Türkiye Cumhuriyeti devletinin yönetimine talip olan
partiler, iktidara geldiklerinde millet çoğunluğunun onlardan merakla
bekledikleri ilk şey, bakanlıklara acaba hangi seçilmişler atanacak. Hoş şimdi seçilmişler
değil de seçilmeden gelenler atanıyorlar ya olsun, yine de insanımız kimin ne
olduğunu kısa zamanda öğrenip değerlendiriyor.

Ülkücü görüşe mensup bizim kuşak, ilk önce Milli Eğitim,
İçişleri ve Dışişleri bakanlıklarına kimlerin atandığını öğrendiklerinde
hükümet hakkında belli bir kanaat oluştururlardı.

Siyasetle ilgilenmeğe başladığımızdan buyana nice hükümetler
geldi geçti. Bu hükümetlerin içinde otel lobilerinde atanan bakanlar, kumar
borcu ödenip transfer edilen milletvekilleri, silahlı teröristlerin boynuna sarılıp
öpen İçişleri Bakanlarını dahi gördük.

Ama hatırladığım kadarıyla öyle bakanlar da vardı ki,
saygıyla anılmayı her zaman hak etmişlerdir. Bunlardan; Şehit edilen Gümrük ve
Tekel Bakanı Gün Sazak, Milli Eğitim Bakanları Ali Naili Erdem, Merhum Ayvaz
Gökdemir, ve ANAP Hükümetinde görev alan Kültür Bakanı Namık Kemal Zeybek,
Dışişlerinde İhsan Sabri Çağlayangil, Turan Güneş ve Kâmuran İnan gibi isimleri
sayabiliriz.…Bu bakanların dışında takdire şayan bakanlar da mutlaka vardır ama
şu anda aklımda kalanlardan bunlar birkaçı.

Yukarıda ismini zikrettiğim Merhum Gün Sazak, bakanlığa atanmadan
önce Türkiye de silah, sigara ve demir kaçakçılığı had safhadaydı. Her köşe
başında torbacılar sigaradan uyuşturucuya varıncaya kadar ne varsa serbestçe
satıyorlardı. Belediyelerin kapısında bekleyen ellerinde siyah çantalı, siyah
gözlüklü garip garip kişiler peyda olmuşlardı. Ama Gün Sazak göreve geldikten
sonra: “Bir şey değişti her şey değişti”
misali Türkiye de kaçakçılık olayları, anında kesilmişti ama çok geçmeden bedelini
maalesef canıyla ödedi.(Allah rahmet eylesin.)

Yine eski Kültür Bakanlarımızdan Namık Kemal Zeybek, Türk
Cumhuriyetlerinde inanılmaz faaliyetlerde bulundu. O dönemlerde Moskova
Büyükelçisinin bir arkadaşından naklen dinlemiştim büyükelçi arkadaşına: “Bunca
yıldır hariyeciyim kendimi dışişlerine bağlı sanıyordum Namık Kemal Zeybek
bakanlığa geldikten sonra her gün yeni yeni talimatlar almaya başladım, bir an
olsun bizi boş bırakmıyor.”

Anlatmak istediğim eskiden kurumlarımız vardı, kurumlarımızın
başında da birkaç tanesi hariç adam gibi adamlar vardı. Türkiye de isim yapmış
bugün dahi isimlerinden saygıyla söz edeceğimiz kişiler: “Devlet Planlama
Teşkilatından yetişmiş İlhan Kesici, Dışişlerinde yetişmiş Onur Öymen gibi.)

Oysa bugün 20 yıllık AKP iktidarında kurumlardan söz etmenin
mümkünatı yok, devletin neresinden tutsanız elinizde kalıyor. 20 yıldır el
yordamıyla, deneme-yanılma usulüyle devlet yönetiliyor. 20 Yılda kendi
hikâyesini yazacak bir kişiyi dahi devlete kazandıramadılar.

***

Bu Çığlığı Duyun!

Gün geçmiyor ki genç işsizlerimizin feryatlarıyla karşı
karşıya kalmayalım. Bu feryat eden gençler üstelik Türkiye’nin en iyi
okullarından mezun olmuş KPSS sınavlarını 90-95 puanla kazanmış kişiler. Ama mülâkata
girip çıktıklarında 95 puan iniyor 50 puana.

Televizyonda bir kızımız ağlıyor.(Ben KPSS den 95 puan aldım,
binlerce gencin içinden 65. Seçildim, karnımda çocuğumla KPSS sınavına
hazırlanıp 95 puan aldım, ama mülâkatta elendim…adalet mi bu!”

Adalet değil tabii!

İşin bir diğer tarafı, torpil yapılarak devlet kurumlarına
doldurulan yeteneksiz kişiler devletin kurumlarını çürütüyor, fayda
sağlayacakları yere zarar veriyorlar. Peki, ama bütün bunları hiç mi düşünmez bu
yetkililer?

20 Yılda torpilli yeteneksiz kişilerce doldurulan devletin kadroları
kaç yılda temizlenir sanıyorsunuz?

Dolar
kurunun 18 liradan bir gece yarısı operasyonu ile 10-11 lira bandına düşmesinin
perde arkasında yaşananlar açığa çıkmaya devam ediyor.

Bu
operasyon yapılmasaydı daha büyük bir badire yaşayacağımız ve bugün dolar kuru
için 25-30 liraları konuşacağımız bir başıbozukluk içindeydik. En azından
şimdilik bu fahişten de öte kurlar yerine, doların 12-13 TL bandında olmasına
şükreder haldeyiz.

Maliye
Bakanının deyimiyle “küçük yatırımcının çarpıldığı”, 20 Aralık gecesi ve
akabinde olanların az konuşulan başka bir boyutu daha var: Devlet halkına
yalan söyledi.

****

Söylenen Yalanlar

O
gece Bankalar Birliği Başkanı TV’lere çıkıp “vatandaşlarımız 1 milyar
dolar bozdurup TL’ye çevirdi” dedi. Mesai saatleri başladıktan sonra İş
Bankası Genel Müdürü vatandaşlarımızın “1,7 Milyar dolarlık dövizini
TL’ye çevirdiği” bilgisini verdi.

Maliye ve Hazine Bakanı Nureddin Nebati, “bireylerin gece geç saatten itibaren
dövizlerini bozdurmaya başladığına” işaret ederek, “büyük bir heyecan
var, bazı internet siteleri kilitlendi, çöktü” dedi.

“Hem
yeni bir model öne sürüyoruz hem de öne sürülen modelle dün
Cumhurbaşkanımız adeta bir manifesto yayınladı. O andan itibaren de Türkiye’de
birçok şey değişti” dedi.

“Halkın koşa koşa döviz hesaplarını kur korumalı mevduata (KKM)
çevirdiğini” açıkladı.

Bakan
Nebati “Devletin bir müdahalesi olmadığını, kurdaki düşüşün yerleşiklerin
satışıyla gerçekleştiğini” söyledi.

****

İşin Doğrusu

Bu
açıklamaların halkı gaza getirmek maksatlı yapıldığı ve gerçek
olmadığı, hadi daha açık söyleyelim yalan olduğu ortaya çıktı.

Devletin, kamu
bankalarını kullanarak, 19,1 milyar dolar sattığı ortaya çıktı.

·        
Yani
devlet bal gibi müdahale etmişti.

Ayrıca,
sürecin başlangıç ânı olan 20 Aralık’ta 259 milyar dolar olan döviz mevduatının,
8 gün içinde azalmadığı gibi, 261 milyar dolara çıktığı görüldü.

·        
Yani döviz
satıp TL’ye dönen yoktu.

Anlaşıldı
ki;

·        
Keskin
kur düşüşünün sağlandığı
gece devletin sert bir müdahalesi olmuştu. Etki artsın diye iç piyasanın
kapalı olduğu, dış piyasanın Noel tatilinde olduğu bir zaman seçilmişti.

·        
Bakanın
ifadesiyle “içeriden bilgi sızdırılması” sonucu yüksek kurdan döviz
satanların bir kısmı düşük kurdan döviz almış olmalıydı. Böyle yapan biri 100
bin dolarını 24 saat içinde 170 bin dolara çıkarma becerisini göstermiş
olabilirdi.

·        
Parasının
değerini korumak için 15-18 TL’den dolar alan ve o gün gaza gelip
döviz satan küçük yatırımcı ise çarpılmıştı.

****

Yöntem Ahlâki Olmalı

Netice
itibarıyla, iktidarın “bir başarı hikayesi” olarak sunduğu
operasyonla döviz kurlarındaki korkunç yükseliş durdurulmuş ve kurlar geri
çekilmişti.

Ama
devletin bunu halktan bilgi gizleyerek, yanıltarak ve korku salarak sağladığı
anlaşıldı.

Böyle bir olay gelişmiş ülkelerde iktidarın düşmesine sebep olabilecek
büyük bir skandal olarak kabul edilir.

Ama
ülkemizde, “böyle bir yöntemle kur düşüşünü sağlamak ahlaki mi, değil mi?”
diye sorsam çoğu kişiye çok naif bir soru olarak geleceğini biliyorum.

“Yeter ki, ülke menfaatine olsun, kurlardaki köpük gitsin de ister
ahlaki yöntemle, isterse ahlaki olmayan bir usulle olsun” diyenler olacaktır.

Aynı AKP
iktidarı, Merkez Bankası’nın 128 Milyar dolar rezervini kuru sabit
tutmak için sattığında da aynı yöntemi kullanmıştı. Halka yanlış
bilgi vererek veya bilgi gizleyerek bu korkunç meblağda para çarçur
edilmişti. Bu para heba edilmemiş olsaydı bugünlerde yaşadığımız yüksek
enflasyon, yüksek faiz, yüksek kur, yüksek işsizlik asla bu boyutta
olmayacaktı.

Bunlar
yapılmamış olsaydı, halkın devleti yönetenlere güveni daha fazla olacak,
yabancı paraya hücum olmayacaktı. “Küçük yatırımcı” denilen orta ve alt gelir
grubundaki vatandaşlarımız çarpılmamış olacaktı.

****

Yalan Güveni Tüketir

Devleti yönetenlerin bir konuda yalan söylediği anlaşıldığında, her
konuda yalan söyleyebileceğine inanılır.

İşte
şimdi kimse yöneticilerin söylediklerine inanmıyor, Bakanın “gözlerindeki
ışıltıya göre” karar almıyor, rakamların diliyle konuşanlara kulak veriliyor.

Bir
yandan “kurlar isterse artsın, biz Üretim- Yatırım- İstihdam öncelikli yeni
bir model deniyoruz” demeye devam edeceksiniz.

Öte
yandan Merkez Bankasının eksi 51 milyar dolar olan net rezervine rağmen,
kısa vadeli olarak tuttuğunuz emanet paraları, dolar kuru artışını
frenlemek için, saçacaksınız.

Böyle
bir model değişimi halka büyük fedakârlıklar yükler. Bunun için halka
güven vermeniz ve istikrarlı bir politika izlemeniz gerekir.

Böylesine
ne yaptığı konusunda güven vermeyen, endişe yaratan böyle bir yönetimle
ülkenin yeni bir modele geçmesi mümkün olamaz.

Böyle bir yönetim, bu
safhadan sonra, mevcut modeli de devam ettiremez. Mevcut kur ve
enflasyon seviyelerini de muhafaza edemez.

Geçen asrın partilerine bakıyorum, bir de şu anın
partilerine. Ta derinlerde esaslı bir fark var. Daha yirmi yıl önceye kadar
siyasî partiler, neye taraftar olduklarını anlatırlardı. Şimdikiler daha ziyade
neye karşı olduklarını anlatıyor. Taraftarlığı anlatmaya pozitif propaganda
diyelim; hikâyesini karşı oldukları üzerine kurmaya ise negatif propaganda.
Liderlerin konuşmalarına bakınız: Hep negatif, hep karşı duruş hâkim.

Boşandığı eşle kavga

İktidar konuştuğu zaman muhalefetin aslında bölücülerle,
daha somut olarak HDP ile iş birliği, dirsek teması içinde, yan yana, omuz
omuza olduğunu söylüyor. Bir de, epey azalmakla birlikte hâlâ devam eden,
muhalefetin FETÖ’cülüğü hikâyesi var. Konu ne olursa olsun, dönüp dolaşıp bu
iki noktaya geliyorlar. “Geçim sıkıntısı!” deniyor; cevap: “Ama siz bölücülerle
iş birliği içindesiniz!” Piyasa alt-üst oldu deniyor, “Sizi gidi terörist
seviciler sizi!” cevabını alıyorsunuz.

Ak Parti’nin bu iki unsurla geçmişini hatırlayabilirsek…
Oslo, Dolmabahçe mutabakatlarını, “Canınızı sıkan valiler varsa bildirin,
değiştirelim.” vaatlerini, akil adamları ve en yakında İstanbul belediye
başkanı seçimlerinde Öcalan soyadlı birini televizyona çıkarmayı… FETÖ için
“Bitsin bu hasret.”ten, “Menzillerimiz aynıydı.”lara… Bunları hatırladığımızda,
iktidarın bugünkü negatiflik stratejisi şu manzarayı andırıyor: Eski nikâhlısıyla
kavgasını sürdüren boşanmış eş! Öyle ya, en şiddetli kavgalar boşanmış eşler
arasında yapılır. Derler ki bu bir cins, “Unutamam seni.” şarkısıdır.

“Bu iddiaların suç isnadı, niçin hukuka başvurmuyorsun.”
dendiğinde cevap alınamıyor. Ben iktidarın yerinde olsam- içimden- “Pışşşk.
Hukuka başvurayım da ana propaganda silahımı kayıp mı edeyim!” derdim. Belki de
diyordur- içinden.

Güce dayanmak

Muhalefet de çok farklı değil. Tek adam sistemine karşılar.
İktidarın hak, hukuk, adaletsizliğine karşılar. Ve tabi iktidarın sebep olduğu
yoksulluğa, pahalılığa, piyasa dengesizliğine, TL’nin belirsiz hâle gelişine
karşılar. Muhalefet tabiatıyla iktidarın yanlışlarını, yol açtığı sıkıntıları
dile getirecektir. Fakat arada sırada “Biz şunu şunu şunu yapacağız.” çıkışları
da beklemek hakkımız değil mi? Bu söylem de var ama “Onlar gibi
yapmayacağız.“dan ibaret kalıyor. Yani yine iktidara bağlı, onun zıddı, reddi
olmakla yetiniliyor.

Bir de iktidar dindar ya, “Bakın aslında biz de dindarız.”
çıkışları var. Şüphesiz bu çizgi de iktidara endeksli. CHP’nin “Helalleşme”,
İyi Parti’nin “Ömer’in yolu” ağırlıklı olarak, “Ben de, ben de!” diye
algılanıyor.

Hâlbuki yönetim stratejisinde “güce dayanmak” diye bir kural
vardır. Yönetim bilimin babası sayılan Peter Drucker’ın verdiği isim bu. Güce
dayanmak, rekabet ederken kendi güçlü olduğun yönleri vurgulamak, onları daha
da güçlü hâle getirmektir. Güçsüz olduğun yönlerinden, mesela rakibin öne
çıkardığı unsurlardan da hiç bahsetmemek fakat eksikliklerin varsa da gürültü
yapmadan onları tamir etmektir. Ama ana strateji, ana hareket, güçlü olduğun
cephelerde taarruza geçmek, rakibi o alana çekmektir.

Unutulan çoğunluk

Bu arada bütün partilerin ihmal ettiği en büyük kitle var.
Gerçekten insanın ağzı açık kalıyor. Area kamuoyu araştırma şirketinin Eylül
2021 anketinde “Kendinizi en çok hangi sosyo-politik kimlikle tanımlarsınız?”
sorusuna Milliyetçi ve Atatürkçü cevabını verenlerin yüzdesi sırasıyla 35,2 ve
33,9. İkisinin toplamı %69,1. %16,1 ile Sosyal Demokrat ve %14,8 ile
Muhafazakâr açık ara arkadan geliyor. Siz son zamanlarda bir siyasî partimizin
milliyetçiliğini veya Atatürkçülüğünü vurguladığını duydunuz mu? Belki İyi
Parti’nin “Atatürk’ün izinde” si hâriç ama o da “Ömer’in yolu”ndan sonra
geliyor.

İlk üç tercihi en çok hangi partiden beklersiniz? Tarihî
konumu itibarıyla da CHP’den. Onun altı okundan “Milliyetçilik” en uzun ve merkezdeki
oktur. Atatürkçülük de en çok ona yakışırdı, değil mi? “Atatürk’ün partisi”
derler sık sık. Sosyal Demokratlığı da diğerlerinin hepsinden önce
sahiplenmesi, dillendirmesi gerekirdi. Üçünden de tık yok. Belki “Bizim her
yaptığımız, her dediğimizde bunlar ‘mündemiçtir’” diyeceklerdir ama bazı
yetkili beyanlarından pek böyle anlaşılmıyor.

 Evet, yirmi, otuz,
kırk yıl önce böyle değildik. Doğruydu veya yanlıştı ama her partinin kendine
has, onu diğerlerinden ayıran bir temel tezi vardı. İnsanlar bu tezin çekimiyle
gelirdi, sevmediklerinin itimiyle değil. Çoğunlukla “Ona karşıyım!”la, az biraz
da “Ben de aslında onun gibiyim!”le tanımlamazlardı kendilerini. “Ben benim,
ben buyum!” derlerdi.( https://millidusunce.com/cekim-degil-itim-partileri/)

      İngiltere’nin 1878’de Kıbrıs adasına el
koymasıyla başlayan; Kıbrıs Türk Halkının, Rumlara karşı adada gerçekleştirdiği
direnişe, var oluş mücadelesine yansıyan üç önemli gerçek vardır:

    Bu gerçeklerin ilki;

    1878 yılında Kıbrıs adasına el koyan
İngiltere’nin müstemleke döneminden, 1960 yılında kurulan Bağımsız Kıbrıs
Cumhuriyeti dönemine kadar giden süreç de dâhil ama özellikle 21 Aralık 1963
tarihinde başlayarak, 20 Temmuz 1974’e kadar devam eden Rum tedhiş hareketleri
karşısında; Kıbrıs Türklerinin ata yadigârı vatan topraklarında yaşam hakkının
savunulmasıdır.

     İkinci gerçek ise;

    Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluşunun
tapu senedi Lozan Anlaşmasıyla Akdeniz’de kurulmuş Türk-Yunan dengesinin,  20 Temmuz 1974 Mutlu Barış Harekâtıyla Türkiye
aleyhine bozulmasının önlenmesidir.   

     Ada
tarihine kazınan üçüncü gerçek ise:

      TMT gibi efsanevi bir teşkilatta görev
almış Türk subaylarının tarihe yazdığı nice kahramanlıklarla, o süreçte bu
teşkilata destek veren Türkiyeli ve Kıbrıs Türk siyasetçilerinin unutulmaz
çabalarının tarihe iz düşümüyle, teşkilata katılan Kıbrıs Türk Mücahitlerinin,
Mücahidelerinin adadaki var oluş mücadelesinde gösterdikleri kahramanlıklarla,
bu uğurda verilen nice şehitlerle, gazilerle ispatlıdır.

     Türk Milletinin ve onun ayrılmaz parçası
Kıbrıs Türk Halkının yakın tarihimize yazmış olduğu ilk iki gerçeğin göz ardı
edilmesinin mümkün olmayacağı gibi, yukarıda belirtmiş olduğum üçüncü gerçeğin
altını da kalın çizgilerle çizmek gerekir.

    Çünkü bu gerçek; 50’li yıllardan, 1974
yılına kadar geçen çeyrek asırlık süreçte Kıbrıs Türk’ünün adadaki direniş ve
varoluş mücadelesine önderlik ederek, Rum-Yunan ikilisinin adada
gerçekleştirmek istedikleri Enosis’i önlemek amacıyla 1 Ağustos 1958’de adada
faaliyete geçen TMT gizli teşkilatını, bu teşkilatta görev almış nice
kahramanların yerine getirmiş olduğu vatan görevini anlatır.

    İlk iki gerçek yasal antlaşmalarla, tarihi
belgelerle kanıtlıdır…

    Üçüncü gerçeğin
yazılı belgesi yok denecek kadar azdır ama bu önemli gerçek, yaşanan olaylarla
kanıtlanmış, tarihin unutmaz hafızasına ‘’Ölmek Var, Dönmek Yok’’ parolasıyla
emanet edilmiştir.

    Tarih; vicdanımıza kazınan olayların
hafızası, gerçekler ise zamanın vicdanıdır. Her şey değişebilir,
dönüştürülebilir ama tarihi gerçekler asla değişmez, dönüştürülemez. Vicdanlara
kazınan olaylar ise asla unutulmaz.

    TMT gerçeği de ne değiştirilebilir, ne de
dönüştürülebilir. Hele, hele günümüzde tarihi gerçekleri saptırarak, internet
bilgileriyle bilim insanı kisvesine bürünen, vicdanlarını cüzdanlarına tercih
eden kimileri tarafından Türk Mukavemet Teşkilatının Kıbrıs Türk halkından
aldığı destekle göstermiş olduğu o muhteşem direniş, gerçekleştirdiği başarılı
mücadele; ne yok sayılabilir, ne de aslı astarı olamayan sokak efsanesiymiş
gibi gösterilebilir!

     TMT mensupları; Kıbrıs Türk Halkının
adadaki var oluş mücadelesinde, onlara verilen vatan görevi ne ise, sadece o
görevi, kanı ve canı pahasına yerine getirmiş; ne haktan, ne de hukuktan
ayrılmamıştır.

      Kıbrıs adası Türk toprağıdır. Kıbrıs Türk
Halkı atalarından yadigâr bu vatan parçamızda sonsuza değin, hür ve bağımsız
yaşayacaktır.

      Yıllar sonra gün gelecek tıpkı bugün
olduğu gibi, tarih sayfaları yine açılacak, yaşanan tarihi gerçekler bir kez
daha sorgulanacaktır!    

       Ancak yüzyıllar sonra dahi, kimler
sorgularlarsa sorgulasın; TMT araştırıldığında, bu teşkilat nedir? Neden
kurulmuştur? Diye sorgulandığında; karşılarına hep şu gerçek çıkacak,
ağızlardan şu cümleler dökülecektir:

     ‘’Türk
Mukavemet Teşkilatı, Kıbrıs Türk’ünün adadaki direniş ve varoluş mücadelesinin
önderi, bizim yaşam kaynağımız olmuş. Bu gün ata yadigârımız Kıbrıs’ta kurulmuş
bağımsız bir devlette özgürce yaşayabiliyorsak, bu topraklar bizim vatanımızdır
diyebiliyorsak eğer; varlığımızla birlikte her şeyimizi o yıllarda atalarımızın
vermiş olduğu o muhteşem direnişe, bu direnişte görev alanlara ve tabi ki,
bizleri adada yok olmaktan kurtaran Türkiye’ye ve Mehmetçiğe borçluyuz.’’

       Kıbrıs adasında bundan 64 yıl önce ölüm, kalım mücadelesi
veren Kıbrıs Türk’ünü, bu mücadelesinde yalnız bırakmayan, onlara önderlik
ederek tarih sayfalarına ‘’TMT – Kod Adı: KİP’’ olarak geçen bu gizli teşkilat
için söylenecek, yazılacak ne varsa, hepsi bundan ibarettir.

      Unutulmasın ki!

      Yaşanan tüm gerçeklere rağmen bu efsanevi teşkilatın ada tarihine kazıdığı o muhteşem var oluş
mücadelesini göz ardı edenlere, Kıbrıs Türk’ünün ortaya koyduğu Kuva-yi Millîye
(milli güçler) ruhunu yok sayanlara verilecek cevap; tarihin derinliklerinden
bu efsane teşkilatın mensuplarından gelecek, ada topraklarında yine onların
sesi duyulacaktır:

      ‘’Kıbrıs
Türk’ünün yaşayış ve hürriyetine, malına, her türlü ananesine ve mukaddesatına,
her nerede ve kimden olursa olsun vaki olacak tecavüzlere karşı koymak için,
kendimi Yüce Türk Ulusuna adadım. Gördüğüm, duyduğum ve hissettiklerimi ve bana
emanet edilenleri hiç kimseye ifşa etmeyeceğime, ifşaatın ihanet sayılacağına
ve cezasının ölüm olduğuna, verilecek cezayı seve seve kabul edeceğime namusum
ve şerefim üzerine ant içerim.’’

        Vatan; Türk Mukavemet Teşkilatında görev alanlara
minnettardır.

        (Kaynakça: TMT (Ölmek Var, Dönmek Yok –
2021 Atilla Çilingir)

Ülküdaşım
Yasin Dükmen’ in bir sosyal medya paylaşımında okumuştum!

Büyük
Türkçü yazar, Hüseyin Nihal Atsız; Sınav kâğıtlarını öğrencilerine dağıttıktan
sonra, Türk hırsızlık yapmaz!

Der…

Arkasını
dönüp sınıftan çıkarmış.

Ve
hiçbir öğrencisi kopya çekmeye tenezzül etmezmiş.

Ruhu şad olsun.

***

Öyle
ya, o sınıfta o sözü duyduktan sonra azcık
haysiyeti olan kim! Kopya çeker ki!

O
düstur ile yetişen, Türk de Türk olmayanda çekmez.

İşte değerler eğitimi
öyle verilir.

Ve
o sözü hiçbir öğrenci ölünceye kadar unutmaz.

Ki
unutmamışlar.

Atsızın öğrencisi
olmak ile iftihar ederiz!
Sözünün bize kadar ulaşması bunun en büyük örneği.

***

Ben
Milli eğitim bakanı olsam, ana sınıfından 4. Sınıfın sonuna kadar okuma yazma
ve 4 işlem matematik bilgisi hariç sadece
İYİ İNSAN yetiştirmek için gayret ederim.

Önce
bu eğitim ve öğretim sistemine kişiliği karakteri ve fıtratı uygun insanlardan “Devlet okullarında” öğretmenler
yetiştirir!

Sonra
da o öğretmenlerle, nesiller yetiştiririm.

Öyle
ya!

Kopya
ile sınav kazanan yükselen ve bunu kendisine yakıştıran olası bir öğretmen
nasıl ahlaklı nesiller yetiştirebilsin ki!

Hayali bile mümkün
değil.

Neyse!

***

Demem
o ki;

Nesil
önemli, önce ahlaklı, vasıflı, vakur ve
donanımlı idealist öğretmenler yetiştirmek, sonra da o öğretmenler ile,

Avrupalının,
Uzak Asyalının, deistin, şintoistin özeneceği Müslüman Türk evlatları
yetiştirmek lazım.

Daha
10 yaşından önce, çocuklar cinsellikle
sapkınlığı ayırt etmeli!

Kadın
erkek ayırt etmeden,

İnsana,
doğaya, hayvana saygının önemini bilen,

Kendi
ile barışık, konuşmayı, dinlemeyi, tahammül etmeyi bilen…

Hakkından
fazlasına tenezzül etmeyen, kanmayan kandırmayan, tüm bu küçültücü davranışlara
ihtiyaç duymayan, emeğinin karşılığına razı olan, üretken, çalışkan,
yardımsever…

Velhasıl
inancı ve etnik kimliği fark etmeksizin ASİL
BİREYLER yetiştirmeliyiz.

İşte
o yetişen nesil, insana yakışmayan davranışlara kolay kolay yeltenmez, yapmaz
mı yapar elbet insan nihayetinde hata da yapar!

Yapar
da durmayı telafi etmeyi bilir, aşırıya kaçmaz.

Değişik ırklardan
pitbull gibi vahşi köpekler üretip üretileni alıp insan içine salmaz!

Binlerce
örnek verebiliriz hepimiz!

Her
şeyden evvela utanmayı bilir.

Hani
Müslümanların unutmaması gereken, Peygamber
efendimizden öğrendiğimi güzel bir söz var “utanmadıktan sonra dilediğini
yap!” diye.

Öyle!

Haberleri
açıyoruz duyduklarımız izlediklerimiz karşısında aklımız tutuluyor!

Ülke
manevi olarak yangın yeri, diyanet işleri başkanımız da diyor ki arabam eskidi
sık sık bozuluyor, millet laf eder diye de değiştiremiyoruz.

Hey gülüm hey!

Hani
bir atasözümüz var herkes bilir!

Sheep is in trouble
its soul, butcher is in trouble of meat(!)

Türkiye
ekonomisi belirli periyotlarla kriz dönemlerine girer, krizlerden sonra
alınan sert tedbirlerle geniş bir kesimin canının yakılması pahasına
yeniden toparlanır. Bu defa yaşadığımızın önceki krizlerden çok farklı yönleri
var.

3
senedir devam eden ekonomik sarsıntı, son 4 ayda müthiş bir ivme kazandı. Son 4
ayda yaşadığımız ekonomik fırtınanın yarattığı belirsizlik ve
öngörülemezlik ekonomideki istikrarı temelinden sarstı.

CB ve ekonomi yönetimi bir ay içinde dolar kurunu 9 TL’den 18 TL’ye adeta bilerek çıkartan
bir politik tavır gösterdi.

“Nas” dedi, “faiz
indirmeye devam edeceğiz” dedi. “Kur istediği kadar yükselsin,
ihracatımız artar, cari açık kapanır” dedi. “Böyle yaparsak üretim ve
istihdam artar” dedi.

Bunların her söylenişinde TL değer kaybetti. Yani döviz kurları yükseldi.

Bir ayda yüzde yüz değer kaybeden Türk Lirasına güven kalmadı. Bu defa bir gecede yapılan bir
operasyonla dolar kuru 18 TL’den, 10-11 TL bandına düşürüldü.

Bu
sonucu sağlamak için bir yandan bütün TL mevduatlarını dövize endeksleyen bir
vadeli hesap türü keşfedildi. “Dövize endeksli vadeli TL mevduatının faizi
kur artışının altında kalırsa aradaki farkı Hazine veya Merkez Bankası ödeyecek”
denildi.

Yapılan
gece operasyonu sırasında Merkez Bankasının doğrudan değil, devlet
bankaları ve KİT’leri kullanarak 8,5 milyar dolar döviz sattığı ve döviz
kurunun bu kadar sert düşmesini sağladığı anlaşıldı.

Böylece
TL’nin değer kaybından zarara uğramamak için 14-18 TL arasında dolar alan “küçük
yatırımcı vatandaşlar çarpılmış” oldu. Çarpanlar da “içeriden bilgi
almış olan” büyük mevduat sahibi zenginler. Bu gerçeği Hazine ve Maliye
Bakanı Nureddin Nebati de itiraf etti.

Bu çarpılanlar arasında, Star TV’de gördüğüm, 17 TL’den sadece 1 dolar alarak para biriktirmeye
çalışan teyze de var; emekli ikramiyesini, sattığı ev veya arabasının tutarıyla
döviz alan orta ve düşük gelirli vatandaşlar da var. Muhtemelen bunların en az
yarısı AKP’ye oy vermiş vatandaşlardır.

Ekonomide
çizilen bu sert artış ve düşüşler piyasa profesyonelleri ve içeriden
bilgi alma şansına sahip olanlar için servetlerine servet katmak için bir
fırsattır.

“Keriz silkeleme”
denilen bu tür operasyonlarda daima zenginler kazanır, fakirler kaybeder.

Devletin görevi
piyasalarda bu tür manipülasyonlara ve içeriden bilgi almaya (insider trading)
izin vermemek, özellikle küçük yatırımcıları korumaktır. Fakat bu defa devlet
vatandaşına tuzak kurmuş, küçük yatırımcıların dişinden tırnağından
artırdığı tasarruflarının çalınmasına zemin hazırlamıştır.

Bütün
bunlar büyük suçlardır ve günü geldiğinde sebep olanların
cezalandırılması sonucunu doğurabilecektir.

Bu
suçların failleri bir de doları 18’den 11 TL’ye düşürmeyi bir başarı
hikayesi gibi sunmaya çalışıyor. 5 yıl önce 3,5 TL ve 4 ay önce 8 TL olan
dolar kurunu 18 TL’ye çıkardıkları için özür dilemedikleri gibi kendilerine
minnet duymamızı istiyorlar.

Bu
propagandaya kanan vatandaşlarımıza Malcom X’in sözünü hatırlatalım: “Size
bıçağı dokuz santim saplayanın altı santim geri çekmesi bir lütuf değildir.”

****************************

Sürekli İyileştirme

Ekonomide
başarı sert iniş ve çıkışlarla değil öncelikle istikrar olup olmadığıyla
ölçülür. Zaman içinde elbette sistemlerde iyileştirme gereklidir. Ancak
burada iki yaklaşım söz konusu olabilir:

Bütün
sistemler, bir defa kurulduktan sonra gerileme eğilimine girer. Bahsettiğim ilk
yaklaşımda mevcut durumu korumak ve iyileştirmek için gösterilmesi gereken
çabalar ihmal edilir. Bu gerilemenin telafi edilmez zararlar verdiği bir noktadan
sonra “yenileme” yapılır. Yenileme operasyonları önemli maliyetlere
katlanarak yapılan bir defalık, ani ve büyük değişimler gerektiren büyük
adımlar atılmasıdır.

İkinci yaklaşım ise
Japonların geliştirdiği ve dünyanın büyük şirketlerinin uyguladığı,
işletmelerde sürekli küçük çaplı iyileştirmeleri esas alan Kaizen
Modelidir.

Bu
modelde önce mevcudu korumak ve her gün küçük iyileştirmeler yaparak,
istikrarlı bir gelişim çizgisi içinde, rekabetçi yapıyı geliştirmek esastır.
Birkaç senede bir yapılan az maliyetli, küçük çaplı yenilemelerle sıçramalar
yapılır. Böylece az maliyetli bir gelişimle rakiplerinin önüne geçilir.

Türkiye ekonomisini yönetenlerin zihniyetinin sürekli iyileştirme anlayışından uzak ve birinci
yaklaşım kapsamında olduğu açık.

Zamanında
mevcut sistemi korumak ve geliştirmek için yapılması gerekenleri
yapmadıklarından, sistem çalışmaz oldu. Duvara tosladıktan sonra mevcudu
yıkıp, yepyeni bir sistem inşasına giriştiler.

Fakat ön hazırlıkları, bilgileri ve pahalı maliyeti karşılama güçleri
yoktu.

Bu
yüzden sistem hedeflerinde her hafta değişiklik yapıyorlar. “Bırakın
kurlar artsın” dediklerinin ertesi günü kura müdahale ettiler. Milletin
kaynaklarının tüketim ve ranta gittiği bir sistemden “üretim,
yatırım, ihracat ve istihdam öncelikli bir sisteme geçiyoruz” dediler. Önceki
hafta “Çin Modeli”, bu hafta “Türkiye Modeli” dedikleri bu sistemden
bir gecede vazgeçtiler.

Bütün
bu savrulma içinde, istikrarlı oldukları tek husus var: Her şart altında
haksız kazanç fırsatı yaratıyorlar ve “fakirden alıp zengine
veren” bir yöntem bulmakta son derece maharetli olduklarını gösteriyorlar.

****************************

Tatlı Yorgunluklarınız Olsun

Büyük
bestekar Rahmetli Avni Anıl sevdiklerine “tatlı yorgunlukların olsun”
dermiş. Bana çok değerli bir temenni ve dua gibi geldi. Ben de sevgili
okuyucularıma, 2022 yılında, severek yaptığınız iyi ve güzel işlerinizden
doğan, tatlı yorgunluklarınız olsun diliyorum.

     Bir kitabı, bir
insanı ya da bir şeyi; ne tamamen kabul edip baş tacı etmeli, ne de büsbütün
yerin dibine geçirmeli. “Huz ma safa, da’ ma keder!” / “Her şeyin iyi, doğru ve
güzel tarafını almalı. Kötü, yanlış ve çirkin yönünü reddetmeli. Bir kitap veya
bir insan; ne tamamen iyi, ne de tamamen kötüdür. Her şeyde alınacak bir şeyler
vardır. Kötü, yanlış ve çirkin şeylerin de istifade edilip yararlanılacak
tarafları mevcuttur. Çünkü her şey; zıddıyla bilinir, anlaşılır, takdir edilir
ve kıymet kazanır.

     Kaldı ki, bir
şeyde ölçü; o şeyi yüzde yüz iyi, doğru ve güzel bulmak doğru olmadığı gibi,
onu yüzde yüz kötü, yanlış ve çirkin görmek de doğru değildir. Genel kaide
yüzde elli biri iyi, doğru ve güzel olan; iyi, doğru ve güzeldir. Yüzde elli
biri kötü, yanlış ve çirkin olanı da kötü, yanlış ve çirkindir.

     Nitekim İlâhî
adalet de, bu çerçeve içinde cereyan eder. Kulun iyi, doğru ve güzel tarafları
yüzde elli bir ise, ebedî âhiret hayatını kazanmış olacak. Kötü, yanlış ve
çirkin yönleri yüzde ellinin üstüne çıkarsa, azaba duçar olacak. Allah isterse
affeder. O’nun bileceği bir husus. Affa uğramazsa günahlardan temizlenince
Cennete konacak. Tabii imansız olanlar ebediyyen azaba müstehak olup Cehennemde
kalacaklardır ki, bu da başka bir mes’ele.

     Çevremizdeki
insanların bazı hatâ, kusur ve noksanları var diyerek, onlardan ilgiyi, selâm
sabahı kesmemeli. Onlara aleni bir cephe alarak; hatâ, kusur ve noksanlarının
devamına yeni fırsatlar vermemeli. Güzel davranış, yapıcı konuşma ve insanca
hareketlerle; bu tiplere güzel örnek olmalı. Onların düşünmelerine kapı açmalı,
kendilerine gelmelerini sağlamalıyız.

     Hani bilirsiniz
ya, Hz. İsa’ya “Güzel ahlâkı kimden öğrendin?” diye sormuşlar.  “Ahlâksızdan.” demiş. Böylece soranları bir
güzel düşündürmüş. Çünkü her şey zıddıyla kendini gösterir ve ortaya koyar.

     Nitekim, vermeyene
ver, hâlini sormayanın hâlini sor. Sana gelmeyene git. Kötü konuşanın sitemini
sitemsiz bırak. Sana karşı yanlış davranana karşı, nefsini müdafaa ve savunma
dışında, aynı şekilde, yani onun davranışı gibi davranma. Sana çirkin söz
söyleyene karşı dilsiz ol. Böylece muhatabımızı düşündürmüş; kendisine
kendisini hesaba çekme imkân ve fırsatını bahşetmiş ve sunmuş oluruz.

     Velhasıl dil
uzatana dilsiz, menfî el uzatana elsiz olmak gerek. Muhatabı kendine getirmenin
en güzel yolunu tercih ederek; muhatabın kendini; kendisinin yargılamasını
sağlamak gerek. Velhâsıl:

     Bırak desinler
sana avanak!

     Yine de, sözün
olsun daima hak.

     Bırak
beğenmesinler seni!

     Yeter ki beğensin
seni Hak.

            Bırak
desinler sana ahmak!

            Değil mi ki
yanındadır senin Hak.

            Ne gam be
birader olmuşken;

            Rab katındaki makama müstehak.

     O razı ise, olmasa
da kullar razı;

     Kurtaracak onu,
yaptığı samimî niyazı.

     Kulun, kulluktaki
günahı çoksa da;

     Varsa ihlâsı,
kurtaracak onu, hattâ amelin azı

          İnsan,
ahsen-i mahlûkat / ne güzel bir yaratık;

          Sarmış
benliğini, farkında olmadan sayısız atık!

          At onları
kendinden, âzâd ve hür ol artık.

          Ebed
yolculuğunda bunlar; engel olucu fazlalık.

          Ebed yolunda,
saf bir kalb; en büyük yardımcı.

          Bırakmaz
insanda, geridekiler için, en küçük bir acı.

          Asıl yoldaş,
asıl ihtiyaç, asıl meşakkat ilacı;

          Takacağın,
tek büyük cevherin olmalı iman tacı.