Hikâye gerçek, kişi isimleri ben hariç değiştirildi.

Bölüm 1

Kemalpaşa’ya doğru yol alıyoruz arabayla, kararımızı bildirmeye gidiyoruz. Yolda bunun üzerine konuşuyoruz

Nihat beyle. Zaman zaman, çok hızlı bir şekilde, gözlerini yoldan ayırıp, bakışlarını bana yöneltiyor ve başıyla onaylıyor dediklerimi. Sonra o da bana anlatmaya başlıyor. Bende onu, evet evet, tabi diye, kısa kısa yanıtlıyorum. Yani Ömer’in durumu kesinleşti artık. Bir an, Ömer için duyduğum üzüntü, zaman tünelinde beni 1,5 ay öncesine götürüyor.

İzmir Yün Tekstil Fabrikası, borçları nedeniyle, icra yoluyla bir Finans Şirketine geçmiş. Yeni sahip de fabrikayı kapatıp, kazıyıp, yerine büyük bir çarşı yapma niyetiyle fabrikanın makinalarını satışa çıkarmış. Nihat Bey’in Genel Müdürü olduğu deri işleme ve konfeksiyon şirketi de fabrikanın yün yıkama ve hazırlama grubunu satın almış. Bu grubu alıp, Kemalpaşa’ya yeni fabrikaya kuracağız. İşledikleri derilerin yünleri de burada değerlenecek.

İzmir Yün, Tepeciğin arkalarında kurulu. Orada çalışmaya başlıyoruz. Bizim makinalar, toplam 80 metre uzunluğunda bir mini tesis oluşturan ve ard arda işlemler yapan 13 parça makina. Burada da uzun zamandır çalışmıyormuş. Önce bu haliyle Kemalpaşa’daki yerine kurmak gerek. Yani bu haliyle oraya ışınlamak gibi bir şey. Sonrada aşınmış, kırılmış ya da yedekleme sorunu çıkarabilecek günün teknolojisinden düşmüş parçalarını değiştirmek, yenilemek gerekecek. Ancak makinalarla ilgili elde tek bir doküman yok.

Paftalarca montaj resimleri çiziyor, parçaları, grupları önce resim üzerinde numaralandırıp sonra bu numaraları yağlı boya ile makinalar ve parçalar üzerine aktarıyorum. Montaj sırasında “sende nereden çıktın” diyeceğim bir parça çıkmasın diye karşıma, uğraşıyorum. “Herhalde tamam, oldu” diyorum. Söküme ve nakliyata hazırız.

Kamyonların yanaşması ve yükleme için bazı duvarların yıkılması gerek. Bütün İzmir Yün yıkılıyor zaten.

Boş buldukça zamanı, her yanını geziyorum. Büyük bir alana kurulu, düzenli yerleşmiş, düzenli yollarla ayrılmış birçok bina.  Bizim makinalar ve diğer birkaçı dışında, makinalar oldukça yeni ya da bakımlı. Ve bütün bu makinalar, kazanlar, borular, motorlar, panolar, kablolar, klima cihazları, ahşap malzemeler her şey sökülüp gidiyor, bunlar gidebilsin diye ve gittikçede yıkılıyor binalar, yıkılıyor ve sonunda geriye kırık temel üstleriyle örülü bir boşluk kalıyor. Bütün bunlar o kadar çabuk oluyor ki her şey buhar olup uçuyor gibi, yok oluş gibi. Kimi makinalar ve malzemeler ölmüş denilip hurda olacak, bir kısım yaşlıların yaraları sarılıp onarılacak, ve  zaten genç olan diğerleri ile birlikte bu sağ kalanlar başka diyarlarda yaşamaya devam edecek.  Fabrikanın birkaç ustabaşısı da, makinaların doğru dürüst sökümü ve nakliyesi için fabrikanın ana alıcı ve satıcısı Finans Şirketine nezaret hizmeti veriyorlar.

Hepsi de emekliliği geçmiş ak saçlı yaşlı insanlar. Bu işte bitince evlerine dönecekler artık. Çünkü gidecek, gidebilecek başka diyarları yok. Doğanın kanunları bu cenazenin kalkışında son görevi de bu ustalara vermiş. Diğer genç ustalar başka işyerlerinde çalışmaya başlamışlar bile. Genellikle yorgun bir hüzün içinde buluyorum bu yaşlı ustaları, çay ocağında, laflıyoruz ara sıra, anlattıkları tarih. Bir kenarda bir sürü ahşap, çelik kasa yığılı. Ciltler, klasörler dolu içleri, kenardan sarkmış kartlardan birini alıyorum. İşçilerin isimleri alt alta sıralanmış. Sevgi, Nurten, İsmail….. Bir an dalıyorum, yürüyorum Orhan Kemal’in insanları arasında. Birden karşımda bir bayrak, dalgalanıyor, Finans Şirketinin bayrağı. İzmir Yün fabrikasını parçalıyor, yıkıyor, satıyor. Sanki bir adayı işgal edip yakıp yıkan işgal kuvvetleri sancağı gibi geliyor gözüme. Dönüyorum “başlayın, sökün, yıkın” diyorum.

Ömer; şirketin aceleyle oluşturduğu söküm ekibi içinde yer alan genç, eğitimsiz, deneyimsiz bir işçi. Fırın; gövdesi pik döküm tuğlalardan oluşan, yap boz oyuncakları gibi kurulan ve yükselen, içinde ısı üniteleri, transfer üniteleri  olan, on metre boyunda ve dört metre yüksekliğinde en büyük makina. Ömer fırının sökümüne el koymuş.                                                                                                            

Atletik yapısıyla fırına tırmanıyor üstünde dolaşıyor, bacaya ve oradan bina tavanına ulaşıyor ve niteliği olarak bunu sergileyip duruyor. Hep fırının üstünde, adeta hücuma geçecek bir yer, başlangıç arıyor. Ben de veriyorum. Yanına kimseyi istemiyor. Belinde anahtar takımı, karşısında: makinayı oluşturan parçaların orijin madeninin çıkarılmasından ham malzemelerinin yapılmasındaki metallurjik işlemlere, oradan parçalarının son ölçülerinde bitmiş haline ulaşması için gerekli mekanik, fiziksel işlemlere kadar görev yapmış yüzlerce binlerce işçi, teknokrat, alet, makine, binlerce milyonlarca saatlik emek. Hepsini yere seriyor. Neredeyse tek başına söküyor fırını. Kendine müthiş güvenli şimdi. Düşünüyorum, acaba darbecilerde demokrasiyi yıkarken aynı ilkel gücün şehvetini duyuyorlar mı benliklerinde Makinaların tümü sökülüp, naklediliyor.

Kemalpaşa’da yeni fabrikadayız. Şubat ayazı, çok çalışmak, akşam gece mesai gerek. Nihat Bey’e “Senin deri konfeksiyon şirketinden, çocuklara deri gocuk verelim, gerçi sizin imalatlar lüks kalite ama üstlerine bi de iş gömleği giydirirsek gocuklar korunmuş olur, çocuklarda soğuktan korunmuş olurlar, akşam gece mesai yaptırırız, hem iş dışında da giyerler gocukları, iyi bir şey olur” diyorum. Nihat Bey medeni, iyi bir insan, karşı çıkmıyor.  “Bırak yahu üst üste iki kazak giyerler olur biter, seninki de minareye kılıf yani” demiyor. Ertesi gün gocuklar, iş gömlekleri,  postallar geliyor. İnşaatçılar, bekçi benim ekibimden değil, onlarla ilgilenmiyorum. İnşaatta sürüyor, dış duvarlar henüz örülüyor, her taraf açık. Bekçi bir hafta sonra aniden hastalanıyor. Fena üşütmüş, sonrada verem diyorlar.       Ne garip bir rastlantı.

Şantiye girişinde bir kulübe. Ömer ve birkaç arkadaşı burada kalıyor. Galiba İzmir’e göçmeleri çok olmamış, öncede İzmir’de aynı evi ya da odayı paylaşıyorlarmış. Nihat Beyle konuşmuşlar, İzmir’den her gün gelip gitmektense burada kalalım demişler, anlaşmışlar. Bir takım hayatlar sürüyor burada da.

Bir yandan inşaat, elektrik ilerliyor, karınca gibi çalışıyor insanlar. Ama bizim montaj yürümüyor.

Ömer şantiyede yatıp kalkıyor ya, gece gündüz fabrikada, bütünleşmiş işle iyice, kâhyalaşmış ve tüm idareyi ele almış.

Ancak mümkün değil, hiç eğitimi, deneyimi yok, birazcık bile yok. Şimdilik en çok ağırlıkçı, hemen sonra yardımcı operatör, daha sonrada operatör ve çok daha sonrasında usta işçi olabilir, ama sabırla, ama emekle, ama zamanla.   Ama şimdi olamaz işte, sökerken tamamda, ama bu montaj, bu makinalara yeniden hayat vereceğiz.                            Sorunun büyüğü de başka aslında. Emin, meslek lisesi mezunu, deneyimli ve daha önce böyle ekipler yönetmiş, formenlik yapmış. Ekibe yeni katıldığı halde, Ömer’in boşluğunu yakalamış, sultaya girmiyor, Ömer’i takmıyor. Yepyeni bir kuruluş, işin daha başında ve yepyeni olanaklar. Donatımı, özlemleri, hırsı ve yeni bir fırsat hepsi alelacele buluşuyor benliğinde, kendi lider olmak istiyor.

Bu anarşik durum Emin lehine çözülecek bu kesin. Benim için de çok önemli.

Bu işi sağlıklı ve en önemlisi çabuk götürebilmem için teknik dilden ve döküman üzerinden konuşup anlaşabileceğim biri gerek bana. Ben bu işte teknik emek satıcısı, serbest çalışan biriyim. Oradan oraya koşturup duruyorum, bu işi bir an önce bitirip başka işlere başlamalıyım. Bu da benim sorunum işte.

Ömer’i düşünüyorum. Kendini montaj formeni, sonrada işletmede formen olarak düşlüyordur mutlaka. İyi bir ücrete kavuşacak sonra? Sonrası arabesk işte, ya da hayat mı yoksa. Bu dışa vurulan hırslar, üzüntüler, acılar etkiliyor insanı.

Diğer işçiler, karınca ordusunun neferleri; sessiz ve sakin bir bekleyiş içindeler, “ halledin derdinizi işimize bakalım, daha yapılacak bir sürü fabrika, fabrikalarda üretimler, inşaat yapıları, barajlar, hava meydanları, sulama kanalları var “ der gibiler.

Bizde halledeceğiz. Bu tip olaylar çözülecek şeyler olarak paketlenip önüme konalı yirmi yılı aşıyor neredeyse. Hepsi fabrikalarda insanlar ve makinalar arasında geçen yirmi yıl.

Bir bilim kurgu romanının içinde yaşıyor gibiyiz. Covid-19 adı verilen bir virüs türü bütün dünyalıların hayatını değiştirdi. Oysaki bu elle tutulur, gözle görülür olmayan yaratıkla ilgili pek bir şey bilmiyoruz.

Virüsün etkisine dair duyduklarımız da hep belli kaynaklardan çıkan bilgilerin yayılmasıyla bize ulaşıyor. İnsanlar bu bilgilerin bir kısmına güvenip inanırken, bazılarını güvenilir bulmadığı için inanmıyor.

Koronavirüs (Covid-19) salgınının gerçek olduğunu ve çok ciddi sonuçları olduğunu görüyoruz, biliyoruz. Salgının sadece sağlık sorunları, kitlesel ölümler yanında ekonomik etkilerinin de ölümcül olabileceği anlaşılıyor.

Ben günlerdir medyada her yönüyle tartışılan bu konuları değil, başka bir hususu düşünmeden duramıyorum.

Hastalık salgını, biyolojik saldırı ve başka konularda kamu otoritelerinin manipülasyon yapması halinde ne gibi sonuçları olabileceğini düşündükçe aklıma “Başkanın Adamları” isimli 1997 yapımı film geliyor.

*****************************

Sanal Bir Dünya Yaratmak

Robert de Niro ile Dustin Hoffman’ın başrollerini oynadığı, Başkanın Adamları (orijinal adı “Wag The Dog”) filmi yönetimlerin halkı manipüle etme gücünün nerelere varacağını göstermeye çalışır.

Bu film devleti yönetenlerin bir gerçeği gizleme veya yapay bir gerçeklik yaratma isteği ile kitlelerin duygu ve düşüncelerini etkileyebileceğini, davranışlarını yönlendirebileceğini, bunun için sanal bir dünya yaratabileceğini anlatır.

Filmin konusu şöyle: ABD Başkanlık seçimlerine 11 gün kala, bir kız Başkanın kendisine cinsel tacizde bulunduğu iddiasında bulunur. Panik içindeki Başkan yakın adamlarından sorunun çözümünü ister.

Çünkü onlara göre, “devlet birilerine yıllarca büyük paralar öder ve bunun sonucunda gerektiğinde o kişiler devleti ve devlet büyüklerini içlerinde bulunduğu darboğazdan kurtarırlardı.”

“Siyaset oyunları sahneye koymayı da, skandalı, gafı örtmeyi de bilen” bu profesyonel ekipten bir danışmanın çözüm teklifi kabul edilir.

Kamuoyunun ilgisini skandaldan uzak tutmak için “kurgusal bir savaş” çıkarmaya karar verirler. Bunun için Hollywood’un ünlü yapımcılarından biriyle ve işinde profesyonel olan kişilerle anlaşarak bir kurgu üzerinden algı yönetimi işine girişirler.

ABD kamuoyunun pek tanımadığı Arnavutluk ile ilgili özel hazırlanmış senaryolara göre kısa haber filmleri çevrilir. Kamuoyu Arnavutluk’un “zalim ve düşman yönetimi” tarafından bir ABD askerinin esir edildiğine inandırılır. Özel hazırlanan resimler, haber filmleri, müzikler, siyasi tartışmalar vd medya teknikleriyle savaş psikolojisine sokulan kamuoyunun milliyetçi duyguları kabartılır.

Herkesin ülkenin bir savaşın eşiğinde olduğuna inanması ve bu ortamda mevcut yönetimin değişmesinin doğru olmayacağı şeklinde düşünmesi sağlanır.

Son olarak da sözde esir asker için sanal bir kurtarma operasyonu ile ABD halkının gönlü kazanılır.

*****************************

Çağdaş Yöntemler

“Başkanın Adamları” filmindeki gibi dünyayı veya bir devleti yönetenlerin tek taraflı bilgilendirme ile halkı manipüle etmesi günümüzde de mümkün müdür?

Bu filmin hala tazeliğini koruyor olması, devleti yönetenlerin kişisel hırs ve istekleri doğrultusunda kitleleri yanıltabilmesini ve bunun halkın kaderi üzerindeki etkilerini gösteriyor olmasındandır.

“Bu durum bilgi edinme kaynakları çok çeşitlendiği için günümüzde geçerli olamaz” diye düşünebilirsiniz. Ama kitlesel iletişim araçlarının çoğunu yönlendirme imkânına sahip uluslar arası güçler veya bir devleti yönetenler varsa belli alanlarda halen geçerli olabilir.

“Koronavirüs Salgını sanal bir gerçekliktir” diyebilecek durumda değilim. Böyle bir konuda bütün ülkeleri içine alan bir operasyon yapılması çok zordur ama imkânsız da değildir.

Dünyayı yönetenler veya bir Devlet Başkanı hâkim olduğu medya gücü ile halka neyi sunarsa halk onunla yetinmek durumda ise Başkanın Adamlarının toplumu ikna edemeyeceği çok az sanal gerçeklik vardır.

Hatırlayalım, ABD’nin Irak’a müdahale için kullandığı “Saddam’ın nükleer silahları var” iddiasının böyle bir manipülasyon olduğu açığa çıkmıştı. Yine ABD’nin kendi yarattığı IŞİD ile savaşmak bahanesiyle Suriye’ye yerleşmesi de böyle bir operasyondur.

Kuş gribi vakası, Oktar Babuna’nın topladığı kan örneklerinin ABD’ye gönderilmesi ve Türk halkının genetiğini çözme çalışmalarında kullanılması gibi vakaların böyle operasyonlardan olma ihtimali büyüktür.

Yerel bazda Gezi Olayında kullanılan “cami içinde bira içtiler, başörtülü bacımın üstüne deri giysili insanlar işediler” gibi iddiaları da böyle bir manipülasyon çabası sayanlar var.

CHP Genel Başkanının, iktidarın 15 Temmuz 2016 darbe girişimi sonrasında kullandığı bazı argümanlar ve yaptıklarını eleştirirken kullandığı, “16 Temmuz’da sivil darbe gerçekleştirildi” iddiası da böyle bir bakış açısının eseri olsa gerektir.

Koronavirüs Salgınını değerlendirirken, Çin Dışişleri Bakanlığının, “virüsü Vuhan’a Amerikan askerleri taşıdı” iddiasını ve salgının bir “biyolojik saldırı” olma ihtimalini göz ardı etmemek gerekiyor.

SON SÖZ: Evhama gerek yok ama şüpheci olmakta fayda var.

“600 Yıllık mazisi şan ve şerefle dolu Osmanlı İmparatorluğu, Enver Paşa’nın kollarında can verdi” diyor Turgut Özakman.

Doğrudur, Her ne kadar Enver Paşa’yı biz, romantik karakteri ve milliyetçiliği ile sevmiş olsak ta, aşırı romantizm, ütopya ve üzerine bir de tek adam kararları eklenince klişe sözdür ama hatırlamakta fayda var: “Söz konusu vatansa geri kalanı teferruattır.”

Evet, Enver Paşa sadece kendi kararıyla Osmanlı imparatorluğunu(Almanların değimiyle: Enverland, Enver’in ülkesi olarak adlandırırlar.) Alman genelkurmayından gelen “savaşa girin” raporunun altına imza atıyor. Eğer kendisinden başka Cemal Paşa’ya, Talat Paşa’ya sadrazam veya vezirlere danışsaydı, belki savaşa girmeyecek, savaş mağlubu sayılmayacaktık. (Ah şu imzalar derken kendimi alamadığım, tarihin affedilmez hataları aklıma geliyor: Falih Rıfkı: “Rumeli’yi kaybedişimizin sebebi olarak, Cemal Paşa bir faslı tespit ettiğini gösterir ehemmiyetli bir tavırla kaşlarını çatarak: “Kabahat ve cürüm Kâmil Paşanındır, o bana: -“Devletler, Balkanlar’da statükoyu muhafaza edecekler” demişti; ben ona: – İngiliz elçisinden senet al dedim ama o almadı.” )Falih Rıfkı Atay(Zeytin Dağı)

İşte bir diğeri de Enver Paşa’nın savaşa girme kararı. Ne yaman bir çelişki, bu böyle! Birinde imza atmıyoruz kaybediyoruz, diğerinde attıktan sonra kaybediyoruz.

Mustafa Kemâl’in Tarih Sahnesine Çıkışı

1 Şubat 1915 yılında 3. Kolorduda yarbay olarak göreve başlayan Mustafa Kemâl, Balkanları kaybetmiş, bozguna uğramış bir ordunun içerisinden yepyeni bir Çanakkale ruhu taşıyan ordu çıkarıyor, bu yenilmiş, moral değerleri sıfırlanmış ordunun içinden. Anadolu adeta erkeksiz kalmış, 13 yaşındaki çocuklar tartılıyor, 45 kilonun üzerindeyse askere alınıyorlar.

Bir de Çanakkale’nin arkasında müthiş kadın desteği var. Cepheye giden evlatlarına her türlü giyecek, mendil çamaşır, kazak çorap örerlerken, adeta birbirleriyle yarış ediyorlar.

Burada Turgut Özakman’a kulak verelim: “Tarihin yazık ki adını kaydetmediği kimsesiz, yoksul bir kadın da unutulmayacak bir kahramanlık yaptı. Beyoğlu berberlerinin peruka (takma saç) yapmak için parasıyla saç aradıklarını duymuştu. Müslüman Türklerde kadınlar genellikle saçlarını kesmez, kesenlere iyi gözle bakılmazdı. Ama uzun saçından başka varlığı yoktu. Cepheden gelen yaralıları, iniltileri kesilmeyen göçmenleri, caddelerden yenilginin utancı içinde başları eğik geçen namuslu subayları düşündü. Günahsa günaha girmeyi, ayıplanmayı, hor görülmeyi, çirkin olmayı göze aldı; o kadar sevdiği saçlarını ağlaya ağlaya dibinden kesti. Rum berbere sattı, aldığı üç kuruşu koşa koşa Donanma Cemiyeti’ne yetiştirdi.”

Bu gün dahi ellerini erkek bedenine sürmekten imtina eden bayan doktor ve hemşireler varken,

 O yıllarda gönüllü hemşirelik kursları açarak hepsi cepheye gidip, asker evlatlarının yarasını sarıyorlar.

İşte millet olarak top yekûn milli gurur ve onuru şaha kalkmış vatan evlatları, bir destan yazmanın azim ve kararlılığıyla, Çanakkale zaferinden, Kurtuluş Savaşının muştusunu veriyorlardı.

Mustafa Kemal Atatürk’ün kıvrak zekâsının ürünü müthiş taktiklerle askerlerine seslenerek: “”Süngü tak!” Komutuyla: “ben size taarruz değil, ölmeyi emrediyorum, biz ölünceye kadar yerimize başka kuvvetler, başka komutanlar gelir.” Sözleriyle birlikte; Allah Allah nidaları yeri, göğü inletir ve zafer böyle kazanılır.

Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere bütün şehitlerimize Tanrı’dan rahmet diliyorum. Ruhları şadolsun.

Kalın sağlıcakla

     Atomlarla ilgili bir konuyu ele almak düşündürücüdür. Üstelik bu, Fizik ve Kimya ilminin konusudur. Zerre ve atomların iki hareketini söz konusu ettik. Atomların hareketlerini ve sükûnlarını yani hareketsizliklerini, duruşlarının hikmetini ele almaya ve hükme bağlamaya çalıştık.  Tabii Tevhîdî ve Hikemî bir hükme.

     Peki, ama -akla geliyor işte- zerre ve atomların sükûn ve hareketlerini bilsek n’olur bilmesek n’olur? Çok şey olur değerli okur! O doğru biliş ve doğru bilmeyiş iki tohum olur. İki dal olur. İki filiz hâlini alır. Boy atıp ya gül ağacı olur. Boy atıp ya da zakkum ağacı olur. Biri misk gibi kokar. Misk ve anber hükmünde olan iman ve inanç nurunu etrafa saçar. Öteki zakkum çiçeği olarak açar. Küfür ve inançsızlık zulüm ve karanlığını etrafa dağıtır. Biri nur ve ışık yayar çevresine. Diğeri karanlığa boğar çevresini.

     İşte zerre ve atomların hareketlerini ve hareketsizliklerini doğru veya yanlış biliş ve yorumlayış; bu sonuçları doğurduğu ve doğuracağı için, bunun üstünde uzunca durduk. Onların hareket ve sükûnlarındaki asıl amacı, asıl fayda ve hikmeti iyice açıklamaya çalıştık. Çünkü zerre ve atomları başıboş sanmak, kendi başlarına hareket ediyor sanmak; Materyalist Felsefeyi doğuruyor. Ve materyalizmi, maddeciliği, her şeyi maddeye bağlamanın, her şeyi maddeden bilmenin insanlığın başına nasıl bir çorap ördüğünü gösteriyor. Nitekim öyle anlayış, öyle yorumlayış, insanlığın başına bela olmuş, insanlığı onlarca yıl titretmiş; hatta inim inim inletmiştir.

     Nitekim haksızlık; hak olarak ileri sürülmüş. Hâlâ da sürülmekte. Ya haklının küçük ve zayıf olanına değil, büyük ve kuvvetli olanına hakkı verilmiş veriliyor. Ya da haksız da olsa hak, ancak güçlü olana verilmiş veriliyor. Fazilet hafife alınmış alınıyor. Fırsatçılık makbul olmuş oluyor. Faydacılık asıl olmuş oluyor. Ahlâkın mânâsı kalmamış kalmıyor. Namus kavramı yok olmuş yok oluyor. Kısaca Allaha inanç kalmamış kalmıyor. Ahiret inancı silinmiş siliniyor.

     Ne zaman? Bütün bunlar zerre ve atomların faaliyetlerini yanlış bildiğimiz, yanlış yorumladığımız takdirde böyle oluyor. İşte şimdi niçin bu konuya eğildiğimiz daha iyi anlaşılıyor. Çünkü bu doğru ve yerinde izah ve açıklamalar yapılmayınca; insan zevk ve safa gayyasında kendini bulmuş buluyor. Üzüntü ve kederlerini sefahet şalının altına süpürmüş süpürüyor. Kendini avutmaya çalışmış çalışıyor.

     Fakat insan; açıklığa kavuşturduğumuz gibi, zerreleri vazifeli bilirse; bütün bunların aksi ve tersi

olur. Çünkü zerrelerin yaptıklarını zerreden bilmek, hava zerresinin yaptıklarını ondan bilmeye benzer. Oysa bir hava atomcuğunun ne kadar ağır bir yük altında kaldığını ve hepsinin de üstesinden geldiği, hepimizce bilinen bir şey.

     Sayısız dillerdeki sözleri radyolara ulaştırması, sayısız insan görüntülerini televizyonlara taşıması, bunları birbirine karıştırmaması, sayısız kokuları yine birbirine karıştırmadan bizlere sunması gösteriyor ki; bütün bunları zerre ve atomlar yapmıyor fakat zerre ve atomlara yaptırılıyor. Bütün bunları zerre ve atomlar etmiyor, onlara ettiriliyor. Kısaca kerameti onlardan bilmemek lâzım.

     İşte bütün bunları zerre ve atomdan bilmek; Arı’nın yaptıklarını Arı’dan bilmeye benzer. Oysa çeşit çeşit binbir çiçeğe konan Arı; zehirli çiçeklerin semtinden bile geçmez. Kimyayı bilmez ama kimyager gibi işler, terkip ve sentezler yapar, insanlara bal denen; tabii olan, tabiattan alınan şifalar sunar.

     Ama aynı Arı; her nasılsa kapalı bir odada mahsur kalsa, odadan çıkmak için pencerenin camına toslar durur. Camı görmez. Oradan geçemeyeceğini bilmez. Hep geçmek ister fakat aşağı yuvarlanır. Yine toparlanıp tekrar tekrar cama toslar. Ta ki düşüp ölene kadar buna devam eder. Evet ta ki tâkatten düşene kadar. Ve intihar edercesine ölür gider.

     Demek ki Arı’nın saydığımız insanüstü işleri Arı’nın işi değil. Evet Arı yapıyor gibi ama Arı’nın buradaki işlevi sadece işçilikten ibaret. Yani Arı ne yaptığını bilmeden çalıştırılıyor. Tıpkı zerrenin de yaptığı işten; zerrenin haberi olmaması gibi. Tıpkı nice mânâları taşıyan, nice anlamlar taşıtılan kitaplar; harflerin işi olmadığı gibi.

     Evet, bir taşıma var ama ne taşıdığını bilmezlik içinde olur bu iş. Tıpkı kitap taşıtılan eşeğin âlim olamayacağı gibi.

     Evet, atomları sahipli sanmaktan âhiret inancı; diğerinden yani atomları sahipsiz sanmaktan ise inkâr çıkmakta.

     Evet, atomu doğru anlayıştan, dünyada kötü şartlarda bile mânen mutluluk hâsıl oluyor.

     Aynı bakış Âhirette ise, hem maddeten hem mânen mutluluk sağlıyor biz insanlara.

     Zerre ve atomları yanlış yorumlamak; hem dünyada insanın başına çok işler açıyor. Hem de ebedî hayatını karartıyor. İnsanı sonsuz, bitmez tükenmez ıstırapların içine atıyor.

     İşte bütün bunlardan ötürü; zerre ve atom hakkında yazmaya iştiyak duyduk. Bu satırları kaleme aldık. Bir nebze de olsa.

Doğa bizi bir kez daha haddimizi bilmemiz konusunda ikaz ediyor

Bir mühendis projesini tamamladığında, bir yazar eserini tamamladığında, bir doktor hastasının tedavi sürecini tamamladığında, bir grafiker tasarımını tamamladığında nasıl hisseder biliyorsunuz değil mi, muhakkak biliyorsunuzdur bu hissiyatı. O an insan kendisini öyle muktedir, öyle yetkin ve öyle kudretli hisseder ki dünya dediğimiz bu yerdeki sınırlılığını bir süreliğine hatırına getirmez, getirmez ve sınırların artık orada olmadığını düşünmeye başlar. Takdir edersiniz ki bu bulutların üstünde dolanma hali çok da uzun sürmez ve insan gerçeklerin cam duvarlarına yeniden toslayıp kan döker biraz, kan döktükçe de gerçekleri yeniden kabullenir. Geçen hafta ABD’deki seçimin gidişatına dair doyurucu bir yazı kaleme almış olmamın, daha sonra Haberasi internet televizyonunda programım Yeni Yaklaşımlara başlıyor olmamın etkisiyle ben de aynı hisleri paylaşıyordum. Bugün, 18 Mart 2020 itibariyle o cam duvara ben de toslamış bulunuyorum, o cam duvara tüm Türk ulusu olarak toslamış bulunuyoruz. Kimimiz doğacak çocuğu için gün sayarken, kimimiz sevdiceğiyle söz kesmek için organizasyon planlaması yaparken, kimimiz öğrencilerine yeni anlatacağı konunun üzerinden geçerken, kimimiz de haftaya köşesine taşıyacağı yazının konusunu düşünürken buldu kendisini bundan 2 ay önce tahmin edemeyeceğimiz COVID-19 sürecinin ortasında. An itibariyle Sayın Bakan’ın açıkladığı verilere göre 98 vakamız, 1 can kaybımız var. Bundan 2 hafta öncesinde dönüp baktığımızda gündemimizin bu olacağını kaçımız tahmin ediyorduk? Kaçımız COVID-19’un varlığından haberdar olsak da Türkiye’de böylesine hızlı bir yayılım gösterebileceğini ciddi ciddi dillendiriyorduk? Bazılarımız bu yayılımı öngörse de kaçımız etkili tedbirler aldık? İşte doğanın karşısında bir kez daha boyumuzun ölçüsünü alıyoruz, doğa bizi bir kez daha haddimizi bilmemiz konusunda ikaz ediyor!

Sekülerizmin insanlık için ne kadar hayati bir kavram olduğunu hatırlıyoruz

Tüm bunlar olup biterken hep birlikte önemli bir gerçeği hatırlıyoruz, o gerçek nedir biliyor musunuz? Bilim yahu bilim! İnsanoğlunun yegâne gücünün bilim olduğunu bir kez daha yaşayarak hatırlıyoruz. Sekülerizmin insanlık için ne kadar hayati bir kavram olduğunu bir kez daha hatırlıyoruz. Umut ediyorum ki bu global kriz neden sürekli sekülerizmi, bilimi, aklı ve sorgulamayı dilimizden düşürmediğimizi birilerinin idrak etmesine vesile olur. Umut ediyorum ki bu global kriz birilerinin eğitimin kalitesine atıfta bulunarak neden vasıfsız İmam Hatipler yerine Fen ve Sosyal Bilimler Liselerini tercih ettiğimizi idrak etmesine vesile olur.  Dünya tarihinde sayısız örneği bulunduğu gibi yine Çin kaynaklı bir virüsle karşı karşıyayız. Bu virüsün ailesi tıp dünyasının yabancı olduğu bir grup değil, COVID-19 tanınan bir familyanın mutasyona uğramış yeni bir üyesi esasında. Grip virüslerine oldukça benzer görünüme sahip COVID-19 bir RNA virüsü dolayısıyla özelliklerinin tahlil edilebilmesi pek kolay değil, bunun yanına sık sık mutasyona uğrayarak başkalaşmasını da eklersek neden işin bu raddeye geldiğini anlamlandırabiliriz. Virüs hızlıca değişiyor, bulunduğu ortama büyük ölçüde adaptasyon sağlıyor bu yüzden de bilim insanları tedavi geliştirmekte zorlanıyor. An itibariyle enfeksiyon kapanlara destekleyici tedaviler uygulanıyor ve solunum yollarını tutan COVID-19’a karşı tedavinin bulunması için en az 6 aylık bir süreden söz ediliyor. Bildiğiniz gibi risk grubu yaşlılar ve kronik hastalığı bulunanlar bunun haricinde kalanlar için hayati tehlike görece daha düşük. Tüm dünya COVID-19’a karşı teyakkuzda ve tüm dünya hijyeni sağlamakla birlikte topluluklardan uzak durmayı başarabilmemizin şu anda hayat kurtarıcı işlev göreceğini ısrarla vurguluyor. İnanın aslında yapmamız gerekenler oldukça basit, bu salgınla mücadelenin yolları oldukça basit. Fakat özellikle Türk toplumu bu basit ama etkili kurallara riayet etmek yerine bu büyük salgını mizah unsuru haline getirmekle meşgul, alınan önlemleri suiistimal etmekle meşgul vaziyette. Canım sıkılarak belirtmek istiyorum ki Türk toplumunun hafife alınamayacak bir bölümü halen olayın ciddiyetini kavrayamadan sosyal medya hesaplarında tatil fotoğrafları paylaşmakla meşgul !

Bu mücadelenin iki ayağı var ve biri yan basarsa diğeri dik duramayacak

İdeolojik körlüğe saplanmak istemeyen herkes gibi olaylara ve yaşananlara perdeleri kaldırarak bakmaya çalışanlardanım. COVID-19’la mücadelede Sağlık Bakanımız Sayın Fahrettin Koca’nın duruşunu takdir etmezsek, ona sürdürdüğü devlet adabının hakkını vermezsek hata yaparız. Sayın Koca’nın şahsında AKP döneminde sağlıkta devrim yapıldığını savunan dalkavuklar rüya görmekle meşguller, biz AKP’nin bu ülkeye her alanda ne vahim zararlar verdiğini iyi biliyor ve bunu her fırsatta dillendiriyoruz. Benim takdirim, benim övgüm AKP’nin sağlık sektöründeki felaketlerine değil yüzlerce şehit haberini valilerin ağzından öğrenen Türk toplumuna, uzun zamandır tek adamın borazanlığından yaka silkmiş olan Türk toplumuna işinde yetkin ve etkin bir Sağlık Bakanı profili sunulmasınadır. Sayın Fahrettin Koca sürecin başından beri tam bir devlet insanı ciddiyetiyle hareket ediyor başta tüm siyasi partiler olmak üzere tüm topumu kucaklamaktan geri durmuyor ve ehil isimlerinden oluşan Bilim Kuruluyla birlikte ortak aklı işletmekten vazgeçmiyor. Sayın Bakanımız işte bu tavrıyla bizlere hasretini çektiğimiz devlet insanı profilinin henüz ölmediğini, hala bir yerlerde AKP memurları yerine devlet insanları olduğunu gösteriyor bizlere. İşte bu yüzden, devlet insanlığı yüzünden kendisine yürekten teşekkür etmek istiyorum. Peki, süreçte eksik ve yanlış gittiğini düşündüğüm noktalar yok mu? Pekâlâ var! 14 Günlük tecritte devletin daha kararlı tedbirler alması gerektiğini inanıyorum insanların kafasına göre oradan buradan kaçmasının kabul edilemez olduğunu söylüyorum ve gerekirse sert tedbirler alınmalı diyorum. Ülkemizdeki şüpheli vakalara yeterince test yapamadığımızı ve test sayılarının behemehâl artırılması gerektiğini düşünüyorum. Virüsten şüphelenildiği için tecrit edilen vatandaşlarımızı, yurt dışından gelmiş ve potansiyel hasta olan vatandaşlarımızın yanında gözetim altında tutulmasını zinhar doğru bulmuyorum.  Halen faturaların ötelenmesine dair veya vatandaşlarımıza Corona yardımı ödenmesine dair adımlar atılmamış olmasını büyük hata olarak değerlendiriyorum. Sizlere soruyorum, eğer devlet vatandaşına böyle bir küresel krizin ortasında kol kanat germeyecekse ne zaman gelecek? Öyle bir mücadeledeyiz ki bu mücadelenin iki ayağı var ve biri yan basarsa diğerinin dik durması katiyen mümkün olamayacak. Vatandaşlar eğer kurallara, tedbirlere, ikazlara kulak asmazlar da mantıksız davranışlar sergilerlerse bu mücadeleyi devlet tek başına sürdüremeyecek. Buna paralel olarak devlet, sosyal devlet olduğunu hatırlamakla birlikte vatandaşları rahatlatacak ve vatandaşlara güven verecek temel uygulamaları yürürlüğe koymaktan aciz kalırsa da bu mücadeleyi vatandaşlar tek başına sürdüremeyecek.

Tüm mesele işte bu dengeyi sağlamakta, ben bu dengenin sağlanacak olmasına iyimser yaklaşıyorum ve sizden gerekmedikçe evden çıkmamanızı önemle rica ediyorum. Yatağınıza uzanın kitap okuyun, salonunuzdaki kanepeye kurulun ev sakinleriyle sohbet edin, çay için. Büyüklerinizle eski günleri yad edin, küçüklerinizle sizi anın gerginliğinden çekip çıkaracak masumane oyunlar oynayın. Lütfen ve lütfen bu olanlara hassasiyetle yaklaşın, muhakkak kurallara uyun. Bunları yaparken de öyle karalara bağlamayın, unutmayın ki dünyada bu veya buna benzer hadise ilk defa yaşanmıyor. Unutmayın ki bir bakıma COVID-19 bizi güçlendiriyor, bizi geleceğe hazırlıyor. Bu Coronaya günlerinde, Coronayak olmadan yapmanız gerekenleri yapın ve müsterih olun. Emin olun bunlar da geçecek ve emin olun bunları da ileride kocaman masaların etrafına kurulup yemekler yerken gülerek anlatacağız birbirimize.

Emin olun…

Evet, atom güçsüzdür. Buna rağmen yükü son derece ağır. Görevleri sonsuz denecek kadar çok.

     Bu bakımdan atom ancak Mutlak Kadir bir zatın ismiyle vardır. Yani her şeye gücü yeten, sınırsız güç ve kudret sahibi Allah’ın emriyle var ve ayaktadır.

     Atom ancak Allah’ın ismi ve emriyle hareketli olduğunu hâl diliyle bildirir.

     Atom evrenin, yaratılmış her şeyin büyük ve kapsamlı düzenini bilir bir tarz, şekil ve biçimde uygun hareket eder.

     Atom, her yere hiçbir engelle karşılaşmadan girer.

     İşte atomun böyle olması onun tek bir Mutlak Âlim’in kudretiyle işlediğini gösterir.

     İlmi her şeyi kuşatan, sınırsız ilim sahibi Allah’ın güç ve kuvvetiyle yerine getirdiğini gösterir.

     Yine atomun böyle olması; onun Yüce Allah’ın gözettiği hikmet ve gayesiyle ortaya konduğunu gösterir.

X

     Evet, nasıl ki, bir askerin takımında, bölüğünde, taburunda, alay ve tümeninde kendine göre bir konumu vardır.

     Bunun gibi o askerin her bir dairede birer nispeti, birer bağı vardır.

     O nispette, o bağa göre birer görevi vardır.

     O nispet ve bağları, o görevleri bilir.

     Buna göre uygun hareket eder.

     Sanki askersel nizam ve düzenler altında talim ve eğitim görür.

     Ve o asker bilir ki, bütün bunlar, tüm o daire ve yerlere kumanda eden en büyük bir kumandanın emir ve kanununa uymakla oluyor.

     Aynen bunun gibi her bir atomun birbiri içindeki bütünü oluşturan parçalarda birer uygun konumu vardır.

     Ayrı ayrı fayda ve gayeli birer nispet ve bağı vardır.

     Ayrı ayrı düzenli birer görevi vardır.

     Ayrı ayrı hikmetli, yararlı netice ve sonuçları vardır.

X

     Bu bakımdan biliriz ki, elbette o atomu, o bütünde, tüm nispet, bağ ve görevleriyle koruyan biri var.

     Şüphesiz o atomun sonuç, fayda ve gayelerini bozmayacak bir tarz ve biçimde, o bütünün içine yerleştiren bir zât var.

     İşte şayet bütün bunlar kim tarafından gerçekleştiriliyor diye sorarsak?

     Bütün bunları sağlayan ancak tüm evren; hükmü ve yönetimi altında bulunan ve o bir olan Zattan başkası değildir deriz.

     Çünkü meselâ bir insanın gözbebeğinde yerleşen atom, gözün hareket ettirici, hissedici sinirlerine karşı uygun durum alması gerek.

     Aynı atomun atardamar, toplardamar gibi damarlara karşı münasip / uygun vaziyet ve durum alması lâzım.

     Yine aynı atomun yüzde, sonra başta ve gövdede, daha sonra ise insanın genel yapısında, hepsine karşı bir tavır sergilemesi gerek.

     Çünkü her birisine karşı birer nispeti, bağı ve bağlantısı olduğunu bilmesi şart.

     Birer görevi, birer faydası bulunduğunu anlaması elzem.

X

     Atomda bütün bu hususların tam ve mükemmel şekilde bulunması gösteriyor ki:

     Bütün o cismin bütün âlâ ve organlarını icat edip yaratan, var eden bir Zât var.

     İşte ancak o Zât, o atomu o yerde yerleştirebilir.

X

     Özellikle rızık için gelen atomlar; rızık kafilesinde gidiş gelişte bulunan, yolculuk eden o atomlar; o kadar hayret verici bir düzenlilik içinde ve fayda gözeterek gereken yerlerde gezip dururlar. Öyle tavır ve tabakalarda düzene uyarak geçip gelirler.

     Öyle şuur ve bilinçli adım atarlar ki hiç şaşırmayarak gele gele ta canlı bedende dört süzgeçle süzülür. Dört mutfakta yani ağız, mide, ince bağırsak ve karaciğer mutfağında pişirilir. Sonra hayret uyandırıcı dört büyük değişiklik geçirir. Sonra dört süzgeçten süzülür. Sonra da bedenin dört bir yanına yayılırlar. Rızka muhtaç, rızka gereksinim duyan âlâ, organ ve hücrelerin yardımına yetişmek isterler.

     Bunun için kandaki alyuvarlara yüklenirler. Bir kerem ve ikram kanunuyla imdada yetişirler.

     Bundan ap açık şekilde anlaşılır ki, atomları binlerce çeşit menzil ve yerlerden geçiren, sevk edip gönderen biri var.

     O zât elbette ve elbette kerim mi kerim, rezzak mı rezzaktır. İkram edici ve rızık vericidir.

     Şüphesiz Rahîm olan Hallâktır.

     Sonsuz şefkat ve merhamet sahibi Rahîm olan Yüce Yaratıcı Allah’tır.

     Öyle Allah ki, kudret ve gücü karşısında; atom ve yıldızlar omuz omuza eşit ve denktirler.

     Allah’ın büyük ve sonsuz kudreti önünde, en küçükle en büyük arasında fark yoktur. İkisi birdir.