Son on yılda Türkiye
Cumhuriyeti hem içeride ve hem de dışarıda güvenilir ve öngörülebilir
bir devlet olmaktan uzaklaştı.

İçeride vatandaşlar olarak
devletin en önemli kurumlarının bize doğru bilgi verdiğinden emin değiliz.
Devletin kurumlarının biz vatandaşlarına hukuk çerçevesinde, adil ve eşit
davranacağına, Anayasada teminat altına alınmış temel hak ve özgürlüklerimize
tecavüz etmeyeceğine dair güvenimiz yok.

Mesela devletin bütün
ekonomik ve sosyal politikalarının temeli olan istatistik verilerini toplayan,
değerlendiren ve kamuoyu ile paylaşan organı TÜİK’in (Türkiye İstatistik
Kurumunun) açıkladığı verilere inanan yok gibi.

Son olarak vatandaşa
yansıyan enflasyonu gösteren (TÜFE) Tüketici Fiyat Endeksini TÜİK
yüzde 19,9 olarak açıkladı. Buna karşılık Bağımsız ekonomistlerden
oluşan ENAG grubunun açıkladığı TÜFE yüzde 49,9 oldu. Yapılmış iki
çalışmanın arasında yüzde 30 fark olması bilimsel olarak kabul edilemez.

Vatandaşa sorsak
hissettiği enflasyon yüzde 50’nin de üzerinde.

İki araştırmadan inanılmaz
ve güvenilmez olanı maalesef TÜİK’e ait olan. Bunu bir gözlem olarak
söylemiyorum.

Çünkü TÜİK’e göre, Ekim
ayında üretici enflasyonu (ÜFE) yıllık yüzde 46,3 oldu. Yılbaşından bu
yana TÜİK’in açıkladığı ÜFE ile TÜFE oranları arasındaki fark kapanmadığı gibi
gittikçe açılıyor. Üretici fiyat endeksindeki yıllık artışla tüketici fiyat
endeksindeki artış arasındaki makasın yüzde 26’ya yükseldiği görülüyor. Dünyada
ÜFE ile TÜFE farkı bu kadar olan başka ülke yok.

Üreticiler,
maliyetlerindeki artışları bazen kısa bir süre için satış fiyatlarına
yansıtamayabilir. Üreticiler en fazla yüzde 3 mertebesinde bir farka ve en
fazla birkaç ay boyunca katlanabilir. 
Ancak aylar boyunca maliyetlerindeki artışın yüzde 26’sını üstlenen
üreticilerin ayakta kalması mümkün değildir.

Bu bakımdan gerçek
enflasyonun yüzde 45-50 mertebesinde olması daha kabul edilebilir bir sonuçtur.

Bu arada devlet
yıllık vergi ve ceza artışlarında kullandığı yeniden değerleme oranını 2022
yılın için yüzde 36,2 olarak belirledi. Sadece bu sonuç bile TÜİK’in yüzde
19,9 olarak açıkladığı enflasyonun yanlış olduğunu ispat ediyor.

Devletin diğer kurumları
bu rakamlar üzerinden bütün hesaplarını ve planlamalarını yapacak. Mesela maaş
artışları bu orana göre yapılacak. Yanlış rakamlar ve yanlış planlamaların
ülkemize ağır bir maliyeti olacak.

Bizler vatandaş olarak
devletin en önemli kurumlarından birinin bize yanlış bilgi verdiğini düşünüyoruz.
Bu verilere göre geleceğimizi doğru planlayamamamızın da hem bizlere ve hem de
devletimize bir maliyeti olacak.

*********************************

Dış Politikada
Öngörülebilir Ve Güvenilir Olmak

Türkiye dış politikada
inanılmaz savrulmalar yaşıyor. Çok kısa aralıklarla birbirine zıt açıklamalar
veya eylemler içinde öngörülemez bir devlet imajı veriyoruz.

Mesela Rusya’dan aldığımız,
ama ambalajını açamadan depoda sakladığımız, S-400’lere 2,5 milyar dolar
yatırdık. Öbür taraftan ABD’ye 1,4 milyar dolar ödediğimiz ve proje ortağı
olduğumuz son teknolojili F-35 savaş uçaklarını alamıyoruz, projeden
dışlandık.

F-35’leri alamayınca,
ödenen paramızı geri almak veya bunun yerine elimizdeki eski model F-16
uçaklarımızın modernizasyonunu ve yenilerle takviyesini istiyoruz.

ABD’yi düne
kadar düşman ilan eden AKP yönetici ve
yandaşları “Erdoğan ile Biden bir görüşme yaptı” diye sevinçle dostluk çığlıkları
atıyor.

Dışişleri
Bakanımız Suriye’de askerlerimizi bombalayan Rusya’yı
“stratejik müttefik” ilan etti. Arkasından Rus mevkidaşı Lavrov “stratejik
müttefik değiliz” diyebildi.

Atatürk
“yurtta barış, dünyada barış” ilkeli dış politikası ile öngörülebilir ve güvenilir bir devlet olmayı başardı.
Bu kanaat birçok dış politika konusunun mesele haline gelmeden çözülmesine
zemin hazırladı.

AKP öncesi bütün
hükümetlerin uyguladığı bu politika Hatay’ın ilhakı ile Kıbrıs’a
müdahalemiz ve KKTC’nin kurulması gibi zaferlerimize de meşruiyet
sağlamıştı.

Günümüzde ise yarın ne
şekilde davranacağımızı ne biz ve ne de muhatap devletler öngörebiliyor. Böyle
olunca hiçbir devletle uzun vadeli stratejik iş birliği ve dostluk ilişkisi
içinde olamıyoruz. Dostlarımız azalıyor, düşmanlarımız çoğalıyor.

*********************************

Erdoğan’ın
Sağlığı

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Tayyip
Erdoğan’ın sağlık durumu dünya sosyal medyalarında en çok konuşulan (TT= trend
topic) bir konu oldu.

Önce dünya liderlerinin katıldığı
Roma’daki uluslararası toplantılar ve sonrasında Erdoğan’ın hasta ve yorgun
olduğunu gösteren görüntüler dikkat çekti. Erdoğan buradan yine dünya
liderlerinin katılacağı Glasgow’daki toplantılara gitmekten son anda vazgeçti.
Bir de AKP grup toplantısı iptal edilince sosyal medyada “Erdoğan öldü mü?”
diye kıyamet koptu.

Erdoğan’ın sağlığı hakkında kamuoyunun
bilgilendirilmesi için şeffaf ve güvenilir bir mekanizma
oluşturulmadığından dedikodular durmadı.

Saray bürokrasisinin ve AKP yandaşlarının,
panik içinde, Erdoğan’ın İstanbul’dan Ankara’ya gittiği uçağa biniş ve iniş
görüntülerini paylaşması sorunu çözmedi. Paylaşılan görüntüler maalesef Erdoğan’ın
hasta ve yorgun olduğu haberlerini doğrulayıcı nitelikte idi.

****

Bir devlet başkanının veya başbakanın sağlığı
bütün toplumu ilgilendirir.

Erdoğan, 2002’de “hasta olan Başbakan Ecevit’in ciddi
şekilde rahatsız olduğunun açıkça anlaşıldığını, bu görevi yerine
getiremeyeceğini” ileri sürmüştü. Erdoğan bu sebeple “Ecevit’in derhal istifa
etmesini ve acilen seçime gidilmesini” istemişti.

Erdoğan’ın görevini yapabilecek bir
sağlık hali içinde olması ülkemizin sağlığı için şarttır. Tek adam
yetkileri ile donanmış, tek imzası ile ülkenin kaderini etkileyebilecek anlaşmalar
yapabilecek bir devlet ve siyaset adamının sağlık durumu çok çok önemlidir. Böyle
bir liderin sağlığı dedikodu malzemesi olmamalıdır.

Devlet güvenilir olmalı, açık ve şeffaf
bir şekilde düzenli olarak Cumhurbaşkanımızın sağlığı hakkında bilgilendirme
yapmalıdır.

Eğitim,
hayata ve topluma intibak edebilmenin ortak adıdır. Yeni doğan çocuğun
beslenmeye alıştırılması, denilebilir ki, in­san neslinin eğitimle tanıştığı
ilk somut anlardır. Annenin güler yüzü, sevgi öpücükleri, konuşup okşaması,
sevgi göndermeleri bu eğitimin devam eden parçalarıdır.

Ailede
sevgi, çocuğu yalnız öpmelerin, okşamaların sayısıy­la ölçülecek bir duygu
değildir. Onu açığa vurmanın çok çeşitli yollan vardır. Bir sıcak bakış, tatlı
gülüş, bir şefkatli dokunuş, bir hediye veya bir ödül binlerce sevgi
sözcüklerinden daha et­kili olabilir. Sevgi ve övgüyle gelişen çocuk başarıya
zevkle ve hızla koşar. Yeter ki aile çocuğunu sevmesini ve sevdirmesini
bilebilsin.

Eğitim
uygulamalarımızı etkileyen yanlış görüşlerden biri de “çocuğunu beşikte sev”
sözüdür. Hâlbuki bugün anlaşılmış­tır ki, çocuğun psikolojik yapısı sevgi
ortamında gelişmektedir. Bunun için bugünün bilim adamları “çocuğunuzu
seviniz ve sev­diğinizi de gösteriniz” önerisini yapmaktadırlar.

Hemen her
anne baba çocuğuna karşı beslediği sevgiyi, çeşitli biçimlerde ve kendi
anlayışları çerçevesinde bir eğitime dönüştürmeye çalışır. Ancak sevgi
anlayışları ve sevgiyi göster­me biçimleri aileden aileye değiştiği gibi,
eğitimde disiplin uy­gulama metotları da farklılaşmaktadır. Bazı anne babalar
sevgi cimrisi olurken bazıları da çocukların kelebekleri ve civcivleri severken
öldürdüğü gibi yavrularını severek öldürmektedir.

Anne babalar
çocuklarının ilk öğretmenidirler ve bu rollerini de ömür boyu sürdürürler. Anne
baba, çocuğunun okulda kar­şılanamayan ihtiyaçlarını karşılayarak eğitim
öğretim sürecini tamamlayıcı rol üstlenir.

Eğitimin en
iyi gerçekleştirileceği yer ailedir. İnsanlar, te­mel değerlerini yeni
nesillere aile aracılığı ile aktarır. Birey ilk dini ve ahlaki bilgi ve
tutumları ailesinden öğrenir. Çocuğun eğitimi her şeyden önce temel ruhi
ihtiyaçların karşılanmasına bağlıdır.

Sağlam bir
kişiliğin temel taşlarından olan sevgi, şefkat ve güven duygusu ancak sıcak bir
aile ortamında yaşanarak kaza­nılır. Sevgi, şefkat ve ilgi yönünden fakir
ailelerde çocuklar ruh sağlığı açısından sağlam bir kişilik kazanamazlar.

 Bireyi hayat boyu yönlendirecek en etkili ve kalıcı
eğitim aileden alınır. Ailedeki ilişkilerin sağlıklı olması başarıyı artırır.
Çocuk karakterinin temelleri 3 yaşına kadarki dönemde atılır ki bu dönem
çocuğun ailesine en fazla bağımlı olduğu dönemdir.

 “Eğitimin mayası sevgi ve şefkattir. Eğitim sevgiyi
öğretme­li ve sevgiyle yapılmalıdır.” Çocuklar için sevgi çok önemlidir.
Çocukların sevgiye daha çok ihtiyacı vardır. Onlar sevgiyle bü­yür ve sevgiyle
eğitilirler. Çocuk sevgi gördüğü kişiye bağlanır, onu dinler, onun gibi
yaşamaya çalışır. Sevgi, çocuktaki yöneliş­lerin geliştirilmesini sağlayan
kaynak durumundadır.

“Bu yüzden
eğitimin ana hedeflerinden birisi de sevgiyi öğretmek olmalıdır.”

Çocuğun
yetişmesinde rol alan üç öğe vardır: sevgi, eğitim ve özgürlük. Bu üç
öğe bir arada olduğu zaman çocuğun kişiliği istenilen şekilde gelişir. Bu üç
öğenin oluşturduğu temele oturmamış bir eğitim amacına tam olarak ulaşamaz.

Eğitim sevgi
ile birleştiği zaman çocuğun yetenekleri en iyi biçimde işlenir, çocuk güven
duygusu kazanır, toplumla uyumlu bir birey olur. Çocuk eğitiminde özgürlük de
önemli bir yer tut­maktadır. Özgürlüğe yer vermeyen eğitim kişiyi bağımlı
kılar, ilişkilerini sınırlar, topluma açılmasını engeller. Özgürlük olma­dan
uygulanan eğitim kalıpçı ve tutucudur, denemeye ve araş­tırmaya imkân tanımaz.
“Özgürlüğün olmadığı yerde sevgi de eğitim de güdük kalır.

 Sevgi, eğitimde yararlanılması gereken önemli
bir husustur. Sevgisiz eğitim düşünülemez. Temelinde sevgi olmayan eğitim
başarıya ulaşamaz. Sevgi faktörü öğrenmeyi kolaylaştıran en önemli unsurdur.

Eğiticiler
öğrencilerini sevgi dünyasında gezdirerek eğitme­lidirler. Gönül kapılarını
onlara açık bırakmalıdırlar. Onlar bu kapıdan girerler ve öğretmenlerinin sevgi
bahçelerinden istedik­leri bilgi çiçeklerini dererek kolayca öğrenirler.

İnsan
yaşamında hayati önem taşıyan sevginin, insan ye­tiştirme amacı olan eğitimde
de egemen kılınmasından neden kaçınılır? Sevginin bulunmadığı eğitim
ortamlarında, “korku, endişe, sıkıntı” gibi psikolojik semptomlara eşlik
eden “neşesiz, sevimsiz, verimsiz” bir eğitimden söz
edilebilir. Sevginin ege­men olduğu ortamlarda ise, “neşeli, esprili, canlı, güven
veren”; daha kolay, daha etkili öğrenmeleri mümkün kılan
öğrenmeler gerçekleşebilir.

Aslında başarı
erdem ve mutluluk eğitimin insanlara ka­zandıracağı temel ölçülerdir.
Bunların gerçekleşmesinde insanın kendini tanıması ve çevresine sevgi ile
yaklaşması esastır. Bu anlayışla insanlarla ilişkiler kuran bir kimse, “endişe,
korku ve karamsarlıktan” uzak olur. Hayatı, “zevkli, ümitli ve iyimserlik­lerle” dolu bir yaşayış
olarak sürdürebilir. O halde eğitim ça­lışmalarında bu imkânı çok iyi
değerlendirmek gereklidir.

            Sevgiyle kalın…

     Bazen yazan, bazen
yazılan önemlidir.

     Yazana bakarak
esere bakmamak olmaz.

     Yazılana bakarak,
yazana cephe alınmaz.    

     Fırıncıyı
beğenmeyen, ekmek almaktan vazgeçmeli midir?

     “Huz ma safa, da’
ma keder.”

     Yani “Her şeyin
iyisini al, kötüsünü bırak.” düstur ve prensip olmalı.

x

     “Ummadığın taş,
baş yarar!” sözünü unutmayalım.

x

     Bir söz için: –
Kim söylemiş?

                         
– Kime söylemiş?

                         
– Niçin söylemiş?

                         
– Ne makamda söylemiş?

     Gibi soruların
cevap ve yanıtlarına bakmak lâzım. Onları nazarı itibara almak gerek.

x

   “Türkçe öğrenen Almanların sayıları gittikçe
artıyor!” muş.

     Desenize Almanlar
hakkında “Bahtiyar Alman milleti.” diyen zâtın; bu söz ve hüküm hakkındaki
tespit ve öngörüsü gerçekleşmek üzere. Demek ki, Almanya İslâma hamile / gebe!

x

     “Amaç, araçları
meşru kılar!” diyor menfî Batı!

     İşte Makyavelizm
budur! İslâmî görüşün tam zıddı.

     Oysa dâvâ da hak
olmalı, usûl ve metot da. Bâtıl metotla Hak’a hizmet olmaz ve olmamalı.

     Halkımız bunu çok
veciz bir şekilde ifade etmiştir: “Kem âletle, kemâlât olmaz.”

     Nitekim, usta bir
marangoz; kör bir keserle, iyi bir şey yapamaz. Ustalığını gösteremez.

   x

     Elektrikler
kesilince, âletler çalışmaz. Ampuller söner, ışık vermez.

     Çünkü âlet ve
ampul; elektriğin kaynağı değil, zuhur ettiği, yansıdığı, göründüğü yer;
elektriğin zuhur ettiği ekrandır. Evet ekran; kaynak değil, mazhardır. Tıpkı
sinema perdesinin, oynatılacak filme sahne, ekran, mazhar / zuhur ettiği mekân
olması gibi.

     İşte beden de,
ruhun kaynağı değil; zuhur ettiği, göründüğü ekran, mekân ve ruhun aynasıdır.

     Nasıl ki, aynada
görünen aynadan kaynaklanmıyor. Sadece onda görünüyor, onda yansıyor.

     Yani beden; ruha
ekranlık vazife ve görevini yapıyor.

 x

     Ölüm ile bedenden
ayrılan ruh ölmüyor. Bir nevî / bir çeşit bekaya mazhar oluyor. Kendini başka
bir mekânda buluyor.

     Öğretmen; kara
tahtaya ihtiyaç duyduğu gibi, ruh da beden denen kara tahtaya muhtaç.

  x

     Manânın da
görünmek için, Yûnus’un “Ete kemiğe büründüm, Yûnus diye göründüm.” demesi gibi
harf, kelime ve cümlelere bürünmesi gerekiyor. Yani yazılması icap ediyor. Mâna
ve anlamlar yazı olarak tezahür ediyor, kendini gösteriyor. Yani harfler;
mânanın kendisi değil, tezahür ve zuhur ettiği yer ve ekran oluyorlar. Yoksa
kelimeler; ruh hükmünde olan mânanın kendisi değil, sadece bedenidirler.

 x

   “Vücut (Varlık),
Âlem-i Cismanîde Münhasır (Madde Âleminden İbaret) Değil

     Vücudun (varlığın)
hasra gelmez (sınırlanamaz) muhtelif (farklı farklı) envaı (cins ve türleri),

     Münhasır olmaz
(kısıtlanamaz), sıkışmaz şu şahadet âleminde (görünen dünyada).

     Âlem-i cismanî
(Maddî âlem) bir tenteneli perde (arkasını gösteren dantel perde) gibi,

     Şulefeşan (ışık
saçan) gaybî (görünmeyen) avalim (âlemler, dünyalar) üzerinde.”

Katır ve
eşeklerin çok inatçı hayvanlar olduğuna dair yaygın
bir inanç vardır. Prof. Dr. Üstün Dökmen bu kanaatin bir önyargı
olduğunu, objektif ve bilimsel bilgiye aykırı bir görüş olduğunu anlatır.

Meğer katır ve
eşeklerin gözleri çok keskinmiş. 200 metre ileriyi net görebildiği için,
mesela bir yılan veya mayın gördüğünde, binicisini tehlikeden korumak için
olduğu yerde dururmuş. Ancak inatçılıkla suçlanıp dayak yermiş.

Ayrıca katır ve
eşeklerin hafızası da çok güçlü olduğu için daha önce bir tehlike yaşadığı
yerden, yıllar sonra bile geçerken o tehlikeyi hatırlayarak o yerden geçmek
istemezmiş. Ne kadar çekilse, itilse veya dövülse bile oradan geçirmek mümkün
olmazmış.

Şimdi bu bilgiyi
öğrendikten sonra, bu gözleri keskin, hafızası güçlü olup binicisini
tehlikelere karşı uyaran hayvanlara “inatçı” deyip suçlamak herhalde doğru
olmasa gerek.

****

“Denenmişi
denemek ahmaklıktır” diye bir atasözümüz var.

Bu sözün bir benzerini Albert
Einstein “Aynı şeyi tekrar tekrar yapıp her seferinde farklı sonuç
beklemek aptallıktır” şeklinde söylemişti.

Bu iki veciz sözden
şunları anlıyoruz: Bir konuda başarısız olduğu önceden denenmiş bir yöntemin
yeniden denenmesi akılsızlıktır. Aynı şekilde başarısızlığı, beceriksizliği
önceki denemelerle ortaya çıkan birine “bu defa başarır” diye
yeniden görev vermek, mantıklı ve doğru davranış değildir.

****

Bir de Temel fıkrası
anlatalım:

Temel ile
İdris sinemaya bir kovboy filmi seyretmek için gitmişler. Filmin bir
sahnesinde kovboy karşıda bulunan yaklaşık 2 metre yüksekliğinde bir duvarı atıyla
birlikte atlayarak geçmek istemektedir.

Temel “kovboy atıyla bu
duvarı geçer”, İdris ise “geçemez” der. Yüz lirasına iddialaşırlar. Film devam
eder, kovboy hızlanır, hızlanır duvarın önünde atını havalandırır fakat duvara
çarparak atıyla beraber yere düşer.

Temel “kardeşim iddiayı
sen kazandın ama sana bir şey itiraf edeceğim. Ben bu filmi daha önce beş defa
seyretmiştim” der.

İdris şaşkınlıkla, “yahu
Temel madem öyle niye benimle ‘duvarın üstünden atlayarak geçer’ diye iddiaya
girdin?” diye sormuş.

Temel, “ne bileyim bu defa
ders çıkarmış ve öğrenmiştir diye düşündüm” demiş.

*********************************

Merkez Bankasına
Söz Dinleyen Başkan

Bana bunları hatırlatan o
kadar çok şey var ki… İlk aklıma gelen Merkez Bankası Başkanlığının daha
doğrusu Cumhurbaşkanının faiz politikası.

Merkez Bankası Başkanları
artık bağımsız değiller. Yukarıdan gelen işarete uygun davranmadığında hemen
görevden alınıyor. Kim gelirse gelsin, Cumhurbaşkanı’nın “Faiz enflasyonun
sebebidir” teorisine göre davranmak zorunda.

Bu teoriye inanan bir tek
bağımsız ekonomist yok. Sırf bu teoriyi ispatlamak için yapılan deneme yüzünden
Hazinemizin 128 Milyar doları çarçur oldu. Ama şimdi denenmiş olan
yöntem yeniden denenecek.

Tecrübelerden ders
çıkarmadıkları gibi, ileriyi de görmüyorlar. Önceki tecrübeleri bilen, uzağı
iyi gören ve tehlikelere karşı uyaran uzman bürokratları “inatçı” bulup,
“söz dinlemiyor” diye görevden alıyorlar.

“Söz dinleyen başkan ve
üyelerle” aynı şeyleri yaparak başarılı olacaklarını sanıyorlar.

Biz bu filmi
ve bu sahneyi defalarca gördük. Ama yine de
“bu defa başarılı olabilirler” demek mantıklı olabilir mi?

Temel’in iyi niyeti ve
kovboyun aklına, yeteneğine safça güvenmesi beklediği sonucu almasına yetmezdi,
yetmeyecektir.

Merkez Bankası Başkanına
talimat veren, “ben ekonomistim” diyen Cumhurbaşkanı’na safça güvenen
vatandaşlarımızın beklentisi yine olmayacak. Fakat zararını bu defa da bütün
vatandaşlar çekecek. Enflasyon, kurlar ve hayat pahalılığı kontrol
edilemeyecek. Türkiye küçülmeye, insanlarımız fakirleşmeye devam edecek.

*********************************

Cumhurbaşkanlığı
Sistemi Çok Başarısız

Daha Cumhuriyet ilan
edilmemişti. 1923 Eylül’ünde Atatürk, Lazar isimli bir yabancı gazeteciye
mülakat vermiş, “Biz Cumhurbaşkanı, Başbakanı ve sorumlu Bakanları olan bir
Cumhuriyet olacağız” demişti.

Türk Anayasası’nın ilk
maddesinin “Egemenlik, kayıtsız, şartsız milletindir. Yönetim tarzı,
milletin geleceğini bizzat kendisi ve gerçekten belirlemesi ilkesine dayanır” şeklinde
olacağını bildirmişti.

Ancak Osmanlı’nın çöküşüne
giden olaylar, savaşlar sonrasında Millî Mücadele TBMM’nin yönetiminde “kuvvetler
birliği” ilkesiyle yapılmıştı. İç ve dış şartlar (Avrupa’nın bile çoğunda
demokrasi yoktu.) Cumhuriyetimizin de “kuvvetler birliği” ile kurulmasını
gerekli kıldı.

Cumhuriyetimiz yaşanan
onca tecrübeden sonra “kuvvetler ayrılığı” ilkesi ile yani “demokrasi”
ile taçlanmakta iken CB Sistemine geçtik.

Şimdi, Atatürk’ü “tek
adamlıkla, diktatörlükle” suçlayan siyasal İslamcılar gerçek bir “tek
adam yönetiminin” ne olduğunu gösterdiler.

****

“Demokratik hükûmet sistemlerinde egemenliğin sahibi halktır. Buna göre siyasi sorumluluk da doğrudan halka veya halkın temsilcileri olan seçilmiş meclislere karşı
olmalıdır.”

Cumhurbaşkanlığı
Sistemi 2017 referandumu ile kabul edildi ve 9
Temmuz 2018 tarihinden itibaren uygulanmaya başladı. Bu yeni sistemle CB tek
başına yürütme erkini kullanmaktadır.

Bakanlar
Kurulu kaldırılmıştır. Başbakanı olmayan bu
sistemde, Bakan adı verilen atanmış sekreterlerin halka ve TBMM’ne karşı
siyasi sorumluluğu yoktur. Bu yüzden Bakanlar Meclis’ten ve halktan
kopuklar.

Yeni sistemde TBMM
işlevsizdir.

Özetle, bir
kişiyi CB seçtik, geride kalan herkesi ve her şeyi O belirliyor.

****

Üç yılı aşan
tecrübe ile gördük ki, ekonomiden dış politikaya,
eğitimden güvenliğe, tarımdan sanayiye, adaletten hak ve özgürlüklere kadar her
şey eskisinden çok daha kötü.

Geçmişin tecrübesi, akıl
ve bilimin rehberliği ile hatalardan ders çıkarmak zorundayız.

Başarısızlığı kesinleşmiş sistem
ve şahısları tekrar tekrar denemek ahmaklığından kurtulmamız şart. 

Bu yazıyı okumaya başlamadan önce
kendini en net hatırlayabildiğin çocukluk yıllarına dönmeni rica ediyorum.

Okumaya devam etmeden önce de,
o yaşlara ait hatırlayabildiğin birkaç güzel
anı gözünün önüne getir!

***

Ailen ile ilk alışverişin,
ilkokula başladığın gün, ilk samimi
arkadaşın, ilk oyuncağın, ilk öğretmenin, ilk aşkın…

Bisikletten düşüp dizini kanattığın
ilk an, komşu amcalar-teyzeler, annen-baban, deden-ninen!

***

Çok şey geçti gözünün önünden değil mi?

Şimdi yazıyı okumayı bırakıp
arkana yaslan ve o yılları düşünmeğe devam et varsa albümleri
karıştır,

O resimdekiler kim bilir şimdi
nerede desem!

Bir süre
sonra duygulanıp gözlerin bile dolabilir, belki de ağlarsın!

***

Peki, şimdi ayağa kalkıp
aynaya bakmanı rica etsem, kendini hatırladığın o ilk yaşların da ki yüz hatların ile yüzünün şimdiki halini
kıyaslamanı istesem!

Resmen evrim geçirmişiz değil
mi?

Hey gidi günler hey!

Evet; Zaman durduğu yerde
durmuyor, o çocukluk yıllarımız, çocukluk arkadaşlarımız, mahalle büyüklerimizin pek çoğu!

Belki anne babamız, belki dede
ve ninemizin bazıları hayatta değil!

Tıpkı ondan öncekiler gibi.

Bu vesile ile Allah hepsine
gani gani rahmet eylesin.

Şimdi yaşayanlar da bir zaman
sonra ölecek!

Bizde!

***

Evet; İfadesi bile hiç hoş
değil ama bir gün biz de öleceğiz

Hayat böyle, düşün ki peygamberler
bile ölmüş?

Yani Allah hem geçinden hem de
sıralı ölüm versin, eninde sonunda sıra bizlere de gelecek, ne
tuhaf bir duygu değil mi?

Biz de o ne olduğunu
bilmediğimiz duyguyu bir gün yaşayacağız!

***

Kimler kimler ölmemiş ki!

Mısır piramitlerinin
inşaatında çalışan en gariban köle de ölmüş
firavun da!

Göbekli tepenin mimarı da ölmüş, etrafındaki yardakçıların tanrılaştırdığı

Kral Odin’de,

Aşık Veysel, Aristo, Pir
Sultan Abdal, Diyojen, Fatih, Atatürk …

Şimdide sıra biz de ve biz de
bizi yönetenlerde!

Yani bir gün hak vaki olduğunda Sayın Erdoğan, Sayın Bahçeli,
sayın

Kılıçtaroğlu ve diğerleri…

Hepsi!

Yani herkes bir gün tarih olacak, yaşadıkları ve yönettikleri dönem
gibi,

Vahdettin, Abdulhamit, İsmet
İnönü gibi, Sevdiklerimiz de sevmediklerimiz de!

Yani demem o ki şu fani
olduğunu kabul ettiğimiz dünyada her şey gittikçe
zorlaşırken ÖLÜM VARKEN!

Herkes birbirine adım atsa ve
kalan hayatı biraz güzelleştirse ne olur!

Önce kendimizle barışsak!
Sonra kiminle bir hesabımız varsa! Tabuta girmeden, son gün gelmeden!

Arayıp Desek ki, kardeş gel
bir çay içelim! Artık kiminle bir hesabımız varsa!

Helalleşsek!

Şu virüs
yüzünden kimsenin ölümüne şaşıramaz
yadırgayamaz yetişemez olduk, yakaladığını götürüyor.

***

Yani ben Cumhurbaşkanımız
Recep Tayyip Erdoğan’ın yerinde olsam ararım sayın Kemal Kılıçtaroğlu’nu!

Ya Kemal Bey tamam rakibiz ama
düşman değiliz, siyaset bir yana ikimiz de bu  ülkeyi yönetme isteği
ile yola çıktık, her seçimde halk beni seçti, gözüken
o ki 10 kere daha seçim olsa, dolar bin lira dahi olsa, bu millet yine beni
seçecek, seçecek, ama senin de ekibinin de tecrübe
ve yetenekleri var…

Hep ben seçilince sizin bu
yetenekler ziyan olacak, gel uzlaşalım!

Kürsülerden birbirimize söylediklerimize bakma, sen de ben
de bu ülkenin iyiliğini istiyoruz,

Gelin bir masa etrafında
toplanalım, Sayın Devlet Bahçeli Bey’de gelsin, sen de
topla son 5 yıl içerisinde kurulan tüm siyasi partilerin
Genel Başkanlarını sohbet edelim, görüş alışverişinde bulunalım,
millet bizi birlik ve beraberlik içerisinde görsün!

Kırıp dökmeden birbirimize
tavsiyelerimizi aktaralım, Partilerinizde görev yapan Milletvekillerinizden
alanları ile ilgili ihtiyaç varsa bakanlıklar müsteşarlıklar
talep edelim, faydalanalım!

Vatandaşlarımıza moral olsun,
dostlarımız sevinsin, düşmanlarımız

üzülsün! Dört nala geldiğimiz uzak Asya’dan Akdeniz’e bir
kısrak başı gibi uzanan bu memleket bizim! Dese!

***

Ya inanın bu küçücük adım var ya, şu zor günlerde
o kadar iyi gelir ki.

İnsanlarımız mutsuz, umutsuz,
gergin, parası olan da öyle olmayan da!

İşi gücü olan da böyle, olmayan da.

Toplumsal barışa acilen
ihtiyacımız var.

Lütfen
Allah rızası için, herkes kendi siyasetçilerini uyarsın, yazsın çizsin söylesin.

Toplumsal barış, evvela
siyasetçilerin barışmasından geçer, siyasetçilerin barışmasından geçer.

Onlar barışmadan yüzler gülmeyecek, en cesur
olanlar ilk adımı atsın.

Bize kürsülerden boğuk sesleri kızgın suratları ile bağıran nutuk
atanlarlar yerine, umut veren, sevgiye barışa kardeşliğe dostluğa, adalete, yoksullukla
savaşa, birlik ve beraberliğe çağıran güler
yüzlü siyasetçiler lazım.

Haberleri izleyemez olduk, lütfen şu ölümlü olduğumuz dünyada kalan ömrümüz ağız tadı ile geçsin.

Ekonomi idi, dış güçlerin müdahalesi idi,
işsizlik, kontrolsüz göç, kadın cinayetleri, ötekileşme, torpil, mülakat dini istismarı derken…

Artık bu böyle gitmez.

***

Müslüm Gürses hazretlerinin
de bir şarkısında dediği gibi!

Sev bütün insanları, say bütün insanları, kin gütme
unut gitsin, geçmişte olanları

Dürüst ol insancıl ol, düşün öbür dünyayı, rakiplerini bile, incitme sakın evlat

Şu canım memleketi siyasetçilerin
hırsları için heba etmeyelim, önce kendimizi sonra birbirimizi affedelim, amin.

20
yıl önce bizim Âhenk Dergisi için “İzmit: Seveni Olmayan Şehir” yazısını
yazmış ve İzmit’ten nemalanan, İzmit’te hane olan, İzmit’in imkânlarıyla
ekmeklenen; ticarette ve siyasette bir yerlere gelebilen hatta cenazesi bile
İzmit civarındaki mezarlıklara gömülenlerin yarım asır – bir asır önce
geldikleri diyarlara tüm sevgilerini ilettiklerinden İzmit’in sevgi bakımından öksüz
kaldığını betimlemeye çalışmıştık; başta benim Rize Güneysu kökenli dayıspor
olmak üzere.

Başiskele ve Kartepe,
İzmit’in nüfus-u muhesebâtından düştüğünden beri yeni ilçeler de bahtsız
bedevî; varsa yoksa Trabzon, Rize, Artvin yahut etnisite veya göçülke. Siz onu Kocaeli geneline şâmil edin, durum
aynı. 2 milyonluk şu Koca İlin kadr u kıymeti 80 binlik Bayburt kadar
bilinmiyor. Doğal güzelliklerini, iklim özelliklerini, baraj-deniz-göl-yayla
hususiyetlerini saymıyorum bile. Sanayi de neymiş; de get!

‘Halife’ sözcüğü ile ‘muhalefet’ sözcüğü aynı kökten geliyor.
Halife:
ardıl temsilci, sorumlu idareci. Hilâfet: yönetişim, tarz-ı idare. Muhalefet:
yönetsel karşıt, idarî takibât. Ne diyor Sad 26’da Allah: “Ey Davud! Biz seni yeryüzünde halife /
sorumlu olarak görevlendirdik. İnsanlar arasında adaletle hükmet. Keyfi
davranma!” Demek ki sorumluluğunu yerine getir(e)meyene, adaletten
ayrılanlara, heva ve heveslerine râm olanlara muhalefet şart. Yoksa insanın
yeryüzü sorumluluğu / halifeliği ne anlam ifade eder?

Doç.
Ömer Aslan “Halîfe Sözcüğü Bağlamında
Kur’ân’da Hilâfet – Muhâlefet

Münasebeti”
makalesinde (KSÜ İlahiyat Fak. Der. 29/2017) Âdem ile Havva’nın Bakara
35’deki ‘Ağaca (şecere) yaklaşmayın’
emrine muhalefet etmesini, bir insan olarak halifenin hem hilâfet hem de
muhalefet edebilecek bir yapıya sahip olduğu tespitiyle açıklamaktadır. Gel
gör ki zamanımızda ne hilâfet eden
var ne de muhalefet eden.

            Korona
kapanmalarında yatan belediyelerimizin tam
açılımlı dönemlerde İzmit, Başiskele, Körfez, Gebze ve sair ilçelerde
yolları mıncıklayıp mıncıklayıp bırakmasını; boş-beleş işleri halkımızın sükût
ikrarından cesaret alarak gerçekleştirmesini, şehir merkezlerinde hatta okul
önlerinde ay’ın yeryüzü şekillerinin hükümferma olmasını Hz. Âdem öncesi
güdülere mi bağlasak?

Siyasî partilerin il ve ilçe
örgütleri iktidar sırası beklemekten başka ne yapar Allah aşkına? Kapının
önünü süpürmek olan biten olumsuzlukları halının altına mı üfürmek? Onlarca sendika, onlarca oda var; kaç tanesi hilâfeten muhalif yani sorumluluğu
olanlara karşı takipçi? Yüzlerce STK; dernek-ocak-vakıf var ama türküleri tek:
‘Ezberim
biçim biçim / Ölürem ezber için’

Güzel
kafa! Ya Mehdi gelir kurtarır ya Atatürk’ün ruhaniyeti; ya 2023’ün ilk saat tik-taklarıyla uçuşa
geçeriz yahut sayın genel başkan
başa geçince memleketi uçurur. ‘Uçun kuşlar uçun’, uçmuyorsa siz uçurun. Olmadı
dışarıdan adam gönderirler, bizi adam etmek için. Bakarız sıcak para durumuna; sonra “Amerika’nın adamı”, “Avrupa’nın madamı”
deriz.

Muhalefet
özgürlüğü anayasal güvence altında olan basın
bile tek tip torna atölyesi pozisyonundaysa ört ki ölem. Görece en
kötüsü belki de en cafcaflısı hakkı, hakikati haykıranların tek kalmasıdır. Ki bu teklik yek başına torna tekelini dengeler. Zira
farklılıklar kutsal, karşıtlıklar varoluşsaldır. Ve hakikat arayışıdır insanın
vahiy sonrası yaşamı..

Siz
siz olun, bu aykırı seslerin farz-ı kifaye olarak kesilmemesini sağlayın; yoksa
yeryüzünün ırmakları kurur, sular çekilir ve siz de kurursunuz yaprak yaprak
lâkin hesaptan kurtaramazsınız. Kocaeli’nin muhalif seslerine sahip çıkın.
Göreceksiniz ki siteminizle birlikte şehrinize sevginiz artacak. Hey sen;
vicdanını rahat bırak!

Basın mensuplarının soru sorma
hakları tabi ki önemlidir ve olmalıdır. Ancak bilhassa yabancı devlet başkanı
ve diplomatlara her akıllarına geleni sormak yerine biraz düşünerek hareket
etmeleri gerekir. Soruların önceden hazırlanıp sordurulduğu izlenimini daima
uyandırabileceği unutulmamalıdır. Yabancı diplomat ve siyasiler sorulara
muhataplarının soruları gibi bakabilirler. Bazı sorular ülkemizin itibarını
kırıcı ve küçük düşürücü de olabilir. Görüşmelerde Türk tarafını da zor duruma
düşürebilir.

Geçen hafta Roma’da G20 toplantıları
dolayısıyla ABD Başkanı Biden ve Türkiye Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan Dış İşleri
Bakanları ile bir araya gelip bir görüşme yaptılar. Türkiye ve ABD arasında gündemde
olan konuları ele aldılar. Bu maddeler arasında Türkiye Rusya ilişkileri
karşısında ABD’nin tavrı, FETÖ’nün Türk düşmanlığını esas alan ABD’deki yayınları,
terör örgütü YPG’ye artık destekten vazgeçilip terörün desteklenmemesi,
kronikleşmiş S400, parası ödenmiş olan F35 uçakları, F16’ların satın
alınabilmesi, Doğu Akdeniz’deki gelişmeler ve hukuk dışı Türkiye’ye baskılar,
Libya’daki durum ABD ve başkaları tarafından darbeci liderin desteklenme
yanlışı gibi konuların ele alındığı anlaşılmaktadır. Buna Batılı on
büyükelçinin hapiste olan malum iş adamının serbest bırakılma çirkin talepleri
de ilave edilebilir. On büyükelçinin desteklediği kişi, ceset yüzlü malum
işadamı Türkiye karşıtı birçok düzenlemenin arkasındaki maddi ve manevi destek
olarak tanınmaktan suçludur. Sayın Cumhurbaşkanı’nın ve Dış İşlerinin
gösterdiği tepki doğru bir tavırdır. Sorunun büyümesi taraflarca önlenmiş ve
elçilerin geri gönderilmelerinden vaz geçilmiştir. Ancak unutulmamalı ki bu Batılı
ülkeler de bizim büyükelçilerimizi geri gönderebilirlerdi. Konulara iç
politikayı düşünerek ve onu tatmin edecek tavırlarla duygusal yaklaşmak iç
politika ile dış politikayı birbirine karıştırmaktır. Türkiye, anlaşılan daha önce
bazı yanlışlar yaparak bu Batılı ülkeleri cesaretlendirmiş ve yapacakları
baskıdan sonuç alacakları yanlışına sürüklemiştir.

            Eğer siz
Almanya adına çalışan Türk asıllı görevliyi hapisten çıkarıp gönderirseniz ve
daha sonra ABD’li papazı baskı ile serbest bırakma yanlışlarını yaparsanız,
ülkenin bu konudaki haklı tepkilerini yıpratır birtakım beklentilere yol
açarsınız.

            Basın
mensuplarımız korku ve çekinmeyi ve zihinlere yerleşmiş peşinen yanlış
olduğumuzu var sayarak soru sormaktan vaz geçmelidirler. Aslında basında çok
değerli dış politika görüşüne sahip ilgili isimler de vardır. Bu basın
mensuplarının gerekli uyarıları yapmalarına ihtiyaç vardır. Muhabirler yabancı
yetkilileri medeni usuller içinde zor duruma düşürmek yerine Türkiye’ye yapılan
haksız suçlamaları kabullenmiş gibi davranmamalıdırlar. Türkiye’nin sanki
tavize hazır intibarını uyandırmamalıdırlar. Soru sordukları yabancı yetkililer
ve ülkelerinin Türkiye ile ilişkileri konusunda yeterli ön bilgiye sahip
olmalarına ihtiyaç vardır.

            Başkan
Biden’e sorulan F16’ları satacak mısınız, paramızla aldığımız F35 uçaklarına
müsaade edecek misiniz benzeri sorular hiç de uygun değildir. Bu ve benzerleri
yabancıların yanlış kanaat edinmelerine yol açabilir. Yabancı basının yapmadığı
ve çok dikkatli olduğu soruları bizim sormamız yanlış sonuçlar doğurmaktadır.
Çoğu yanlış soruların yerini itibar kaybettirmeyici sorular almalıdır.