<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><> 

Bir Türk
Beyi Ahmet Kabaklı – 1

Dr. METİN ERİŞ

1970’li ve 80’li yılların, kültür ve sosyal
faaliyetlerinde Aydınlar Ocağı başrolü oynarken, Ocak merkez üs hüviyetiyle
aynı zamanda birçok konuya açılım imkânı sağlamaktaydı. Meselâ, Kabaklı Hoca’mız
haklı ve gönlündeki sevda dolu istekleriyle bir Türk Edebiyâtı Derneği ve/veya
Vakfının faaliyetlerinin belli ölçülerde hareketlendirilmesini arzuluyor,
özellikle de Türk Edebiyâtı Dergisi’nin yeni veçhesiyle neşrinde hepimizden
gayret bekliyordu.

Ocak merkezinde yaptığımız çalışmalarla
konuda, herkes gibi benim de karınca kaderince, hizmet verme şansım oluyordu…
Zâten o yıllar boyunca Ocak, millî düşünceye öncelik veren bütün aydınların
mutlak uğrak noktası olması yanında, bütün ilim ve fikir adamlarının buluştuğu
ve feyz aldığı bir kaynaktı. Ahmet Kabaklı hocayla 1969 Milliyetçiler Kurultayı’nda
kökleşmeğe başlayan dostluğumuz, yıllar içerisinde Aydınlar Ocağı çerçevesini
aşacak, Edebiyât Vakfı ile Edebiyât Dergisi’ne, çok olmasa da, maddî ve mânevi
destek sağlamadaki hizmetlerimin ötesinde âile dostluğu hüviyetine kavuşacaktı.
Kabaklı Hoca ve eşleri hanımefendinin de dâhil olduğu öylesine seyahatlerimiz
olmuştur ki, bu gezilerin tadı hep hâtıra dünyâmda mükemmel güzellikler olarak
yerini almıştır… Hocayı uzaktan soğuk veya mesâfeli görenlerin, O’nunla bu
tür seyâhatlerde berâber olmaları ne kadar doğru ve güzel olurdu, diye
düşünmüşümdür… Sanırım bütün iç dünyâsı, edebî ve derûnî ölçülerle yıkanmış
kimselerde olduğu gibi, mahzun ve mükedder bir ruh yapısı taşırdı. Fakat hoca
bunu Anadolu bozkırlarının o sonsuz derinliğinden getirdiği halk kültürü ile
bezendiğini belgeleyen nüktelerle donatırdı. Böylece O’nun çok yönlü bilgi ve
görgü haznesinde yeşeren geniş ufkun kaynağını keşfeder, O’na hayranlığınız
daha da artardı. Ahmet Kabaklı’yı tanıdıkça ben O’nu, Orta Asya’da şekillenerek
Anadolu’ya yerleşen eski Türk beylerine benzetirdim. O’nunla sohbet etmek,
beni, hep bildiğim ama O’nunla olunduğunda daha farklı görünen güzergâhlara
doğru taşırdı. Gerçekte bu tuhaf bir duyguydu…

Burada Ahmet Kabaklı Hoca’yla ilgili
düşüncelerimi, O’nu âni bir rahatsızlık sonrası kaybetmemiz üzerine, 2001
yılında, Türk Edebiyatı Dergisi’ne gönderdiğim yazıdan esinlenerek satırlarıma
aktarmak istiyorum…

Ölüm, tıpkı doğum gibi insan için ne kadar
tabiî… Ama yakından tanıdıklarınız arasından yerinin kolay doldurulması
mümkün olmayan birinin ebedî âleme göçü insanı daha bir kedere gark ediyor.
Ahmet Kabaklı’nın vefâtı haberini aldığımda sarsıntım kederimle bütünleşmiş, ‘vah geldi ülkemin başına, vah Türk insanı’
diye söylenir olmuştum. Çünkü aziz Ahmet Kabaklı sâdece âilesi ve dostları için
değil, bütün Türkler için önemli ve yeri doldurulmaz bir şahsiyetti. Önce
okuyucusu olmuştum Kabaklı Hoca’nın. Sonra Aydınlar Ocağının kuruluş
çalışmalarının başladığı 1969 yılından îtibâren yakından tanıma şansını bulduğum
Kabaklı Hoca’nın en güzel yanı, O’nun iç dünyâsıyla dış görüntüsünün
farklılaşmadan birbirini tamamlamasıydı. Yıllar boyunca gördüğüm oydu ki Ahmet
Kabaklı, sahte bir kisveye bürünmeye tenezzül etmeyecek dosdoğru bir Türk
Beyi’dir. Hocalığı, edipliği, araştırmacılığı, yol göstericiliği ve özellikle üslûbu,
şüphesiz yeri kolay doldurulmaz bir değere sâhip kılıyordu Kabaklıyı. Ama daha
önemlisi O’ndaki dosdoğru, çarpıtılması mümkün olmayan karakter yapısıydı. O,
has, tertemiz iç dünyâsıyla Türklüğün âşığı idi. Üstelik bununla kalmaz, bu
sevdâyı bütünüyle kendi hayâtında yaşatırdı… Kederli, sıkıntılı günlerinde
bile yüzünden eksilmeyen beşuş tavrı sanki insana ‘hayat bu, fakat hedefiniz, ufkunuz, idealiniz varsa iç dünyâmızdaki
fırtınayı etrâfına, özellikle dostlarınıza aksettirmeyerek mücâdeleye devam
etmelisiniz’, der gibiydi…

Aydınlar Ocağı’nın kuruluşundan îtibâren,
Ocağın 1988 yılına kadar devam hizmet dolu günlerinde, onunla çok sık berâber
oluyorduk. Bu yıllarda Edebiyât Cemiyeti’nin, Edebiyât Vakfı’nın kuruluş
çalışmalarında ve Türk Edebiyâtı Dergisi’nin yayınında bütün sevdiklerinden
gayret beklerdi. Bu arada içerden ve dışardan pek çok darbe veya
vefâsızlıklarla karşılaşsa da, irâdesini ve sebatkârlığını hiç, ama hiç bir
zaman kaybetmezdi. Bizlere de irâdemizi kaybetmemek için sevdâlı ve azimli
olmanın yeterli olduğunu belgelemeğe çalışırdı… Böylece bir inanç adamı
olarak çevresine örnek olur ve âdeta Türk dünyâsına, ahlâklı ve inançlı
önderlere sâhip olunduğunda nelerin yapılabileceğini belgelemek isterdi.

Şöyle hâtıralarımı yokluyorum. Kabaklı Hoca’yla
seyahat güzelliklerini yaşamak bir başka anlama sâhipti. O’nunla konferanslar,
toplantılar vesilesiyle epeyce seyahat imkânı bulmuştum. Edebî ve fikrî olgunluğunu
tamamlayan mükemmel bir seyahat arkadaşlığı vardı. Nitekim grup içindeki
bütünleyici tavırları, hanımına karşı gösterdiği sevgi ve saygı, örnek
beyefendi kimliği, O’nunla seyâhati bir başka güzelliğe taşırdı. O’nunla
seyâhatler güzeldi güzel olmasına ama bir de öylesine örnek kimliği vardı gören
gözler için! Meselâ âile anlayışı bunlardan biridir… İşte bu noktada O’nun
âile anlayışı hakkındaki görüşlerine bakmamızda fayda var:

‘Türkiye’de
hâlâ en sağlam unsur âiledir ve bu milletimizin başlıca temel taşıdır.
Düşünülebilir ve beklenirdi ki, geçirdiğimiz devrim hattâ kültür devrimi
denebilecek kadar büyük değişmeler, bu âileyi yok etsin. Ancak bu tahakkuk
etmemiştir. İşte burada milletimizin bir hayâtiyet unsuru, bir meziyeti daha
ortaya çıkıyor: Irza, nâmusa, âileye verdiği değer. Bu değer hiçbir şekilde
elinden alınamamıştır. Türk, bunu spontane bir kültür olarak da Orta Asya’dan,
İslâm’dan süzerek getirmiş olmalıdır ki, âile müessesesi Türkiye’de yıkılamamıştır.
Yâhut en az yıkılmıştır. Gerek boşanmalar açısından, gerek hâlâ büyük âilenin
yaşayışı, ana-babanın saygı görüşü, çocukların aile ihtimâmı içinde
yetiştirilişi bakımından bu durum diğer ülkelerle kıyas edildiğinde açıkça
tespit edilebilir ki Türkiye, hâlâ çok üstün bir seviyeye sâhip bulunmaktadır.’

Seyahat arkadaşlığı sırasında ondan çok şey
öğreniyordum… Hele, bundan birkaç yıl önce biri Bilecik’e, diğeri yurtdışına
Bulgaristan ve Romanya’ya yaptığımız seyahatlerimizin doyumsuzluğunu anlatabilmem
ve tabiatıyla unutabilmem o kadar zor ki! O, fikir adamı kisvesini nükteleri,
fıkraları, iltifatları ve dostluğuyla bezeyerek seyahati daha bir zevkli kılar
ve kendisini her an aranır duruma getirirdi. Bu beraberliklerde bir şeyi daha
görmüştüm. Çevresini kat’iyen baskı altında tutmak istemez, her konuda istişâre
ederek karşı tarafın fikirlerine önem verirdi. Müzâkerelerini kendi edebî
üslûbu içerisinde ama anlaşılır bir seviyede tutarken, fikren başka dünyâlardan
olan insanları da cezbetmeyi başarırdı. Bir yurt dışı gezisinde, aramızda
çeşitli cenahlardan ve fikirlerden insanlar vardı. Görüyordum ki
sohbetlerindeki doyumsuzluk hemen herkes için, farklı algılansa da, bir câzibe
noktasıydı. Nitekim kendisini o seyâhate kadar hiç tanımamış bir ismi, Kabaklı
Hoca’nın cenâzesinde gözleri yaşlı olarak gördüğümde, O güzel insanın ülkemin
saf, tertemiz insanları için ne anlam taşıdığını bir kere daha anlayacaktım…

DEVAM EDECEK

921

TÜRK
EDEBİYATI DERGİSİ

İstanbul’da, 15 Ocak 1972 târihinde, Yazar ve
fikir adamı Merhum Ahmed Kabaklı’nın başkanı olduğu, Türk Edebiyat Cemiyeti tarafından kültür ve yayın hayatımıza
kazandırıldı.  Türk Edebiyatı Cemiyeti, 3
Ocak 1978 târihinde kurulan Türk Edebiyatı Vakfı bünyesine alındı. 

Derginin sâhipliğini cemiyet ve daha sonra
vakıf adına Ahmet Kabaklı üstlenmişti. Kabaklı Hoca’nın ebedî âleme
intikalinden sonra sâhipliği, kardeşinin oğlu gazeteci yazar Servet Kabaklı,
O’nun da 28 Ağustos 2015’te vefatı üzerine Serhat Kabaklı üstlendi. İlk Yazı
İşleri Müdürü Metin Nuri Samancı idi. Sonraki yıllarda yazı işleri müdürlüğüne
değişik şahıslar getirildi. Muhtelif târihlerde dergiyi hazırlayan isimler:
Sevinç Çokum, Ahmet Taşgetiren, Belkıs İbrahimhakkıoğlu, Turgut Güler, İsa
Kocakaplan, Mehdi Ergüzel, Vahap Elbir, Ayla Ağabegüm, Gazi Altun, tekrar İsa
Kocakaplan ve Beşir Ayvazoğlu, Bahtiyar Arslan ve İmdat Avşar.

Dergiler mezarlığını andıran basın
târihimizde, zaman kalburunun eleyemediği Türk Edebiyatı Dergisi’nin birinci
sayısında yayınlanan ‘Çıkarken’
başlıklı, Ahmet Kabaklı imzâlı sunuş yazısında derginin yayın politikası şu
cümlelerle açıklanıyordu:

Türk Edebiyatı
Dergisi, 
fikir ve sanat hayatımızdaki hercümercin içinde telâşsız ve tarafsız
olarak sağduyu ve sâkin düşünceyi işâret eden bir gösterge olmak arzusu ile
çıkıyor. Bugüne kadar birçok sanat ve fikir hareketine öncülük eden Türkiye
Edebiyat Cemiyeti, sayısı pek çok 
olan  değerli  mensupları ile  Türk 
milletinin  geçmişi  ve bu günü, eski ve yeni edebiyatçılar,
çağdaş ve klâsik sanatlar arasındaki yakınlaşmayı  bu 
Türk  Edebiyatı  Dergisi 
ile sağlamayı  düşünüyor.

Dergimizin her
sayısında çok seçkin imzaların yer aldığını göreceksiniz. Bu imzalar, zaman
zaman yazacaklar. Fakat kuvvetimiz, sâdece onlarda değildir. Tanınmış veya
tanınmamış,  pek çok sanat ve fikir
adamları Türk Edebiyatı’nı güçlendireceklerdir.

Elinizdeki bu
sayı,  birçok sebepten dolayı aceleye,
gelmiştir;  on gün gibi bir zamanda
çıkmak mecburluğu olmuştur. Türk Edebiyatı’nın tam kadrosu ve tertibi,  gelecek sayılarda,  gittikçe gelişen niteliğiyle  görülecektir.

Bu dergide ilk iş:
Türk Edebiyatı’nı, en uzak mâzisi, uzak ve yakın geçmişi ve bu günü ile bir
yekpâre bütün hâlinde düşündüğümüzü söylemeliyiz. Yeni’yi yapabilmek veya
yapabileceklere ışık tutmak için geçmişe sık sık döneceğiz. Çünkü içinde yaşadığımız
kültür ve sanat buhranının, mâzideki unsur ve eserleri, yeniden değerlendirmek
gücünü gösterememiş olmamızdan doğduğunu biliyoruz.

Yeni yetişenlerin,
başka ülkelerde yapılan deneyişleri öğrenmeden veya o deneyişlere özenenleri
taklit etmeden önce kendi ülkelerinde, eski veya çağdaş sanatkârlarının
deneyişlerini tanımak mecburiyetinde olduklarını kimse inkâr edemez. Şeyh
Galib’in ‘Hüsn ü Aşk’ Mesnevîsini yazarken
Mevlâna’dan faydalandığını îma ederek:

‘Esrarını
Mesnevi’den aldım.

Çaldımsa da mîri malı
çaldım’

Demesi gibi, bir
gencin kendi sanat ve edebiyatından, çağdaş usuller ve temalar içinde
faydalanması, ‘meşru’ bir ‘hırsızlıktır.’ Nitekim yabancıdan
çalınmış mal, kırk yıl geçse bile yerlileşemez, ona ‘sâhiplik’ konusu kuru bir dâva olarak kalır. Yahya Kemal’in, Mehmet
Âkif’in hattâ Gökalp’ın ‘yeniliklerine’
bakınız:

Her üçü, çağdaşlaşmış
kafa ve gönüllerin, kendi sanatlarına ve hayatlarına eğilerek, kudretleri
ölçüsünde ortaya koydukları tâze örneklerdir. Bunlara karşılık millî hazineyi
horlayıp sâdece ‘Batı malı’ aktaranların alacalı yenilikleri, çabuk eskimiştir.
Yeni sanat, ulu bir çınarın bütün yaprakları ile bütün çevrelerdeki ışık, ses
ve rüzgârlara açılışına benzetilebilir. Yâni sanat, üflenmek üzere yabancı
ağızlara uzatılmış bir nefesli saz değildir.

Dergimiz, millî duygu
ve fikir köküne bağlı olarak yetişeceklere dış âlemin yeni eski tecrübelerini
de sunabilmek için, tercüme yazı ve şiirler de yayımlayacaktır. Her milletin
edebiyatlarından ve beliren yeni akımlardan çeşniler verecektir. Ancak, bu
konuda bir ‘Türk Edebiyatı’ dergisi
olduğumuz ölçüsü unutulmayacaktır.

Dilde, ‘yaşayan Türkçe’yi esas tutacağız. Türk Edebiyatı
gibi Türk dilinin de imkânlarının tükenmiş olduğunu; ikisini de bir yana iterek
taklit ve temelsiz sanat yapmak ve ‘uydurma
dil’ kullanmak gerektiğini kabul etmiyoruz. Bütün dünyâda şaheserler,
yaşayan dil ile verilmiştir. Bizde bu hususun ölümsüz belgeleri, Yunus Emre’nin,
Yahya Kemal’in şiirleri ile Ömer Seyfeddin’in hikâyeleridir. ‘Uydurmacılık’ Türkçe’nin inkârı
demektir. İnkâr, yıkıcılıktır. Anadolu Türk şiiri, ‘havas’ denilen üst zümre’deki birçok edebiyatçının Türkçe’yi
reddedişine karşılık, Yunus’un Türkçe’yi kabulü ile başlamıştır. Hacı Bayrâm-ı
Veli, canlı Türkçe’nin en güzeliyle söylediği şu dörtlükte, Anadolu’da
milletimizle birlikte, Türk edebiyatının da nasıl kurulduğunu, sanki dile
getirmektedir:

Nâgehân
bir  şâre vardım

O şârı  yapılır  
gördüm.

Ben dahi bile yapıldım

Taş ve toprak arasında.

‘Taş ve toprak arasında’ Türk halkının konuştuğu Türkçe bulunacak,
yeni güç sâhipleri, onu incitmeden ve zorlamadan kullanacaklardır.

Türk Edebiyatı,
Türkiye Edebiyat Cemiyeti adına, yurdun neresinde bir değer, bir istidat
görürse, ona sâhip çıkacaktır. Öylelerini arayacak, onları yalnızlıklarından ve
kurda kuşa yem olmaktan kurtaracaktır. Sütunlarını onlara açan Türk Edebiyatı,
mevcut şöhretleri size sunarken yeni bir sanatın fidanlığı olmaya da
çalışacaktır.

Türk Edebiyatı’nda
başka sanatlarımıza da yer ayrılacaktır. Sergiler, konserler, sahneler ve
günlük sanat olaylarından akisler de bulunacaktır.

Türk Edebiyatı
ideolojiye, kalıpçılığa ve dar görüşe karşı olanların buluşma yeridir.
Titizlendiğimiz nokta: ‘hâlis sanat ve
doğru düşünce’ meselesi olacaktır.

Türk Edebiyatı
memlekete dönecektir… Ay çiçeğinin gıda ve hayat alabilmek için güneşe dönmesi
gibi. Fakat ‘güneşe dönüş’ teşbihini
genişletebiliriz: Güneş, kâinatları içinde toplayan kesif kudret demektir.
Bizim memlekete dönüşümüz de onun her şeyine, özüne ve ‘idesine’ toplu olarak eğilmek olacaktır. Memleketin târihine de, coğrafyasına,
insanına, anıtlarına, minâre ve fabrikalarına da… Köylüsüne, işçisine,
esnafına, münevverine, memuruna, işsizine, haksızına da… Halk, Dîvan,
Tanzimat, Yeni edebiyatlarına da… Sazına, tamburuna, neyine, piyanosu ve
gitarına da… Nakışına. çinisine, hattına, minyatürüne, kilimine, taş basması
resmine de… Ve mimarisinin, raks ve balesinin, halay ve horonlarının her
türlüsüne… Zira biz ayçiçeğinin güneşe dönmekle hayat bulduğuna görerek
inandığımız gibi, Batı ve Doğu’daki her güçlü sanatın ancak şu saydığımız
unsurlardan devşirilerek terkib edilen ışıklarla meydana geldiğini de
biliyoruz.

Nitekim bu dergi,
Türk sanat ve kültürünün hiçbir kolunu ‘ölü’
saymayacaktır. Zîra ‘müzeye kaldırılanlar’
bile (hattâ daha çok onlar) Avrupa’da yeni sanatın ilham kaynaklarıdır. Sanat
veya kültürümüzün şu veya bu koluna ‘öldü’
demek, elbette Türk milletinin değil ama bunu diyenlerin ölmüşlüğünü ifâde
eder. Şu halde yeni sanatın bütün saydığım kaynaklardan besleneceğine inanan
Türk Edebiyatı, bu kaynakları sık sık değerlendirmeye çalışacaktır.

(DEVAM EDECEK)

Siz Fânî
İdiniz Duânız Bâkî

BELKIS İBRAHİMHAKKIOĞLU

Dünyaya
ait fotoğrafları toparlayıp geriden gelenlere emânet
etmeye hazırlandığınızı
hissediyordum. Gitmek istediğiniz yer, ne erguvanların mevsimi, ne
kalabalıkları kucakladığınız mekânlar, ne
târihin derinliğiydi. Ötelerden çağrılıyordunuz.
Ve o gün Boğazla helâlleştiniz.

Erguvanlarla ilk siz tanıştırmıştınız. Pırıl
pırıl bir bahar günüydü. Boğaz’ın kıyıları henüz böylesine hoyratça
hırpalanmamıştı. O yürüyüşte tabiatla aranızdaki aşkın şâhidi olmuştum. Beykoz
yolundaki fıstık ağacı, iğdelerin baş döndüren kokusu hayatıma sizinle girdi.

Ben, saksı çiçekleri annelerin elinde
serpilir bilirdim. Çünkü annem dünyâyı terk ettiğinde çiçeklerimiz kurmuştu.
Yıllar sonra balkonda yetiştirdiğiniz çiçeklere her sabah coşkuyla su
verdiğinizi seyrettiğimde anladım ki çiçekler sevginin elinde can buluyormuş.

Sevgili Hocam, Harputlu Ömer Efendi’nin
yetimi, yetimliğin hüznünü ömrünce gönlünde taşıyan güzel insan. Haberi
işittiğimizde hastahânenin iç bahçesinde toplaştık. İsmimizin başına sevgili
sıfatını ekleyerek hitap ettiğiniz büyüklü küçüklü biz çocuklarınız orada
öylece bekledik. Yanımıza gelseydiniz önce teker teker hepimizin ve
yakınlarımızın hatırını sorar, sonra mevsime inat ısıtan güneşten, bahçedeki
ana kucağını hatırlatan salkım söğütten bahsederdiniz. Bekledik, ama
gelmediniz.

Başka bir gün Yuşa Tepesi’ne kadar
uzanmıştık. Hastalık bedeninizi mecalsiz bırakmıştı, ama geçmişin sesini
duyuran her şey her zamanki gibi hocalık heyecanınızı ateşliyordu. Hazretin
makamında bizi biz yapan, ruh dünyâmızı yoğuran değerlerimizi yetiştirdiğiniz
bütün öğrenciler karşınızdaymışçasına o tok vurgularınızla anlattınız
anlattınız… Ziyâret için orada bulunan çoluk çocuk, genç ihtiyar herkesin
dikkatini çektiniz, ilgiyle dinliyorlardı. Bu 
mübârek makamı hangi duygularla ziyâret ettiklerini bilemezdik. Ama
belli ki, hissedip de dillendiremediklerine tercüman olmuştunuz. Sizi
tanıyanlar ‘Hocam’ diye etrafınızı
çevirdiler. ‘Hocam’, size nasıl da
yakışan bir hitaptı. Gururla, onurla taşıdığınız icâzetinizdi âdeta. Yine o dik
duruşunuz ve hoca gülümseyişinizle hatırlarını sordunuz. Bu memleketin bütün
evlâtlarını öz evlâdınız bildiğinizden karşınızdakinin kim olduğu, ne iş
yaptığı, hangi fikrin peşinden gittiği aklınıza gelmezdi. Zira siz ayrılıkların
değil, birliğin savaşçısıydınız.

Yaklaşan yolculuğun kalbe yansıması olsa
gerek, Yuşa Tepesi’nin yeşilden gökyüzüne uzanan ufku bize sonsuzun huzurunu
duyuruyordu. Ölümden konuştuk. Ruh ikliminizin mürşidi Yunus Emre’nin
mısralarını okudunuz: ‘Ölen hayvan imiş,
âşıklar ölmez’.

Yuşa dönüşü, Kanlıca’da mola verdik. Denize
uzanan kahvede çay içerken dalgındınız. Şâirin dediği gibi, duyup da
anlatamadığımız bir şeyler vardı.

‘Sık
sık böyle alıp başımızı bir yerlere gitmeliyiz’ derken sesiniz mahzundu.
Dünyâya âit fotoğrafları toparlayıp geriden gelenlere emânet etmeye
hazırlandığınızı hissediyordum. Gitmek istediğiniz yer, ne erguvanların
mevsimi, ne kalabalıkları kucakladığınız mekânlar, ne târihin derinliğiydi.
Ötelerden çağrılıyordunuz. Ve o gün Boğaz’la helâlleştiniz.

Birlikte kültür târihimizde iz bırakan nice
değerli ismi ebedî âleme uğurlamıştık. Siz zor günlerin dostu idiniz. Sevdalısı
olduğunuz dergiyle kucakladığınız sevgili dostlarınızın ömürlerinin son
sayfalarında hep sizin isminiz vardır.

Her kimin kaleminden kültürümüz adına
sayfalara damla düşse, yüreğinize sel olur akardı. Gizli bir ahdiniz
varmışçasına onları sıkıntılı zamanlarında yalnız bırakmamayı boynunuzun borcu
bilirdiniz. Onca gaile ve meşgale arasında mutlaka zaman ayırır ziyâretlerine
giderdiniz. Çoğunlukla yanınıza aileniz olarak kabul ettiğiniz vakfın
mensuplarını da alırdınız. Ahmet Bey (Taşgetiren), Ayla Abla (Ağabegüm), İsa
Bey (Kocakaplan), rahmetli Vahap Bey (Elbir), Mehdi Bey (Ergüzel), Cemal Bey
(Aydın), Gazi Bey (Altun) ve daha nicelerimizin hafızasında bu
kadirşinaslığınızın hatırları örnek olarak nakışlanmıştır.

Her ziyâret dönüşü huzur ve teessürü yan yana
yaşardınız. Kültür adını taşıyan bir Bakanlığın memleketin yeri doldurulmaz
kıymetlerine karşı bîgâneliği sizi hem öfkelendiriyor, hem derinden
yaralıyordu. Kör ve sağır vicdanları biraz olsun diriltirim umuduyla yılmadan
yazıyor, yazıyordunuz. Hiç bir partiye, cemaate, gruba hoş görünmeye tevessül
etmeden memleket için, millet için inandıklarınızı ibâdet aşkıyla kaleme
alırdınız. Fâtih Camii avlusunu dolduran binlerin sizi, dînî ve millî
ahlâkımıza yaraşır sükûnetle uğurlayışları, slogan değil, inanç insanı
olduğunuzu resmeden çok anlamlı bir tabloydu.

Duâ yerde kalmazmış Hocam. Siz fânî idiniz,
duânız bâkî. Ümit Meriç Hanımefendi’nin ifâde ettiği gibi; ‘ektiğiniz tohumlar bir gün mutlaka
yeşerecektir.’

Siz yarınların soluğunu teneffüs eden Hoca
Ahmetlerdendiniz. Her çocuk ve her genç gözünüzde kıymetti. Bulunduğunuz
mecliste çocuklar varsa ilk onları görürdünüz. Başlarını okşar, şakalaşırdınız.
Ziyaretinize gelen gençleri ayakta karşılar, ciddiyetle dinler, kapıya kadar
uğurlardınız. Gençler, sizinle yüz yüze gelmek için, saatlerce kapı önlerinde
beklemez, sekreter barikatlarına takılmaz, soğuk nazarlarla karşılaşmazlardı.
Kalbiniz gibi, kapınız da açıktı. Vakıfta yetiştirdiğiniz genç kardeşlerimizden
Süheyla Derindere, Muhsin Karabay’ın hâtıraları arşivleyen kamerasına dönüp ‘Hoca bizi adam yerine koyardı. Şahsiyet
olduğumuzu öğretti’ diyordu, gençler adına.

Sevgili Hocam, adınıza hazırladığımız anıt
sayı için yazılan bu yazıda sizi size mi, kendime mi, yoksa okuyucuya mı
anlattığımı ayırt edemiyorum. Yanı başımızda iken hayatın içerisine dağılan görüntüleriniz,
yokluğunuzla hakîkatin aynasına düştü. Hep öyle değil midir? Hâdiselerin
gölgelediği çehreyi bize ölüm gösterir. Yazar, Hatip, Dâvâ Adamı, Hoca, Dost,
Sevgili, Eş, Oğul, Baba, Amca Kabaklı’nın cümle vasıfları, insan Ahmet
Kabaklı’da noktalandı.

Servet (Kabaklı) kardeşimle vakıftaki
odanızda fotoğraflarınızı ve mektuplarınızı masanın üzerine yaydık. Zihnimizdeki
eksik parçalar hâtıralarla tamamlanıyor. İşte ‘anam’ dediğinizde yüreğinizden ses veren Münire Hanım. Sizi
masallara tutkulu kılan kadın… Ondan hiç ‘annem’
diye bahsettiğinizi işitmedim. Öğrencilerinizin arasında Aydın’dasınız, Meşkûre
Hanım’la tanışıp evlendiğiniz yıllar. Dal gibi boyunuzla Sen Nehri kıyısındaki
parmaklıklara yaslanmışsınız, Paris’tesiniz.

Harput’ta Ejderha Taşı’nın yanında
durmuşsunuz. İçinde büyüdüğünüz ve içinizde büyüttüğünüz masalların işâret
taşı, işte ‘pişik tivi’ teorisinin mûcidi
üç kafadar. Okul arkadaşlarınız Celâl, Şahap ve siz. Bu şakayı anlatırken
attığınız kahkahalar kulağımda çınlıyor. Elazığ şivesiyle ‘pişik tivi’ kedi tüyü demek. Ankara’da bu tâbiri kim bilir? ‘Pişik tivi’ dediğinizde yüzünüze ‘o da ne’ dercesine bakanlara yeni bir
felsefî akım olduğunu söylüyormuşsunuz. Tabii bu akımın bir de târifi olmalı. ‘Pişik tivi’ etrafında gelişen hayalî
teorileri anlatırken cümleleriniz kahkahalarınızla kesilirdi. Şakalaşmaktan her
zaman çocuksu bir masumiyetle hoşlanırdınız.

Şıklığınız ve zarif duruşunuz bütün
fotoğraflarınızda dikkat çekiyor. Şıklık ve zarâfet, kaşınızın biçimi,
bedeninizin şekli gibi tabiî hâlinizdi. İntizamı severdiniz. Size tevdi edilen
her meseleye eğilişinizdeki titizliğinize imrenirdik. Küçük kâğıtlara notlar
alır, gücünüzün yettiğince yardımcı olmak için çırpınırdınız. İşi biten notları
karalar, eksik kalanları başka bir sayfaya aktarırdınız. Neticesi ne olursa
olsun, kimseyi habersiz bırakmazdınız. Yetiştiğiniz dönemlerin terbiyesi amellerde
rızâyı esas tuttuğundan, kalbî teşekkürden öte karşılık beklemezdiniz.

Bu yazı bitmez Hocam. Yokluğunuz insan
Kabaklı’yı çoğaltıyor içimde. Yeni zamanlar kendi dilini oluştururken
anlayışları da peşinden sürüklüyor. Ama ruhun arayışı değişmiyor. Kalpten kalbe
yürüyen yolda iz bırakanlardansınız. Sizi yazılarınızdan tanıyan genç
okuyucunuza; ‘Hoca’nın senin üzerinde de
hakkı vardır’ dediğimde, sesi titredi. Emânetiniz taşınacaktır inşallah.
Biz sizden razıyız, Rabbim razı olsun.

(Türk Edebiyatı Dergisi:
Mart-Nisan 2001. S: 329-339, s: 80-82)

ESERLERİ

49-53-TÜRK
EDEBİYATI:                                                                                                                                                                      (1.
Cilt: 620 sayfa / 1994 – 9. Baskı)                                                                                                                                                   (2.
Cilt: 904 sayfa / 1997 – 9 . Baskı)                                                                                                                                                   (3.
Cilt: 771 sayfa / 1997 – 9. Baskı)                                                                                                                                                                  (4.
Cilt: 806 sayfa / 1991 – 8. Baskı)                                                                                                                                                    (5.
Cilt: 1024 sayfa / 1997 – 8. Baskı)                                                                                                                                                (5 Ciltte Toplam: 4125 sayfa)

(2004 Yılında 5 cilt birlikte, Ankara Ticâret Odası’nın
desteğiyle her bir ciltten 1000’er adet basılmıştır.)

Ahmet Kabaklı
eserinin önsözünde, ilk 3 cildini 6 yılda meydana getirdiği esrine ‘Edebiyat Ansiklopedisi’ veya ‘Türk Edebiyatı Târihi’ isimlerinden
birini tercih etmediğini, 1300 yıllık Türk edebiyatının geçmişteki seyrini,
‘zaman’ içine koyarak göz önüne serdiğini açıklıyor.

İkinci ciltten
başlayarak kişiler ve devirler, târih sırasıyla devam edip günümüze kadar
geliyor. Bütün ciltlerde Doğu ve Batı edebiyatına dâir bilgiler ve örnekler
vardır.

Birinci ciltte yer alan bahislerden seçmeler: *Edebiyat
Nedir, *Türk Destanları, *Halk Hikâyeleri, *Mizah, *Türk ve Batı Edebiyatında
Edebî Akımlar,*Müzikli Oyunlar, *Roman, Hikâye ve Edebî Târih, *Halk
Edebiyatında ve Yeni Edebiyatta Nâzım Şekilleri.

Edebiyatın Târifi:

Matematik gibi akılcı
ve fizik gibi deneyli ilimlerde târifler çok önemli ve kesindir. Fikir ve sanat
dallarında ise kesin olamayacağı gibi önemli de sayılmaz. Burada târifin görevi
öğretmekten çok düşündürmektir. Söz gelişi şiir kavramının binlerce târifi yapılmıştır.
Hepsi de doğruya benzer. Ama hepsi doğruya benziyorsa, hiçbiri doğru değil
demektir. Bütün bunlar, şiiri ‘bir başka
açıdan’ görüşler olduğu için târif edenin zevkine ve sanat anlayışına göre
değişebilir. Edebiyatın târifi de böyledir. Meselâ sözlük, onu şu cümleyle
tanıtıyor:

‘Edebiyat, düşünce duygu ve hayallerin söz ve yazı hâlinde güzel etkili
bir şekilde anlatılması sanatıdır.’

Ve Ahmet Kabaklı’nın
târifi: ‘Edebiyat bilgi, gözlem ve
deneyişlere dayalı duygular, düşünceler, hayaller yardımiyle, güzel söz ve yazı
eserleri meydana getirme sanatıdır.’

Bu bölümün sonraki
sayfalarında ‘Edebî Eser’, ‘Edebiyat Târihi’, başlıkları altında
doyurucu bilgiler veriliyor.

Her bölümün sonunda ‘Okunacak Kitaplar’ başlığı altında
listeler var.

İkinci cilt, ‘Türk
Edebiyatında Devirler’ bölümü ile başlıyor. Saka Türkleri, Hun Türkleri,
Göktürkler, Uygurlar, Karahanlılar, Selçuklular ve Çağatay dönemlerinden sonra
Anadolu Türk Edebiyatı ile 19. yüzyıla ulaşılıyor. Her bir dönemin verimlerinin
eserleri, ismen verildiği gibi örnekler de sunuluyor. Okuyucunun; Türklerin ‘edip millet’ olduğu kanaati pekişiyor.

Telif ettiği 100’den
fazla romanı ile Fransız edebiyatının önde gelen ismi olan Honore de Balzac; ‘Edebiyat, insan topluluklarını millet hâline
getiren en mühim unsurdur’ diyor. Necip Fâzıl Kısakürek de ‘edebiyatsız millet olmaz’ diyerek
Balzac’ı destekliyor. Edebiyatla alâkalı 4000 sayfalık eser yazdığına, Edebiyat
Vakfı’nı kurduğuna, yayını 50 yıldır devam eden Türk Edebiyatı Dergisi’ni
kültür ve yayın dünyamıza kazandırdığına göre Ahmet Kabaklı da mutlaka aynı kanaattedir.

Bu ciltt
edebiyatımızın yüz akı Dîvân şiirimiz ve dîvan şâirlerimiz ve de örnekleriyle
birlikte şâir hükümdarlarımız 300 sayfa boyunca gergefte işlenen nakış gibi
okuyucuya sunuluyor. Eserin ikici cildinin son bölümünde Karacaoğlan’dan
Bayburtlu Çoban Celâlî’ye kadar halk ve saz şâirlerimiz var.

Üçüncü cilt: ‘Batıya
Yönelmiş Türk Edebiyatı’na tahsis edilmiş. Bilindiği gibi Türkler,
-muhtemelen üzengi denilen âleti icat ettikten sonra- Orta Asya’da iken bile
Batıya yönelmişlerdi. Yönelişler, ‘Eftalitler’ olarak da anılan Ak Hunlarla
başladı ‘Tanrının Kırbacı’ olarak târihe
geçen Attilâ, kardeşi Bleda ile birlikte Batı Roma’yı haraca bağladı.  

O zamanki yöneliş,
coğrafî sâhada idi. 3
Kasım 1839’da Mustafa Reşid Paşa tarafından ilan edilen ‘Gülhâne Hattı Hümâyunu’ da denilen yenileşme beratının yürürlüğe
konulması ile başlayan ‘siyâsette
Tanzimat Dönemi’ edebî akımlara da sirâyet etti ve ‘Tanzimat Edebiyatı’ doğdu.  Tanzimat
Edebiyatı’nın öncüsü 1826-1871 yılları arasında yaşayan, Osmanlı Devleti’nin
desteği ile 1849-1854 yılları arasında Fransa’da eğitim gören İbrâhim
Şinâsi’dir. O’nun ardından Ahmed Mithad Efendi, Şemseddin Sâmi, Abdülhak Hâmid
Tarhan ve Sâmipaşazâde Sezâî, gibi isimler de batı tarzında eserler vermeye
başladı.

Ahmet Kabaklı
eserinde bu şahıslar ve diğer Tanzimat edebiyatçıları hakkında bilgiler ve
eserlerinden örnekler verdikten sonra Servet-i Fünûn Edebiyatçılarını ve
eserlerini mercek altına alıyor: Tevfik Fikret, Hâlid Ziya (Uşaklıgil), Hüseyin
Rahmi (Gürpınar), Hüseyin Câhid (Yalçın), Mehmed Rauf ve Ahmed Râsim…

Ardından Millî
Edebiyat dönemi geliyor. Necip Âsım (Yazıksız), Ziya Gökalp, Ömer Seyfeddin,
Mehmet Âkif (Ersoy), Midhad Cemal (Kuntay), Ahmed Hâşim, Yahya Kemal Beyatlı ve
Fâruk Nâfiz Çamlıbel.

(Bu yazı dizisini hazırlayanın nâçiz kanaatine göre -edebiyatçı
olmaması sebebiyle yanılmış olabileceği de göz önünde bulundurularak- Kabaklı
Hocamızın, Servet-i Fünûn yazarları arasına dâhil ettiği Cenap Şahabeddin, Süleyman
Nazif, Müftüoğlu Ahmed Hikmet ve Mehmed Emin Yurdakul’u da Millî Edebiyatçılar
grubuna dâhil etmek gerekir.)

Dördüncü Cilt: Geniş
bir yelpazeye yayılan edebiyatımızla alakalıdır: *Yeni Edebiyat, *Düşünce
akımları ve ideolojiler, *1940’dan
sonra şiir, *Yeni gelenekçi şiir,
*Garipçiler, *Hisarcılar, *Türk Edebiyatı
Dergisi, *Aruzu devam ettirenler,*İkinci Yeni, *1980’li yılların şiiri, *Toplumculuğu
devam ettirenler, *Yeni İslâmcı Akım,
*Yirminci Yüzyıl’ın halk şâirleri, *Yirminci yüzyıl Türk edebiyatları, *Yirminci yüzyıl Azerbaycan şiiri
başlıkları altında şâir ve ediplerle eserlerinden örnekler ile Orhan Veli
Kanık, Oktay Rifat (Horuzcu), Can Yücel, Ümit Yaşar Oğuzcan, Özdemir Âsaf,
Bedri Rahmi Eyüboğlu, Fâzıl Hüsnü Dağlarca gibi tanınmış isimler bulunuyor.

Liste hayli uzun. ‘Mısırkalyoniğne’ kelimesinin bile başlı
başına şiir olduğunu iddia eden İlhan Berk’ten, verimlerine kelimenin tam
mânâsıyla ‘şiir’ denilecek eserler
veren Mehmet Çınarlı, Ömer Lütfi Mete, Erdem Beyazıt, Ayhan İnal, Yavuz Bülent
Bâkiler, Âşık Veysel, Bahtiyar Vahapzâde gibi isimler de yer alıyor.

Beşinci Cilt: ‘Birkaç Söz’ ile başlıyor. 12 Ağustos
1993 târihinde kaleme alınan metinden birkaç cümle. ‘Destanlar devrinden günümüze kadar kültür mâcerâmızı içine alan bir
edebiyat târihinin tam olabilmesi için, son elli yılda meydana getirilen
verimlerin de tanıtılması hiç olmazsa varlıklarının ortaya konulması gerekir.
Öyle yapacağız. Şimdi tasarladığımız altıncı ciltte, son 50 yılın deneme,
tenkit, hâtıra, röportaj, makale, fıkra, seyahat yazılarını ve onların
yazarlarını, Güldeste (Antoloji) hâlinde okuyucularımıza sunacağız.’

Vakıf yöneticilerinin
belirttiğine göre Kabaklı Hoca, vefatından önce 6. Cildin hazırlıklarını
yapmıştır. Fakat bıraktığı müsveddelerin tasnifi hususunda karşılaşılan
güçlükler sebebiyle basımı gecikmiştir. Ümit edilir ki, kısa zamanda zorluklar
aşılır ve 6. Cilt de kültür dünyâmıza kazandırılır.

‘Külliyat’
denilebilecek muhtevaya sâhip olan Türk Edebiyatı ciltlerinin beşincisinde
Mithat Cemal Kuntay, Safiye Erol, Sâmiha Ayverdi, Samet Ağaoğlu, Alev Alatlı,
Selim İleri, Târık Buğra, Mustafa Necati Sepetçioğlu, Emine Işınsu, Mehmet
Niyâzi Özdemir, Sevinç Çokum, Râsim Özdenören gibi isimler ve eserleri ile
Postmodernizm ve Son Yeni’nin isimleri ve eserleri hakkında bilgiler var. Bu
cilt, Türk dünyasının medâr-ı iftiharı 
Cengiz’lerle sona eriyor: Dağcı ve Aytmatov. 

Cennet Mekân Sultan Abdülhamit Hanı Rahmetle Anıyoruz

• Arşiv
• Güncel

Musa Ordu

-

17 Şubat 2022

0

Ulu Hakan
Abdülhamit Han, vefatının 104. Sene-i devriyesinde rahmet ve dualar ile yad
ediliyor.  Dağılmakta ve yıkılmakta olan
imparatorluğu harap olmaktan kurtaran ve Osmanlı tarihinin devamlılık göstermesinde
büyük bir pay sahibi olan Abdülhamit Han, Ülkemizdeki vesayet odaklarının
temsilcileri tarafından uzun yıllar boyunca itibar suikastına maruz kalmıştır.
Bütün karalama kampanyalarına ve algı operasyonlarına rağmen, Müslüman Anadolu’nun
irfan dolu hafızasında mümtaz bir hatırası olan Ulu Hakan, vesayet odaklarından
temizlenen Yeni Türkiye’nin sembol isimlerinden biri olmuştur.

                Sultan 2.
Abdülhamit, Osmanlı İmparatorluğu’nun 34. padişahı ve çöküş dönemindeki
devlette mutlak hâkimiyet sağlayan son padişah olarak tarihe geçmiştir. Tahta
geçtiği yıllarda imparatorluk, adeta dağılmanın eşiğinde olmasına rağmen, dâhiyane
bir siyaset anlayışı takip ederek Devlete, 33 yıl gibi uzun bir süre nefes
aldırmıştır. Geçen bu süre zarfın da, eğitim, sağlık ve askeri teknoloji
alanında devasa yatırımlar yapan
Abdülhamit Han Osmanlı’nın devamını sağlamıştır.  İngiliz Ajanları ile Yahudilerin bütün ısrarlı
taleplerine rağmen, Filistin de bir karış toprak vermemiştir.  Hal böyle iken, Selanik’ten gelen Hareket
Ordusu tarafından tahtan indirilen Ulu Hakan,  Selanik’e sürgüne gönderilmiştir. Tahtan
indirilmesinin akabinde Osmanlıyı Birinci Dünya Savaşına sokan İttihatçılar, imparatorluğu
çöküntüye sürüklemiştir. Her yıl yüzlerce mektep açan Sultan Abdülhamit’in açtığı okullar
da yetişen askeri kadrolar, Milli Mücadelede ön saflarda yer almıştır.

                Ulu
Hakan Sultan 2. Abdülhamit Han’ın Ülkemizi kalkındırma yönündeki tarihi
projeleri, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip
Erdoğan’ın atılımlarıyla icraata dönüşmektedir. Cumhurbaşkanı Erdoğan
öncülüğündeki AK Parti, Ulu Hakan’ın gerçekleştirmesine mani olunan projelerini
tek tek faaliyete geçirmektedir. Abdülhamit Han’ın projeleri arasında yer alan
Ovit Tüneli, 137 yıl aradan sonra 2018 senesinde tamamlanmak suretiyle,
ulaşımda çığır açmıştır. Yine Abdülhamit döneminde projesi çizilen Marmaray ve
Ulu Hakan’ın hayali olan Boğaz Tüp Geçit Projesi Erdoğan, döneminde tamamlanarak
hizmete açılmıştır.

                Payitaht
İstanbul’a, metro ve boğaz köprüsü hayal eden Abdülhamit Han’ın rüyası Recep
Tayyip Erdoğan’ın İBB Başkanlığı, Başbakanlık ve Cumhurbaşkanlığı
dönemlerindeki icraatlarıyla gerçek olmuştur.  Konya Ovası Projesi ve ordu – Sivas Yolu
Projesini, Ak Parti, Milletin hizmetine sunmuştur. Karadeniz – Akdeniz Yolu
Projesi, Filyos Limanı Projesi’inde de sona gelinmiştir. Abdülhamit’in, milletin
yaralarının sarılması için inşa ettiği tıp okulu Mekteb-i Şahane binası da bir
asır aradan sonra, yeniden asıl hizmet gayesine uygun olarak Recep Tayyip Erdoğan
tarafından hizmete açılmıştır.

                 10 Şubat 1918 tarihinde İstanbul Beylerbeyi
Saray’ında vefat eden, Sultan 2. Abdülhamit Han, vefatının 104. Yılında
Devlet-i Aliye Ocakları tarafından düzenlenen bir program ile anıldı. Sultan
Abdülhamit Han’ın 4. Kuşak  dan torunu ve
Devlet-i Aliye Ocakları  Başkanı  olan Abdülhamit Kayhan Osmanoğlu ile ocak
üyeleri Ayasofya  Camii Şerifi’nde  Sabah Namazını kıldıktan sonra, Çemberlitaş’da
bulunan 2. Abdülhamit    Han’ın Kabrini
ziyaret etmişlerdir.. Kuran-ı Kerim tilavetinin yapıldığı ve duaların okunduğu
programda, katılanlara lokma ikram edilmiştir.

                Daha
sonra Beşiktaş’taki Ertuğrul Tekke Camisi’nde adına Mevlit okutulmuş. Kayhan
Osmanoğlu, Sultan Abdülhamit Han’ın büyük hizmetler yaptığını, Millete çok
güzel eserler bıraktığını ve siyasi bir deha olduğunu ifade etmiştir.
Abdülhamit, geçmişte güzel ve faydalı işlere imza attığı için bu günlerde çok
tartışılan bir padişah olduğunu dile getiren Osmanoğlu, Necip Fazıl Kısakürek’in  “Onu anlayabilmek her şeyi anlamaktır” sözünü
hatırlatmıştır.

                Ne
acıdır ki, Milletine 33 yıl sıdkı sadakat ile hizmet etmiş olan böyle mümtaz
bir padişah, İngiliz Ajanları tarafından Kızıl
Sultan olarak vasıflandırılmış olup, bu yakışıksız ithamlar, maalesef bir
zamanlar bizim ders kitaplarında dahi yer almıştır. Ben bu ifadeleri ihtiva
eden talihsiz bilgileri, ilk okul tarih kitaplarında ders olarak okuma
bahtsızlığı maruz kalan talebelerden birisiyim. Allah’a şükürler olsun ki, bir
zamanların Kızıl Sultanı, Milletin
ferasetiyle bugün artık Cennet Mekan Sultan Abdülhamit Han olarak vasıflandırılmaktadır.
Nerden nereye.

                Aradan
yüz yıl geçtikten sonra, şimdi de milletin yüzde elli iki oyu ile seçilen
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a diktatör denilerek ayni ithamlara maruz
bırakılmaktadır. 20 yıldır kesintisiz olarak iktidarda olan Ak Parti’nin yapmış
olduğu devasa eserler, sayısız hizmetler görmezden gelinmektedir. Fakat bazı
kesimler tarafından ne kadar görmezlikten gelinirse gelinsin güneş balçıkla
sıvanmıyor. Zira Millet kendine hizmet edeni çok iyi biliyor. Millet hiçbir
zaman içi kof ve boş laflara itibar etmiyor. Millet hizmet istiyor. Millet
yapılan işe bakıyor. Ayinesi iştir
kişinin lafa bakılmaz atasözünü çok iyi biliyor. Bu itibarla, 1950 yılından
itibaren 70 yıldan fazla zamandan beri iktidar yüzü göremeyen Ana Muhalefet
Partisinin bundan sonra da görünür yakın tarihlerde iktidar olma imkânı ve
ihtimali bulunmamaktadır. Bu sebeple Ana Muhalefetin kendisini esaslı bir
murakabeye tabi tutmasında mutlak bir zaruret bulunmaktadır. Bu Millet Ana
muhalefetin düşmanı değildir. Düşmanı olması içinde herhangi bir sebep yoktur..
Kusur seçmende değil, kendine çeki üzen vermeyen, veremeyen ana muhalefettedir.

                Memleketimizde
yerleşmiş bir gelenek olarak, iç politikada, partiler birbirlerine ne kadar
muhalif olurlarsa olsunlar, mesele dış politika olunca, muhalif muvafık bütün
partiler iç politikayı bir tarafa bırakarak el birliğiyle hareket ederlerdi.
Şimdi ise, bu güzel gelenek de bozulmuş bulunmaktadır.  Şöyle ki, geçtiğimiz günlerde ABD. Başkanı
Biden vermiş olduğu bir beyanatta  “Erdoğan’ı dolaylı değil, demokratik yollardan
tasfiye için muhalefetle iş birliği yapmalıyız” demiştir.  ABD. Başkanının bu talihsiz beyanatına
karşılık olarak, muhalefet partilerinden en küçük bir tepki dahi gelmemiştir.
En azından ey Biden bu bizim bir iç meselemizdir. Biz bunu
kendi aramızda hallederiz, Sen kendi işine bak diyememişlerdir. Tayyip Bey
düşmanlığı o kadar ruhlarına işlemiş ki, böyle milli bir meselede dahi,
tepkilerini ortaya koymaktan imtina etmişlerdir. Hâlbuki cılız bir tepki dahi
göstermiş olsalardı, halkın nazarında itibarları artardı kanaatindeyim. Zira
bizim halkımız milli meselelerle alakalı olan dış politikada çok hassas ve
duyarlıdır. Muhalefet,  maalesef, bu
durumu dahi idrak etmekten aciz  bir
tavır sergilemiştir.. Haliyle bu husus vatandaşın gözünden kaçmamaktadır. Ondan
sonra Ana Muhalefet Partisi benim, oyum niye yıllardan beri bir milim yükselmiyor
diye hayıflanıp duruyor. Bu soruyu bilhassa Ana Muhalefet partisinin, kendisine
sık sık sorması icap etmektedir.

                Yazımı,
her kesim tarafından tanınan ve tarafsızlığı hususunda kimsenin şüphesi
bulunmayan Canan Karatay’ın bir sözü
ile bitirmek istiyorum. Canan Karatay diyor ki,

                “Seçim neticesi ne
olursa olsun, bir mahalli seçim de bile eğer, ABD. Ülkemizi tehdit edip, YSK. Henüz
kesin neticeleri açıklamazken Paris Belediyesi’nin ambarda altın bulmuş misali CHP/
HDP/İP adaylarını tebrik ediyorsa, tarafım her daim Erdoğan’dır. Takdir ve
yorum, değerli okuyucularıma aittir.