Hâkimiyet milletinse, bunun başka yolu yok. Hâkimiyetin
milletten başka birinin olduğuna, gökyüzünün onu birilerine verdiğine de bugün
kimseyi inandıramazsınız.

Hâkimiyet milletinse, demokrasiden başka yönetim tarzı
düşünülemez.

Hâkimiyet milletin değilse kimindir? Aramızda süpermen mi
var? Bir prens falan mı tanıyorsunuz? Demokrasi tramvayından indiğinizde
bineceğiniz aracı lütfen açıklar mısınız?

Hâkimiyeti Tanrı birilerine mi vermişti?

Fransız ihtilali’nin 14. Lui’si öyle söylüyordu, Bilge Kaan
da. Bütün hanedanlar, yetkiyi Tanrı’dan aldığını söyler, belki de inanırlardı.
O zamanın insanları da inanırdı. Bizimkiler mavi gökte kut bulur, Çinliler
gökten yetki (manda) alırdı.

(Sizde de öyle mi oldu? Okulda Millî Mücadele’de mandacıları
anlatırlarken kimse bize bu kelimenin anlamını öğretmedi. Benim ilk aklıma
gelen sütünden kaymak yaptığımız halka boynuzlu koca hayvandı. O, İngiliz veya
Amerika’da yetiştirilmişi!)

Bizde çezaropapizm

Peki şimdi? Yetkisini Tanrı’dan aldığına inandığınız biri
var mı? Reformdan önce Papa, imparatora, krala taç giydirirdi. Hükümdarı olan
ülkelerde taç giydirme işinde hâlâ papazlar istihdam ediliyor. Fakat artık
ülkeyi taçlar yönetmiyor. Bugün hükümdarlar egemenliğin sembolü gibi. Millî
bayrağın işlevine yakın bir görevleri var.

Bizim mahallede hiç taç giydiren Papa veya papaz olmadı.
Şeyhülislama büyük hürmet gösterilir, fermanlar Bab-ı Meşihat’tan geçerdi ama
tıpkı günümüzdeki Merkez Bankası Başkanı’nı gibi laf dinlemezse değiştirilirdi.
Devlet din adamlarına hâkimdi. Buna siyaset biliminde “Çesaropapizm” deniyor.
Hakanın din teşkilatını da yönetmesi…

Altmışlarda, yetmişlerde arabaların camlarına “Hâkimiyet
Allah’ındır” yazarlardı. Erbakancıların sloganıydı. Rahmetli Dündar Taşer
ağabeyimizin buna cevabı vardı. Genel olarak “teokrasi”ye, yani Tanrı
idaresine: “Ben teokrasi taraftarıyım. Kim itiraz edebilir ki Tanrı’nın
idaresine? Ancak, vekil kabul etmiyorum. Bunlar ‘Hâkimiyet Allah’ındır’
dedikten sonra, ‘Biz de onun vekiliyiz, itaat edin bakalım!’ diyorlar.”
Tıpkı kralların, hakanların iddiası gibi!

Yazılım değişti- donanım hep aynıydı

Fransız ihtilalinde ne oldu? Hâkimiyetin ilahî hakları
olduğunu iddia edenlerin bu iddiasına artık kimse inanmaz oldu. Ne kralların,
ne de kontların veya düklerin. Siyasette hâkimiyet asıl sahibine teslim edildi:
Hâkimiyet kayıtsız şartsız milletindir! (O kadar çabuk değil tabi. Sırada
Napolyon falan var… Diyelim ki bu teslim, tesellümün süreci başladı.)

Millet ve milliyetçilik Fransız ihtilali ile doğdu denir.
Yanlış denir. Fransız milleti 13 Temmuz gece yarısına kadar yoktu da 14 Temmuz
1789 Bastil Günü uyanıp, “Ha ben Fransız milletiymişim!” mi dedi? Bu konuda
doğru olan siyaset bilimci Azar Gat’ın tespitidir: Devlet varsa millet
de vardır. Gat bu hipotezini zaman ve mekân içinde, eski Mısır’dan
milat öncesi Çin’e kadar uzun bir dünya turuyla ispatlar. Bu turda Babür
devletine, Osmanlı’ya da uğrar ve bunların Türk egemenliğine dayanan
imparatorluklar olduğunu gösterir. Bizde egemenlik Hakan’la fiile geçer.

İşte Fransız ihtilalinin yaptığı, temsil işini, prensten,
kraldan, hakandan alıp doğrudan asıl sahibine, millete vermekten ibaretti. Bunu
yaptığınız anda da demokrasi, yani halk, yani millet iradesi mecburi hâle gelir.
Ama on, ama yirmi yıl sonra demokrasiye gidersiniz. Osmanlı da Meşrutiyet’le
oraya yönelmişti, İngiltere daha önce oraya varmıştı.

Millet donanım gibiydi. Ona hükmeden “yazılım”,
hükümdarlıktı. Fransız ihtilali ile donanım değişmedi. Yoktan da var edilmedi.
Sadece idare şekli, yani yazılım değişti.

Birbirinin yerine geçebilen vatandaşlar

Millî hâkimiyet, demokrasi, insanların tebaa olmaktan çıkıp
vatandaş olmalarıdır. Her birinin diğerine eşit olmasıdır. Sosyolog Gellner bu
hâli, “Biri diğerinin yerine geçebilen fertler” diye tarif ediyor. İşte
Fransız ihtilaline kadar mevcut olmayan şey buydu. Louis, Albert’e eşit midir?
Olur mu canım. Biri kral, öbürü esnaf. Peki George, John’a? Ne münasebet, o
kont öbürü adî vatandaş. Veya o papaz, öbürü serf.

Ve işin püf noktası: Eğer millet vatandaşlardan ibaretse ve
bu vatandaşların her biri yekdiğerine eşitse; biri diğerinin yerine
geçebiliyorsa… İktidar da öyle olmalı. Bir iktidar vatandaşların çoğunluğunun
desteğini kaybettiğinde, onun yerine bir başkası geçebilmeli. Popper’in dediği
gibi demokrasinin mihenk taşı seçimle gelmek değil, seçimle gitmektir.
Hâkimiyet milletinse, bunun başka yolu yok. Hâkimiyetin milletten başka birinin
olduğuna, gökyüzünün onu birilerine verdiğine de bugün kimseyi
inandıramazsınız.

O zaman tek çare var. Belli aralıklarla ve eşit şartlarda
yapılacak seçimlerle, o bir birine eşit ve biri diğerinin yerine geçebilen
vatandaşların, biri diğerinin yerine geçebilen iktidar taliplileri arasında
seçim yapması. Seçim demokrasinin gerek şartı ama yeter şartı değil. İki seçim
arasında iktidar ve muhalefetin hakları, hürriyetleri, basın ve adalet gibi
kurumların hürriyetleri ve daha bir dizi gereklilik var.

Yoksa dünyada ne seçimler gördük, aslında yoktular. (Alıntı:
Milli Düşünce Merkezi)

Bilimin Yıldızları
başlıklı bir konferans hazırladığımı daha öce sizlere belirtmiştim… Bu
hazırlık sırasında karşılaştığım (Prof. Dr. Mümtaz Turhan) bazı bilgileri
sizlerle paylaşarak gönüllü olarak üstlendiğimiz sorumluluğun gerekleri
üzerinde birlikte düşünelim istiyorum. Batı tarafından “aklı ermeyen çocuk
muamelesi”  görmekten fevkalade
rahatsızlık duyuyoruz.  Saygılarımla.11
Mayıs 2020

Durmadan İlerlemek Prensibi

Mümtaz Turhan, Niçin Milliyetçiyiz? Başlıklı makalesinde
“Türk milletinin en ileri medeniyetli ve tam bir millet haline gelmesini
milliyetçiliğin hedefi olarak gösterir. Bilimin ilerletici imkânlarını kullanma
gereğini vurgular. Ona göre milliyetçilik, toplum kurumlarını modern
ihtiyaçlara göre yapılandırma bilinci ve o yolda gösterilen çabadır. S.43

Bugün Batılı milletler öyle bir teşkilat geliştirmiş
bulunuyorlar ki dünya siyasetiyle temasa gelen hiçbir millet, o tür bir teşkilat
kurmadan ayakta kalamaz ve ileri denilen milletlerle eşit konuma gelemez.
Batılı milletlerin gücünü oluşturan, endüstri, ticaret, tarım, bankacılık,
sağlık, ordu, kültür siyaset

kurumları bilimsel araştırmalara dayanarak ilerleme yolunda
müthiş bir dinamizm kazanmıştır. 

İçeride müreffeh,
dışarıda güçlü olmak

Bilimin imkân verdiği en verimli teşkilatı ve teknolojiyi
kullanma, bu kurumları sürekli gelişmeye ayarlamıştır. Durmadan ilerlemek adeta
prensip olmuştur. Bilimsel araştırmalara dayanma ve böylece toplumun kendi
amaçlarına göre sürekli artan bir verimlilikle çalışmasını sağlama, bu
prensibin gereğidir. Toplumun kurumları dıştan ve keyfi müdahalelerle
değiştirilmiyor. Bilimsel araştırma verilerine ve toplumun temayüllerine göre
değişiyor. Deneme yanılma yoluyla, düşe kalka yürümeye çalışılmıyor. Bilimsel
araştırmaların ortaya koyduğu gerçeklere değer veriliyor. Ve toplumun
temayülleri büyük bir duyarlılıkla takip ediliyor. Sonuçta toplum kurumları
kendi iç dinamizmiyle sürekli gelişiyor. Bu durum batılı milletleri içeride
müreffeh, dışarıda güçlü yapmıştır.(*)s.46

Mümtaz Turhan bunları
60 yıl önce yazdı. Slogancıların, ateşli nutukçuların, sözde şairlerin peşinde
koşanlar,  acaba Mümtaz hocaya niçin
kulak vermediler. Niçin söylediklerini bayraklaştırmadılar. Nutuklarla, boş
sözlerle milleti oyalayan, geleceğini karartan, kurumlarını bırakın
güçlendirmeyi, adeta körelten yönetimlere ne demeli?

Barajlar kıralı mı
görmedik, devrimci-halkçı umut tacirleri mi, nutuk milliyetçileri mi, İslâm
İslâm deyip boş atanlar mı kimleri görmedi ki bu ülke…

Sonuç ortada…

Durmadan ilerleme
prensibinden şaşmayanlar…  ve milletin
yıllarını heba eden şark kurnazları. Çelik çomak oynayan sözde aydınlar, yahut
bizim köyün Molla Bekirleri…(**)

Yazımızı
bilimin-teknolojinin ehemmiyetini en güzel ifade eden büyük düşünür Mümtaz
Turhan’ın sözleri ile bitirelim:

“Bilim, bu milletin en
çok muhtaç olduğu faaliyettir.”

“Bu ülkede bir bilim
hayatı kurmaya çalışın.”

Bilimi kavramak

Bilimi kavramak, bilimsel araştırmaları her alanda gelenek
haline getirmek, bilimin milletçe benimsenen sosyal bir kurum olmasına
çalışmak, yerli bilimin yerli ihtiyaçlara göre yapacağı araştırmalarla toplumu
bütün kurumlarıyla verimliliğe ve etkin bir teşkilata kavuşturmak, dünya
şartlarının talep ettiği sürekli ilerlemeyi bir iç dinamizm halinde toplum
yapısına kazandırmak, işte bütün bunlar, ileri milletlerin ortaya çıkışıyla
“geri kalmış” duruma düşen bütün milletlerin baş davası olmuştur.

Tarihteki başarıları, inançları ne olursa olsun, bu
milletler, bilimi toplumsal bir kurum haline getirip onun nimetlerini toplumun
bütün hayatına yaymadıkça ve böylece toplumu güçlendirmedikçe, Batı karşısında
aciz kalmaya mahkûmdur. S.48

Geçmişte bilim olmadan da güçlü bir devlet olmak ve yüksek
seviyeli müreffeh bir hayat meydana getirmek mümkündü ama bugün farklı bir
dünyada yaşıyoruz. Sadece geçmişte sahip olduğumuz nitelikleri yeniden
kazanmaya çalışarak emelimize erişemeyiz. Çünkü bugünün problemleri başkadır.
En azından eskiden karşımızda bilim ve teknolojiyle donanmış bir Batı ve Kuzey
yoktu. Onun için eskiye dönmek isteyen gelenekçiler de, eskiden bizde ne var
idiyse onların hepsinin bizi bu hale düşürdüğünü sanan inkılapçılar da dünya
gerçeğine sırt dönüyorlar.

Gücü temsil eden
bilim ve teknolojidir

Ne Osmanlı imparatorluğu din ve gelenekleri yüzünden battı,
ne de Türkiye sırf din ve geleneklerle bugün ihtiyaç duyduğu güce erişebilir.
Osmanlı İmparatorluğu bilimi kavrayamadığı ve ondan yararlanamadığı için gücünü
koruyamadı. Bütün mesele bu yeni bilim faktörünün önemini ve etkilerini
kavrayabilmek noktasında düğümlenir. 
Topluma, devlete verimlilik ve etkinlik kazandırmak ancak bilme ve
yapabilme gücü ile sağlanır. Bu gücü zamanımızda en yüksek başarıyla temsil
eden, bilim ve teknolojidir.

Aklı ermeyen çocuk
muamelesi…

Bugün Türkiye ve
İslâm ülkeleri, manevi değerler ile bilim ve teknoloji kombinasyonunun ortaya
koyamadığı için Batılı ülkeler tarafından, bilmeyen ve beceremeyen, hatta aklı
ermeyen bir çocuk muamelesi görmektedir.

Bilim ve teknolojiye, manevi değerlerimizin de hakkını
vererek dört elle sarılmamız ve milletimizi onur kırıcı muamelelerden kurtarırken
İslamiyet’in üzerine düşen gölgeyi de kaldırmamız lâzım. S.48-49

(*) Batılılaşma Meselesi ve Mümtaz Turhan . Yılmaz
Özakpınar. Kubbealtı  Neşriyatı. 2. Baskı
1997  İstanbul

(**) “Bizim köyün en akıllısı Molla Bekir. O da değirmene
yoğurt öğütmeye gider…”

“Rusya’da
‘gerçek’ için iki kelime vardır; ‘Pravda’, insanoğlunun gerçeğidir. ‘Istina’,
Tanrı’nın gerçeğidir. Ama aynı zamanda ‘nepravda’ (gerçek olmayan) vardır ve bu
liderin kullandığı silahtır. Çünkü ne yapmadıklarını biliyor. Gerçek, o ne
derse odur.” (Fargo, S3, E4)

            “Sen de herkes gibi bir köle olarak doğdun. Dokunamadığın, tadamadığın
ya da koklayamadığın bir hapishanedesin. Beyninin içi bir hapishane. Ne
yazık ki, Matrix’in ne olduğu kimseye anlatılamaz. Bunu kendin görmek
zorundasın. Bu senin son şansın. Bundan sonra, bir geri dönüş olmayacak. Mavi
hapı alırsan, bu hikâye sona erer, yatağında uyanırsın ve istediğin her
neyse ona inanırsın. Kırmızı hapı alırsan Harikalar Diyarı’nda kalırsın.
Ben de sana tavşan deliğinin gittiği yerleri gösteririm. Unutma… Sana vaat
ettiğim tek şey gerçek, fazlası değil…” (Matrix)

            Siyasi
tarih, kitlelerin gerçeklik algısının yönetenler tarafından iğfal edildiği
örneklerle doludur. Kitleler tarih boyunca gerçeğe değil, liderin önce
kendisinin gerçek olduğuna inandırılıp sonra da söylediği şeye inanmışlardır;
“Biz dünyanın en harika elbisesini dikeriz ama diktiğimiz elbiseyi aptallar
göremez!”

            Bir
önceki yazımızda Türk siyasetinin iktidarıyla muhalefetiyle tek merkezden
dizayn edildiğini ve bu yönüyle adeta hayal perdesinde sahnelenen bir
Karagöz-Hacivat oyunu olduğunu iddia etmiş ve Hayali’ye yani perde arkasındaki
asıl aktöre işaret etmiştik. Aşağıda kısa bir tarih yolculuğuyla bu Hayali
Efendi’nin kim olduğunun izlerini sürmeye çalışacağız.

Kısa Bir Tarih Gezintisi

            Türkiye’nin Demokrat Parti
iktidarıyla ve NATO üyeliğiyle birlikte ABD’nin güdümüne girdiği söylenir ama
bu büyük bir yanılsamadan ibarettir. Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte ABD
menşeli şirketlerin Türkiye’de pek çok yatırım yaptıkları; demiryolu inşaatı,
kibrit üretimi ve hatta limanların işletme tekelinin bile ABD şirketleri
tarafından yapıldığı bir gerçektir. Yaklaşık 20 yıldır aralıksız savaşan,
elindeki nitelikli insan gücünü bu savaşlarda kaybeden ve nihayetinde ekonomisi
darmadağın olmuş bir ülke için gayet normal bir durum bu. Ancak ekonomideki bu
ABD hegemonyası, II. Dünya Savaşı’nın tüm dünyada meydana getirdiği
ekonomik-sosyal çöküş ve ABD’nin birden bire dünyanın patronluğuna yükselişiyle
birlikte Türkiye’de ekonomiden sonra siyasete de tahakküm etmeye başladı.

            Ülkede güçlü bir tek parti otoritesi
hâkim olmasına rağmen, otoritenin başındaki İsmet Paşa’nın nasıl olup da –kendi
partisinden ayrılan muhalif grup tarafından- bir muhalefet partisinin kurulmasına
izin verdiği ve 1950’de gerçekleştirilen seçimi kaybedip nasıl olup da hiçbir
sorun çıkarmadan iktidarı Demokrat Parti’ye devrettiği hususları benim için
hala büyük bir soru işaretidir! Bunun sebebini İsmet Paşa’nın son derece
demokrat kişiliğine bağlayanlar var ama bu soru işaretinin ardındaki cevabın o
kadar basit olmasına ihtimal vermiyorum.

            Antrparantez, yeni geçilen iki
partili sistemde partilerin adlarının ABD’deki gibi Cumhuriyetçiler ve
Demokratlar çağrışımı yapmasını bir kenara not edelim.

            Demokrat Parti’nin iktidarının son
dönemlerinde Rusya’yla yakınlaşmaya başlaması kendileri adına sonun başlangıcı
oldu. Stalin döneminde Türkiye’den toprak talebinde bulunmaya kadar işi
vardıran ve iki ülke arasında gerilimi artıran SSCB’nin Stalin’in ölümünden
sonra bu taleplerinden vazgeçmesi gerilimi düşürmüştür. İlerleyen zamanlarda
iki ülke arasında ticari anlaşmalar gerçekleştirilmesi, bölgeye ilişkin
konularda dış işleri bakanı seviyesinde –kapalı kapılar ardında- görüşmeler
yapılması ve nihayet 1960 Temmuz ayı için Başbakan Adnan Menderes’in Moskova ve
hemen ardından da Hruşov’un Türkiye ziyaretlerinin planlanması bardağı taşıran
son damla oldu. Bu eksen kayması teşebbüsü Demokrat Parti’nin darbeyle
devrilmesi sonucunu meydana getirdi.

            1960 sonrası kurulan ikinci
Cumhuriyet de iki partili sistemle devam etmeye çalıştı. Artık Demokrat
Parti’nin yerinde Adalet Partisi vardı. Ancak Türkiye’deki sağ ve sol arasında
seçmen sayısı yönünden ciddi bir kuvvet dengesizliğinin olması sağı bölme
ihtiyacını hasıl etti. 27 Mayıs’ın önde gelen isimlerinden Alparslan Türkeş
milliyetçi, başarılı bir mühendis olan ve aynı zamanda Adalet Partisi Genel
Başkanı Süleyman Demirel’in okul arkadaşı olan Necmettin Erbakan da siyasal
İslamcı birer parti kurdular.

            1974 yılında Kıbrıs Türklerine
yönelik saldırılara bir son vermek amacıyla Türkiye’nin Ada’ya yaptığı müdahale
ambargoyla sonuçlandı. Birileri Türkiye’ye ekonomik sopa atarak siyaseti
yeniden dizayn etme yolunu seçtiler. Ekonomik sopa yeterli olmayınca, 1980’de
üçüncü Cumhuriyet’i kurdular. Artık siyaset sahnesinde yeni yüzler, yeni
anlayışlar vardı!

            90’lar hem ekonomik hem de siyasi
olarak gerçek bir kaos dönemidir. 90’lardaki bu siyasi ve ekonomik kaos dönemi
devrin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı’nın Siirt’te (!) bir miting yaparak
şiir okuduğu için hapse atılmasıyla sona erdi. Siyasal İslamcı gelenekten gelen
bu Büyükşehir Belediye Başkanımız eski dava arkadaşlarıyla birlikte parti
kurdu, ABD ve İngiltere’de aralarında George Soros’un da bulunduğu finans
dünyasından isimlerle görüşmeler yaptı, 11 Eylül saldırılarından sonra dünya kamuoyunda
daha bilinir hale gelen Büyük Ortadoğu Projesi için “Ben BOP’un eş başkanıyım”
açıklaması yaptı, 2015 yılında kendisine Anti-Defamation
League
tarafından “Courage to Care Award” verildi. Sonrasında olan biten her şeyi
zaten biliyorsunuz.

Aşk Olsun Hayali Efendi!

            Ey Hayali Efendi!

            Onyıllardır toprak sahibinin
marabalarını çekip çevirdiği gibi koca dünyayı ve beraberinde bu ülkeyi de
çekip çeviriyorsun. Koca ülkenin yönetimini istediğin gibi dizayn ediyorsun.
Bunu bazen nahif bir şekilde bazen ekonomik yoldan sopa atarak bazen darbe
yaparak bazen de işgal ederek yapıyorsun.

            Önümüze bir hayal perdesi kurdun ve
onyıllardır bu hayal perdesinde Karagöz-Hacivatlar çıkartıyor ve onları
istediğin gibi konuşturuyor birbirleriyle kavga ettiriyorsun. Biz safderunlar
da bu gölge oyununa kanıyor ve bu kavgada adını sosyalist, devrimci, ülkücü,
İslamcı, liberal vs. de koysak kimimiz Karagözcü oluyoruz kimimiz Hacivatçı.
Biz hayal perdesindeki kavganın tarafı olup birbirimize girerken sen arkadan
“parsayı” topluyorsun.

            Öyle görünüyor ki en son oynadığın
oyunun da miadı doluyor ve sen de eski figürleri perdeden kaldırıp yeni
figürlerle yepyeni bir oyun sahneye koymanın planlarını yapıyorsun. Ve öyle
görünüyor ki her oyunun sonunda olduğu gibi Karagöz’ün eliyle ortalığı yıkıp
Hacivat’ın ağzından söylediğin şu sözleri söylemene çok az kaldı;

            “Yıktın
perdeyi eyledin viran,

            Varayım sahibine haber vereyim
heman”

Sürü, tür bakımından topluluk
ismidir. Çokluk kadar, değersizliği de ifade eder. Sürü aklı, tek tek ele
alındığında inkişaflar yapan kişilerin bir araya geldiklerinde dirayetlerini
kaybettiklerini anlatır.

“İleri gitme asılırsın, gelir
kalma basılırsın.” sözü biraz da sürüye uymayı, sürüden biri olarak kalmayı
telkin eder. Sürüdeki bireylerden biri olmak, farklılıklarını inkâr veya terk
etmeyi gerektirir. Sürü, güdülen çokluk demektir, edilgenliktir.

Rahatlık, huzur, konfor
isteniyorsa sürüden biri olmak tercih edilebilir. Rahatlık ve huzurdan ne
anladığına bağlı. Kendini gerçekleştirememek bence en büyük huzursuzluk.
İnsanlık, yaptığı icat ve keşifleri, geldiği medeniyet seviyesini konforunu
terk eden insanlara borçlu. Uykusuz, aç, susuz yaşamak; irade ortaya
koyanların, sürüye dâhil olmak istemeyenlerin kaderi. Siz, bu tiyatroda hangi
rolü oynuyorsunuz?

İddia şu: İnsanlık,
sürüleştirilmek isteniyor. Ben de inanıyorum, bu iddiaya. İsteniyor ki insanlık
ortak dilde, ortak dinde, ortak değerlerde buluşsun. ”Küreselleşme” adı konmuş
buna. Toplumları millet yapan tarih unutulsun, ülküler olmasın. Hal yaşansın,
geçmiş ve gelecek muhal kalsın. Hazlar tatmin olsun, duygular körelsin. Akıl,
zaten insandaki yaramaz çocuk. İmalat, tamam; ürün, seküler sürü. Çoban, hazır;
değneği, eksik. Heyhat, burası çıkmaz sokak!

İnsanlık için tek yönetimden, tek paradan, tek fikirden
bahsediliyor. Yapay zekâ ile yönetilecekmişiz. Kolumuza takılacak mikroçip ile
hayatımız kolaylaşacakmış. Yaptıklarımız bilinecek, yapacaklarımız bize telkin
edilecekmiş. Kimse, mikroçipteki programı yazanı sorgulamıyor. Yaşadığımız ve
uzun süre yaşayacağımız bu kargaşa, insanları söz konusu projeyi hayata geçirip
sürüleştirme ve senaryodaki büyük beyni kamufle etme çabasından başka bir şey
değil. Geçti Bor’un pazarı…

Onların bir hesabı varsa Allah’ın
da bir hesabı var. Allah’ın sopası yok ki, der halkımız. Allah, hesabını
kulları vasıtasıyla görür. Büyük düşünen, ileriyi gören, herkes cambaza
bakarken cambazı oraya çıkaran gerçek gücü teşhis edebilen ilim, irfan, rikkat
sahibi insanlara ihtiyaç var. Kendisini sürünün dışına atarak “Durun
kalabalıklar!” diyebilecek insanlara ihtiyaç var.

Ünlü bir futbolcu, karısını
öldürmekle suçlanır, yakalanır.  Karısının
cesedi ortada yoktur. Amerikan filmlerindeki gibi, futbolcu mahkemede sanık
sandalyesinde oturmaktadır. Kucak dolusu parayla tuttuğu avukatı, jüriyi ikna
etmeye uğraşır. Konuşmaya başlar:  “Sayın
jüri üyeleri müvekkilimin suçsuz olduğuna yürekten inanıyorum. Buna az sonra
siz de inanacaksınız. Neden mi? Bakın, şimdi 1’den 10’a kadar sayacağım ve
müvekkilimin, öldürdüğü iddia edilen karısı bu kapıdan içeri girecek. .. 1, 2, 3,
4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 !..”  Bütün jüri kapıya döner, ancak kimse
girmez içeri. Avukat, bir savunma dâhisidir, öldürücü hamlesini yapar: “Bakın
siz de kadının öldüğüne inanmıyorsunuz. Çünkü hepiniz “içeri girecek” diye
kapıya baktınız. İşte kararı buna göre vermenizi talep ediyorum.” Jüri kararını
açıklar, ünlü futbolcuyu suçlu bulduğunu bildirir, dava bu şekilde sonuçlanır.
Mahkeme çıkışında avukat, bayan jüri başkanına: “10’a kadar saydığımda siz
de diğer üyeler gibi kapıya bakmıştınız, neden böyle bir karara imza attınız?”
“Doğru!” der jüri başkanı; “Ben de kapıya baktım; ama müvekkiliniz
kapıya bakmıyordu.”

Bakış açınızı ne kadar
geniş tutarsanız, doğruya ulaşmanız o kadar hızlı olur. En iyi analist, herkes
bir noktaya bakarken, o noktaya yönelen bakışları izleyen kişidir. İnsan
yığınları hep koronayı görüyor, konuşuyor. Sürü psikolojisi bu. Koronayı gündeme
getiren ve gündemde tutanlardan bir türlü bahsedilmiyor. Bugün korona, yarın
başka bir şey. İnsanlık, tam sürüleşene kadar. Bu böyle gitmez, gitmemeli.

“Yaşamak toplumsal, hesap
bireysel.” derim hep. Öldükten sonra hesap vereceğimiz inancı, önemli bir
motivasyon bizim için. Öyle ya bireysel hesap için neler yaptın? “Bindik bir
alamete, gidiyoruz Kıyamet’e.” düşünme tembelliği ile sürüye mi uydun, yoksa
“Ne ekersen onu biçeceksin.” inancıyla kendin için tasarlayıp yürüdüğün yol
haritasında hesabını kolay verebileceğin gerçek bir “insan” mı oldun? Ölüm,
gerçek anlamıyla hem bir doping hem bir uyanıklık hem bir temizlik; ama
kaçınılmaz müthiş bir hakikat. Sen nereden bakarsan bak. Bizi sürüleştirmek isteyenler,
“Keşke biz de bu hakikati anlayabilseydik!” diyecekler; lakin iş, işten geçmiş
olacak.

Geçecek bu günler.
İnancımız; maddi ve manevi değerlerimiz, insani kıymetlerimiz, en büyük
gücümüz, hazinemiz. Bize yakışan; cümlede özne, medeniyet inşasında rehber,
tarih çağlarında kurucu, gökte kutup yıldızı olmaktır. Bineceğimiz gemi belli,
seyir yapacağımız okyanus belli, demir atacağımız liman belli.

Senden başka, dünyadaki her yaratığın senden ısı
ve ışık aldığı güneş olabilmek, ne güzel!

Batının; hiç teknoloji üretmeyen, rekabet gücü
olmayan, bağımsızlık ve demokrasi diye, anayasa ve hukuk diye bir derdi olmayan,
dışa bağımlı İslam ülkeleriyle ne sorunu
olabilir ki. Hele de bu bir hanedanlık, krallık ya da bir emirlikse tadından
yenmez. Ne güzel işte, süper güç imparatorluğu daha ne yapsın. Bundan daha iyisi
ne olabilirdi.

Katar-El-Udeyd hava üssü, 13 bin ABD askerini
barındırmakta. Zaten iki milyon kadar nüfusu var. El insaf yani. Bu, adı
konulmamış ahlâksız bir işgal değil
mi?  Katar yönetimi bundan utanacak mı? Ya
da böylesi şaibeli üslere “go home!”
diyebilecek ve bizi şaşırtacaklar mı?. Öyle bir onurlu yönetim olsaydı,  üssü inşa etmekle kalmayıp üsse 1.8 milyar
dolar daha ek ödenek verir miydi? Yanılmayı
çok isterdik. Görünen o ki onlar artık “seleyi
suya vermiş”ler. Onur ve haysiyetin takası-tekrarı olmaz. Bir kez giderse
gerisi “bir kereden bir şey olmaz” anlayışıdır.

Kuveyt mi? Onun sicili
daha da bozuk. Çorum kadar bir ülkede 13 bin askerin işi ne. İşgalse evet
postmodern kıvamında bir işgal. Ta bilmem kaç bin fitten uçarak okyanus aşıp
geleceksiniz. Babanızın çiftliği gibi üslere. Hiç bir uluslararası hukuk
tanımadan yerleşip ortalığı darmadağın edeceksin. Sonra da kırıp döktüklerini
onlara toplatacaksın. Ne âlâ değil mi?  Emperyal
güçler için böyle “münbit ortam”
neden sorun olsun ki?. Niza çıkarmaya değer mi?. Hem ne gerek var. “Otur” dersen
oturur, “kalk” derse kalkar. Zamanı gelince “sürün!” derse kim bilir, belki o
da olur maazallah.    

Sormak lazım, cevabı
asla verilmese dahi; “ yahu, ilahî kitabımızda vatan mukaddes değil midir ki
toprağınızı ehli salibe teslim
ediyorsunuz?” diye. “Peygamberimiz köleliğe, tefeciliğe, evlat katliamlarına,
hukuksuzluğa karşı cihanşümûl bir onur mücadelesi vermedi mi?. Dâvâsından bir
milim geri çekildi mi, hayır. Size ne oluyor?” diye bu efendilere sormak lazım.
Halkının geleceğini ipotek ettiklerini tarih kaydediyor. Demokrasi, seçim,
sandık, anayasa bilmeyen bir anlayışa oturup özgürlüğü anlatmak mümkün mü?. Yani
arap lisanıyla; “kellûm kellûm lâ-yenfa! (konuş konuş faydasız)”.

İşte
Bahreyn’de 7 bin davetli asker. Hepi topu 1,5 milyon (iki yüz kişi başına bir
paralı coni). Orta Doğu’nun en büyük deniz gücü 5. Filo mevzilenmiş durumda. Kısaca;
Birleşik Arap Emirlikleri’nde 5 bin, Ürdün’de 3 bin, S.Arabistan’da 3 bin,
Suriye’de 8 yüz,  Afganistan’da 14 bin
Amerikan askeri yerleşmiştir.

Bu üsler kimi koruyacak?
-Onları davet edenleri. Kime karşı? – Bir başka müslüman ülkeye karşı. Hangi
güç ile? -Yine onlardan satın aldıkları savunma gücüyle. “Kuşatma” şöyle işliyor: önce müttefik
ve hâmî kılığındadır ve oraya yerleşir.
Sonra bir siyasî pürüz oluşturur, kaos çıkartır. Etnik ya da mezhep ayrılığını
körükler. Sonrası malûm, bilinen serüven: Başı sıkışan ülkeyi koruma hamlesi
aslında bir “altın vuruş”tur. Artık
bir daha iflâh olmaz. Konuşlandığı ülkeye de silah sistemleri satışıyla bütçesini
çökertir (yani ikinci vuruş). Benzer bir parti de “karşı yaka”daki –sözde- hasım
düşmana yüklü bir koli yapar, etti
üç. Sonrası malûm; “Allahû ekber, ve boommm!”.  Bir seri katil düşünün, puslu havada katliam
yapıp, cenazede hüzünlü duruş göstererek humaniter
dualar yapar. İşte öyle.

Takdir edersiniz ki, sabah-akşam
Amerika düşmanlığı ile yatıp-kalkarak hamâset yapmak değil derdimiz. Ayrıca bir
despot yönetimin kötülüğünü halkına mal etmek kalaycılığı da değil. Bunu
acizlik sayanlardanız. Zaten emperyalizmin zulmü yeni değil ki, dün de vardı.
Mazlumun ahları dün de gök kubbeye yükselmişti. Vahşetin kol gezdiği, kızıl
hıçkırıkların insanlığı sağır ettiğine tarih şahittir, tanıktır. Asıl
üzüntümüz; islam dünyasının,
“şûrâ, istişâre ve işbirliği” gibi kur’anın
temel ilkelerini takip edemeyişleridir. Bir peygamber evladı Hüseyn’in o
izzetli, onurlu duruşundan bir dirhem de olamaz mıydı? Ne yazık ki yoktu. Elbette
bunun birçok sebepleri analiz edilmektedir. Ancak görünen o ki, son yüz yıldan
bu yana ortadoğu İslam dünyasındaki siyasî akımlar ve içtihat kargaşaları, bu
günkü kaosa zemin hazırlamıştır.

Bir safiyane düşünce
akımından da söz etmek lazım, dolaşıp duruyor; dünya islam birliği (ittihad-ı
islam tesîsi). Ticari ilişkileri olmayan, siyasi birlikleri asla uyuşmayan, mezhep
taassubuyla egemen güçlere payanda olan hangisiyle bu hayâl kurulabilir. Mümkün mü?. Daha dün Yemen’i, mümkün olsa
ceziret-ül arab’dan kazımak isteyen bir vahabî hiddetiyle mi?, Hakîm güce sadık ve eğitilmiş bir Mısır rejimiyle
mi? Vladimir rejimine teslim olan Baasçı bir Suriye ile mi, henüz yaralarını
saramayan Irak, Afganistan, Sudan, Libya ve diğerleri ile mi islam birliği?.
Ayetullah kurumsal kimliğini putlaştıran despot fars rejimiyle mi?. Yapmayın
arkadaşlar.

Meşrûiyetçi olmadan,
demokratik hukuk esasına dayalı yazılı metni olmayan ve aslında demokrasiden nefret eden ve putlaşan bu
krallıklarla “amaçta-gayede-işte birlik” nasıl olsun ki. Şu Yemen’e ölüm
yağdıran bir anlayışla, Hucurat-10’u yan yana koyabilir misiniz? (müminler
ancak kardeştir). Allahtan korkmak lazım. İnanın emperyalist kızıl çinle bile sınırlı
birlik kurulabilir “sen kazan, sen kazan” teorisiyle.

İslâm barış demektir, selam kökünden geliyor.
Barışla husumeti bir arada tutmak, eşyanın tabiatıyla uyuşmaz. Ya doğrudan, ya
da dolaylı zulme vasıta olmak var. Kaldı ki, zulümden rahmet çıkaran
olmamıştır. Abâd olan da. Bunu iyi okumak lazım. Ömrümüz böyle yere basmayan
ütopik hayallerle geçti. Yapmayın! Dönüp-dolaşıp aynı nağmeyi terennüm etmek
biraz sıkıcı sanki. Hani adama anlatırsınız; işte Mecnun’un sevgilisi için
neler çektiğini. Adeta çöllerde süründüğünü falan. Sonra dönüp size der ki; “
..tamam da, şimdi bu Leyla Mecnun’un nesi olur?” diye. İşte onun gibi.

Sonuçta, “derdi bizi mi
aldı” deyip geçemiyoruz. Aldırıyoruz. Kaldı ki, bu vahim gidişat insani bir
durumla, bağımsızlıkla ilgili. Ülkelerin Müslüman olmaları batıyı pek rahatsız
etmez. Neden olsun ki. 

İki
aya yakın bir zamandan beri sokağa çıkma yasağı uygulanan 65 yaş üstündeki
vatandaşlara verilecek olan sokağa çıkma müsaadesi bir aydır gündemin en mühim
meselesi idi.

Nihayet,
henüz uygulamaya başlamamakla beraber, diğer
bütün vatandaşların sokağa çıkma yasağı olduğu bir günde olmak şartıyla,
haftada 4 saat sokağa çıkma izni verildi. Ancak bu iznin yürüme mesafesinde
kullanılması icap etmekte olup, araba ile gezip dolaşılması yasaktır. Böylece,
amiyane tabirle dağ fare doğurmuş bulunmaktadır.

Şimdi
kendisine 4 saat sokağa çıkma müsaadesi
verilen 65 üstü bir vatandaş, her tarafın kapalı olduğu, sokaklarda inlerin
cinlerin top oynadığı bir zamanda ne yapabilir ve nereye gidebilir ki?  

Dün,
İstanbul da ikamet etmekte olan 65 üstü bir arkadaş ile konuşurken, 4 saatlik
izinde ne yapacağını sordum. Verdiği cevap şu oldu:  “Bu
kadar kısa bir sürede, üstelik de her taraf kapalı, iken, nereye gidebilirim
ki? Ancak bankamatiğe kadar gidip, günlerdir bankadan alamadığım parayı çekip,
Mübarek Ramazan günlerin de bir takım yerlere yapmam icap eden ödemeleri
yapacağım. Tabii ki, o da bankamatik de para kalırsa.” dedi. Ayrıca “araba ile çıkmamıza izin verilmiş olsaydı
hiç olmazsa arabaya binip,  bir şehir
turu yapardık. Fakat o imkânımız da olmadığı için eve dönüp, evde oturmaya
devam edeceğim” diye söylendi.

Âcizane
kanaatime göre, verilen 4 saatlik izin hiç değilse çarşının pazarın
açık olduğu günlerden birinde verilse daha iyi olurdu diye düşünüyorum.
Zira yaşlılar iki aya yakın bir zamandan beri, devamlı olarak evde oturmanın
vermiş olduğu büyük sıkıntı bir tarafa, hiçbir işlerini halledemiyorlar.
Haliyle haklı olarak böyle bir uygulamaya maruz kalmaları da onları ziyadesi
ile üzmektedir. Ayrıca gün geçtikçe bir takım psikolojik problemler de meydana gelmeye
başlamış bulunmaktadır.

Diğer
taraftan verilen 4 saatlik sokağa çıkma
müsaadesi esnasında araba kullanmaya
yasak getirilmesinin manasını anlamakta zorlanıyorum. Şöyle ki, madem bütün
vatandaşlara sokağa çıkma yasağı var, yani sokaklar bomboş, böyle bir durumda
yaşlılar arabaları ile sokağa çıksalar kime ne zararı olabilir?  Kaldı ki, 
öyle tahmin ediyorum ki,   yaklaşık
6-7 milyon kişi olan 65 yaş üstü vatandaşlar arasında bulunan yüz binlerce
vatandaş tek başına sokağa çıkıp gezecek durumda değildir. Araba ile çıkmak
serbest olsa da aylardır apartman dairesinde oturmaktan sıkılmış ve bunalmış
olan bu durumdaki yaşlıları oğlu- kızı veya torunu arabaya bindirip şöyle bir
iki saat de olsa etrafı dolaştırıp gezdirse, gönülleri hoş edilse güzel bir şey
olmaz mı?

Bunu
yapamıyorlar. Çünkü araba ile sokağa çıkmak yasak. Araba ile çıkmak serbest olsa
dahi bu defa arabayı kullanacak olana sokağa çıkmak yasak olduğu için bu da işe
yaramayacaktır.. Bu suretle adeta yaşlılara bir nevi zulüm yapılmaktadır. Yaşlılar bu kadar rencide edilmemeli. Unutulmasın ki, Allah ömür verirse herkes
bir gün yaşlanacaktır.. Öyle tahmin ediyorum ki, belki bugün dahi yaş
sınırını doldurmaları sebebi ile 65 yaş üstü grubuna dâhil olan çok sayıda
insan olabilir.

65 yaşın üstünde bulunan tahminen,
6 -7 milyon insanın hepsinin birden sokağa çıkması, mahzurlu görülüyorsa, o
takdirde, kimlik numaraların son rakamına göre her gün bir gruba izin
verilebilir. Bu suretle, sokağa çıkacak yaşlı sayısı bir günde azami olarak,
hiçbir zaman bir milyonu geçmeyecektir… Bu yaşlı grubun bir çoğunun  da kırsal kesimde olduğu nazar-ı itibara
alınacak  olursa,  meselenin kolayca halledilebileceğini
düşünüyorum.

Bir
de 20 yaş altında olanlara konulan
sokağa çıkma yasağı var ki, bu da ayrı bir mesele. Bu husus ile alakalı olarak
diyeceğim şudur ki, hangi ilmi araştırma veya anket çalışması yapılmışta mı bu
20 yaş sınırı tespit edilmiştir.  İlmi
bir gerekçesi yoksa, farzımuhal  20 yaş
yerine 18 yaş denilse ne olurdu sanki? Bu suretle en azından hiç değilse
milyonlarca genç çalışma hayatından koparılmamış olurdu. Bundan da Memleketimizin
herhangi bir zararı olmadığı gibi, üstelik kârı olurdu.

 Bir de şu hakikattir ki, 20 yaş altında
bulunanlara sokağa çıkma yasağı getirilmiş olduğu için  belki sayıları milyonları bulunan çocuklu
genç anneler çocuklarını, çocuk arabasına bindirip, sokağa çıkamıyorlar.. Zira
çıkardıklar takdirde, muhtemelen 3.150.oo Tl para cezası ödeyecekledir.
Bunların çocuklarını evde bırakacakları kimseleri de yoksa, hiç şüphesiz,
dolaylı olarak onlara da sokağa çıkma yasağı getirilmiş bulunmaktadır..

Şu
hususu da ifade edip yazımı bitirmek istiyorum. O da şudur, Yukarıda 65 yaş
üstü olanlara verilecek olan 4 saatlik izin, diğer vatandaşlara konulan sokağa
çıkma yasağının olduğu bir günde olmak kaydıyla verilmektedir. Es kaza., diğer
vatandaşlara sokağa çıkma yasağı konulmağı takdirde, 65 yaş üstü olanlar yandı
demektir. Çünkü haftada alacakları 4 saatlik nefes alma izni, onlara konulacak
yasağa bağlı bulunmaktadır. Böyle bir duruma
maruz kalmamak için de yaşlıların, kendileri haricindekilere sokağa çıkma
yasağı konulması için gece ve gündüz dua etmeleri icap etmektedir.

Bu
anlattıklarımı çok bariz bir şekilde ortaya koyan, bir sosyal medya paylaşımını
bilgilerinize arz ediyorum:

Sokağa Çıkma Yasağı
 ile  Alakalı 
Bir  Röportaj

Muhabirlerimizden Selim ( S ) , sokağa çıkma yasağı ile
ilgili olarak 68 yaşındaki Ayşe Teyze ( A ) ile röportaj yaptı. Ancak, Sonu pek
iyi bitmedi.

S : Ayşe Teyze iyisin yine, pazar günü 11.00 – 15.00 arası
dört saat sokağa çıkabileceksin.
A : Aman iyi oldu oğlum . İsmet Abin ile arabaya atlayıp, şöyle bir sahile
ineriz inşallah.
S : Araba yasak, ama arabanıza kadar yürümek serbest tabi.

A : O zaman Torunum Melis’i alıp, yürüyerek parka gideriz
artık.
S : Torun kaç yaşında
A : Beş yaşında
S : Olmaz, Melis haftaya çarşamba günü 11.00 – 15.00 saatleri arasında sokağa
çıkacak.

A : Oğlum Annesi , babası çalışıyor. Zaten gündüzleri ben
bakıyorum. Tek başına nasıl çıksın dışarı?
S : Çıkmayacak o zaman…

A : Aaa, yazık çocuğa ayol, bir aydır evde kapalı garibim.
O zaman büyük kızdan olan torunum Ezgi ‘ ye söyleyeyim, o çıkarsın bari
dışarıya.
S : Ezgi kaç yaşında
A : 16 yaşında
S : Olmaz o zaman , Ezgi Cuma günü 11.00 – 15.00 saatleri arasında sokağa
çıkacak.

A : Oğlum bak git, gerdin beni . Peki üst katımızda oturan
80 ‘ li yaşlarda Ayten Ablamız var ama tekerli sandalyeye mahkum. Onu ara sıra
oğlu dışarıya çıkarıyordu. Şimdi oğlu onu gezdirebilir mi?
S : Oğlu kaç yaşında?
A : 50 falan vardır.
S : Olmaz o zaman .Çünkü, oğlunun  Pazar
günü sokağa çıkması yasak…
A : Ne olacak o zaman?
S . Bu konuda yeni bir karar alınmazsa, Ayten Teyze evde kalacak .

A : Böyle bir sokağa çıkma yasağı  uygulaması dünyada var mı acaba?
S : Dünyada emsali belki  yok ama, biz de
böyle uygulanıyor Ayşe Teyze…,

Bu itibarla, Değerli Bilim Kurulu Üyelerimizin
yukarıda arz edilen ve buna benzer   diğer konular da karar verirlerken biraz daha
dikkatli ve hassas olmaları hususun hasseten istirham ediyorum.

 “Anne elinden tüm dünyaya tutunur insan, o eli bir bıraksa bir
ömür yutkunur insan. “

Hani derler ya
lideri şartlar mı ortaya çıkarır. Yoksa lider mi doğulur? Annelik de böyle bir
şey. Her kadın anne olarak dünyaya gelir. Fakat sosyal çevre eğitim bu kavramı
estetik hale getirir. Daha bir doyulmaz olur anne duygusu.

            Bir kere anne olabilmenin “olmazsa
olmazları” vardır. Bu duygu ve davranışlar onlara özgüdür ve doğuştandır:

“Merhamet,
sınırsız sevgi, koruma kollama duygusu, şefkat, sahiplenme, inanılmaz bir
bağlılık ve özveri,  empati, değer verme,
samimiyet, halden anlama, yardımlaşma, paylaşma, yaşama sevinci, olumlu
davranışları kazandırma azmi ve isteği, özenme, gıpta etme, gurur duyma, özlem,
sorun çözme, rehabilite etme becerisi, vb.”

Aklımıza
gelebilenleri saymamıza rağmen, yine de anne sözcüğüne içerdiği değeri
tanımlayan değerli söylemleri yükleyemediğimizden eminiz. Çünkü bir anne
bunlardan çok daha fazla güzelliklere, bulunmaz eşsiz hazinelere maliktir. Yani
annelik bunlardan da öte, erişilmesi, anlaşılması ve anlatılması çok zor fakat
en zevkli, nadide bir sanattır.

Bu
zikredilenler evladına karşı normal koşullar içinde hissettikleri ve
yaptıklarıdır. Fakat hayat denen uzun ve meşakkatli yol, her zaman düz
gitmemektedir. Yokuşlarla, hendeklerle, bin bir güçlükte, hüzünlü engellerle ve
tehlikelerle doludur.

İşte
anne, yüreğinde biriktirdiği bu güzelim hasletlerle evladını yoğurabilmek için,
yaşam yolundaki engelleri de aşmak zorundadır. Özellikle de ülkemizde annenin
işi daha bir güçtür.

Geçim
sıkıntısı, eşiyle uyumlu ve sağlıklı bir yuva kurabilmenin mücadelesi, kaynana,
görümce, çekişmeleri, komşuluk ilişkileri vb. sorunlar da annenin yüreğinde
onulmaz yaralardır.

Çoğu
zaman babaların yapması gereken işler de anneye havale edilmektedir. Çocukların
eğitimi, veli toplantıları, oyun oynamaları, gerek duydukları bir takım
yardımlar(ödev, proje hazırlama, gözlem, kitap okuma vb.) bunlara örnek
verilebilir.

Babadan
da yeterince yardım alamayan anne, bazen yapayalnızdır bu sorunlarla baş
etmede. Buna rağmen O, çocuğunu itinayla besler, üstünü başını giyeceklerini,
yiyeceklerini eşyalarını özenle seçer yıkar ütüler. Zaman ayırarak ninniler
söyler, masallar anlatır, kitap okur. Çocuğunun odasını toplar, temizler. Okula
hazırlar, gezdirir, isteklerini karşılar.

Bu
kadar mı? Asla, sorunlarını dinler, moral verir, teselli eder. Üzüntülerine,
acılarına, can sıkıntılarına, tebessümle, tatlı söylemlerle, okşamalarla merhem
olur, mutlu olmasını sağlar.

 Çocuğunun arkadaşlarına kapısını, yüreğini
açar, misafirperverlik yapar, değer verir, ikramlarla, jestlerle evladının on
öre olmasını, gurur duymasını sağlar. Kendisi ile arkadaşları ile, çevresi ile
barışık içinde yaşamasına katkıda bulunur.

Bazı
babaların vurdumduymazlığı karşısında, çocuğunun baba özlemini ve sevgisini
telafi etmeye çalışır. Babaların hatalarına kırılan biricik evlatları, yine
anneler teselli eder. Babaya karşı menfi duygular beslemesine mani olucu,
yapıcı nasihatlerde bulunur.

 “Baban aslında seni çok seviyor, fakat işi
ağır, zaman bulamıyor.” “Sen babanın aldırmazlığına bakma, seni çok seviyor
fakat belli etmiyor. “Hadi yakışıksız söylem ve tavırlarından ötürü babandan
özür dile. Bu günlerde işi yoğun biraz, o yüzden sinirli.”  Baban seni elbette ki anlıyor, zamanı olunca
seninle bolca ilgilenecektir.”

Türden
konuşmaların mimarı yine annedir. Annelerin bu yapıcı birleştirici ve sevilen
imajları olmasa çoğu evde baba evlat kavgalarının ve kırgınlıklarının sonu
gelmeyecektir.

Belli
yaşlarda babaya açılmayan konular yine anneye iletilir. Bir gruba katılma, bir
istek, karşı cinsle kurulan arkadaşlıklar. Hatta evlilikler önce anneye açılır.
Babanın hoşuna gitmeyen taraflar, anne tarafından yumuşatılarak ikna sebepleri
hazırlanır ve babaya götürülür. Evlat haksız da olsa anne yanındadır. Savunur,
ortamı yumuşatır, tarafları ikna eder.

Gurbete
düşen evlatların ilk aradığı annedir. Özlenen, aranan yüreğe kederi, özlemi düşen
annedir. Yemekleri, gülümsemesi,  ilgi ve
iltifatı, oh çektiren bal tatlısı söylemleri evladın can simididir. İster ki
konuşmalar hiç bitmesin. Bilinen fakat duyulması mutlu eden anılar tekrar
tekrar paylaşılır. Zihinlere depolanır, gözlerde sevin taneciklerine,
gönüllerde huzur çiçeklerine dönüşür.

O
yüzden kötü ve çirkin anne yoktur. Bütün anneler evlatların gözünde nadide
çiçek, miskler kokan manolya, pırlantaların aciz kaldığı en değerli hazinedirler.
Onlar biricik, vazgeçilemez, uzak kalınamaz, müstesna kahramanlar, her sıkıntı
ve gamı bir tebessümle bertaraf eden en seçkin psikologlardır.

Bu
yüzden çocuklar her yaşta, hala annenin gözünde çocukturlar. Üstünün örtülmesi,
üşütmemesi, ihmal etmemesi gerekenler bir çırpıda anne tarafından sıralanır.
Kaç yaşında olması hiç önemli değildir evladın. Hala minicik, narin, bazen
yaramaz, ihtimam isteyen korunması gereken bir çocuktur o.

Yıllar
önce annemi kaybettim. En çok özlediğim yanı cömertliği ve merhametiydi. Bir de
gönülden, eşi benzeri olmayan duaları. Vefatında, hiç tahmin etmediğim yüzlerce
kişi arayarak kendilerine yaptıkları iyilikleri anlatıp, gözyaşı dökmüşlerdi.
Bu iyiliklerin hiçbirisinden haberimiz yoktu oysa.

Bir
seferinde annemi memlekete göndermek için otobüse bindirmiştim. Elini öperek
aşağıya indim. Az sonra otobüs hareket etti. Biraz gittikten sonra durdu,
içinden bir bey indi.

“Şu
numarada oturan annenin oğlu kimdir” diye seslendi. Birden telaşlandım, dediği
koltuk annemindi. “Benim” diye heyecanla sordum. Gülerek, “korkma beyefendi,
annen gayet iyi. Ben yakınındaki koltukta oturuyorum. Elimde olmadan kulak
kesildim; öyle bir dua edişi vardı ki hayretle, gıptayla “teyze kime böyle dua
ediyorsun” diye sordum.

“Beni
uğurlamaya gelen oğluma” dedi. “Sizi tanımak için otobüsü durdurdum. Allah
aşkına söyleyin, annenize ne gibi iyiliklerde bulunuyorsunuz ki böylesine içten
eşi emsali olmayan dualar ediyor. Bana böyle bir dua edilmesi için inanın bütün
servetimi verirdim. Sana gıpta ediyorum” dedi. Rahatlamıştım, gülerek, “o hep
böyledir, iyilik yaptığımdan değil, sevgisinden ve gönül zenginliğindendir” dedim.
Adam beni tebrik ederek otobüse bindi. İşte anneler böyledir.

İşte
onun için anneler özlenir. Dudaklarından sessizce süzülen yumuşacık ve tatlı
duaların huzuru özlenir. Kendi açtığı üstünün, annesi tarafından ihtimamla,
özenle şefkatle örtülmesi özlenir. Azıcık üşütmüş olduğu halde, durumun
abartılarak telaşlanması hali özlenir. Gülümsemesi, okşaması, sarılması,
ninnileri özlenir.

Biricik,
vefakâr, merhamet timsali, sevgi okyanusu, yüreklerimizde açan nadide
çiçeklerimiz. Hayatımızın anlamları, ömrümüzün huzuru, hanelerimizin direği,
baş taçlarımız.

Her
gününüz huzurlu, sağlıklı ve mutlu geçsin… iyi ki varsınız… Bizler ne yapardık
sizler olmasaydınız…

Sevgiyle
kalın…