Hezâr gıbta o devr-i kadîm efendisine

Ne kendi kimseye benzer ne kimse
kendisine

 Hayatından Kesitler – 4

Er Kişi

İbnülemin
Mahmud Kemal İnal, hâkîki mânâda bir ‘er
kişi‘ idi. Sözünü kimseden sakınmaz. Allah’tan başka hiçbir kudrete bel
bükmez, beşerî zaafların çoğundan kurtulmuş, zillet nedir bilmez, Hakk’tan
başka her şeye kafa tutmuş, geleneklere bağlı, mert, dostluklarına sadık…
Hâsılı, kuvvetli bir Müslümandı. Kısacası, adamdı. Etrafımızda bütün bu
vasıfların tersine yaşayan insanları görüp de O’na ve O’nun gibilere hürmet
duymamak başlı başına bir küfür olur. Çünkü küfür, hakkı kabul etmemektir.

***

Geveze ve
fuzûlî insanlarla karşılaşınca hiç acıması olmayan bir insan kılığına bürünür,
saldırgan bir üslup kullanırdı. O’nun huzurunda bulunulduğu sırada Osmanlı edep
ve erkânına son derece riâyet edilir meselâ yerden temennalarla selamlaşılırdı.
Bu uygulamaya aykırı davranan kimseden hiç hoşlanmaz, hemen azarlayıverirdi.

***

Şâibeli bir
politikacı, İbnülemin’in konağındaki bir mûsikî meclisine geldiğinde sormuş: ‘Siz burada ne çalıyorsunuz?’

Üstâdın
cevabı: Biz burada saz çalıyoruz; ya siz Mecliste ne çalıyorsunuz?

***

Rus sefiri
meşhur İgnatiyef, izinli olarak memleketine giderken vedâ için geldiği sırada
Sadrıâzam Yusuf Kâmil Paş’ya sorar: ‘Efendimize
Rusya’dan ne getireyim?’ Paşa’nın cevâbı pek güzeldir: ‘Bir problem getirme, başka hiçbir şey
istemem!’

İbnülemin Mahmud Kemal İnal’ın Basın
Hayatına Girişi

İbnülemin
Mahmud Kemal İnal, erken yaşlarından itibaren şiire başlamış olmakla beraber
basında imzasının görünmesi bu yoldan olmadı. O’nun yazı ve basın hayatına
girişi gazetedeki yazıları iledir. İlk basılı yazısı ‘Ömr-i Beşer’ adlı uzunca bir makaledir. Bu ilk yazıyı aynı gazetede
‘Ticâret ve Erbâb-ı Ticâret’ ve ‘Hulâsa-i Zirâat’ adındaki hacimli
makaleleri tâkip etti. Yazıları Tarîk Gazetesi’yle sınırlı kalmayıp devrin
muteber diğer basın organlarında da yer bulmakta gecikmedi. Basın dünyâsına
girişinin sekizinci ayında artık devrin en önde gelen gazetesi Tercümân-ı
Hakîkat’te idi. Oradaki ilk yazısı, Irak’tan gönderilmiş bir okuyucu mektubuna
cevap olarak yazdığı ‘Umrân-ı Irâk’
adlı makalesidir. Kendisini gazeteye bağlayan ve devamlı yazma yolunu açan ‘Bir Hâlet-i Fizyolokiyenin İzahı’ adlı
ikinci yazısı oldu. Gazetenin tertiplediği bir anket dolayısıyla kaleme alınan
bu yazı Ahmed Midhat Efendi ile kendi arasında karşılıklı bir yazışmayı
başlattı. Ahmed Midhat Efendi’den devamlı gördüğü takdir ve teşvik İbnülemin’i
O’nun gazetesine iyiden iyiye bağlar. Tarîk ve Mürüvvet’e de yazmakla beraber
Tercümân-ı Hakîkat böylece İbnülemin’in en fazla yazı yazdığı gazete oldu.
Önceleri makale ve kitapçıklarından bazılarına Emin Paşazâde Mahmud Kemal diye
imza atmakta iken daha sonra isminin başına İbnülemin künyesini koydu ve o
zamanda itibâren bu künye ile meşhur oldu.

Ahlâk, terbiye,
iktisat ve mûsikî gibi bahisleri ele alan İbnülemin’in, ansiklopedik mâhiyetteki
birkaçı bir tarafa bırakılırsa yazılarında sosyal konular ağır basmakta idi.
İslâm’ın çalışma ve başkalarına faydalı olma prensibinden hareketle bir çalışma
ahlâkını temellendirmeye gayret eden İbnülemin’in ‘Hulâsa-i Ticâret’, ‘Hulâsa-i
Zirâat’, ‘Umrân-ı Irâk’, ‘Reddiye’, ‘Sa‘y ü Gayret’, ‘Atâlet
Mûcib-i Mazarrattır’, ‘İhtiyaçtan
Kurtulmak Kabil mi?’, ‘Tesviye-i
İhtiyaç’, ‘Sanat ve Maarif Bâis-i
Servettir’, ‘Ekālîmin İnsan
Üzerindeki Tesiri’ adlı makaleleri hep bu felsefe etrafında toplanır.
Bunları ‘Sa‘y-i Beşer’ adıyla bir
kitapta bir araya getirdiyse de bastıramadı.

Kültür Târihimiz ve İbnülemin Mahmud Kemal
İnal

‘Semere-i hayât,
(hayatın meyvesi, verimi) hayır ile yâd olunmaktır’ diyen İbnülemin Mahmud
Kemal, bu millete ve vatana hizmet etmeyi şerefli bir vazife telakki eder. ‘Vatanımızda yetişen erbâb-ı mârifeti bilen
ve bilmeğe çalışan da kalmadı. Kimden öğrenip kime öğretelim?’ diyerek
hemen işe girişen bu ‘kalem ve kelâm
efendisi’ büyük insanın, bizlerden, yaptığı güzel hizmetlere karşılık tek
istediği hayırla yâd edilmek ve duâdır. Eğer ‘Son Sadrıâzamlar’, ‘Son Asır
Türk Şâirleri’, ‘Son Hattatlar’,
‘Hoş Sadâ’ gibi tezkirecilik
geleneğinin devâmı olan o kıymetli eserler ortaya konulmasaydı, Türk kültür
hayatı büyük bir boşluğun içinde kalacaktı. Meselâ bu eserlerin içinde ‘Son Asır Türk Şâirleri’nde edebiyat
târihimizde yer alan pek çok şâir olduğu gibi, isimleri sâdece bu eserle
bilinecek olan birçok kişi de vardır. Peki İbnülemin ve edebiyat târihimiz bu
eserle en mükemmel şâirlerden üçüncü dördüncü seviyedeki şâirleri de bilmekle
ve en hurda teferruatlara kadar girmekle ne kazandı? Kuşkusuz büyük bir eser ve
büyük bir bakış açısı kazandı. Nasıl Himalayaların en yüksek noktası Everest,
bu yüceliğini kendisini vücûda getiren dağ silsilelerine borçluysa; şiirleriyle
sevindiğimiz, hüzünlendiğimiz, Türkçemizi güzelleştirdiğimiz büyük şâirlerin ve
sanatlarının ortaya çıkmasında da bu basit ve sıradan insanların kurduğu kültür
meclislerinin büyük rolü olmuştur.

İbnülemin
Mahmud Kemal’in diğer bir özelliği eserlerinin merkezinde dâima kendisinin
bulunmasıdır. Şüphesiz gelenekten gelen bu husûsiyet, tezkireciliğimizin son
temsilcisi İbnülemin’e de tesir edecekti. Bu konuya bir örnek teşkil etmek
üzere Tanpınar’ın şu sözlerini nakletmek yerinde olacaktır:

‘İbnülemin Mahmud Kemal Bey, sonradan gelen
bir şâhit gibi yazardı. O’nun için aktüalite ve polemiğin muayyen bir zaman
hududu yoktu. Bu yüzdendir ki, eserlerinin mevzuu ne kadar değişirse değişsin,
dâima kendi tercüme-i hâli imiş hissini verir. Son Sadrıâzamlar’ı, belki Son
Asır  Türk Şâirleri’ne ilave ettiği kendi
tercüme-i hâli kadar şahsına bağlıdır. Çünkü bize, Mahmud Kemal Bey’i içinde
yetiştiği müessese ve etrafındaki insanlarla verir.’

Tanpınar’ın
belirttiği üzere İbnülemin anlattıklarında dâima hâdiselerin merkezindedir.
Kişiler O’na ya dostluk mevkiinde ya adâvet (düşmanlık, hasımlık) üzere
bulunurlar veya akrabalık bağıyla bağlıdırlar. Tâbir câizse, İbnülemin bütün eserlerinin
başrol oyuncusudur. Tam da Tanpınar’ın dediği gibi eserleri ‘dâima kendi tercüme-i hâli imiş hissini
verir.’

İbnülemin’in
kültür târihimizde oynadığı en önemli rollerden biri de ‘Evkaf-ı İslâmiye Müzesi’nin açılışındadır. Müze, bu adıyla 27 Nisan
1914 târihinde açıldı. Bugün adı ‘Türk-İslâm Eserleri Müzesi’ olan bu kültür
yuvasının teşekkülünde İbnülemin’in hayatî hizmetleri olmuştur. Yaşadığı mâziyi
âtiye intikal ettirmesini bilen bu mahâretli adam bu hizmetiyle de vatanın
üzerine millet nâmına en güzel mühürlerden birini nakşeylemiştir. İbnülemin bu
müzenin teşekkülünde bizzat çalışmış, İstanbul’da gücünün yettiği her yere
gitmiş, hiç ummadığı yerlerden topladığı kıymetli sanat eserleriyle Türk kültür
hayatını bir kere daha ihya etmesini bilmiştir. İsterseniz bu müzenin
hikâyesini, biraz da kendisinden dinleyelim:

‘Uzun müddet
enva-ı müşkilâta (çok ve çeşitli güçlüklere) mukavemet edilerek İstanbul ve
havâlisindeki câmiler, mescidler, tekkeler, vakıf mektepler, türbeler, mâmur ve
harab sair mebani-i Hayriye, mahzenler, bodrumlar ve tavan araları arandı. Ümid
edilmeyen yerlerden pek mühim ve nâdir asar ve eşya meydana çıkarıldı. Mimar
Sinan merhumun eseri olan ve pek berbad bir halde bulunan Süleymaniye İmareti
tathir ve tâmir ettirildi. Eşya tanzir ve tasnif edildi. (…)

‘Bu müze tesis
olunmasaydı mefahir-i milliyeden (millî iftiharımızdan) madud (sayılan) olan
nefis ve nadir eserler-emsali gibi- Avrupa ve Amerika müzelerini tezyin
edecekti (donatacaktı, süsleyecekti) ve bir kısmı da yangınlarda yahut birtakım
kıymet na-şinasların (kadir-kıymet bilmezlerin) ellerinde mahvolub
gidecekti.(…)

Vatana ve
millete edilen hizmetleri, Allah zâyi etmez, ecrini (mükâfatını) ihsan buyurur.

Evet, Allah
vatana ve millete edilen hizmetlerin ecrini boşa çıkarmaz. Ülkenin en zor
zamanlarında cephede askerlerimizin yaptığı müdafaayı, içte kültür hayatımızda
yapan bu harikulâde insanın güzel hizmetleri bunlarla sınırlı değil elbette. ‘İsimleri unutulmuş, nesilleri kesilmiş, bir fatiha
okuyacak kimsesi kalmamış’ sanat, edebiyat ve ilim erbabımızın, özellikle
de bizlerin İbnülemin’e şüphesiz büyük bir vefa borcu vardır. Otuz yılı aşkın
bir zaman diliminde hazırlanan eserler; tezkîreler; vatan sathında çürümeye,
yağmalanmaya ve O’nun ifâdesiyle kıymet nâ-şinasların eline terkedilmiş paha
biçilmez sanat eserlerinin ihyası… Bunlar kelimelerle ifâde edilmez. Bunlar
kıymet bilmekle anlatılabilir şeylerdir.

‘Henüz on altı on yedi yaşımda iken
gazetelere yazı yazmağa başlamıştım.’ diyen İbnülemin, tam yetmiş yıl o
kalemi elinden düşürmemiştir.

İbnülemin,
yukarıda da çeşitli vesilelerle belirtildiği gibi bizim olanı, bize ait olanı
anlatıyordu. O’nun bize bu kadar sıcak gelmesindeki hikmet belki buna dayanır.
Nasıl ki, insan her an uzaklaştığı hâtıralarından bir şeye tesâdüf edince
tuhaf, tatlı bir ıztırap hissi duyarsa, İbnülemin’i okurken de böyle duygulara
kapılmak pek mümkündür. İnsanların süratle sıradanlaştığı, yerli kıymetlerin
kozmopolitlik uğruna yok edildiği bu devirde bizim olana, bize kimliğimizi
veren kültürümüze ne kadar çok ihtiyacımız vardır! Bu sebeple İbnülemin’i
dikkatle okumalıyız. Onun eserlerini her fırsatta tanımalı ve tanıtmalıyız. Bir
Selçuklu mîmârisinin kapısındaki ihtişam nasıl bizi mest ediyorsa, bir Osmanlı
çeşmesinden dökülen suların şırıltısı bizi nasıl eski âlemlerin güzelliklerine
dâvet ediyorsa, aynen bunlar gibi İbnülemin de bizim olanı hissettiren
şahsiyeti ve eserleriyle hepimizi etkileyecek ve kendisine hayran bırakacaktır.

İslâm Mütefekkiri ve Ahlâkçısı Mahmud Kemal
İnal

1896 başından
itibâren yılı Aralık ayı başında Tercümân-ı Hakîkat Gazetesi’nde ‘İslâmiyet’ konulu yazılar yazmaya
başladı. Bu yazılar, okuyucuların dikkatini çekiyor, diğer gazetelerde de bu
yazılardan takdirle bahsediliyordu. Yazılarda; İslâm dîninin yüceliğini,
ahlâkî, medenî ve insânî değerleri ele alınıyordu. Bu yazılar 1900 yılına kadar
devam etti. Yazılarında; İslâmiyet’in terâkkiye mâni teşkil etmediği,
aksine;  kendinden önceki dinlerle kıyaslanamayacak
ölçüde medeniyete ve insanlık âlemine değerler kazandırmış olduğunu ısrarla
ortaya koyuyordu. Yazdıklarıyla sâde okuyucuların ve meslektaşlarının değil,
İslâmî otoritelerin de yakından ilgilendiği görülüyordu. Umûmî kanaat;
İbnülemin Mahmud Kemal’in mükemmel bir İslâm ahlakçısı orduğu noktasında
birleşiyordu. Yazılarının takdirle karşılanmış olması O’nu, mesele ile daha
yakından ilgilenmeye yönlendirdi. Mâtüridî’nin yolunu tâkip ediyor,
İslâmiyet’in akıl ve bilgiye dayanan ve sâdece ona îtibar eden bir din olduğunu
Kur’ân-ı Kerîm’den ve hadislerden örnekler vererek açıklıyordu. Zaman zaman
tekrarladığı düşünce; İslâmiyet’in insanlığa saâdet ve aydınlık getirdiği
hakîkatı idi.  Bu hizmetin farz-ı ayın
olduğunu belirtiyor bu arada; Kur’ân-ı Kerim’in mevcut tefsirlerinin günümüz
insanının ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kaldığını belirtiyordu. Yeniden
hazırlanacak tefsir kitaplarının Avrupah araştırmacıların da faydalanacakları
özellikte olması gerektiğini iddia ediyordu. 

Devam
ettirdiği makalelerden bazılarının başlıkları şöyle idi: ‘Âlem-i İslâmiyet’, ‘Dîn-i
İslâm’, ‘Hayrü’n-nâs men yenfeu’n-nâs’,
‘Hel yestevillezine ya’lemûne vellezine
lâ ya’lemûn’, ‘Medeniyet-i Sahiha’,
‘Bir Mektub-Fezâil-i İslâm’, ‘İslâm’, ‘Garb Mektûbu’, ‘Fezâil-i
İslâmiyye ve Üç Yüz Bin Nüfusun İhtidâsı’, ‘Şehr-i Ramazan’, ‘Aleyke’s
Selâm ey Nebiyyü’l- Vera’, ‘ltizâm-ı
Hasenât ve İsti’dâ-yı Merhamet’, ‘Nizâm-ı
İlâhiyye’, ‘Terbiye-i Esâsiyye’,
‘Dîn-i Hak’ ve diğerleri…

İbnülemin
Mahmed Kemal İnal’ın yakından ilgilendiği bir başka konu, ‘Medeniyet’tir.  Medeniyet
felsefesinin esaslarını ortaya koyarken ‘medeniyet-i zâhire’ ‘medeniyet-i
kâzibe’ ve ‘medeniyet-i sahiha’ ‘medeniyet-i hakîka’ yâhut ‘medeniyet-i bâtına’
olmak üzere iki ayrı medeniyet tipinin mevcud olduğunu ileri sürüyor. O’na göre
medeniyet-i zâhire, teknik ve sanâyinin meydana getirdiği bir takım göz
kamaştıran görüşleri sergiler. Ancak bu medeniyet tarzı mânevi değer ve
faziletlerden mahrum, insanların refah ve saâdetten aynı şekilde
faydalanamadığı, bir kısmının açlıktan öldüğü veya intihar ettiği, işsizlerin
fakirlik içinde kıvrâhdığı ve insanı yücelten ahlâkî değerlerin mevcut olmayışı
neticesi en başta cinâyet işlemek gibi kötü fiil ve yollara düşüren bir
sistemdir. Medeniyet-i sahiha ise din, ahlâk, adâlet gibi üstün mânevi
değerlere sâhip, insanlara her türlü refah ve saâdetin sebep ve şartlarını
sağlamayı gaye edinmiş bir medeniyettir. Bu medeniyet, insanlara maddî ve
mânevî saâdetlerini kazandırma yolunda birbirilerine yardım ve merhamet etmek,
her hususta adâlet, başkalarının hakkını çiğnememek. kendi menfaati için umûmun
menfaatine zarar vermemek, nesânî hazlar uğruna insânî meziyetleri fedâ
etmemek, vicdânı her şeyin üstünde bir hakem olarak kabul etmek, Allah’ın
rızâsını kazandıracak hayırlı işlerde bulunmak gibi ahlâkî güzellik ve fazîletlerin
hâkim olduğu bir medeniyettir. Allah’ın emrettiklerini yerme getirmek, men
ettiklerinden ise kaçınmak sûretiyle kazanılan bu erdemlerin, bütün ahlâkî
güzelliklerin temeli ve kaynağı dindir. Bütün bunlar hak din sâyesinde meydana
gelir. Daha sonraki yıllarda bu konuda son hüküm olarak şöyle der: ‘Târihin kesin dellilerle ortaya koyduğu ve
isbat ettiği hakîkat, beşeriyetin tekâmülü ve medeniyet-i hakîkiyyenin vücud
buluşunun İslâmiyet’in gelişiyle mümkün olduğudur’

Bilgiyi,
aydınlanmayı ve çalışmayı emreden İslâm, bu bakımdan getirdiği disiplinle öbür
dinlerin çok üstünde olduğu gibi, insanları öğrenme ve çalışmaya memur kılmakla
hem ferdin, hem toplumun refah, saâdet ve yükselme şartlarını sağlama yolunu da
açık tutmuştur. İslâm dünyâsmda O’nun doğrultusuna girmeyenler geri kalmışlar,
bilgi ve çalışmanın getireceği nimetlerden nasip alamamışlardır. Müslüman
ülkeler, İslâm’ın bu disiplinine sâdık kaldıkları zamanlarda medeniyet ve
refaha yükselmişler, onu ihmal ettiklerinde de gerilemişlerdir. Geri kalma, yüce
dînin kendisinden kaynaklanmayıp onun emir ve hedeflerinden uzak kalmanın bir
neticesidir.

Bütün bu
fikirler, Mahmud Kemal İnal’a çok genç yaşında iken, büyük îtibar sağlamıştır.

Roman ve Hikâye Yazarlığı – Edebiyat
Üzerine Yazıları:

İbnülemin’in
yazı faaliyeti bir müddet sonra Selânik basınına da açıldı. Bir yandan
İstanbul’daki gazetelere yazarken bir yandan da Selânik’in başta gelen yayın
organlarından Asır Gazetesi’yle edebî Mütâlaa Dergisi’ne yazılar
yetiştiriyordu. Selânik basını sansürün baskısından oldukça uzak kalabildiği
için zamanın diğer bazı yazar ve edebiyatçıları gibi bir kısım yazılarını oraya
göndermeyi tercih etmekteydi. Tercümân-ı Hakîkat’e yeniden döndüğü 1895 yılı Aralığının
sonlarına doğru Asır Gazetesi’nde de imzâsı görülmeye başlanan İbnülemin, 1896
Ağustos’undan itibâren artık Mütâlâa’nın da yazar kadrosundaydı. Ayrıca Mehmed
Âkif Ersoy gibi arkadaşlarıyla berâber önceki kadrosu yerine idâresini ele
aldıkları edebiyat ve fikir dergisi ‘Resimli
Gazete’de makaleler yazıyordu. Bu devredeki kalem faaliyeti, O’nun fikrî
şahsiyetini aksettirmesi kadar roman ve hikâye yazarlığına açılan edebiyatçı
tarafını da ortaya çıkarmaktaydı. Bu türe giren eserlerinde sürükleyici ve
başarılı bir tahkiye kabiliyeti gösteren İbnülemin M. Kemal, ilkin ‘Sabîh’ adlı târihî romanla işe başlayıp
daha sonra hissî konular seçerek gözyaşı döktürecek durum ve halleri işlemekten
hoşlandığı roman ve hikâyelere yöneldi.

Hezâr gıbta o devr-i kadîm efendisine

Ne
kendi kimseye benzer ne kimse
kendisine 

Hayatından Kesitler – 3

Aşağı odada ambarda bulunan araba beygirleri kayış takımının ve bakır tencere ve tepsilerin satılması ve dört elbise ve eşya sandığını ve üç ammarı Selma, arzu etmezse bunların da satılıp ve esmanının (değerlerinin, kıymetlerinin) fukaraya verilmesini istiyorum.      5-Yeni ve eski libaslarımın (elbiselerimin) ve geceliklerimin satılmayıp lâyık olanlara ve bunlardan pek eski olanların fukaraya verilmesini diş tabibi Tevfik Vecihi ve oğlu Yüksek Mühendis İlhan Beylere havale ediyorum.      6-Eyyamı sebavetimden (çocukluk günlerimden) beri elime geçen paralar ile altmış seneden beri yazdığım eserlerden aldığım mebaliğden elde kalan miktarını şu suretle teberru ediyorum: (Bu para İş Bankası’nda Altı yüz No.lu kasadadır.)                                                       -Merhum kardeşim Selim’in kızı Selma’ya üç yüz altın lira (Selma benden evvel ölürse bu para kızı Nihal’e verilecektir). Selma’nın kızı Nihal’e 9 altın lira ve Üçüncü Sultan Selim’in antika bir altın sikkesi, kenarı incili kırmızı ipek kesededir. -Zekâtım olarak muhtacine üç yüz altın lira.  -Zeynep Kâmil hastanesine yüz altın lira,  -Guraba hastanesine seksen altın lira,  -Verem hastanesine altmışaltın lira,   -Darüşşafakaya yüz altın lira,  -Darülâcezeye seksen altın lira  -Mevlit masrafı kırk altın lira (Vefatımdan halkın âdet edindiği bir kırk gün değil, beş on gün sonra Bayezit Camii’nde okunacaktır) aşrı şerifler, teşvikler ile usulü âdâbına kemali riâyetle İmam ve Hatip mektebi talebesine okutturulması münasip olur. -Vefatımı tâkip edecek Ramazanda Bayezit ve Fatih camilerinde ikindi namazından sonra Kur’an okuyacak iki hafıza otuz altın lira.  -Merkezefendi kabristanındaki mezarımızın tâmiri ile parmaklığın cephesine ve babamın kitâbesinin yanına raptedilecek ve üstüne eski yazı ile: Yazılacak, taş levha masrafı 40 altın lira. (Bu işte Mühendis Ekrem Hakkı Bey himmet eylerse, ruhumu şâd eyler. (Yukarıdaki cümlenin günümüz Türkçesiyle Latinize edilmiş şekli:  Hâzâ kabru İbnülemîn el-Hâc Mahmûd Kemâl ve [ahîhi] Ahmed Tevfîk ve validetihimâ rahimehumullâh Ak Parti’yi ABD İktidara Getirdi Arşiv Güncel Ruhittin sönmez - 7 Nisan 2022 0 “Erdoğan’a âşık olduğunu” açıklamış olan, Siirtli Arap asıllı bir iş adamı Ethem Sancak. Sıradan biri değil, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Tank Palet fabrikasını verdiği, kendisine Katarlıları ortak ettiği; sırdaş, emanetçi denilebilecek kadar güvendiği bir yakını. Bazen Mao’cu/ Çin’ciliği ön plana çıkan, bazen Soros ilişkileri ile dikkat çeken biri. Üstelik AKP’nin Eski MKYK üyesi. Ethem Sancak “Ak Parti Amerikan desteği ile iktidara geldi” açıklaması yüzünden partisinden ihraç edilmesi için işlem başlatılınca istifa etti. Ethem Sancak, önce inkâr etse de videosu yayınlanınca görüldü ki, aynen şu sözü söylemiş: “Tayyip Erdoğan, Büyük Ortadoğu Projesi’nin eş başkanıydı. Aslında Amerika’nın desteğiyle geldik iktidara.” Bunu zaten Arslan Bulut yıllardır yazıyordu. “AKP bir ABD projesidir, hatta parti programı Amerika’dan CFR tarafından gönderilmiş bir memorandumdan aynen alınmıştır” diye. Kimse de itiraz edemiyordu. Ama bu defa itiraf içeridendi. **** Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek ise Cumhur İttifakının resmi olmayan en küçük ortağı. Çin devleti ile olan ilişkilerini herkesin bildiği, Çin’de bir devlet başkanı gibi itibar gören, derin ilişkileri olan bir kişi. Doğu Perinçek eski dostu Ethem Sancak’ı, “çok güvendiğim karakterli bir insandır” diye övüyor. “Ak Parti’nin ABD tarafından iktidara getirildiği” sözünü Perinçek de net bir şekilde doğruladı: “O bir gerçek. 1996 yılında Rand Corporation raporu var. Orada diyorlar ki Tayyip Erdoğan Başbakan olacak. Abdullah Gül Dışişleri Bakanı olacak. Hatta biz onu o zaman yayınladık. Cumhuriyet’te büyük bir söyleşi yaptık. Orada da belirttim. Bu bir gerçek, yani 2002 yılında Türkiye Amerika tarafından erken seçime götürüldü. Ve AK Parti hükümete getirildi.” Oysaki bizler yani kamuoyu Türkiye’yi 2002’de erken seçime götürenin MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli olduğunu sanıyorduk. **** Bülent Ecevit başbakanlığındaki hükümette MHP lideri Devlet Bahçeli ve ANAP lideri Mesut Yılmaz Başbakan Yardımcısı idi. Refah Partisi kapatılmıştı. Millî görüş hareketinden kopan Recep Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül, Bülent Arınç ve Abdüllatif Şener’in öncülüğündeki siyasetçiler ise 2001 tarihinde AKP’yi kurmuştu. Başbakan Yardımcısı Devlet Bahçeli, 7 Temmuz 2002 günü, partisinin düzenlediği Kocayayla Türkmen Kurultayı’nda, 3 Kasım 2002’de erken seçim yapılması çağrısında bulundu. Oysaki, Kemal Derviş’in yönetiminde acı ilaç içilmiş, ekonominin dengeleri oturmak üzereyken alınan bu karar iktidar partileri için intihar demekti. Bahçeli’nin bu kararı parti organları içinde hiç görüşülmemişti. MHP yöneticileri dahil herkes için sürpriz bir karar olmuştu. Yapılan seçimde sadece AKP ve CHP barajı aşarak mecliste temsil edildiler. AKP oyların yüzde 34,3’ünü alarak 363 milletvekilliği kazandı ve tek başına iktidar oldu. MHP baraj altında kaldı. Doğu Perinçek 2002’de erken seçime götürenin aslında Devlet Bahçeli değil, Amerika olduğunu söyledi. Bahçeli bu iddiaya bir cevap vermedi. ********************************** ABD’nin Erdoğan’ı Büyük Sermayeye Takdimi Recep Tayyip Erdoğan daha Refah Partisi Beyoğlu İlçe Başkanı iken, dönemin ABD büyükelçisi Morton Abromowitz’le tanıştırılmıştı. 1996’da Abromowitz Erdoğan’a “Türkiye’nin geleceği sizsiniz” demişti. Daha önce de yazdım. Erol Mütercimler’in naklettiği önemli bir hatırası var: “1999 yılında bir yayın grubu sahibi olan Av. Münci İnci’nin evinde özel bir toplantı yapıldı.”  Bu toplantıda kimler yoktu ki? “Fehmi Koru, Nazlı Ilıcak, Güler Kömürcü gibi siyasi görüşü farklı gazetelerde yazan gazeteciler… Emin Şirin (Nazlı Ilıcak’ın eski eşi), Bülent Akarcalı (ANAP dönemi Sağlık ve Turizm Bakanı, Türkiye Demokrasi Vakfı ve Bilgi Üniversitesi kurucusu), Fehmi Gültekin (Vakıflar Bankası E. Genel Müdürü), Tezcan Yaramancı (Kamu Ortaklığı İdaresi E. Başkanı, Türk Amerikan İşadamları Derneği, İstanbul Rotary Kulübü üyesi) vardı.” Durun hele sadece bunlar değil. “Ardından Tayyip Erdoğan geldi. Onun peşinden ise dönemin ABD İstanbul Konsolos Yardımcısı (Kate Schertz) hanımefendiyle Tuğrul Türkeş el ele birlikte içeri girdiler. Aynı otomobille geldiler.” Erol Mütercimler, Tayyip Erdoğan için “muhtar bile olamaz” denildiği bir dönemde yapılan bu tanıtım toplantısı sırasında Münci İnci’nin kendisine, “Tayyip Bey bu ülkeye Başbakan olacak” dediğini anlatıyor. Tuğrul Türkeş’in orada olması ve ABD’li kadın diplomatla samimi bir şekilde aynı araçla gelip, birlikte dönmesi ilginç. (Bu olayı önceden bilenler, Tuğrul Türkeş’in 2015’de AKP’ye geçmesine şaşırmamıştır sanıyorum.) Siyasi yasaklı birinin Başbakan olması için düzenlenen toplantıda ABD’li diplomatın ne işi olabilirdi? Bu toplantıdan iki gün sonra, 26 Ekim 1999’da Bülent Eczacıbaşı’nın evindeki benzer maksatlı yemekte de çoğunluğu iş dünyasından olan önemli isimler bir araya gelmişti: Feyyaz Berker, Tuncay Özilhan, Korkmaz İlkorur, Erdoğan Gönül, Can Paker ve Cüneyt Zapsu. Erdoğan’a TÜSİAD kapılarının açıldığı bu toplantı için, ABD diplomatlarının bir katkısı oldu mu bilemiyorum. AKP ve MHP kanadı bütün bu ilişkileri biliyor. Bu yüzden şimdilerde ABD ve İngiltere Büyükelçilerinin muhalefet liderleri ve İstanbul Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu ile görüşmelerinden tedirgin oluyorlar. ********************************** Abd Bu Kadar Etkili İse ABD Türkiye’de iktidarı belirlemede bu kadar etkili ise gittikçe yıpranan iktidarın seçimde gidip gitmeyeceğini hesap ederken bu parametreyi de göz ardı etmemek gerekir. Seçimlerden önce alacakları tavizler karşılığı, dışarıdan kredi muslukları açılabilir mi? Ekonomide geçici de olsa bir rahatlama sağlanırsa ve Erdoğan Rusya- Ukrayna Savaşını bitiren güçlü lider imajı ile parlatılırsa Cumhur İttifakı seçimi kazanabilir mi? Zor ama imkânsız değil. Bizim “lider” sandığımız kişilerin gerçek rolü ve ilişkileri hakkında yeterli bilgimiz yok. “Lider görünümlü bazılarının birer görevli olduğu” iddialarını kabul etmek istemem. Ama tarih bize tedbirli olmayı telkin ediyor. Deli Gönül Şenlen Artık Arşiv Şiir Defteri Tevfik Karabulut - 7 Nisan 2022 0     Deli gönül şenlen artık     Devran döndü bahar geldi.     Uyuyan toprak uyandı     Dört bir taraf yeşillendi.     Dost bağında açtı güller     Şakıdı suskun bülbüller     Şenlensin artık gönüller     Muhabbetin demi geldi.     Ömür zaten kısa süre     Bilinmiyor kalan süre     Yelkenler aç sevgilere     Bak ötesi beri geldi     Geçirdin nice yaz bahar     Kış değil mi en son, ahar     Bir damla mutluluk tek kâr     Anlamanın anı geldi.     Sevgiyle kovup nefreti     Yüreğinde kur cenneti     Gönül ehli bu nimeti     Mutluluğun sırrı bildi     Ülkücü Bir Doktorun Kaleminden Arşiv Güncel Halil İbrahim Kahraman - 7 Nisan 2022 0 70’li yılların gençlik olayları, o günleri birebir yaşayan bizim kuşakta önemli izler bırakmıştır. Bu olaylarında etkisiyle, ülkemiz 12 Eylül 1980 ihtilaline sürüklenmiştir. O dönemlerin iyi bilinmesi insanlarımıza olayların daha doğru değerlendirilmesinde katkı sağlayacaktır. İyi bilinme ise o günleri yaşayanların yazdıklarının ve o günleri araştıran bilimsel yayınların okunması ve öğrenilmesi ile mümkündür. Bu yazımı o günlerin gençlik önderlerinden Dr. İbrahim Doğan‘ın Akıldan Kaleme isimli kitabını okuduktan sonra yazıyorum. Kitapta önce doğduğu ve çocukluğunun geçtiği günleri anlatıyor. Yazdıklarından orta halli bir ailenin çocuğu olduğunu öğreniyoruz. Yozgat’ın bir kasabasında doğup büyümüş, devlet imkânlarıyla okumuş, iyi bir meslek olduğu için doktor olmak azmiyle üniversiteyi kazanıp tıbbiyeyi tercih etmiş bir gençtir. Ankara Tıp Fakültesi’ne kayıt olması onun ve çevresinin önemli bir gurur kaynağıdır. Dini ve milli hassasiyetleri sebebiyle Türk Ocağı’na ve milliyetçi duygularının etkisiyle ülkü ocağına ilgi duyar. O bizden 2 sınıf öndedir.1968 de aynı duygularla tıbbiyeye girip doktor olmak için attığım adım ailem için olduğu kadar köyüm hatta kasabam için bile bir övünç vesilesi olmuştu. Bizim için bir gurur kaynağı olmasıyla birlikte sorumlulukta yüklemekteydi. O ve çevresinin de benzeri duyguları yaşadığını anlıyoruz. Yine bu kitaptaki bilgilerden öğrenci olaylarında sırf ülkücü kimliği sebebiyle öldürülen gençlerin( Ruhi Kılıçkıran , Süleyman Özmen , Dursun Önkuzu,… ) her biri Anadolu’nun orta ve hatta zayıf ekonomideki ailerinin evlatları olup meslek sahibi olmaları, kendisine-ailesine-ülkesine faydalı olsunlar diye okumaya gönderilen gençlerdir.  İlk senemiz olan 68-69 yılında eğitimimizi etkileyecek düzeyde bir öğrenci olayı yaşamamıştık. Diğer okullardaki öğrenci olayları ise bizim de ilgimizi çekmekle beraber tıp eğitiminin yoğunluğu sebebiyle önceliğimiz dışında kalıyordu. 2.sınıfı okuduğumuz 69-70 yılında ise öğrenci olayları daha da artmış, bizim okulda da tartışma konusu olmaya başlamıştı. Yetiştiğim çevre ve aile ortamının dini ve milli hassasiyetleri fazla olmasının da etkisi ile kendimizi ülkücü kesime yakın hissediyorduk. Böyle olmakla birlikte cebinde çakı bile taşımayan benim ve arkadaşlarımın karşı tarafça faşistler, komandolar şeklinde tanımlaması çok rahatsız ediciydi. Aynı şekilde devrimci, solcu, komünist tanımlaması yapılan arkadaşlarında iddia edildiği gibi yurdu vatanı satacak sattıracak tipler olmadıklarını daha sonra gördük. Olaylardan öğreniyoruz ki her iki tarafın içinde kendini korumak veya karşı tarafı korkutup sindirmek gibi masumca (!) düşüncelerle tabanca bile taşıyanlar olmuştur. Olaylar çoğaldıkça okullarda başlayan kamplaşmalar önce öğrenci yurtlarına sıçrıyor ve bu durum genişleyerek kurtarılmış okullar, yurtlar, mahallerin çıkmasına sebep olmuştur. Bütün bu olaylar 12 Eylül 1980 e gelindiğinde binlerce gencin ölüm, sakatlık veya güvensizlik sebebiyle eğitimden dışlanmasına sebep olduğu gerçeği unutulmaması geren bir acıdır.  Akıldan kaleme kitabında bu yıllara ve daha sonrasına ait ilginç bilgileri okuyoruz. Ülkücü hareketin önderlerinden bir ismin kendi hayatını etkileyen işlemediği bir suçtan hapse düşmesi, hapis hayatı, aftan yararlanıp yeniden eğitim hakkı kazanarak tüm olumsuz şartlara rağmen eğitimini tamamlayıp doktor olabilmesi insanın azmettiğinde başaramayacağı bir şeyin olmadığının ispatı olup örnek alınası bir başarı hikayesidir. Bu anlatılanlardan kamu otoritesinin zayıflığının sebep olduğu güvensizlik, bilgilendirme vazifesi yapması gereken medyanın yanlı ve algı oluşturma şeklindeki çalışması, adalet ve güvenlik sisteminin güçlü olmamasının getirdiği sorunlar gençlik olaylarının kontrol edilemez hale getirmesi ve bir askeri müdahale ile olağan üstü bir dönemi yaşanması…Kitapta doktorluk ve uzman doktorluk döneminden ilginç hatıralar okuyoruz. Ayrıca diyanet işlerindeki hac sağlık birimindeki çalışmalara önemli katkılar verdiğini öğreniyoruz. TBMM doktorluğundaki çalışmaları ile hem mesleki hem de diğer çalışmaları ile ilgili dikkat çekici tespitlerini okuyoruz.  Bu ve benzeri kitapların insanlarımıza düşmanlık ve kutuplaşmaların zararlarını görmesini sağlayarak barış içinde birlikte daha huzurlu ve mutlu bir hayat yaşanabileceğine katkı vermesini temenni ederim. Bu vesileyle başta yazar olmak üzere herkese sağlık ve iyilikler dilerim. İbnülemin Mahmud Kemal İnal Ve Eserleri – 2 Arşiv Oğuz Çetinoğlu - 6 Nisan 2022 0 Hezâr gıbta o devr-i kadîm efendisine Ne kendi kimseye benzer ne kimse kendisine  Hayatından Kesitler – 2 Yeniden üye seçildiği Türk Târih Encümeni, İbnülemin’in büyük çapta ilmî çalışma ve yayınları için yeni bir sayfa açtı. İlmî vukufunu ortaya koyan eserlerini burada ard arda yayımlamaya başladı. Encümen, 15 Nisan 1931’de yerini Türk Târih Cemiyeti’ne bıraktığı zaman üyelik dışında kaldı. Onun yerini 1935’te Türk Târih Kurumu alırken de bir daha üye yapılmadı. Bununla beraber 1932’de toplanan Türk Târih Kongresi sırasında hazırlanması kararlaştırılan ‘Türk Târihinin Ana Hatları’ dizisi için kendisinden eski hat sanatımıza dâir terkibî bir icmal yazması istendi. Üzerindeki son resmî memuriyet olan Türk ve İslâm Eserleri Müzesi Müdürlüğünden 1 Ağustos 1935’te yaş haddi dolayısıyla emekliye ayrıldı. 14 Nisan 1935’te annesi vefat etti. Ertesi yıl kendisine hac yolculuğu imkânı açmış olan Prenses Hatice Abbas Halim’in Kahire’den itibâren eşliğinde hac farîzasını da yerine getirdi. Son vazifesinden cüzi bir emekli maaşı ile köşesine çekilen İbnülemin kendini, her biri nâmını ayrı ayrı yâdettirecek büyük çaptaki eserlerini tamamlamaya verdi. Bu arada, müsteşrikler âlemindeki yaygın itibar ve şöhreti dolayısıyla yurt dışındaki ilmî kongrelere çağrıldı, bazı ilim cemiyetlerine üye yapıldı. 1934’te Londra’da toplanan Congrès Internationale des Sciences Anthropologiques et Ethnique’e dâvet edildi. Ancak maddî durumunun el vermemesi ve hiçbir resmî merciden yardım görmemesi yüzünden katılamadı. Aynı kongrenin 1938’de Kopenhag’daki toplantısına da dâvet edildiği halde yine aynı sebeplerle gitmesi mümkün olmadı. Devrin Maarif vekili Hasan Âli Yücel, İbnülemin’le beraber İsmail Saib Sencer’i de Kütüphâneler Tasnif İşleri İlmî Müşavirliği ile yeni bir çalışma imkânı sağladı.  Bu arada Mısır Veliahdı Prens Mehmed Ali Tevfik’in dâveti üzerine İstanbul’daki Türk ve İslâm Eserleri Müzesi benzeri bir müzenin tanzimi, özellikle de buraya konulacak hat eserlerinin seçim ve tasnifi için Reîsülhattâtîn Kâmil Akdik ile birlikte 29 Aralık 1939’da Kahire’ye gitti.  Kendilerine tevdi edilen işi başarı ile gerçekleştirerek 19 Şubat 1940’ta İstanbul’a döndü. Kütüphâneler ilmî müşâvirliği bu defa, Maarif Vekâleti’nce yayın hazırlıkları ilerlemekte olan İslâm Ansiklopedisi’nin ilmî müşâvirliğine çevrilmişti. Bu arada eski dostu Bağdatlı İsmâil Paşa’nın basılmamış ‘Hediyyetü’l-ʿârifîn esmâʾü’l-müʾellifîn ve âs̱ârü’l-musannifîn’ adındaki Arapça büyük biyografi kāmusunun kontrol ve basımını üstlenerek iki büyük cilt halinde yayıma hazırladı.   Nâzan İz Özgür’ün Bir Hâtırası: Hocam, âile dostumuz ve doktorumuz Ord. Prof. Dr. Süheyl Ünver’le berâberliğimin her ânı, büyük bir şans ve mutluluktu. Benimle çok meşgul olmuştu. Her gittiği yere beni de götürdüğü için, arkadaşlar yarı şaka, yarı ciddî, ‘Hocanın çantası’ derlerdi. Yine böyle günlerden bir gün, o devrin ve bu devrin büyük üstadlarından ressam Feyhaman Duran Beyefendi’nin atölyesine gittik.  Buram buram san’at kokan hâneye adım attığım an, etrâfı ve gördüklerimi, beş duyunun ötesinde bir duygu ile rûhuma işlemeye çalıştığım sırada, alışılmışın dışında bir zâtın koltukta oturduğunu gördüm. Birkaç asır evvelden zamânımıza gelmiş gibi idi. Oturduğu koltukta, bastonuna dayanmış, kelebek gözlüklerinin üstünden beni tetkik ediyordu. Hocam bizi tanıştırdı ve Ressam Duran ile birlikte atölye kısmına geçti. İbnülemin Mahmud Kemal Bey’le baş başa kaldık. Görünüşü kadar garip bir tarzda sordu. ‘Kız sen kimsin bakayım?’ Hocanın talebesi olduğumu, lütfedip beni de berâber getirdiğini, böylelikle, kendisini ve üstad ressam Duran’ı tanımak şerefine nâil olduğumu söyledim. Ağzının içinde bir şeyler geveledi. Anlayamadım. Sonradan hocam, ‘anlayamadığına memnun ol’ dedi. Hocamın bu cevâbının ne ifâde ettiğini ve haklı olduğunu, İbnülemin Beyefendi ile uzun berâberliğimiz sırasında anladım. Çok kıymetli bir zat idi, lâkin nev’-i şahsına münhasırdı. O da portresi için poz vermeye gelmişti. Hem poz eriyor, hem de üstâdı metheden kafiyeli mısrâlar dökülüyordu dilinden… O sıralarda, türlü sâhalardaki meraklarım arasında, beğendiğim şiirleri, nesirleri, deyimleri, fikirleri topladığım, adına ‘petek defteri’ dediğim, bir defterim, bir de kıymetli zatların imzâlarını ve yazılarını topladığım bir nevi hâtıra defterim vardı. O defteri bana hocam hediye etmişti. Üstad, yağlıboya resmini yapan Duman’ın karşısında otururken, şiir gibi konuşuyordu: Feyhaman’ın yaptığı resmimi görse eğer Avrupa ressamları fırçasına baş eğer Var mıdır Nâzan gibi bir nâzenîn Şi’r ü resm ü mûsikîde behrever Pek zekidir gözleri ‘velfecr’ okur Gördüğü her şeyde bir nükte sezer Ecnebi birkaç lisana âşinâ Iftihâr eyler onunla her peder Hüsn-i sûretten nasibi âşikâr Hüsn-i sîretten olmuş behrever Zevk ile geçsin hayâtı dâima Görmesin dünyâda aslâ bir keder Hemen kaleme sarılıp söylediklerini yazmaya başladım. Bitirince, ters ters ne yaptığımı sordu. ‘Siz, etrâfa inci saçıyorsunuz, toplamayayım mı?’ dedim. Birden durdu. ‘Ha… Şimdi iş değişti,’ diyerek, beni, mine’l-evvel ile’l âhir sorguya çekmeye başladı. Bu arada hocam, her zamanki zarâfeti ile sohbeti kesmemek için müsâade isteyip ayrıldı. Beni de İbnülemin Efendiye emânet etti. Hakkımda epey bilgi topladıktan sonra, üstad Feyhaman Bey’den berâber çıktık. Beyazıt Meydanı’na kadar yürüdük. ‘Senin yaşında bir kızla muhabbetimin tutacağını kırk yıl düşünsem tahmin edemezdim’ dedi. Bu, benim için iltifattı. Buna lâyık olmadığımı biliyordum. Üniversitedeki odasının kapısının bana dâima açık olacağını söyleyerek, dâvet lütfunda bulundu. Sevgili amcam, Mâhir İz Hoca’nın kendisinin dostu olması da bana gösterdiği bu yakınlıkta etkili idi muhakkak. Üniversitenin kapısında ayrıldık. Ben tekrar hocamın yanına döndüm ve ondan, bu eski zaman adamı hakkında mâlûmat edindim. Yine günlerden bir gün, hâtıra defterime, lütfen bir-iki kelime yazması için, hocamın yanında vazifeli Süreyyâ Abla’mıza, İbnülemin Beyefeydi’ye götürmesi için ricâ ettim. Birkaç gün ses çıkmadı. Bir gün Süreyyâ Abla ‘Sana bir mektup var’ dedi. Şaşkınlıkla zarfı açtım İbnülemin’den ve eski Türkçe yazılmış birkaç satır: ‘Burası bakkal dükkânı değil. Bakkala evrak imzâlatmıyorsun. Kendin gel!’ Utana sıkıla huzûruna gittim. İçeride kütüphânesinden faydaalanan gençler vardı. Kendisi masasının başında oturmuş, yine gözlüklerinin üstünden yarı kızgın bana bakıyordu. ‘Buyur,’ dedi ve defteri uzattı. Sülüs mürekkebi, kamış kalemle kendi el yazısı ve imzâsı ile beni nasıl gördü ise, nasıl görüyorsa, ne temenni ediyorsa, kafiyeli olarak yazmış. Târih olan o sâhifenin hâlâ en kıymetli hâtıralarımın arasında müstesnâ bir yeri vardır. ………. Yaş 19. Artık bir flörtüm var. Bugünkü 46 senelik eşim ve üç çocuğumun babası Özcan Özgür. Okulun öğlene kadar olduğunu bildiğinden, akşama kadar nerelerde gezdiğimin merâkı içinde… Günlerden bir gün, İbnülemin üstâdla karşı karşıya oturmuş konuşurken kapı vuruldu, içeri Özcan’la arkadaşı İsmâil Ağabey girdiler. Yüzlerindeki ifâdeyi anlatamayacağım. Ben, heyecan, içinde mahcûbiyetle üstâda tanıştırmak çabası içinde ‘komşumuzun oğulları’ deyiverdim. O, her ikisine de kısa bir nazar atfettikten sonra, İsmâil’i göstererek: ‘Bu komşu oğluna benziyor, ama öteki komşu oğluna benzemiyor’ dedi. Birkaç dakika soru-sualden sonra müsâade isteyip kendimizi koridora attığımızda… Özcan ve İsmâil ‘Bu yaşı belli olmayan ihtiyar adamdan ne anlıyorsun saatlerce, günlerce… Bunun için mi her gün akşama kadar yoksun?’ dediler. Durumu hafsalaları almadı. Haklılardı. O yaşta bir kızın, dışarıda eğlencenin envay çeşidi varken, vaktini bu türlü geçirmesi, onların anlayışına göre garipti. Benim içinse yaşamanın hakîkati idi. Altı ay sonra dâvet ettiğim nikâhıma Süheyl hocamla birlikte ütfedip geldiler. İbnülemin Efendi iki arada bir derede kulağıma yaklaşıp ‘Ben sana bu oğlan komşu oğluna benzemiyor demedim mi’ demez mi. O yaşta, bir-iki dakikalık bir karşılaşmayı, 6 ay sonra hatırlayabilen bir hâfıza… Ve sonra sevgili hocama, nikâh şâhidim olmasını ricâ ettim. Düşündü. ‘Bana çok zor bir vazife veriyorsun’ dedi. Üzülerek sebebini sordum. ‘Çünkü sen evlenecek kadın değildin. İlim kadını olmalıydın.’ Kıymetli hocam, büyük insan-ı kâmil… Onu tanıtmaktan âcizim, kelime bulamıyorum. Büyük üstad İbnülemin Mahmud Kemal Beyefendiyi de Süheyl Ünver Hocam gibi sevgi ve saygı ile anıyor, nur içinde yatmasını niyâz ediyorum.   Ebedî Âleme Göç Hazırlığı / Vasiyetnâmesi T.C. İstanbul 13. Sulh Hukuk Hâkimliği BİSMİLLÂHİRRAHMANİRRAHİM      Elhamdülillah aklen ve bedenen kemal-i afiyette olduğum halde medenî kanunun ahkâmına tevfikan (uygun olarak), hiçbir kimseden korkmadan ve hiçbir kimsenin cebrine tâbi olmadan (zorlamasına mâruz kalmadan) son arzularımı mezkûr kanunun 478’nci maddesi mucibince İstanbul’da Mercan mahallesinde Mühürdar Eminpaşa sokağındaki konağımda 1955 Haziran’ının 23’ncü günü kendi elimle yazıyorum.      Kendime kimseyi mirasçı naspetmeyerek (tâyin etmeyerek) tasarruf nisabına taalluk eden (bana ait olan değerlerle alakalı) hakkımı tamâmen müdafaa ediyorum. Esasen mahfuz hisseli mirasçım bulunmadığından kanunen hâiz olduğum mutlak salâhiyete binaen terekemin ( geride  bıraktığım mal ve mülkümün)  tamamı üzerinde tasarruf ederek metrukâtımı (malvarlığımı) berveçhiâti umur-ı hayriyeye  (aşağıda belirtildiği üzere hayır işlerine) tahsis ve vasiyetlerimi bu vesikada tâdât ve isdar ediyorum: (maddeler halinde  kaydediyorum)      1-Müstakilen mâliki bulunduğum İstanbul’da Mercan’da Mühürdar Emin Paşa Sokağındaki yeni 13 ve eski 8 numaralı konağımı ve müştemilâtını (teferuatat kabilinden olan ve olmayan menkul mallar hariç) aşağıda gösterilen maksada ve gayeye, tesbit ettiğim kayt ve şartlar dâiresinde tahsis ederek (İbnülemin Mahmud Kemal Tesisi) adı ile hükmî şahsiyeti haiz Medenî Kanunun 437’nci maddesinin bahşetmiş olduğu salâhiyete müstenid, ölümüme bağlı tasarruf yoliyle, yani ölümümden sonraya muzaf olarak (geçerli olmak üzere)vasiyet suretiyle vakfettim. Şöyle ki:      a-Vakfettiğim bahsi geçen bina dâima (İbnülemin Mahmud Kemal Yurdu) nâmı ile yadolunmak ve halihazırı ile mâmur olarak muhafaza edilmek şartıyla hâlen İstanbul’da hali faaliyette bulunan İmam ve Hatip mektebinin tesisindeki gayeye ve maksada tahsis olunmuştur. Bu mektepte okuyacak talebe ile mektebin hey1...321322323...1.3861.386 Sayfanın 322. Sayfası Anasayfa Başkanımız Başkanlarımız Denetim Kurulu Yönetim Kurulu Hakkımızda Kocaeli Aydınlar Ocağı Derneği'nin amacı, milli kültür ve şuuru geliştirmek suretiyle Türk Milliyetçiliği fikrini yaymak, milli bünyemizi sarsan fikir buhranı ve mefhumlar anarşisi ile mücadele ederek milli varlığımızı meydana getiren unsurları yaşatıp kuvvetlendirmektir. Facebook Instagram Twitter Youtube Linkler Anasayfa Başkanımız Başkanlarımız Denetim Kurulu Yönetim Kurulu @KAO_MEDYA Son Eklenenler Seçmenimiz Siyasi Ahlak İster Mi? Öne Çıkanlar 11 Mayıs 2026 0 Batı standardındaki demokrasilerde siyasetçilerin belli başlı “ahlak kurallarına” uyması... Amerika’nın kucağına oturmuş yazarlar! Karikatür 8 Mayıs 2026 0 Ya sus ya da susmaktan daha değerli şeyler söyle. /Phtagore Günün Sözü 8 Mayıs 2026 0 Copyright © 2023 Kocaeli Aydınlar Ocağı | Gizlilik Politikamız Sitede yer alan her türlü yazı, şiir, karikatür vb. eserlerden, eser sahibi sorumludur. Kocaeli Aydınlar Ocağı'nın resmi görüşü olarak değerlendirilemez.