İçişleri
Bakanı Süleyman Soylu’nun, Zafer Partisi Genel Başkanı Prof. Dr. Ümit
Özdağ’a çok ağır hakaretler etmesi ve akabinde yaşananlar hakkında çok şeyler
söylendi.

Mesele
günlük siyasi polemikten ibaret olsa bu konuda yazmak istemezdim. Ümit Özdağ’ın
Soylu’ya verdiği tepkiye ve “göç mühendisliğine” dair fikirlerine
kamuoyunda desteğin arttığı kesin. Ancak bunun oy oranlarını nasıl etkileyeceği
şimdilik çok öncelikli bir konu olmaktan uzak. Çünkü Zafer Partisinin seçime
katılıp katılamayacağı bile henüz belli değil. Halen anketlerde Zafer Partisi ve Özdağ görünmüyor.

Türkiye’ye
10 senelik süreçte gelip Geçici Koruma Statüsü ile barınan Suriyeliler ciddi
bir sorundu. Son bir senedir Afganistan, Pakistan, Bangladeş vd ülkelerden hızlanan
düzensiz göçlerle sorun çığ gibi büyümekte.

Bu göçlerin emperyalist devletlerin stratejik planlarıyla yapıldığına;
demografik ve sosyolojik yapısının değiştirilmesi suretiyle Türkiye’nin
huzurunun ve bütünlüğünün bozulmasının hedeflendiğine inanıyorum. Ümit Özdağ’ın çarpıcı ifadesine katılıyorum: “Bunlar
bombalandıkları için gelmediler, Türkiye’ye göçmeleri için bombalandılar.”

Bu
konuda Prof. Dr. Ümit Özdağ yıllardır bir akademisyen olarak, İYİ Parti’de
Genel Başkan Yardımcısı iken ve şimdi de kendi kurduğu partisinde uyarılar
yapıyor, fikirlerini kamuoyuna mal etmeye çalışıyor.

Ben de
bu konularda yazılar yazdım, çeşitli illerde konferanslar verdim. İYİ Parti
Genel Merkezinin talebiyle, bu konuda partide yapılan çalışmalara katkıda
bulunmak için görüşlerimi rapor olarak ilettim. Görüşlerim Ümit Hoca’nın
çerçevesini çizdiği görüşlerle büyük ölçüde uyumludur.

Ama Zafer
Partisinin doğuşunun toplumsal bir talepten kaynaklanmadığını
düşünüyorum. Yakın gelecekte de bir kadro hareketine veya kitlesel bir
parti özelliğine kavuşabileceğini sanmıyorum. Zafer Partisi bana göre, sadece
genel başkanının özel yeteneği ile dikkati çeken ve henüz bir siyasal harekete
dönüşme emaresi göstermeyen bir organizasyon.

Partinin
kuruluşunda vitrinde olması beklenen Prof. Yusuf Halaçoğlu, Prof. Özcan
Yeniçeri gibi isimler Ümit Özdağ ile birlikte olmadılar. Beraber yola
çıktıkları Genel Sekreter Adana Milletvekili İsmail Koncuk ve son olarak
partinin ekonomi alanında vitrine çıkardığı Genel Başkan Yardımcısı Bartu
Soral da Zafer Partisinden ayrıldılar. Partinin teşkilatlanması da oldukça
yavaş ilerliyor.

Bunlar Zafer
Partisinde henüz taşların oturmadığını göstermekte.

Bu
yapıyla Türkiye’nin “sığınmacılar” haricindeki diğer sorunlarını hangi
kadroyla ve nasıl çözeceğini anlatabilmesi ve kitleleri inandırabilmesi için
daha çok çalışmaları gerekiyor.

Ümit
Özdağ’ın savunduğu fikirleri yeni değil, yıllardır söylediklerini tekrarlıyor.
Ama daha etkili olmaya başlamasının ilk sebebi “sığınmacı” denilen bu
kitlenin çoğaldıkça daha görünür hale gelmesidir.

İkinci
önemli sebep ise düzensiz göçmenlerin işsizlik, enflasyon, pahalılık ve
halkımızın fakirleşmesine etkilerinin, yaşadığımız derin ekonomik krizin
yarattığı yoksullaşma ortamında daha çok dikkat çekmeye başlamasıdır.

Ümit
Özdağ’ın bu sosyolojik dalgayı partisinin etkinliğini artırmak için
kullanmaya çalışması anlaşılabilir bir durumdur.

Çeşitli
siyasi partilere gönül vermiş birçok vatandaşımız Ümit Özdağ’ın bu meseleyi
kamuoyuna anlatmak için yaptıklarını takdir ediyor. Ama siyasi tercihlerini değiştirmeyi
de düşünmüyor. Çünkü Zafer Partisinin aldığı her oyun AKP+MHP
ittifakına yarayacağını düşünüyorlar.

Cumhur İttifakı tekrar iktidar olursa da Ümit Özdağ’ın şikâyet ettiği sığınmacı politikası aynen devam
edecek. Bu çelişkili durum sebebiyle Ümit Özdağ’ı sevenler bile Zafer
Partisine oy vermekten kaçınacak.

***************************

Devlet Adamı- Siyasetçi

ABD’de
Bakanlara “Sekreter” deniyor. Cumhurbaşkanlığı Sisteminde de Bakanlar
atanmış bürokratlardır. Bizim parlamenter sistemde iken “müsteşar”
dediğimiz makamın karşılığı sayılabilir.

Bürokratlar siyasi
parti taraftarı olsalar bile devlet adamı vasfını ön plana çıkaran,
ağırlığı, nezaketi, adap bilirliği ile dikkati çekmesi gereken görevlilerdir. Bürokratlar
siyasileri muhatap alıp eleştiremezler, kendilerini eleştiren siyasilere de
cevap vermezler, onlar adına kendisini atayan siyasi irade cevap verir.

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu Cumhurbaşkanlığı Sistemine göre bir siyasi kimlik değil, bir
bürokrattır. Ama eski bir politikacı olması sebebiyle devlet adamı gibi
değil, siyasetçi gibi polemiklere giriyor.

Soylu’nun Ümit Özdağ hakkında söyledikleri yenilir yutulur sözler değil. Soylu, “Adam
yerine, insan yerine koymam. Benim için hayvandan aşağı biridir. Operasyon
çocuğudur, Soros çocuğudur. İstihbarat elemanı olduğu apaçık belli, haysiyetsiz
adam” gibi seviyesiz bir üslupla ağır hakaretler etti.

Ülkemizde
polis teşkilatı ve jandarma dahil devasa bir gücü yöneten böylesine önemli
bir bakanlığın başındaki kişinin söylediklerini duymaktan çok utandım. Hem
üslubundan ve hem de söylediklerinin doğru olmadığını bile bile söylemesinden
utandım. İçişleri Bakanları yakınmaz, iftira etmez; iddiaları doğruysa hukuk
çerçevesinde gereğini yapar.

Ümit Özdağ’ın Soylu’ya
meydan okuyup, İçişleri Bakanlığı’nın önüne gitmek suretiyle, Soylu’nun bu üslubundan
hoşlanan taraftarlarının nezdindeki fiyakasını bozmasını da siyasi olarak
başarılı buldum.

****

Ümit Özdağ, Bahçeli’nin Ağır Suçlamasına Neden Cevap Vermedi?

Süleyman
Soylu’nun hamisi durumundaki MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin (partisinin
eski Genel Başkan Yardımcısı olan) Ümit Özdağ’a söyledikleri de en az S. Soylu’nunki
kadar ağırdı:

Bahçeli, Ümit
Özdağ’ın Bakanlık önündeki eylemini “pis bir kumpas, bayağı bir tezgâh,
küstah bir tertip ve beyhude bir çırpınış” olarak tanımladı.

“Dış
tazyik ve telkinlerin refakatiyle Türkiye Cumhuriyeti’ne meydan
okunmaktadır. Biz herkesin ederini de, giderini de, ciğerini de iyi
biliriz. Sipariş gayelerle Türk devletine cephe açıp terör örgütlerinin
ümidi olanlara bu aziz vatanı heba ve heder ettirmeyiz” dedi.

Ümit Özdağ, kendisini vatana
ihanetle suçlayan, bu ağır sözlere nedense cevap vermekten kaçındı.

Ümit Özdağ’ın Süleyman Soylu’ya gösterdiği tepkinin yüzde biri kadar
bile Devlet Bahçeli’ye cevap ver(e)memiş olması buzdağının görünmeyen kısmının görünenden
çok daha büyük olduğunu gösteriyor.

Yüce Kur’an:
““Allah size, emanetleri mutlaka ehline
vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi
emreder. Allah size ne güzel öğütler veriyor. Şüphesiz Allah her şeyi
işitmekte, her şeyi görmektedir.” (Nisa, 4/58)”

Hz. Ali: “Devletin dini adalettir.”

Mehmet Akif
Ersoy:

“ Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem;

Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp
sövemem.”

Devamla:

“Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta
ciğerim,

Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte
yerim!

Adam aldırmada geç git! diyemem
aldırırım.

Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar
kaldırırım!”

Bunlara
benzer ayet, hadis ve şiirleri çoğaltmak mümkün. Mevzubahis eğer adalet
konusuysa tanıdık tanımadık, uzak veya yakın sevelim,  sevmeyelim kim olduğu önemli değil.

Tarih,
adaletsizlikle hükmedilmiş birçok mazlumun tanığı olmuştur. Bağdat’ta Hallac-ı Mansur, Fransa’da adaletin tecelli etmesi için uğruna
zindanlarda çile çeken ünlü yazar Emile Zola’nın Alfred Dreyfus  davası, İstanbul’da milli şehidimiz Kaymakam
Kemal Bey gibi misalleri çoğaltabiliriz.

Belki başka
suçları vardır tanımam bilmem ancak, ismini Gezi davasından sıkça duyduğumuz
“Osman Kavala Davası” da yukarıdaki
örneklerden birisi sayılacak kadar önem arzetmektedir.

Önceki
duruşmada mahkeme, Kavala’yı “Gezi Parkı Olaylarında” suçsuz buldu ve
hakkında beraat kararı verdi. Tutuklu yargılanan Kavala tam tahliye olacakken
“Casusluk” iddiasıyla dava açılıp tahliye olmadan tutukluluğu devam ettirildi.

En son
yapılan duruşmada mahkeme, Kavala’ya
“casusluk” suçundan beraat kararı verirken, beraat ettiği Gezi olayları
sebebiyle “cebir ve şiddet kullanarak
Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya teşebbüs” suçlamasıyla ağırlaştırılmış
müebbet hapis cezası verdi.

Gezi
Olayları davasının sonunda birçok siyasi ve hukuk adamı bu hukuksuzluğa karşı
sessiz kalmayıp tepkilerini dile getirdiler.

Konuşmayı
pek sevmeyen ancak bu hukuksuzluğa sessiz kalmayan Eski Yargıtay üyesi, Anayasa
Mahkemesi eski Başkanı ve 10. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet sezer tepkisini: “Gözyaşlarımı katledilen hukuk sistemi için
akıtıyorum” diye dile getirmiştir.

Gezi Davası hukuksuzluğuna
karşı Meclis Gurup Toplantı salonunda tepkisini dile getiren İyi Parti Genel
Başkanı Sayın Meral Akşener ise: “1908’de
istibdata karşı koyan ruh neyse, Gezi de odur. 31 Mart’ta, meşrutiyeti yıkmaya
kalkışan darbecilerin, karşısında duran irade neyse, Gezi de odur. Demokrasi
için seferber olan, o günün Türk Gençleri neyse, ağacına, parkına ve heykeline
sahip çıkan, Gezi’deki Türk Gençleri de odur” diye dile getirmiştir.

Her nedense
Sayın Akşener’in bu konuşması bazılarını çok rahatsız etmiş olacak ki, büyük
gaf yaptığını, derhal özür dilemesi gerektiğini istiyorlar.

Hâlbuki
yaptıklarından özür dileyecekler arasında sıralamaya koyacak olsak, Sayın
Akşener’in konuşması sıralamada yer almaz bile.

Sırf bir
yerlere selam çakmak için haksız eleştiride bulunmak, ne bulunana fayda sağlar,
ne de bulunulanı yaralar.

Unutmamalı
ki Tarih, gücünü bulunduğu makamdan alanı değil, makamına güç kazandıranları
yazmıştır.

Yaptıklarından
özür dilemesi gerekenler ise;

-2011
yılından bugüne Suriyeli, Afganlı, İranlı sığınmacıların Türkiye’yi istila
etmelerine sebep olanlar,

-Ege
denizindeki adalarımızın Yunanistan tarafından işgaline sessiz kalanlar,

-Türk
askerinin kafasına çuval geçirildiğinde nota verecek misiniz diye soran gazeteciye:
“Ne notası müzik notası mı?” diye dalga geçenler,

-Türk
askerine kumpas kurup, Ergenekon, Balyoz davalarıyla zindanlarda çürüten, bir
kısmının intiharına sebep olup genelkurmay başkanını dahi içeri atanlar,

-Çözüm
süreci, Habur, Dolmabahçe rezaletlerine zemin hazırlayanlar,

– Yanlış ekonomi kararlarıyla Türkiye’nin
fakirleşmesine sebep olanlar.

-Şehit
kanlarıyla sulanmış mübarek vatan topraklarını kupon arazi fiyatına yabancılara
peşkeş çekenler.

Bütün şu
yukarıda saydıklarımı görmezden gelip Sayın Akşener’den özür bekleyen zevata
şimdi sormak isterim:

Bütün bunlar
olup biterken bunlardan da hesap sorup özür beklediniz mi veya bizim mi
haberimiz olmadı?

Ezcümle… kim
söylemiş bilemem ama sevdiğim bir sözle bitireyim yazımı. “Sesini değil sözünü yükseltmeli insan, zira gök gürültüleri değil, yağmurlardır
çiçekleri büyüten.”

Sağlıklı kalın.

“Bana okuduğum
kitapların en güzelinin hangisi olduğunu sorarsanız, söyleyeyim: Annemdir.”

Anne
aile, yuva, birlik olma, paylaşma, mutluluk devşirme demektir. Annenin var
olduğu evde zenginlik, şatafat o kadar önemli değildir. Çünkü anne; zenginlik,
huzur, dayanışma, hayata tutunma, yaşama sevinci demektir.

O,
var olmanın şifresidir. Dünya kurulduğundan bu yana her sorunun, her engelin
çözücüsü, dikenli tarlaların goncası, susuz çöllerin vahası, beceriksiz ellerin
mahareti, başarılı erkeklerin mimarı, başarısız erkelerin kamuflajı olmuştur.

Tarlada
ırgat, evde hizmetçi, fabrikada işçi, onca çocukların bakıcısı, dadısı,
bekçisi, aşçısı, terapisti, öğretmeni “hatta babası” olmuştur.

O
yüzden toplumda en çok ihtimam gösterilmesi gereken kadındır. Muhataplarının
O’na hitap ederken “kırmamak ve üzmemek adına” çok dikkatli ve titiz davranması
gerekir.

Çünkü
kıymetlidir, çünkü hassas ve narindir. Sözlerin, zarafetsiz ve uluorta söyleniş
biçimi O’nu derinden yaralayabilir. O’nun ruhu has ipeklerden daha şeffaf, en
nadide tüllerden daha müstesnadır. Söylenen sözcüklerin bile filtre edilmeden
O’na sarf edilmesi haksızlıktır, kabalıktır.

Kadın
her şeyin en iyisine, en güzeline, en seçilmişine layıktır. Böyle düşünmek, bir
kadın için kesinlikle ayrıcalık değil, ihmal edilmemesi gereken bir vazifedir,
vicdanlar için borçtur.

Bazen
de anne demek; hüzün, çile, keder, meşakkat, heder olma, kendini feda etmenin
adıdır. İtilip kakılmanın, hakaretin, aşağılanmanın, değersizleştirilmenin,
küçük düşürülmenin, özgürlüğünün ipotek altına alınmasının, şiddetin, bazen de
canını vermenin adıdır anne olmak.

Kadınlarımız
hak ettikleri ilgi ve ihtimamı doya doya yaşadığı, gözlerinin içi gülerek
mutluluğa doyduğu gün, bu toplumun bayramı olacaktır. Bu da O’nu yeterince
anlamaktan, anlayabilmekten ibarettir sanırım. Çünkü O eşsiz bir kıymet ve bir
hazinedir.

Kadın,
erkekler için de bir aksesuar değildir. Eğlenilecek eşya, iş gördürülecek
makine veya çocuk üreticisi hiç değildir. O’nu böyle görmek, bir maharet, erkeklik
semeresi, güç gösterisi olamaz. Böyle bir hak veya ayrıcalık, hiç kimseye,
hiçbir güç tarafından verilmiş değildir. Verilmesi de mümkün olamaz.

O,
toplumun ve erkeğin; tamamlayıcısı, ekmeği, suyu, evi, canı, cananı, en
sevgilisi, gözünün nuru, kalbinin sevinç kaynağı, yaşama sevinci, dostu,
sırdaşı, biricik arkadaşı, ömrü, evinin direği, başının tacı, tesellisi, en
kıymetlisidir.

Kızı, kardeşi,
eşi, anası ve var oluş sebebidir.

O’nsuz
bir hayat düşünülemez. Olsa bile bu hayat yaşanamaz. Çünkü hayat O’nunla
anlamlıdır. Maddi yer küresinin değer kazanması, kıymetli olması da kadın
sayesindedir.

Metafizik
boyutumuzun içinde de O vardır. Ruhumuzun huzur bulması, sevinçlerimiz,
mutluluğumuz, değer yargılarımız vb. hep kadının bize verdiği manevi kıymet
sayesindedir.

Çocuklarına
daha güzel bir dünya kurma adına hayatını feda etmenin adıdır anne. Temizliğe
gitmek, gündelikli en zor koşullarda çalışmak, sokaklardan çöp toplamak da
annenin yaşam biçimidir bazen. Çünkü o yemez yedirir, giymez giydirir. Kendine
zaruri ihtiyaçlarını almaz, evladı rencide olmasın diye en kalitelisini ona
almaya çalışır. Okusun “adam olsun” diye çalıştırmaz, hırpalatmaz, yormaz,
kendine yardım dahi ettirmez.

Anne
alın teriyle, onurluca, dürüst ve helalden kazanıyorsa, çalıştığı işin
utanılacak hiçbir yönü yoktur, olamaz da. Hatta bu özveriden gurur
duyulmalıdır.

Her
makam ve meslek sahibi, annesi sayesinde bir yerlere gelmiştir. Anne, milleti
oluşturan her ferdin mihenk taşıdır. Yeri geldiğinde işçidir, askerdir,
polistir, hemşiredir, doktordur, mühendistir, öğretmendir, Kaymakamdır,
Validir, genel müdürdür, vekildir, bakandır başbakandır.

Bütün
bunların hem öğretmeni, hem annesidir. Yani anne “millet” demektir, vatan
demektir, bayrak demektir, namus demektir, haysiyet ve şeref demektir. Bu
yüzdendir kıymeti, bu yüzdendir ayağının altının öpülmeye layık görülmesi.

Öyleyse
bir ülkenin felakete gitmesinin, ya da yükselmesinin sebebi annedir. Çünkü anne
geleceği inşa edecek olan biricik çocuklarımızın yetiştiricisi, hayata
hazırlayıcısı ve mimarıdır.

Cennet
O’nun sayesinde çok yakınımızda, ayaklarının altındadır. Bu ayakları laikiyle
öpebilenlere ne mutlu. Dualarında, başarılarımız, sağlığımız, mutluluğumuz,
huzurumuz, kurtuluşumuz vardır. Bunları idrak eden kalplere, gönlüne
yerleştirmiş yüreklere ne kadar gıpta edilse azdır…

Annenin
gönlünü, rızasını kazananların, duasını alanların sırtı yere gelmez. İşleri
kolay, kazancı helal, bol ve bereketli, yüzü güleç, hayatı dertsiz belasız,
kazasız olur. Ömrü huzurlu ve mutlu geçer.

Vakarlı,
özverili, merhamet timsali, sevgi çağlayanı, ömrümüzde açan eşsiz çiçeklerimiz.
Nefesimiz, suyumuz, ömrümüzün anlamları, yüreklerimizin huzuru, hanelerimizin
mutluluk kaynağı, ecemiz, gündüzümüz ve gecemiz.

Her
gününüz mutlu, sağlıklı ve esen geçsin… İyi ki varsınız… Bizler bir hiçtik
sizler olmasaydınız…

Kadınlarımız,
pırlantalarımız Kızımız, eşimiz, anamız, bacımız O’nlar bizim baş tacımız…

Hep
var olun, sevgiyle kalın…

Son yirmi yılda ardı
ardına Çözüm Süreçleri yaşadık,
tıpkı Haçlı Seferleri gibi. İlki ve
etkilisi Kuzey Kıbrıs’ın başından Denktaş merhumun gönderilmesi ve iki
taksimli yapının ‘Çözümsüzlük çözüm değildir’ diyerek adanın tümden
Rumlara/Yunanlılara/Avrupalılara peşkeş çekilmesiydi; Allah’tan Güney Kıbrıs halkı ‘Yes be annem!’
demedi de bugün KKTC diye bir devlet ve çifte şeritli ay-yıldızlı bir bayrak
hâlâ var.

            Ergenekon ve Balyoz gibi doğrudan Türk Ordusuna yönelik kumpaslar; ‘Açılım’,
‘Çözüm’ adı altında gerçekleştirilen ve hem PKK’lı teröristlerin hem de
teröritbaşı Apo’nun (nâm-ı diğer İmralı) resmî olarak muhatap alındığı
süreçlerle eşgüdüm içerisindeydi. Ne günlerdi, tekrarından Allah esirgesin zira
sosyoloji üstadının dediği üzere “kitlelerin aklı yoktur”. Haziran 2015 Seçimleri sonrası terörle müzakere
edilemeyeceğini ancak mücadele edilebileceğini anladık ve Hendek Operasyonlarıyla zevâhiri kurtardık ama yüzlerce şehit ve
gazi verdik.

            Sihirli bir
kelime gibiydi çözüm ve matruşka
bebeklerinki gibi içinden kaç tane çıkacağını kestiremiyordunuz. En uzun sınır
komşumuz ve din kardeşimiz pozisyonundayken Suriye İçsavaşı’na Amerika’nın yancısı olarak müdahil
olmuştuk; o pozisyonu da TSK Harekâtlarıyla 5-6 yıl sonra değiştirmiştik. Değişmeyen yan, Suriyelilerin artan bir şekilde ve memleket sathına dağıtılarak geçici’likten yavaş yavaş kalıcı’lığa evrilmesiydi. Astana ve Soçi görüşmelerinin, mutabakatlarının bile üzerinden 4 yıl geçti, Suriye’de savaş çoktan
bitti; niye kimse yerinden kıpırdamıyor?! Bu iş ranta ve konu statükoya
mı dönüştü?

            Dördüncü süreç ise geçtiğimiz yıl ABD’nin Afganistan’ı Tâliban’a devretmesiyle başlamış görünüyor. 15-20 yıldır Kuzey Pakistan’ı da
istikrarsızlaştırmaya çalışan Amerika’nın
Başkanı ile bizim Cumhurbaşkanı’nın
görüşmesi sonrasında artarak süren Afganlı-Pakistanlı
göçü şehirlerimizde güvenlik sorunu
ve toplumsal gerilim noktasına
dönüştü. Milyon milyon rakamları çekirdek çitler / çerez yer gibi
konuşuyoruz. En alt keseden ağzını açan istatistikler 4 milyona yakın Suriyeliden ve 1,5
milyona yakın Afganlı-Pakistanlıdan
bahsediyor. Ya kayıtdışı ve kaçakların sayısı bu işlere millî beka noktasından bakanların dediği gibiyse ne olacak?!

            Çözüm 1’de hedef Kıbrıs’ın kuzeyindeki Yavru Vatan ve Türkiye’nin güneyindeki
deniz yani Mavi Vatan’dı. Çözüm 2’de
Türkiye’nin güneydoğu toprakları ile
Irak ve Suriye’nin kuzeyinin ortaklığı hedeflenmişti.
Çözüm 3’teyse Türkiye’nin Suriye
sınırındaki güney toprakları ve Atatürk’ün yadigârı ama Suriye’nin de
kuyruk acısı olan Hatay, Türkiye’nin
Suriye’nin kuzeyinde oluşturduğu Güvenli
Bölgelere mukabil Suriye’nin Türkiye içindeki nüfus ve nüfuz bölgelerine
dönüştü. Fakat dördüncüsü; hep erkek ve eli silah tutan türünden olması
hasebiyle, başta İstanbul olmak üzere doğrudan büyük şehirlere yönelmesi
nedeniyle Türkiye için bir iç güvenlik sorunudur hatta Allah korusun artık sönümlenmiş olan Afganistan
ve Suriye iç savaşlarının bu topraklarda yeniden harlanmasına sebep
olabilir ki en kötü ihtimaldir.

            Üniversiteden hocam Prof.
Kemal Beydilli’nin “1828 – 1829 Osmanlı – Rus Savaşında Doğu
Anadolu’dan Rusya’ya Göçürülen Ermeniler” diye bir kitabı vardı. Yani
göçürme işi diğer bir Profesör Ümit
Özdağ’ın yazdığı gibi “Stratejik Göç Mühendisliği”dir.
İlkinin sonunda kurulan Ermenistan’la
hem bizim hem de can Azerbaycan’ın
neden bir türlü normalleşemediğini geçen 1,5
asırlık tecrübede herhalde milletçe öğrendik. Sanki bu defa da hedef Dördüncü Haçlı Seferi’ne
benzer bir şekilde İstanbul gibi
gözüküyor. Emniyet ve Valilik verilerinde bile 542 bin Suriyeliye karşı 763 bin düzenli göçmenden bahsedilmesi
endişemizi haklı çıkarmaktadır. Diyelim ki bir o kadar da kaçak ve düzensiz
göçmen var; İstanbul’da bir deprem olduğunda veya Rusya-Ukrayna
Savaşı herhangi bir NATO ülkesine bulaştığında ve Türkiye de buna dahil
olduğunda ülke ekonomisin kalbi olan şehirde 2-3 milyonluk kitlenin kontrolünü nasıl sağlayacaksınız? I.Dünya
Savaşı esnasında Hınçak – Taşnak gibi çetelerin neler yaptığını açın tarih kitaplarını okuyun.  

            Çözümler, çözülüm’dü
ki zor-belâ atlattık; göçler ve göçürme, göçertmeye dönüşmesin.

  Değerli okur:

  Aşağıda okuyacağınız
gerçek bundan tam 37 yıl önce KKTC’de Anneler gününde yaşanmış bir olayı, ana
yüreğinden taşan duyguları anlatır. Boşuna dememişler ‘’Ağlarsa anam ağlar,
gerisi yalan ağlar’’ diye…

      Sessiz
çığlıkları yükselir; ‘’Boğaz Şehitliğinden‘’ gecenin bir vaktinde Dikomo’lara
doğru; yıldızların sönüp ışıldadığı Kıbrıs’tan…

      Bir
de doğanın sesi karışıverirse bu hüzünlü çığlıklara, yakılan ağıtlara, taşlar
bile dayanmaz eriyiverir acı ile yankılanan ızdırap dolu nağmelerden…

     Bu
çığlıkları bizler duyamayız! Bu yalvarışları, haykırışları hissedemez
yüreklerimiz!

     Ama
o duyar; hem de hisseder o parçalanmış yüreciğinde…

   
  Çünkü o anadır…

       Gencecik evladını Mehmet’ini, Mücahit’ini bu topraklara
emanet etmiş ama ‘’ Vatanım Sağ Olsun
‘’diyen Annedir O…

      
 Şehit olan evlatlarının kan ve can bedellerini ‘’ Vatan
Toprakları ‘’için feda etmiş ana’lar gibi hiçbir farkı yoktur diğerlerinden.

       Onur
ve Gurur timsali bir ana’dan bahsetmek isterim. 1985 Kıbrıs’ının anneler gününde yaşanmış bir olayı anlatır bu yazım.

      Bugüne
dek onun adı hiç yazılmadı, bilinmedi! Yine bilinmeyecek kim olduğu! Sözüm var
çünkü o onurlu, gururlu ana’ya…

       Ama
günümüzün Kıbrıs’ında, yaşananları izleyen, verilen her taviz karşısında yine
Rum’un kazandığını, Kıbrıs Türk’ünün kaybettiğini görerek hüzünlenen,
hayıflanan, kızan ama gerçekleri yazmaktan, doğruları anlatmaktan başka elinden
bir şey gelmeyen bir Kıbrıs Gazisi
olarak;

   
 ‘’Anneler Gününün‘’ kutlandığı bu
çok özel,  çok da güzel günde bu anımı tüm
evlatlar öğrensin istedim:

      2’nci
kez görev yaptığım, canımdan çok sevdiğim vatanım KKTC’de Lefkoşa’dan- Girne’ye
gidiş ve dönüşlerimde her seferinde mutlaka ‘Boğaz Şehitliğine’ uğrardım…

      Bu
vatan toprakları için hayatlarını seve, seve feda eden aziz şehitlerimizin
ruhları için dualar okur, saatlerce onlarla dertleşirdim.

     
 İşte
o günde yıllar öncesinin hüznüyle, anılarla dopdolu; şahadet mertebesine ulaşan
kahramanları ziyaret etmek, onlara yalnız olmadıklarını, göndere çektikleri ‘Ay
Yıldızlı Bayraklarımızın’ büyük bir gururla, onurla dalgalandığını dualarımla tekrarlamak
için uğramıştım:

   ‘’Boğaz Şehitliğine…’’

  
Güneş yeni batmıştı! Akşamın o hüzünlü karanlığı henüz şehitliğimizi
kucaklamış değildi. Her bir mezar sanki yaşanmış bir efsaneyi anlatır gibi
pırıl, pırıl ışıldıyordu… Gün batımı ile birlikte bir an doğanın tüm sesleri de
ara vermişti, o hüzün dolu konserine!

   
 Şehitlikte inanılmaz bir
sessizlik vardı. Yalnızca kuzeyden, Beşparmak Dağlarından ılık, ılık esen rüzgârın
o kadife dokunuşuydu yüzüme vuran…

   
 Bir de inceden, inceye söylenen; duyan
herkesin kalbini paramparça edebilecek bir ağıtın sesi duyulmaya başlamıştı
aniden!

     Şehitliğin sessizliğini, kimsesizliğini
bozan bu sesi duyar duymaz; kalbim hızla çarpmaya başlamıştı! Süratle etrafı
kolaçan ettim. Şehitliğin en üst sırasında, en köşesinde bir karartı çarptı
gözüme…

   
 Ses oradan geliyordu! Büyük bir merakla,
kalbim yerinden fırlayacak kadar büyük bir heyecanla sesin geldiği yere doğru
yürüdüm. Gördüğüm manzara karşısında donup kalmıştım! Tüylerim diken, diken
olmuş; ne diyeceğimi, ne söyleyeceğimi şaşırmıştım!

     
 Karşımda duran, o bembeyaz
saçlarına örttüğü al yazması ile bütünleşmiş, gözlerini diktiği ‘Şehidinin’
mezarına bakarak ağlayan bir anne vardı karşımda…

     
 O da beni fark etmişti. Yavaşça
yanına çöktüm. Kararan hava, şehitliğin o uhrevi aydınlığına karışmış, insanın
iliklerine kadar işleyen bir acılar yumağı yaratmıştı gözlerimi yaşartan.

      Böylesi bir olay ilk kez başıma geliyordu…

    
 Ve o nur yüzlü ana, acılı bir ses
tonu ile başladı konuşmaya:

    
 Şehidim, benim tek yaşam
kaynağımdı. Babasını kaybettikten sonra ana oğul bir başımıza kaldık. Yılmadım,
yetiştirdim, okuttum aslanımı…

    
 Hayırlı bir evlattı Mehmet’im. Ama
1974 yılının 20 Temmuzu onu benden aldı! Ne de yakışmıştı o komando elbiseleri…

    
 11 yıldır onun hasreti ile
yaşadım! Bizler fakir insanlarız. Yemedim içmedim onu son bir kez de olsa, bu
kara toprağında görebilmek için ‘’ŞEHİDİMİN MAAŞINI BİRİKTİRDİM VE GELDİM…’’,
‘’İşte aslanımın Mehmet’imin yanındayım. 3 gecedir birlikteyiz’’, ‘’O üşümesin
diye hep dua ederdim Anavatanından! Ama şimdi sarıp sarmalarım kollarımla…
Onu örterim kendi bedenimle, hasretimi dindirmek için öperim o şerefli
alnından. O benim aslanım, o benim oğlum, o benim ŞEHİDİM…’’

       Bu
acılı annenin bir solukta anlattıklarının şokunu yaşarken, Şehitlikte geçen o
dakikaların gerçek olup olmadığını anlamak adına, o gururlu Şehit Anasının
ellerinden öptüm…

      Evet,
yaşadığım bu olay gerçekti.

      Ona
bir şeyler söylemek istedim ama bir anlam ifade etmeyecekti ki! Ne bir teselli
verecekti söyleyeceklerim, ne bir anlam ifade edecekti! En doğru şey; onu
Şehidi ile baş, başa bırakmaktı.

      Gecenin
zifiri karanlığında şehitliğimizi terk ederken, her biri hala bir güneş gibi
parlamaya devam eden Aziz Şehitlerimize onurlu, acılı bir ana yüreği refakat
ediyordu; inceden inceye söylediği o ağıtın dizeleriyle…

 
     1985 yılının o mayıs ayında bu acı, hüzün dolu
tablo tam 4 gece daha aynen tekrarlandı! Merakımı yenemeyip gittiğim ertesi
gün, daha sonraki gün, sonraki günler; o yüreği yanık anayı, dört gün boyunca
hep aynı şeyleri yaşarken izledim…

      O kahraman şehidin anası, benim de anam
olmuş; bu günler boyunca hayatını, oğlunu anlatmıştı bana…

    
 Ama 1985’in Mayıs ayının ikinci
pazarına rastlayan o anneler gününde, sonrasındaki dört gün boyunca; 24 saatini
evladının mezarı başında geçirdiğini tahmin ettiğim o nur yüzlü anneyi ‘Boğaz
Şehitliğinde’ bir daha göremedim…

      Onu yine görebilmek umuduyla şehidinin
mezarının başına gittiğim o son gece, mezarının üzerine örtülmüş bir yün
yorgan, mezara serpilmiş dağ çiçekleriyle, kesilmiş bir tutam beyaz saç buldum…

   
 Çok şaşırdım!

    
 Saçlar bir kâğıda sarılmıştı! Ama
kâğıdın içerisinde sert bir şey daha vardı! El fenerim ile aydınlattığım bu
şeyin ne olduğuna baktım; bir çocuk emziği idi!

    
 O mübarek annenin sarıp
sarmaladığı o kâğıdın içerisine koyduğu; zar, zor yazıldığı belli olan bir de
pusula buldum!

  
 Yazılanları bir solukta okudum;

   
’’Bak oğul, bilirim ki sen buraya yine geleceksin; bu emanetlerim sana
teslimdir. Bu beyazlamış saçlar oğlumun yavuklusu gelinim Dilber kıza, bu emzik
ise o şehit olduktan sonra dünyaya gelen, yüzünü hiç göremediği oğluna, torunum
Mehmet’e aittir. Bu emanetleri Şehidime ulaştırasın diye bıraktım…’’

     Büyük
bir acı ile ağladığım o geceyi hiçbir zaman unutamadım. Her anneler günü
yaşanırken, evlatlarını kaybeden ‘Şehit Analarını’ düşünürüm; yıllar önce
yaşadığım, sizlerle paylaştığım bu çok özel anım gelir aklıma.

     O
eli öpülesi yüce annenin bıraktığı emanetleri, onun Yavru Vatan Kıbrıs’ta Boğaz
Şehitliğinde yaşadığı o büyük acıyı, bıraktığı emanetleri Şehidine ulaştırmak
için mezarını tırnaklarımla kazıyışımı, Şehitliği her ziyaret edişimde; O Şehit
Anasının nur yüzlü, hayalini hatırlarım…

   
 Ateş daima düştüğü yeri
yakmıştır!

     Dört
bin yıllık tarihimiz boyunca, milletimiz için, vatan için ay yıldızlı
bayrağımızın dalgalandığı her coğrafyada, yakın tarihimizde Kıbrıs’ta, ülkemizin
bölünmez bütünlüğü uğruna güney doğuda şehit düşen canlar; öncelikle o canları
bedenlerinde, gönüllerinde taşıyanları yakmıştır…

 Gerisi bir anlık üzüntüdür, sonrası unutulandır.

 Ne siyasiler,

 Ne bu ada üzerinde, ne de ülkemizde gözü olan dış
güçler,

 Ne bölünmez bütünlüğümüze kast eden hainler,

 Ne komutanlar,

 Ne de bizler…

 Hiçbirimiz, hiç kimse bir ana yüreğinin kaybettiği
yavrusu için çektiği acıyı bilemez; o ızdırabı tahmin dahi edemez.

 Hele,
hele Şehitlikte tanıdığım o acılı annenin evladım diye sarıp sarmaladığı
Şehidin mezar taşında: ‘’Kayıp‘’ diye yazıyor ise!

 Ama ben inanıyorum ki, annelerin yüreği; mezar taşı dahi
olmayan evlatlarının varlığını, emanet etmiş oldukları vatan topraklarında
dalgalanan Ay Yıldızlı Bayraklarımızı görerek teselli bulmaktadırlar.

 Çünkü ana yüreği yanılmaz. Tıpkı o gece
yanılmadığı gibi. O nur yüzlü annenin Şehidi kayıplar arasında idi ama ana yüreği,
Mehmet’inin orada yattığından emindi…

 Ve
son söz:

 Hiçbir
ana yüreği evlat acısı ile kavrulmasın. ‘Anneler Günümüz’ kutlu olsun. Ama
sadece bu gün için değil, her geçen günümüz analarımızın hayır dualarını almanın
mutluluğu ile dolu olsun.

 Unutmayalım
ki! Bizim için ağlarsa sadece ana yüreği ağlar. Tıpkı Şehitlikte ki, o nur
yüzlü ana gibi…

(Rahmetle
andığım Canım Anneciğim: Ruhun şad, mekânın cennet, senin de anneler günün
kutlu olsun anam.)

“Gezi Olayları”, toplumun
bütün kesimlerinin içinde yer aldığı ve ülkemizin bütün kentlerine (Bayburt ile Bingöl hariç)  yayılan yakın tarihimizin en önemli ve em
geniş katılımlı toplumsal hareketlerindendir. 
Toplumun çevre konusundaki
duyarlılığının doruk noktasına çıktığı bu olaylara, devletin resmi
açıklamasına göre 3,6
milyon kişi, resmi olmayan tahminlere göre 7,5 milyon kişi katıldı. Bu olaylar
sırasında biri polis olmak üzere 8 kişi hayatını kaybetti, toplamda 10 bine
yakın kişi yaralandı, yüzlerce kişi tutuklandı, bunlardan 120’den fazlası
hakkında dava açıldı.

         “Gezi Olayları”, 2013 yılı Mayıs ayında hükûmetin, İstanbul’un Beyoğlu ilçesinde bulunan ve
sadece umumi hizmette kullanılmak koşulu ile tapuda İstanbul Büyükşehir
Belediyesi’ne tahsis edilmiş olan Taksim Gezi Parkı’na İstanbul 6’ncı İdare
Mahkemesi ve 2 Nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu kararına
rağmen, imar izni olmadan Topçu
Kışlası’nı yeniden inşa etmesini engelleme eylemi olarak başladı.

         Gezi
Parkı’nın Asker Ocağı Caddesi’ne bakan duvarının 3 metrelik kısmı 27 Mayıs 2013
Pazartesi günü saat 22.00 civarında yıkıldı ve aynı zamanda 5 ağaç da yerinden
söküldü. Taksim Dayanışma grubunun üyeleri iş makinalarının önüne geçerek daha
fazla yıkım yapılmasını engelledi. Ardından bu gruptan 50 kişi parkta çadır
kurarak sabaha kadar nöbet tuttu. 28
Mayıs Salı sabahı parka daha fazla protestocu geldi. Öğle saatlerinde duvar
yıkımına devam etmek isteyen ekip ile protestocular tartışmaya girdi. Yıkım
çalışmalarına devam etmek için, iş makineleri tekrar ilerleyişe geçti ve gruba
büyük bir çoğunluğu zabıta önlüğü giymiş olan Kalyon İnşaat çalışanları
müdahale etti. Çeşitli partilere mensup milletvekilleri de olay yerine gelerek
yıkım ekiplerine, ruhsatlarının olmadığını belirterek yıkım çalışmalarını
tekrar durdular.

         Polisler
29 Mayıs Çarşamba günü sabahı saat 05.00 civarı parktaki kalanlara müdahale
etti. Çadırlar kaldırıldı ve inşaat ekibi çalışmalarına tekrar başladı. Başbakan
Recep Tayyip Erdoğan aynı gün gerçekleşen Yavuz
Sultan Selim Köprüsü inşaatının açılışı sırasında “Ne yaparsanız yapın, orası
için karar verdik, yapacağız.” diyerek bu konuda kararlı olduklarını
belirtti. Bunun üzerine Gezi Parkı’na sahip çıkan gençlerin sayısı iyice arttı.
Gecelemek için yeni çadırlar kuruldu.

         30 Mayıs
Perşembe günü polisler parkta
bulunan gençlere ikinci defa müdahale etti. Polisin sert müdahalesine rağmen
akşam saatlerinde katılım sayısı daha da arttı. Polis tarafından
boşaltılmasının ardından Gezi Parkı, birkaç hafta boyunca kapalı tutuldu. Bu
süre içerisinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi peyzaj çalışması yaptı ve fıskiye
gibi bazı noktaları onardı. Park daha sonra yeniden halkın kullanımına açıldı. Ağaçların
kesilerek Topçu Kışlası yapılmasına karşı çıkan gençler, yeniden Gezi Parkı’nda
çadırlar kurdular. Kampta gönüllülerin çalıştığı kütüphane, revir, mutfak gibi tesisler
kuruldu. Aralarında sevgi ve saygıya dayalı, çevreye sahip çıkma hedefinde
buluşan bir dostluk oluştu. Birbirlerini destekliyor ve her şeylerini
bölüşüyorlardı. Başbakan Erdoğan, Gezi Parkı’na sahip çıkan
göstericilere “çapulcular” 
diye hitap etti. O tarihten sonra protestocu gençler de
kendilerini “çapulcu” kelimesi ile ifade etmeye başladılar. Bu arada aşırı sol örgütlerin militanları da Taksim Meydanı’na
yerleştiler. Bu grupların olaya karışmaları, her görüşten gencin Gezi Parkı’nın
doğasına sahip çıkmak için asil duygularla yaptıkları o eyleme gölge düşürdü. Daha
sonra meydana gelen olaylarda bu örgütlerin mensuplarının büyük rolü oldu.

         Bu eylemler 16 Haziran Pazar gününe
kadar devam etti. O gün Taksim Meydanı ve Gezi Parkı’nın sert müdahaleyle
boşaltılmasının ardından İstanbul’un başka noktalarında ve Türkiye’nin diğer
kentlerinde çok sayıda eylem ve çatışma yaşandı. İstanbul’da eylemler özellikle
Beşiktaş ve Şişli ilçelerinde yoğunlaşırken, birçok noktada hayat durma
noktasına geldi. İstanbul’un Okmeydanı semtinde 14 yaşındaki Berkin Elvan polis
tarafından sıkılan gaz fişeğiyle kafasından ağır yaralandı. Elvan, 9 ay yoğun
bakımda kaldıktan sonra Mart 2014’te hayatını yitirdi.

         Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 18 Haziran 2018 tarihinde  bir davette yaptığı konuşmada tekrar “Bak
bugün burada yine söylüyorum; Taksim’deki Gezi Parkı, oraya o tarihi eseri inşa
edeceğiz. Eğer tarihimize sahip çıkacaksak orada tarihi bir eser vardı, o
tarihi eseri oraya yeniden kurduracağız” dedi. Peki Cumhurbaşkanının Topçu
Kışlası’nı yeniden yaptırma ısrarının ardındaki gerçek nedir? Bunu anlamak için
20. Yüzyılın başlarına gitmek gerekiyor?

         23 Temmuz 1908’de II. Meşrutiyet’in ilanından sonra birçok
subayın İttihat ve Terakki Cemiyeti bünyesinde siyasi faaliyetlere devamda
ısrarlı olması, ordudaki disiplin ve hiyerarşi anlayışını sarstı. Ayrıca
orduda, “mektepli-alaylı” çatışmasının yoğunlaşması, ardından 7.600’den
fazla alaylı subayın ordudan atılması, bunların muhalefet safına katılmalarına
yol açtı. Askerlikten muaf tutulan medrese mensuplarının askere alınmak
istenmesi tepkilere yol açtı. Bunun sonucunda medreseliler, alaylılarla bir
araya gelerek şikâyetlerine dinî bir görüntü verdiler.  Bu şekilde kamuoyunun desteğini sağlamaya
çalıştılar.
Bunlara ek olarak İttihad-ı Muhammedî Cemiyeti’ni
kurmuş olan Derviş Vahdetî’nin yayımladığı Volkan gazetesi ile halkın dinî
duygularını istismar etmesi, yaptığı yayınlarla İttihat ve Terakki Cemiyeti
aleyhine suçlamalarda bulunması, yobaz kesimi de yanına çekerek toplumu cemiyet
ve orduya karşı gerginleştirmesi 31 Mart isyanının çıkmasına zemin
hazırladı. 

         Gezi
Parkı’nın yıkılıp yerine Topçu Kışlası’nın yapılması tartışmalarında bu
kışlanın 31 Mart Olayı dolayısıyla tarihî ve ideolojik bir simge değeri olduğu
ifade ediliyor. 31 Mart (Rumi 31 Mart 1325/13 Nisan 1909)  Olayı, Gezi Parkı’nın bulunduğu yerde yer alan
Topçu Kışlası’nda başlamıştı. Asiler tarafından 12 Nisan günü ve gecesi
Taksim’de bulunan Topçu Kışlası’nda subaylar bağlandı ve hapsedildi.  Padişahın yönetimi meclisle paylaştığı II.
Meşrutiyet yönetimine karşı yapılan bu harekete katılan alaylı subaylar ve bazı
askerler ile din adamları, ülkenin şeriata göre yönetilmesini talep etmişti. 31
Mart Olayı, Selanik’ten gelen Hareket Ordusu tarafından bastırılmış ve II.
Abdülhamit, tahttan indirilerek Selanik’e sürülmüştü. Hareket Ordusu’nun Birinci
Mürettep Fırka’sının komutanı Ferik (Korgeneral) Hüseyin Hüsnü Paşa, kurmay
başkanı Kurmay Yüzbaşı Mustafa Kemal; İkinci Mürettep Fırka’sının komutanı
Mirliva Şevket Turgut Paşa, kurmay başkanı da Kurmay Yüzbaşı Kâzım
Karabekir’di. Hareketin bastırılması sürecinde en yoğun direnişler, Taksim’deki
Topçu Kışlası ve şu an İstanbul Teknik Üniversitesi’nin bulunduğu Taşkışla da
olmuştu.

Gezi Olayları ile ilgili dava 25 Nisan 2022 tarihinde
sonuçlandı. Gezi Parkı davasında açıklanan kararda Osman Kavala’ya
ağırlaştırılmış müebbet verilirken 7 kişiye ise 18’er yıl hapis cezası verildi.
Daha önce
beratla sonuçlanan bu davadan bu kadar ağır cezaların verilmesi, Türk
kamuoyunda büyük tepkilere yol açtı. Toplumun bu büyük tepkisini en net
yansıtan konuşmayı, 27 Nisan 2022 tarihindeki Meclis Grup Toplantısında İyi
Parti Genel Başkanı Meral Akşener yaptı. Tarihçi akademisyen Akşener,
konuşmasında hükümetin Gezi Olayları ile ilgili öfkesinin gerçek sebebini şu
veciz cümlelerle açıkladı:

         “Değerli dava
arkadaşlarım;

Türk modernleşmesinin önünde, her zaman engeller olacak. Her devirde, mutlaka
yeni Derviş Vahdeti’ler çıkacak. Her devirde, bizi bu
hazineden mahrum etmek isteyecek, dâhili ve harici bedhahlarımız olacak.

Varsın olsun. Çünkü her devirde, bu vatanın; Bekçiliğini yapacak
gençleri de olacak. Vahdeti’lerin karşısına dikilecek, Mustafa Kemal’leri
de olacak. Topçu Kışlası hayallerine kapılanların karşısında,
dimdik duran çapulcuları da olacak.

İşte o nedenle buradan, bir kez daha
ilan ediyorum:

Parola: Vatan, işareti; Namus!

Kahrolsun istibdat, kahrolsun zulüm!

Yaşasın hürriyet, adalet, müsavat ve
meşveret!”