.
“Çalış” Dedikçe Şeriat, Çalışmadın, Durdun,
Onun Hesabına Bir Çok HURAFE UYDURDUN!

Diyerek Suçumuza seni de ortak ederken, Toprağa düşen her bedeni solup giden her nefesin hesabını yüreğimizde hissederek, Dicle’nin kenarında bir kurt bir kuzuyu kapsa Allah hesabını Ömer’den sorar sözlerini  unutmadan. Ömer’imize de nefsimize de  nasıl bu duruma geldik deme ferasetini sen bizlere nasip eyle yarabbiiii.

Ey güzel Allahım, Şuracıkta sıcacık minberden, oturduğu yerden,  ahkam keserek ellerini semaya açarak sana dua eden biz aciz kullarına neden niçin nasıl diye düşünmeden taktik teknik ,strateji ve diplomasi nedir bilmeden, Sadece ölüm ve kan üzerinden değil akıl ve bilim üzerinden olayların üzerine gidebilmeyi meydana gelen üzüntü ve kahrediciliği huşu içinde karşılamamızı  damardan zekrederken vaiz,

Sonuna Bir de “TEVEKKÜL” Sokuşturup Araya,
Zavallı DİNİ ÇEVİRİRKEN Onunla MASKARAYA!
Bırak Çalışmayı, Emret Oturduğun Yerden,
Yorulma, Öyle ya, Mevla Ecir-İ Hâsır İken!

Umarsızlığından, Çalışmadan, yorulmadan ve üretmeden, rahat yaşamak isteyen toplumlar; evvela haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini daha sonra da istiklal ve istikballerini kaybetmeye mahkum olmadan uyanmayı nasip eyle yarabbiii…

Hani şu derya ile olup deryayı da bilmeyen balıktan da tuhaf bizler. İşlerimizi sana havale etmek için saaaf saaaf ellerimizi sana açmışken

Yazıp Sabahleyin Evden Çıkarken İşleri
Birer Birer Okuruz Tekmil Edince Defteri
Bütün O İŞLERİ RABBİM GÖRÜR, VAZİFESİDİR…
Yükümüz Hafifledi… Şimdi Doğru Kahveye Gir!-me    yüzsüzlüğünden sen bizleri koru yarabbiiii

Silahı Kullanan Allah, Hududu Bekleyen O
Levazımın Bitivermiş, Değil Mi? Ekleyen O!
Çekip Kumandası Altına Ordu Ordu Melek,
Senin Hesabına Küffarı Hak-Sar Edecek!

Kahhar sıfatınla düşmanlarımızı kahreyle derken vaiz   kalplerimize biraz utanma ve arlanma duygusu ver  yarabbiii…

Başın Sıkıldı Mı, Kafi Senin O Nazlı Sesin:
“Yetiş” de, Kendisi Gelsin, Ya Hızr’ı Göndersin!
Evinde Hastalanan Varsa, Borcudur: Bakacak;
Şifa Hazinesi Derhal Oluk Oluk Akacak.

Demek Ki : Her Şeyin Allah… Yanaşman, Irgadın O:
Çoluk Çocuk Ona Ait: Lalan, Bacın, Dadın O;
Vekil-İ Harcın O; Kahyan, Müdür-İ Veznen O;
Alış Seninse De, Mesul Olan Verişten O;

Denizde Cenk Olacakmış…. Gemin O, Kaptanın O;
Ya Ordu Lazım İmiş… Askerin, Kumandanın O;
Köyün Yasakçısı; Şehrin De Baş Muhassılı O;
Tabib-İ Aile, Eczacı… Hepsi Hasılı O.

Ya Sen Nesin?
MÜTEVEKKİL!
Yutulmaz Artık Bu!
Biraz Da Saygı Gerektir…
Ne Saygısızlık Bu!
HUDA’YI KENDİNE KUL YAPTI,
KENDİ OLDU HÜDA;
Utanmadan Da “TEVEKKÜL” diyor bu Cür’ete, Ha?!..

Yarabbim Milletimize ve devletimize ilimle bilimle Tabii ki senin yardımınla ancak kullarının kesb (şartları yerine getirmesiyle)  etmesiyle zaferler nasip eyle…

Eeeee dedim ya Ben elektrik öğretmeniyim. Yazacağım hutbe de bu kadar olur. Allahım haddi aşmış isem affeyle.

 50. Kuruluş Yılını idrak eden Aydınlar Ocağı’nın kuruluş çalışmaları 1967 ve önceki yıllara dayanmaktadır. Bu yılların şartları oldukça ağır, 27 Mayıs 1960 İhtilali’nin izlerinin sürdüğü ve milliyetçi kadroların hizmet beklediği yıllara rastlamaktadır. 1967 – 1970 yılları arası politik tartışmalar ve ayrışmalar baş göstermiş, fikir ve düşünce buhranı yaşanmış, gençlik hareketleri, özellikle üniversiteli gençler arasında  hızla tırmanışa geçmiştir. Türk ekonomisi, enflasyon ve ödeme güçlükleri yüzünden zarar görmüş, Türk Lirası hızla değer kaybetmiş ve bu olumsuz gelişmeler yüzünden sosyal ve siyasal yapıda bir kargaşa ve kaos oluşmuştur.

       İşte ülkenin bu çalkantılı ve 1960 İhtilali’nin izlerinin devam ettiği günlerde, bir avuç Türk Aydını yüreklerini ortaya koyarak çalışmalara başlamış ve Aydınlar Ocağı’nın alt yapısını oluşturmuşlardır. Bu yıllarda, milliyetçi aydınlar tarafından iki büyük çalışma yapılmış, birincisi 1967 yılında, ikincisi ise 1969 yılında. Yapılan bu toplantılarda Aydınlar Ocağı’nın temelleri yavaş yavaş atılmaya başlamış.  Aydınlar Ocağı ismi uzun müzakere ve tartışmalardan sonra ortaya çıkmış ve bir müddet Aydınlar Kulübü olarak faaliyetler sürdürülmüş ve daha sonra Aydınlar Ocağı ismi benimsenmiştir. Bu hareketin başlangıçtaki dayanak noktaları da; siyasetin dışında kalmak, yüksek seviyede fikir ve düşünce üretmek, milliyetçiler arasındaki fikir ve düşünce ayrılıklarını ortadan kaldırmak, milli varlığımızı meydana getiren unsurları geliştirerek korumak, üniversitelerin akademik kadrolarına bilgili ve seçkin isimleri kazandırmak ve bunlara benzer düşünceler olmuştur.

        Aydınlar Ocağı, Türk ilim, fikir, düşünce, sanat ve iş hayatının önde gelen çelik yürekli, haysiyetli, mücadeleci ve inisiyatif gücü yüksek 56 kişiden oluşan Kurucular Kurulu tarafından İstanbul’da, 14 Mayıs 1970 tarihinde kurularak resmen çalışmalara başlamıştır. Çoğu Allah’ın rahmetine kavuşmuş Kurucular Kurulu şu isimlerden oluşmuştur: Ekrem Hakkı Ayverdi, Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu, Nihat Sami Banarlı, İbrahim Kafesoğlu, Ekrem Kadri Unat, Oktay Aslanapa, Sait Bilgiç, Yusuf Keçecioğlu, Fazlı Akkaya, Ahmet İman, Hakkı Cengiz Alpay, Fethi Gemihlioğlu, Muharrem Miraboğlu, Suat Vural, Muharrem Ergin, Selçuk Özçelik, Nahit Rıfkı Dinçer, Ahmet Kabaklı, Necmettin İşli, Nuri Mugan, Cevat Babuna, İsmail Ekim, Faruk Kadri Timurtaş, İsmail Hakkı Uğur, Mustafa Köseoğlu, Sabri Ülker, Süleyman Yalçın, Sabahattin Zaim, Ayhan Songar, Nâzım Nihat Bozkurt, Alaeddin Ertüzün, Nihat Keklik, Refik Özdek, Fevzi Sevgili, Mazhar Özman, Sabahattin Topbaş, Kemal Eraslan, Salih Tuğ, Necati Bozkurt, Asaf Ataseven, Necmettin Hacıeminoğlu, Faik Tan, Yusuf Dönmez, Özcan Bolcan, Mustafa Kafalı, Erk Yurtsever, Erol Tunalı, Altan Deliorman, Metin Eriş, Aykut Fevzi Şireli, Alev Arık, Abdurrahman Çelik, Arif Özkök, Türkay Tüdeş, Osman Fikri Sertkaya, Ruknettin Tözüm.

       Kuruluş tarihinden bugüne, Tüzüğüne bağlı olarak “ Milli kültür ve şuuru geliştirmek suretiyle, Türk milliyetçiliği fikrini yaymak, milli bünyemizi sarsan fikir buhranı ve mefhumlar anarşisi  ile mücadele ederek milli varlığımızı meydana getiren unsurları yaşatıp kuvvetlendirmek “ gayesinden en ufak bir sapma göstermemiştir. Bu hedefine ulaşabilmek için  çok yönlü ve yoğun faaliyet alanları oluşturmuştur. Bunlar; açık oturumlar, konferanslar, anma toplantıları, milliyetçiler kurultayı, Aydınlar Ocakları Şûraları, divan toplantıları, durum değerlendirme toplantıları, seminerler, basın toplantıları, kültürel geziler, sergiler, yayın faaliyetleri, mevlidler, iftar programları, ziyaretler  v.b. alanlar.

        Ayrıca ilim ve irfan sahibi, seçkin kişilerin Aydınlar Ocağına üye olarak kazandırılma hususunda da gerekli hassasiyet gösterilmiştir. Aydınlar Ocağı, Zaman zaman kalabalık bir şekilde, Söğüt’de düzenlenen “ Ertuğrul Gaziyi Anma ve Söğüt Şenlikleri “ ne iştirak ederek tarihi sorumluluğunu da yerine getirmiştir. Amerika’nın New York şehrinde düzenlenen “ Türk Yürüyüşü “ ne de iştirak edilmiş ve gereği yapılmıştır.

       Aydınlar Ocağı tarafından,  Türkiye ve Türk Dünyası’nda öne çıkmış ilim, fikir, düşünce, siyaset ve sanat adamlarına yapılan törenlerle çok değişik ödüller verilmiştir. Bu ödülleri ve ödül verilen kişileri şu şekilde sıralayabiliriz: Prof. Dr. İbrahim Kafesoğlu, Ekrem Hakkı Ayverdi, Münir Nurettin Selçuk, Hamit Aytaç, İbrahim Hakkı Konyalı ve Prof. Dr. Faruk Sümer’e “ Üstün Hizmet Armağanı “ ; Prof. Dr. Turan Yazgan, Prof. Dr. Oktay Aslanapa, Prof. Dr. Orhan Türkdoğan, Osman Sınav, Bozkurt İlham Gencer, Yıldırım Gürses, Prof. Dr. Nevzat Atlığ, Erol Sayan’a “ Türkiye’nin Ay Yıldızları “ ; Bakü Ünivesitesinden Prof. Dr. Halil Rıza Ulutürk ve Prof. Dr. Zeka Handan’a “ Aydınlar Ocağı Şeref Beratı “ ; Rauf Denktaş, Mustafa Cemil Kırımoğlu, Mintimer Şaymiyev, İsa Yusuf Alptekin, Dr. Baymirza Hayit ve Doç. Dr. Ebulfez Elçibey’e “ Şeref Üyeliği ve Şükran Belgesi “ ödülleri verilmiştir. Ayrıca yapılan törenlerle Ord. Prof. Dr. Sulhi Dönmezer’e “ Şeyh’ül Müderrisin “ ve Ahmet Kabaklıya da “ Şeyh’ül Muharririn “ ünvanları verilmiştir.

       Aydınlar Ocağı çalışmalarını yaparken, Batı kültürünün etkisi altına girmiş bazı çevrelere karşı kendi milli kültür değerlerine sahip çıkarak, her daim devletinin ve milletinin yanında yer almış ve almaya da devam etmektedir. Türk gençlerinin, yapılan ve sürdürülen faaliyetlerle fikri ve ilmi düşünce ufukları genişletilmiş ve onlara zaman zaman kitap yardımları da yapılmıştır. Bütün Aydınlar Ocakları’nın ortak faaliyeti olan, altı ayda ve değişik şehirlerde yapılan Aydınlar Ocakları Şûralarında, Türkiye ve dünyadaki son gelişmeleri kapsayan tebliğler sunularak gerekli değerlendirmeler “ Şûra Sonuç Bildirisi “ ile kamuoyuna yansıtılmaktadır. “ Aydınlar Ocakları 50. Şûrası “ 29-30-31 Mayıs 2020 tarihlerinde Giresun’da yapılacaktır.

       Aydınlar Ocağı’nın internet sitesi ( www.aydinlarocagi.org ) , Ocağın kuruluşundan bugüne yaptığı bütün faaliyetleri kapsamakta, kuruluştan bugüne Yönetim Kurulunda, Denetim Kurulunda ve İlim – İstişare Kurulunda hangi üyenin yer aldığı dönem dönem belirtilmekte, vefat haberleri, toplantı haberleri, kurtuluş ve milli günler ile ilgili duyurular, Türkiye gündemi ile ilgili makaleler yer almaktadır.

       Yurt içinde ve yurt dışında, özellikle üniversitelerin olduğu şehirlerde Aydınlar Ocakları’nın kurulması yönünde büyük bir gayret ve hassasiyet gösterilerek bu şehirlerde de yeni Ocakların tütmesi sağlanmış ve başta Ankara ve Kocaeli olmak üzere, Adana, Adıyaman, Afyon,  Alanya ( Antalya ), Amasya, Anadolu ( İstanbul ), Antalya, Aydın, Avrupa,  Azerbaycan,  Balıkesir, Bursa, Çanakkale, Çorum, Darıca ( Kocaeli ), Harput ( Elazığ ), Iğdır, Isparta, İnegöl (Bursa ), İzmir, Kayseri, Kırıkkale,  Konya, Kosova, Kütahya, Malatya, Manisa, On Dokuz Eylül ( Giresun ), Ordu, Sakarya, Samsun, Sinop, Sivas, Tekirdağ, Trabzon Aydınlar Ocakları faaliyet ve hizmet kervanına katılmıştır. Bahsi geçen bu Ocaklarda da çok yoğun faaliyetler sürdürülmektedir

       Kuruluşundan bugüne Allah’ın rahmetine kavuşan Aydınlar Ocağı üyeleri için her sene Ramazan ayı içinde mevlid okutularak rahmetle anılmışlardır. Bu üyeler: Prof. Dr. İbrahim Kafesoğlu, Ekrem Hakkı Ayverdi, Ord. Prof. Dr. Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu, Nihat Sami Banarlı, Av. Sait Bigiç, Fethi Gemihlioğlu, Prof. Dr. Ayhan Songar, Av. M. Fazlı Akkaya, Prof. Dr. Muharrem Ergin, Ahmet Kabaklı, Prof. Dr. Muharrem Miraboğlu, Nahit Rıfkı Dinçer, Prof. Dr. Faruk Kadri Timurtaş, İsmail Hakkı Uğur, Prof. Dr. Tahsin Banguoğlu, Fevzi Sevgili, Prof. Dr. Nuri Karahöyüklü, Av. Enver Yakuboğlu, Prof. Dr. Mehmet Kaplan, Prof. Dr. Suat Vural, Prof. Dr. Erol Güngör, Prof. Dr. Mehmet Eröz, Prof. Dr. Recep Doksat, Kerim Oder, K. Armağan Tekin, Erdoğan Ferit Koyaş, Dr. Özcan Bolcan, Eymen Topbaş, Arif Özkök, Hakkı Cengiz Alpay, Özcan Tuna, Doç. Dr. Nâmık Ayvalıoğlu, Selâhattin Savcı, Prof. Dr. Hakkı Dursun Yıldız, Seyfettin Manisalıgil, İsmail Hakkı Yılanlıoğlu, Turan Üçok, Dr. Güngör Savaş, Nevzat Silahşör, Hulûsi Çetinoğlu, Ahmet İman, Refik Özdek, E. General Sami Karamısır, Av. Tarlan Samancı, İsa Yusuf Alptekin, Prof. Dr. Tevfik Ertüzün, Av. Müstecip Ülküsal, Muzaffer Eriş, Prof. Dr. Ekrem Kadri Unat, Prof. Dr. Faruk Sümer, Prof. Dr. Necmettin Hacıeminoğlu, Dr. Cavit Aydın, M. Sıraç Dede, Prof. Dr. İsmet Miroğlu, Nurettin Ergücü, Dr. Mustafa Akın, Prof. Dr. Fahrettin Tosun, Av. Oğuz Özbek, Feyzullah Değerli, Av. Yusuf Türel, Mehmet Uzun, Prof. Dr. Süleyman Karataş, Av. Nuri Eroğan, İsmail Hakkı Şengüler, Alaeddin Ertüzün, Sabahaddin Topbaş, Dr. Mehmet Halaçoğlu, Doç. Dr. M. Cahit Atasoy, Gültekin Samancı, Yard. Doç. Dr. Cevdet Dadaş, Dr. Necmettin İşli, A. Atilla Salihoğulları, Kemal Perk, Prof. Dr. Haşmet Başar, Bayram Camcı, Prof. Dr. Mustafa Köseoğlu, Mehmet Güler, Av. Kâmil Öztürk, Prof. Dr. Amiran Kurtkan Bilgiseven, Hayati Güler, Servet Mahiroğulları, Emrehan Küey, Ömer Hacıahmetoğlu, Dr. Reyhan Songar, İlhan Aras, İsmail Kanyılmaz, Ali Öner Bilici, İsmet Karaoğlu, Prof. Dr. Sabahattin Zaim, Prof. Dr. Ali İhsan Gencer, Hulûsi Altınyurt, Yard. Doç. Dr. Dilâver Cebeci, Necati Asım Uslu, Prof. Dr. Asaf Ataseven, Prof. Dr. Ömer Kasımoğlu, Kemal Çapraz, Doç. Dr. M. Süreyya Şahin, M. Sami Erdem, Mustafa Şen, Dursun Keskinkılıç, Ergun Göze, Hasan Tahsin Uğur, İsmail Ekim, Abdurrahman Çelik, Abdülkadir Yaşar, Prof. Dr. Reha Oğuz Türkkan, Doç. Dr. Hüseyin Kalkan, Refet Körüklü, Av. Abdullah Mazhar Baytaz, Prof. Dr. Ruknettin Tözüm, Prof. Dr. Yusuf Keçecioğlu, Celalettin Karaatlı,  Müslim Fincan, Sabri Ülker, Prof. Dr. A. Selçuk Özçelik, Av. Armağan Gayretli, Altan Deliorman, Prof. Dr. Turan Yazgan, Prof. Dr. Oktay Aslanapa, Mustafa Öncel, Av. Celâl Özdemir, Sami Yavrucuk, M. Kemal Cabioğlu, Durali Ayaroğlu, M. Zeki Karahan, M. Turgut Öztaşkın,  Necati Üstündağ, Hakkı Turcan, Prof. Dr. Fevzi Samuk, Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş, Prof. Dr. Ali Osman Özcan, Altemur Kılıç, Prof. Dr. Mehmet Rahmi Bilge, Prof. Dr. Süleyman Yalçın, Erk Yurtsever, Nihat Gürer, Prof. Dr. Nihat Keklik, Sinan Yıdız, Prof. Dr. Nejat Diyarbekirli, Mehmet Ateşoğlu, Prof. Dr. Cevat Babuna, O. Faruk Başoğlu, Necati Bozkurt, E. Gnl. Mehdi Sungur, Mevlüt Şam, Prof. Dr. Acar Sevim,  Ahmet Kolutek, Mustafa Kalaycıoğlu, Prof. Dr. Mustafa Kafalı, Aytekin Yıldırım ve Dr. Yaşar Akdoğan.

       Ocak yayın faaliyetlerine büyük bir önem vererek çok sayıda kitap bastırmıştır. Bu yayınlar:

       * GAP ve GAP’ın Doğuracağı Sonuçlar,

       * Nüfus Planlaması ve Türkiye’nin Gerçekleri,

       * Muhafazakarlık Nedir Ne Değildir,

       * Dış Borç ve Turizm,

       * İslâmiyet ve Millet Gerçeği,

       * 150. Yılında Tanzimat ve Doğurduğu Sonuçlar,

       * Güneydoğu Anadolu’nun Dil ve Folklor Özellikleri,

       * Türk – Yunan Münasebetleri ve Ayasofya Meselesi,

       *  AT’nun Cevabı ve Yeni Alternatifler,

      * Yabancı Dille Eğitim ve Öğretim Meselesi,

      * Din ve Vicdan Hürriyeti,

      * Mehmet Akif’i Anlatıyorlar,

      * Türk Dili ve Milli Bütünlüğümüz,

      * Milli Kültür Politikasındaki Yanlışlar,

      * Sosyo – Ekonomik Açıdan Ortadoğu Bölgesinde Gıda Güvenliği,

      * İslâmiyet, Millet Gerçeği ve Laiklik,

      * GAP, Ortadoğu ve Su Meselesi,

      * 21. Asra Girerken Çağdaşlaşma, Demokrasi ve İnsan Hakları,

      * Milli Mutabakatlar,

      * İstanbul’dan Adıyaman’a ( 24. Şûra ),

      * İstanbul’dan Trabzon’a ( 25. Şûra ),

      * Suriye’nin Etnik Yapısı ve Türkiye-Suriye İlişkileri,

      * Yunanistan’ın Etnik Yapısı ve Türk Yunan İlişkileri,

      * Türk Kültüründe Hoşgörü ve Bazı Örnekler,

      * Doğu Türkistan’da İnsan Hakları İhlalleri,

      * 9 Soru 9 Cevapta Ermeni Sorunu,

      * Milli Şehit Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey,

      * Yeni Anayasa ile İlgili Görüşler,

      * Üniversite Reformu,

      * Toprak ve Tarım Reformu,

      * Milli Basın Meselesi,

      * Türkiye’nin Bugünkü Meseleleri,

      * Siyasi İstikrar ve Topyekun Kalınma,

      * Türkiye’nin İç ve Dış Güvenliği,

      * Güçlü Hükümet İhtiyacı,

      * Türkiye’de Sanayileşme Meselesi,

      * Üniversiteler Yasa Tasarısı Hakkında Görüşler,

      * Türkiye’nin Sosyo – Kültürel ve Ekonomik Meseleleri,

      * Türk – İslâm Sentezi,

      * Ermeni Meselesi.

       Aydınlar Ocağı gelecekte de 50 yıllık faaliyet döneminde olduğu gibi, yine ülke meselelerinde, milli ve manevi değerlere bağlı nesillerin yetiştirilmesinde üzerine düşen görevi yapacak, ülkemizin milli birlik ve bütünlüğünden yana ve Türk milliyetçiliği doğrultusunda her türlü çalışmaları sürdürerek yeni ufuklara doğru yol alacaktır.

Türkiye yüzyıllardır benzer sorunlar üzerinde cebelleşip duruyor…

Bu sorunlar benzer sonuçlar gibi aynen vakti gelen bir çıban gibi patlayıp etrafa saçılıyor.

Yüz küsur yıl önce de Libya’da uğraşıyorduk bugünde uğraşıyoruz… Keza Yunanistan’la 1821’den bu yana bitmeyen sorunlarla karşı karşıyayız… Aynı şeyler Irak ve Suriye içinde geçerli!

Ruslarla halen yüzyıllardır süren “ayıdan post, Rus’tan dost olmaz”ı tartışıyoruz… ABD’den hep bildiğiniz gibi! İngiltere, Almanya ve İsrail’in de onlardan kalır yanı yok…

Yani tarih sahnesinde dün oynananlar bugün değişik aktörlerle yeniden vizyonda…

Bunlara karşılık dönüp iç cepheye baktığımızda esas sorunun burada olduğunu görüyoruz.

Ortalık toz duman! Her şey birbirine karışmış durumda… Savaş eden bir memlekette olmayacak şeyler oluyor!

Manipülasyon, dezenformasyon, dedikodu, komplo teorileri almış başını gidiyor! Yani anlayacağınız “at izi it izine” karışmış durumda… Bunun bir an önce önüne geçmeliyiz.

Türkiye Cumhuriyeti geleneği olan binlerce yıllık bir devlettir…keza Türk Ordusu da öyle. Yönetenleri beğenmeyebiliriz ve eleştirebiliriz ancak geçtiğimiz bu zorlu günlerde sabırlı olmak ve Türk milletinin yetki verdiği siyasetçilere, bürokrasimize ve ordumuza güvenmek ve onlara destek olmak zorundayız… Hesaplaşmalar iyi günlere kalmalı! Şimdi zor günlerdeyiz.

Bizim meselemiz ne yazık ki; her zaman iç cephemiz olmuştur. İçimizde kabul edelim ki, birçok hain yaşamaktadır. Rahmetli Atilla İlhan bunu bir “hain kontenjanı” ile ifade etmiştir. Bunların her birinin farklı ihanet nedenleri vardır. Bu kişiler fırsat bu fırsattır diyerek efendilerine hizmet için zor günlerde daha bir arzı endam ederek ortalıkta adeta teneke çalarlar… Bunların atalarını 1919-1923 arasından iyi tanıyoruz! Yine öyle yaptıklarını görüyor ve üzülüyorum..

Bir de gafillerimiz var ki; sormayın gitsin! Sayıca hiçte hafife alınacak gibi değiller…

Ben Cumhurbaşkanıma, Dışişleri Bakanlığıma, Türk Ordusunun baştan aşağıya tüm mensuplarına, Türk bürokrasisine, devletimin kadrolarına sonuna kadar güveniyorum… Eleştiri haklarımı bu zor günlerin ertesine saklıyorum… Kızgınlıklarımı ve öfkelerimi içime atıyorum!

Onun için Türk Milleti, iç cephede bölünme yaratacak eylem ve söylemde bulunanları dikkatle izlemeli ve onlara asla prim vermemelidir. Kolay bir şey midir bu? Elbette hayır… Ancak istikbalimizin ve istiklalimizin iç cephede birlik ve beraberlikten geçtiğini biliyor ve anlıyorsak zorları kolaylaştırıp “at izi” ile “it izi” ni birbirinden ayırt etmeyi başaracağız… Etrafınıza bakın ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız!

Özcan PEHLİVANOĞLU

ozcanpehlivanoglu@yahoo.com

https://twitter.com/O_PEHLIVANOGLU

(Dünden gelmeyen gün yarına gitmiyor. – İ.H.Sevük; 2 yıl önce bugünlerin yazısıdır.)

Keyfimizi balta kesmiyor. Tırnağımızı keserken biraz derin kaçırsak akşama kadar mızmızlanırız. Bir futbol takımı sayısınca Mehmetçik şehit oluyor; kimsenin yüzü düşmüyor. Meşin yuvarlağını öptüğümün maçlarının ve maç geyiklerinin mola vermesi için 110 şehit vermemiz mi gerekiyor?

Aşna-fişnadan tarih asparagasına dek canına yandığımın dizilerinin yayından kaldırılıp kara kurdelalı yas iklimine geçiş için kaç parça olmamız bekleniyor? Çuvalla para karşılığında ve binbir kaprisle sahteden olaylar için rol kesen yüreksizlerin dizi dizi tiryakisiyiz de gerçek kahramanların canhıraş mücadelesi ve can fedası niye haber kanalı alt yazısı kadarcık bile ilgimizi çekmiyor?

Türkiye’nin beka sorunu yok; Survivor’da kim şampiyon olacak sorunu var. Masa tenisi maçı gibi popülist kitleyi bir yarışmadan öbür yarışmaya hiç gaz kesmeden savuran Acun tabiî ki rütbe olarak Hulusi Akar’ın üzerindedir. Saatler dolusu tıraşın 40 saniyesi de asker muhabbetine ayrıldığında toplu günah çıkarma seansımız şipşak hızda gerçekleşmiş oluyor.  

Değil mi ki gol atan futbolcu asker selamı veriyor; huzur bulabiliriz. Değil mi ki dizilerde artistik birliklerimiz acayip vaziyette intikamımızı alıyor; koltuğa – kanepeye hamamda göbek taşında keseleniyor gibi uzanabilirsin. Çekirdek çitlerken Afrin aklına gelmezse üzülme; git bir de soda iç!

Terör-merör, vatan-matan, savaş-mavaş aslında umurumuzda değil. Ve toplumsal mutabakat herkesin –mış gibi yapmasında. Ülkesini seviyor-muş, Türkiye’nin geleceğinden endişeleniyor-muş, sınırların güvenlik altına alınmasını önemsiyor-muş pozları.. Aslında tek derdimiz kendimiz; yememiz – içmemiz, karşı cinse ilgimiz, para-pul ve makam-çul sevgimiz. Ki ömrümüzün kaderi her Allah’ın günü trend-topic olan arzu ve isteklerimizdir.

Yalandan bir dünya kurmuşuz; habire yallıyoruz, sallıyoruz. Japonya’ya giden bizim Türkler Japonlardan şikâyet ediyorlar: “Ne desek inanıyorlar, yalan nedir bilmiyorlar.” Hâlbuki bizde herkes birbirinin atıp tuttuğunu bildiği için yekdiğeri de atar tutar. Böylece mütekabiliyet oluşur. Düşünsenize karşınızdakinin sizi ciddiye aldığını; hooop hüloğğğ!

Afrin’e gitmeye, can vermeye hazırmış! Sanki Ayvalık Plajı’na gidiyor, sanki arkadaşına sigara veriyor. Kalabalık bağırıyor: “Bizi Afrin’e götür!” Sanki halı saha turnuvasına götürecek. O da diyor: “Çıkışta!” Sanki çay bahçesine..

Facebook’tan bir asker ve bayrak paylaşımı, bir de yakın – yıkın tiviti; oooh görev tamam! Sonra okeye dördüncü aramaya devam. E, n’apacaksın; hayat devam ediyor. Evet, maalesef; hayat devam ediyor.

“Vatana kurban söyleyin.

 Bana karşı, yüzü yok diye eseflenmesin.

 Mehmet’e beni demeyin.

 Yetim sevgileri ağlatmak olmaz.

 Mehmet’i Mehmet’e anlatmak olmaz.

 Bulanık seherlere, bir kutlu ezan gibi asılı kaldım göğe.

 Yalnızdım ve yalnızım;

 Hak’tan gayrı kimse sesim işitmez.

 Kimseye bir şey demeyin, demeyin değmez..”

Prof. Dr. Aziz Akgül hem davetiye gönderdi, hem telefon açtı “bir kadın girişimciliği mücizesi 7 KİBELE programı” için. İstanbul Harbiye CCR salonundaki “Anadolu, kadın, üretim ve bereket” temalı etkinlikte mikrokrediyle başarılı olan mütevazi 7 işkadınının belgeselini izledik. Türk Sinemasının değerli sanatçısı Selda Alkor da konukları selamladı. Çok şık kadınların da iştirak ettiği toplantı ikram sonrası bile kalabalığını muhafaza etti. Kadim dostum Prof. Dr. Aziz Akgül’ün konuşması ve hayal ettiği dünyayı anlatması bana göre toplantının en vurucu ve dikkat çekici yanıydı. Sürekli not aldım konuşma yazılı metin olarak dağıtılmayınca. Sonra dönüp notlarıma baktığımda dünyamızın ve insanımızın neden nefes darlığı çektiğini, bunalıma girdiğini bir kez daha anladım ve cidddi ciddi düşündüm. İşte bu notlardan bazıları.

26 Kişinin Serveti, 3.8 Milyarınkine Eşit!

Refah göstergeleri sürekli artan dünyamızda  yoksulluk hala ciddi bir sorun. Sebebi de büyümeden elde edilen  gelirler toplumlar arasında adil paylaşılmıyor. Bunların başında da finansal adaletsizlik geliyor. Global yoksullukla mücadele eden ve 18 sivil toplum kuruluşundan oluşan OXSAM Uluslararası Konfederasyonunun  açıklamaları gerçekten ürkütücü. Zengin ile fakir arasındaki uçurum ilk defa bu kadar fazla açılıyor. Şöyle ki; önümüzdeki 20 yıl içerisindeki dünyanın en zengin 500 insanının mirasçılarına 2.1 trilyon $ bırakacağı tahmin ediliyor. Bu miktar Hindistan gayrisafi milli hasılasından da fazladır.

2018 yılında dünyada en zengin 26 kişinin serveti, dünya nüfusunun yarısı olan 3.8 milyar kişinin servetine eşittir. Bu zenginlerin sayısı 2017 yılında 43 kişiydi.

Gelir dağılımındaki uçuruma gelince 2018 yılında çıkan yeni servetin %82’si dünyanın en zengin % 1 kesiminin eline geçmiştir. Böylece küreselleşmenin gelirleri de dünyada eşit olarak dağıtılmamaktadır.

Son üç yılın istatistiklerinden anlaşılacağı üzere Nobel Ekonomi Ödülü Hintli Amartya Sen’in açıkladığı gibi  Türkiye’de de makro ekonomik değişkenler, işsizlik ve yoksulluğun ortadan kaldırılması için tek başına yeterli görülmüyor.

Dünya Bankası ve CGAP uzmanları yaklaşık 500 milyon ailenin tüm dünyadaki 7000 mikrofinans kuruluşunun sağladığı yeni sosyal işletmelerin gelişmesini sağlayan mikrokrediden faydalandığını tahmin etmektedir. Türkiye’deki hibe yardımları ise bir sadakat kültürü ve kolaycılığını da beraberinde getirmektedir. Bunun yerine insanları üretken hale getirmek, kendi kendilerine gelir getirici faaliyetlere yöneltmek gerekmektedir. Böylece de kamu kaynakları hovardaca harcanmaz.

Yoksulluk Önlenebilir mi?

Yine Nobel Barış Ödülü Sahibi Bengaldeşli Prof. Dr. Muhammet Yunus’un öncülüğünü yaptığı ve Türkiye’de de 64 il ve 91 şubede uygulanan  200 bin kadar girişimci kadının mikrogirişimci olmalarına bu şekilde katkı verilmektedir. Bu nedenle de bu kadınlar bugüne kadar mikrokrediden 1 milyar lira kredi kullanmışlardır. Söz konusu dar gelirli girişimci kadınlar 1500 TL sermaye ile iş kurmaktadırlar. Böylece de tek kuruş kamu kaynağı ve bağış veya banka kredisi kullanılmamaktadır. Yoksul kesim mikrokrediyle kimseye avuç açmadan girişimci olarak onurlu bir şekilde yoksulluk sınırının üzerinde bir hayat kurmaktadır. 2005 yılında Türkiye İsrafı Önleme Vakfı Başkanı ve Diyarbakır Milletvekili Prof. Dr. Aziz Akgül Kilis’e gelmişti. Başarılı Vali Aslan Kütükçü ile birlikte olduk. Konu konuyu açtı, Suriye’den getirilen kaçak benzin ve şekerlerin tutanakla imha edildiğini öğrendik. Aziz Akgül itiraz etti “Şekeri gıda bankasında ihtiyaç sahipleri için ayırın, benzini de kamu araçlarında neden kullanmıyorsunuz?” Bunun üzerine Kilis’te Vali Kütükçü ve belediye Başkanı Abdi Bulut’un girişimiyle gıda bankası kuruldu. Halen de faaliyette bulunuyor. İhtiyaç sahipleri buraya giderek  lüzumlu her şeyi ücretsiz alabiliyorlar. Benzini ise sayın Vali Kütükçü Kili-Gaziantep duble yol çalışması sırasında kamu araçları için kullandı. Çok da faydalı oldu.

Toplumda Ne Kadar Zengin İnsan Değil, Ne Kadar Mutlu İnsan Var

Bir öğreti şunları söyler;

-Doğada hiç bir şey kendisi için yaşamaz. Nehirler kendi suyunu içmez. Ağaçlar kendi meyvelerini yemez. Çiçekler kendileri için kokmaz. Her şey birbiri için yaşar.  Birbiri için yaşamak tabiatın uygulamasıdır.

Oysa kapitalizm biriysel mutluluğu önerir. Bununla da toplumda mutsuzlar çoğalıyor. Çünkü mutlu olmanın yolu, başkasını mutlu etmekten geçer. Aristo’ya göre bile “her insan mutluluğu aramaktadır.”

Birleşmiş Milletler Mutluluk Raporuna (6 Kasım 2019) göre ilk dört sırada İskandinav ülkeleri yer alıyor; İsveç, Norveç, Finlandiya ve Danimarka. En fakir ülkelerden Kosta Rika ise 12. Türkiye bu sıralamada 79. sırada yer alıyor. Bir önceki yıla göre ülkemiz beş basamak geriye düştü. Ajans Press’in  mutluluk odaklı haber araştırmasına göre; bu oran 140 bin 439 iken 97 bin 123 olarak geçen seneye göre düştü.

Teskin edici, rahatlatıcı ilaç olarak bilinen antidepresan kullananların sayısı da bütün dünyada %40 artış gösterdi.  Çözüm olarak da toplumun ruh ve hayat kalitesinin artması gerekiyor. Kar maksimizasyonu, daha fazla kazanma hedefinden daha insani olan sosyal işletmeciliğe geçilmelidir. Hayatı değerli kılan unsurlar dışlanmamalıdır. Ortak mutluluk sağlanmalıdır. Bir toplumda ne kadar zengin olduğu değil, ne kadar mutlu insan olduğu ölçü olmalıdır.

Daha Mutlu Bir Dünya Hedefi

Mutsuzluğumuza neden olarak bazı istatistikler verecek olursak;

*2019 yılında ülkelerin yaptığı savunma harcamaları toplam 2 trilyon $,

*Son 20 yılda Ortadoğudaki çatışmaların bölge ülkelerine maliyeti 12 trilyon $,

*Dünyada her yıl bir trilyon dolara tekabül eden 1.3 milyar ton gıda israf ediliyor,

* Türkiye’de israf edilen gıda ise 215 milyar $. Dünyadaki israfın sadece dörtte biri bile evrende açlık çeken 800 milyon insanı doyurmaya yetiyor.

 Şimdi daha mutlu bir dünya hedef gösterilmeli; ırk, dil, din, cinsiyet, siyasi görüş ve düşünce tarzı itibariyle farklılığın birlikteliğinin sağlaması için çalışılmalıdır. Etnik ayrımcılık yüzünden çatışmalara son verilmelidir. Kavga yapmayan, kavgaya kapılarını kapatan politikacılara ihtiyaç duyulmaktadır. Yetkililerden ve bakanlıklardan bütçelerini görmek istediğini açıklayarak sorgulayan devlet adamları yetişmelidir. Savaşlar emperyal güçlere ve emperyalizme karşı olmalıdır. Şiddetin, tacizin ve ayrımcılığın değil; zerafetin, letafetin, kibarlığın özendirildiği; kabalığın, görgüsüzlüğün ve cehaletin değil, medeni olmanın arttığı  bir toplumsal çevre inşa edilmelidir. Hayatın en temel insan hakkı olduğu bilinmelidir.

“Medeniyeti Politikacılar Değil;  Alimler, Sanatkârlar Yapar”

Vatandaş ve toplum mutluluğunu önceleyen ekonomiler ve yönetimler olmalıdır. İlim, kültür ve sanat ile insan hakları, hukuk devleti öne çıkarılmalıdır. Sivil toplum da elbette gelişmelere duyarlı olmalıdır. Asıl görev ise sorumlu olanlarındır. Peki kimdir bunlar? Prof. Dr. Erol Güngör’ün deyişiyle şöyle; “Aydınlar, din adamları, alimler, mütefekkirler ve sanatkarlar sorumluluğun şuuruna ermelidirler. Medeniyeti politikacılar yapmaz. Medeniyet alimlerle, sanatkarların işidir.”