Dünyaya sathî /
yüzeysel bir bakışla göz attığımızda zahirde;

     Hakkı yenenleri,
ezenleri ve ezilenleri,

     Aldanan ve
aldatanları görürüz!

     Bir tarafta aşırı
zenginler, öte tarafta aşırı fakir ve muhtaçlar dikkatimizi çeker.

     Âdeta varlıkla
yokluk, iş ile işsizlik, çok ile azlık birbiriyle yarış hâlindeler!

     Bu durum, insan
olan insanları üzmüş ve kendilerince insanlık için bir çıkış,

     Bir ümit arayışı
içinde düşünüp taşınmışlar;

     Samimî olarak
kendilerine göre bir çıkış kapısı arar olmuşlar

     Ve bulmuşlar da.

     Nitekim bu yolda
insanların önüne kimi Komünizm’i, kimi Sosyalizm’i,

     Kimi Kapitalizm’i,
kimi Liberalizm’i, kimi de şu veya bu ..izm’i;

     İnsanın karşısına
bir kurtuluş reçetesi olarak sunmuşlardır.

      …izm’lerin
hepsinde insanın lehine çok şeyler vardır.

     Fakat insanın
aleyhinde olanları daha fazladır.

     Çünkü:

     …izm sahipleri,
kaş yapayım derken göz çıkarmışlardır.

     Meselâ Komünizm’in
Rusya’da insanları refah ve aydınlığa çıkarmak için,

     Nasıl milyonlarca
insanın kanına girdiği,

     Hepimizin bildiği
tarihsel bir gerçektir.

     Bilelim ki, tüm
…izmler’in iyi ve güzel yanları İslâm’da 
vardır.

     Kötü ve yanlış
tarafları ise, İslâm’da yoktur.

     Sadece hepimizin
bildiği, mealen:

     “Komşusu aç iken,
tok yatan bizden değildir.” Hz. Muhammed’in

     Hâkim’in
Müstedrek’inde geçen hadisini / sözünü uygulasak;

     Acaba insanlar
nasıl rahat bir nefes alırdı ve dünya,

     Nasıl bir dünya
olurdu, bir düşünsek…

     Yine mealen:

     “İhtiyacınızdan
artakalanını (verin).” (Bakara: 219) Hükmünü

     Ve bu mealdeki
hadisini tatbik ettiğimiz takdirde,

     Nasıl gülümseyen ve rahat bir dünya ile
karşılaşacağımızı,

     Nasıl güzel ve
memnun çehreler göreceğimizi bir bilsek;

     Emîn olun dünya,
güllük gülistanlık olur.

     Bilip
inandıklarımızı; ahh bir tatbik etsek;

     Dünyayı cennete
çevirmek işten bile değil.

     Bütün
sıkıntılarımız, bilmemekten değil,

     Bildiklerimizi
tatbik etmemekten,

     Hayata gerektiği
gibi, geçirmemekten ileri geliyor.

     Kullanmadığın
ilaç, seni iyileştirir mi?

     Ekmediğin tohum,
yeni ürün elde etme imkânı verir mi?

     Bilip de lâyıkıyla
anlaşılmayan bilgiler; insana çıkış yolu gösterebilir mi?

     Evet, insan
fıtraten / yaratılışı bakımından mükerrem / aziz ve saygıdeğer bir varlıktır.

     Hakkı arar. Fakat
hakkı ararken bazen bâtıl / boş ve mânâsız,

     Gerçek dışı şeyler
eline geçer.

     Bunları hak /
doğru ve gerçek zannederek benimser.

     Hakikati kazarken,
ihtiyarsız / irade ve istem dışı olarak

     Dalâlete / hakikat
dışı sapık yollara dalar.

     Gerçek sanarak o
yollara düşer

     Ve tabii sonu
hüsran olur.

Parlamenter
sisteme geçtiğimiz 23 Aralık 1876 yılından bugüne uzanan siyasi geçmişimiz,
kültür ve medeniyet alanında ise tarih öncesine kadar giden bir mazimiz var. Türkiye’nin
hâlâ zikzaklar çizip rotasını şaşıran kaptan misali bir uçtan diğer uca
savrulması doğrusu çok şaşırtıcı geliyor.

            Hâlbuki o günlerden buyana yetişmiş
çok değerli, liyakat sahibi yeteri kadar devlet adamlarımız mevcutken bu
savrulmalar nedendir diye insan kendi kendine sormadan edemiyor.

            1- 2004 Yılı Milli Güvenlik Kurulu
toplantısında zamanın Genelkurmay Başkanı, ordudaki FETÖ yapılanması hakkında
Başbakan Tayyip Erdoğan’ı uyarmasına rağmen aldığı Cevap: “Komutan olayları çok fazla abartıyorsunuz!” oluyor.

            Olayların abartılmadığını 12 Yıl
sonra 15 Temmuz 2016 darbe girişiminde yaşadık. Keşke ibret alınsaydı.

2-Amerika Birleşik Devletleri’nin 26
Ocak 2005 – 20 Ocak 2009 tarihleri arasında Dışişleri Bakanlığı görevini
üstlenen Condoleezza Rice’ın 2003 yılında Ulusal Güvenlik Danışmanı olduğu
günlerde yazdığı bir makalede “Ortadoğu’da
Türkiye dâhil 22 ülkenin sınırları değişecek” şeklinde bir ifade kullandığı
halde, “Büyük Ortadoğu Projesi”nin
(BOP) ayak sesleri duyulmasına rağmen ki o günlerde bu söz çok tartışmalara yol
açtı:

Onur Öymen gibi tecrübeli dışişleri
mensupları hükümeti sürekli uyarmalarına rağmen “Monşer”ler diye bu değerlerle dalga geçildi.

Hatta öyle ki, “Arap Baharı” sürecinde zamanın başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, gittiği
her miting meydanında Ortadoğu’nun “Eş
Başkanı” olmasını gururla haykırıyordu.

Hâlbuki ABD tarafından Türk
yetkililerine “Havuç Politikası”
uygulanmış, ağızlarına birer parmak bal çalarak başlarını döndürmüşlerdi. Zaman
ilerledikçe bu baş döndürücü olayların Türkiye’yi nerelere getirdiğini hep
birlikte yaşayıp görüyoruz.

Komşularımız Irak ve Suriye işgal
edilmiş Kuzey Irak’ta bir Kürt Yönetimi oluşturulmuş, sıra Türkiye’nin güney
sınırında her gün şehit askerlerimizin geldiği Kuzey Suriye’ye gelmişti.
Fırat’ın doğusunda ABD tarafından halâ PKK-YPG’ye silah yardımı yapılıyor,
askeri eğitim veriliyor.

3- 2009 Yılında Türkiye-Suriye
sınırındaki mayınları temizleme işlemi için İsrailli bir firma ile Suriye sınır
boyundaki mayından temizlenmiş arazinin 44 yıllığına kiraya verilmesi için AKP
hükümetince anlaşma sağlandı ancak CHP’nin anayasa mahkemesine başvurusu sonucu
bu anlaşma iptal edildi ve sınırlarımızı Türk askeri temizledi.

Suriye sınırındaki mayınların
temizlenmesinin sakıncalarını sağduyulu vatansever yetkililer defalarca dile
getirmelerine rağmen kimse dikkate almadı. Nasıl olsa her seferinde yakalarına;
“Monşer” yaftası asılmıştı.

Bugün o mayınların sökülmesinin
bedelini 6,5 Milyon Suriyeliyi Türkiye’de beslemekle ödüyoruz.

Şuan halâ İran sınırındaki mayınlı
arazinin mayından temizleme masrafı ise AB. Fonlarıyla karşılanıyor. AB’nin
bunda ne gibi bir çıkarı var orasını yaşadığımız güncel olaylar bize fazlasıyla
anlatıyor. Afganistan ve Pakistanlı kaçkınlar sınırlarımızdan kolayca geçsin
istiyorlar sanırım. Ancak bu buzdağının görünen yüzü, görünmeyeni ise tarihte
Filistin topraklarının İsrail’in eline nasıl geçtiğini yakın tarihin sayfaları
hazin bir şekilde yazıyor.

4- 2009 Yılında PKK ile Mit
mensuplarının Oslo görüşmeleri neticesinde Türk Milletine çok sayıda can ve mal
kaybına mal olan “Çözüm süreci”
resmen başlamış oluyordu.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül 11 Mart
2009’da: “Kürt sorunuyla ilgili
ilerleyen günlerde çok iyi şeyler olacak” diye açıklamalarda bulunuyordu.

“Çok
iyi şeyler olacak” denilen süreçte Kandil ve Mahmur kamplarından Habur’a
getirilen PKK’lıların yargılanması için seyyar mahkemeler kurulmuş, yargılama
esnasında Türk Bayrağı ve Atatürk posteri duvardan indirilmiştir.

Sözcü yazarı Saygı Öztürk’ün 21
Aralık 2017 de yazdığına göre: “771
askerimiz, 352 polisimiz, 89 güvenlik korucumuz olmak üzere tam bin 212 şehit
verdik. O tarihten sonra meydana gelen patlamalarda hayatını kaybeden
vatandaşlarımızın sayısı 555 olarak belirlendi. 15 Temmuz darbe girişimiyle
birlikte 62 özel harekât polisi, 5 asker, 173 vatandaşımız şehit edildi.”

5- Bugün halâ geçmişteki FETÖ
belasından ders alınmamış olacak ki, devletin kurumları çeşitli tarikat ve
cemaatlerce(Ensar, İlim Yayma Cemiyeti, Menzil ve İsmailağa Cemiyeti gibi) Kurtarılmış Bölge pozisyonuna
düşürülmüştür.

Yukarıda maddeler halinde sıraladığım
hatalardan daha onlarcasını sayabiliriz.

Yapılan her hatanın arkasından: “Aldatılmışız Allah ve Milletim beni
affetsin” demek bu hataları telafi etmeye yeter mi bilemiyorum.

Mustafa Kemal Atatürk Gençliğe
Hitabesinin bir bölümünde: “memleketin
dâhilinde, iktidara sahip olanlar gaflet, dalâlet ve hatta hıyanet içinde
bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin
siyasi emelleriyle tevhit edebilirler.” Diyor.

Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği
gibi Gaflet, delalet ve ihanet arasında çok ince bir çizgi var. Bu çizginin
hangi tarafa ağır bastığını okuyucularımın ferasetine bırakıyorum.

Sağlıklı kalın.

Türkiye
çok ağır bir ekonomik kriz yaşıyor değil mi?

50 milyona yakın insanımız açlık sınırı seviyesi veya altında gelire
sahip. Bu kesim gıda, barınma,
enerji gibi en temel insanî ihtiyaçlarını karşılamakta bile zorlanıyor.

Devletimizi yönetenler vatandaşlarımıza “iki ampulden birini söndür” gibi elektrik tasarrufu, “sebzeleri
yıkarken akan su kullanmayın” gibi su tasarrufu, alışverişe açken gitmemek,
porsiyon küçültmek gibi diğer tasarruf yöntemlerini tavsiye ediyor. Bu
da çare olmazsa (ki olmuyor) sabır ve şükür telkin ediyor.

Peki devletimiz,
tarihinin en büyük iç ve dış borcu altında ve borçları döndürebilmek için dolar
bazında yüzde 10 gibi fahiş tefeci faizleri vermek durumunda iken, nasıl “tasarruf”
ediyor?

“İtibardan tasarruf olmaz” anlayışında oldukları için saray ve çevresinin yaşadıkları lüks ve
ihtişamı azaltmaya hiç niyetleri yok. Uçak ve araç filolarını küçültmek bile
düşünülmüyor.

Tasarruf
etmiyorlar ama hiç olmazsa savurganlığa ara veriyorlar mı?

Ne
gezer.

Bir
avuç yandaş müteahhite servet transferi yapma maksatlı, verimsiz, bütçe
açığını büyüten harcamalar yapıyorlar.

Aynı “cetleri
olan padişah efendileri” gibi davranıyorlar.

İhtiyaçlar
sıralamasında en sonlarda yer alması gereken israfçı ve verimsiz
harcamalar yapıyorlar.

****************************

Yüzlerce Millet Bahçesi Ve KKTC’ye Saray

Malum
Cumhurbaşkanı Erdoğan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı binası ve
parlamento binasını beğenmemiş, “Biz bunu Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ne
yakıştırmıyoruz” demişti. İşte bunun için hazırlanan projenin ihalesi yapılmış.

Gazeteci Murat Ağırel Yeniçağ’daki köşesinde yazdı.

“KKTC Cumhurbaşkanlığı, Cumhuriyet Meclisi, Millet Bahçesi, Cami ve
ek tesisler inşaatı alt yapı ve
çevre düzenlemesi” adıyla yapılan İhalenin bedeli 2 milyar 497 milyon
TL imiş.

Çok
büyük para. Üstelik bu resmi ihale bedeli dışında bir de ihale düzenlenmeden
verilen işler varmış.

Murat
Ağırel “Millet Bahçeleri” projelerini de araştırmış: “Resmî verilere
göre şu ana kadar bitmiş 97 millet bahçesi var. Uygulama aşamasında olan
Millet Bahçesi sayısı 67, proje halinde olan Millet Bahçesi sayısı ise 201.
Şimdiye kadar 264 ihale düzenlenmiş.”

“İhalenin
düzenlendiği tarihlerdeki tutarlar o günün kuruna çevrildiğinde 1 milyar 171
milyon 709 bin Dolar yani güncel değeri ile 21 milyar 43 milyon Türk lirası…

Bu
sadece ihalesi yapılanlar. Daha yapılacak olanlar var, yapılanlardan fazla…”

Murat
Ağırel haklı olarak soruyor: “Acil ihtiyaç mı Millet Bahçeleri?”

“Millet
patates, soğan için Tarım Kredi Kooperatifleri’nde kuyruğa girerken, birbirini
ezerken harcadığımız paraya bakın.

Millet
Bahçelerine şimdilik harcanan 21 milyar 43 milyon Türk lirasından
bahsediyorum!

Ekle
üstüne 2,5 milyar liralık KKTC Külliyesi’ni…

Vah
benim güzel ülkeme…

Kaç
okul yapılır? Kaç kreş yapılır? Kaç ev depreme dayanıklı hale getirilir?”

****

Bu
miktarları bir de tarım ve hayvancılıkla geçinen milyonlarca vatandaşımıza
verilebilen destekle mukayese edelim. 2022 yılında yapılacak tarımsal
destekleme bütçesi 29 milyar lira. Yani sadece Millet Bahçeleri ve
KKTC Külliyesine harcanan para milyonlarca insanımıza destek olarak verilecek
miktar kadar.

Bu
parayla tarımsal destek iki katına çıkarılsa üretim, ürünlerin niteliği,
verimliliği ve ihracat artar. Enflasyon düşer, vatandaşın alım gücü iyileşir.

Ama
lüks için harcanan bu paralar hiçbir gelir getirmediği gibi her yıl artan
masraflarıyla bütçeye yük olur.

Daha Suriyelilere
harcanan 100 milyar doları, Mısır’a Mursi yönetimine gönderilen 2 Milyar doları
saymıyorum bile.

Demek
ki içinde bulunduğumuz derin fakirleşme birden gelmedi. Göstere göstere
geldi. Çünkü iktidar kısıtlı imkanlarımızı savurganca harcadı ve harcamaya
devam ediyor.

Devletimizin
dünyada kredisi en düşük ve ekonomisi en kırılgan ülkelerden olması da birdenbire
ortaya çıkmadı.

Uzak
olmayan bir zamanda devletimiz borçlarını ödeyemez olursa da sürpriz
olmayacak.

Osmanlı 20- 25
senede önce ekonomik sonra siyasi açıdan nasıl çökertildiyse benzer
şeyleri yaşıyoruz.

Tek
şansımız var: Tebaanın padişahları değiştirmesi mümkün değildi. T.C.
vatandaşları olarak iktidarı seçimle değiştirebiliriz.

****************************

Osmanlı Padişahları da Böyle Yaptı

Osmanlı,
1854’te başlayan ilk dış borçlarla Dolmabahçe Sarayı, Beylerbeyi Sarayı,
Çırağan Sarayı, Yıldız Sarayı gibi gösterişli yatırımlar yapmıştı.

Bu
padişahların 25 yılda sarayların yapımı ve işletme masrafları için yaptığı
toplam masrafın kabaca 200 milyon Osmanlı lirası olduğu kabul
edilebilir.

Borç içindeki Osmanlı Devleti’nin savurganlığı konusunu Donald Blaisdell şöyle anlatıyor:

“Hükümet borç vereceklerin peşindeydi. Gelecek yılın aşar
vergisini karşılık göstererek borç
almak, yerel yönetimi tasarrufa zorlamaktan daha basitti. Veya sürekli artan iç
borçları dışa yöneltmek merkezi yönetimdeki savurganlığı ortadan
kaldırmaktan daha kolaydı.

Devamlı artan
saray borçları iç borçlanmayla ödeniyor ve doyum
noktasına gelindiğinde iç borçlar dış borçlara
dönüştürülüyordu.”

1876’da Hükümet para
bulamadı. Bütün borçlanmalarının taksitlerinin ödenmesini durdurdu.

Sonuçta, yabancıların yönettiği,
Düyun-u Umumiye (Genel Borçlar) İdaresi kuruldu.

Borçların ödenmesi için, devletin bütün önemli vergi gelirleri
Düyun-u Umumiye İdaresi’ne
tahsis edildi.

****

Sadece saraylara harcadığı parayı savurmasaydı, muhtemelen
Osmanlı hiç borç almadan yüzyılı tamamlayabilir, Düyun-u Umumiye (Genel Borçlar) İdaresi batağına düşmeden güçlü bir
devlet olarak yaşayabilirdi.

Fakat öyle olmadı. Osmanlı Devleti
çöktü. Üstelik Türkiye Cumhuriyeti’ne 84,5 milyon Lira
borç devredildi. (Bu miktar
Ekonomist Mahfi Eğilmez’in hesabına göre, bugünkü değerle kabaca 500 milyar dolarlık bir borç yüküne denk geliyor.)

Türkiye Cumhuriyeti bu borçları 1954
yılına kadar ödemek zorunda kaldı. 

       Son dönemde SMA denilen illet hastalıkla
ilgili pek çok haber yapılır oldu. Özellikle TV’lerin ana haber bültenlerinde,
yazılı basında, TV’lerde yapılan sağlık programlarında SMA illetiyle gün
geçmiyor ki, bir habere rastlamayalım.

      Pekiyi,
SMA denilen bu illet hastalık nedir?

       SMA
(Spinal Muskuler
Atrofi) omurilikte bulunan ön boynuz motor sinir hücrelerini etkileyerek
hareket kabiliyetini kısıtlayan ölümcül bir kas hastalığıdır. Genellikle akraba
evlikleri sonrasında doğan çocuklarda görülen bu hastalığın ne yazık ki, kesin
bir tedavisi yoktur!

      SGK’nın
2020 yılı sayımına göre ülkemizde 1300 SMA’lı çocuk var. Şu an için ilaç
tedavisi ile önü alınmaya çalışılan bu illetin ne yazık ki, tedavi ücreti çok
pahalı.

      Son
bir yıldan beri SGK bu hastalığı taşıyan çocukların tedavisi ile ilgili önemli
bir adım atarak; hastanelerimizden sağlık kurulu onayı alan hasta bebekler için
ilaç ihtiyaçlarını karşılama kararı aldı.    

      SGK’nın iki yıla yakın bir süreden beri SMA’lı
bebeklerin yanında olması umut verici bir gelişme ama yetersiz çünkü bu tedavi
içeriğinde tüm Avrupa ülkelerinde kullanılan, hastalığın tedavisinde çok önemli
rol oynayan gen tedavisi (zolgensma) henüz uygulanmıyor. Çünkü bu hastalığın
gen tedavisinin ülkemizde onayı bulunmamakta!

   Uygulanabilmesi için belli kriterleri olan bu
gen tedavisi ise öylesine pahalı ki, tedavi için neredeyse 2,1 milyon dolar,
yani neredeyse 35 milyon lirayı aşan bir para gerekli ki, bunu kaç aile
karşılayabilir?

     Hele ki, hayat pahalılığının giderek arttığı,
insanlarımızın ekmek, et, yağ, süt vb temel gıdaları için saatlerce kuyrukta
beklediği ülkemizde SMA’lı bebeklerini kurtarmak için mücadele veren anneler,
babalar ne yapacaklarını şaşırmış durumda…

      Ben İstanbul’da yaşıyorum. Geçtiğimiz gün
Kadıköy’den Eminönü’ne giden vapura binmek için önce Kadıköy meydanından, sonra
da vapur Eminönü iskelesine yanaştığında Eminönü meydanından geçtim. Her iki
meydanın tam ortasında SMA’lı bebekler için yardım toplayan iki stant vardı!

    Bu
stantlardan iki annenin sesi duyuluyor; bu iki acılı anne evlatları için yardım
talep ediyordu. Onlar için yapılacak her bir liralık bağışın dahi çok önemi vardı…

    Ülkemizin her yöresinde giderek çoğalan
böylesi stantlardan gelecek bağışlar ne kadar faydalı olabilir? Kaç aile SMA’lı
çocuklarını Avrupa’da tedavi ettirebilir?

     İşte tam da bu noktada devletimizin
devreye girmesi, her geçen gün umudu giderek azalan anne ve babalara umut
olması gerekir.

      Kaldı ki, milyonlarca Suriyeli sığınmacıya
kucak açan, Afrika’dan Asya’ya, Ortadoğu’dan, Balkanlara, açlıkla boğuşup el
açıp yardım bekleyen milyonlarca insana, din, dil, ırk gözetmeden sadece
insanlık adına yardım elini uzatan,

     Ülkemize duble paralı yollar, milyonlarca liralık
garanti geçişli köprüler, milyarlarca lira harcayarak millet bahçeleri
kazandıran,

      Sırf ülkemizde dövizin yükselmesini
önlemek adına kur korumalı hesaplar açarak, cebi zengin kimilerine milyarlarca lira
faiz ödeyen,

        Müteahhitlerine ödemesi devlet
garantili yap-işlet-devret şartlı ihaleler vererek ülkemize nice eserler
kazandıran devletimizin:

       SMA illetiyle ölüm kalım mücadelesi
veren çocuklarımıza daha çok yardım etmesi, onların hayatta kalabilmeleri için mücadele
eden anne ve babalarına daha çok destek vermesi gerekir.

    Bu gereklilik TC Anayasasının 56’ncı
maddesi ile garanti altına alınmıştır.

   Bu maddeye göre Devlet:

     Herkesin
hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlama;
insan ve madde gücünde tasarruf ve verimi artırarak,
işbirliğini gerçekleştirmek amacıyla sağlık kuruluşlarını tek
elden planlayıp hizmet vermesini düzenlemekle mükelleftir.

İlk defa
sevdiğim ve saydığım bir arkadaşımdan, Cihan Turper’den duymuştum. Sonra
başkalarından da: İnsanın hareket alanı iki çemberle sınırlandırılmıştır,
demişti. İç içe iki çemberle. İç çember ahlâktır. Onun dışındaki ikinci çember,
hukuktur.

Hukuk
çemberinin dışına çıkarsanız kanunlara takılırsınız.  Eğer ülkenizde mahkemeler varsa. Hani
“Berlin’de mahkemeler var!” dedirten cinsten mahkemeler… Bursa’da Ulu Cami’nin
önündeki fakirin kulübesini yıktırmayan mahkemeler.

Dış çember
hukuk sisteminin işi. Aslolan, insanın, iç çemberin de dışına çıkmamasıdır.

Zaten
kanunlar insanın ahlâk, hak, adalet anlayışının tasnif edilmiş hâlinden
ibarettir. Din, töre, hukukun üstünlüğü… Akılda, gönülde, fıtratta, genetikte,
hepsi aynı yerden kaynaklanıyor. Geçen yazım bunun üzerineydi.

Hukuk
ahlâktan kaynaklandığına göre, hukuka saygı, ahlâkın gereğidir.

Kimse
inanmıyor, kendine de…

Ya o gri
bölge? Ahlâk çemberinin dışında, fakat kanun çemberinin içinde. Galiba en
aşağılık bölge burası. “Ben kanunsuzum!” narası atmak, ahlâksızca kanun
manipülasyonu yapmaktan daha asil bir tutumdur. Kötüdür, cezalandırılması
gerekir ama ahlâkı çiğneyip kanunla oynamaktan daha şereflidir.

Apaçık
ihlaller, apaçık hırsızlıklar, apaçık hezimetler, dün söylediğinin bugün tam
tersinin çıkması… Bütün bunların karşısında utanmadan yapılan bir takım
açıklamalar bu satırlarıma ilham verdi. Kimsenin inanmadığı, daha vahimi
kendisinin hiç mi hiç inanmadığı gerekçelerle savunma yapmaya çalışmak. 

Başımdan
geçen bir hırsızlığı hatırladım. Oturduğum daire, apartmanın arka tarafında,
beşinci katta. Hırsız arka bahçeye girmiş, genellikle kapalı olan bahçe
kapısını bir şekilde aşmış. Sonra beş kat tırmanmış. Beni soymuş, sonra kapımı
içerden açıp apartmanı terk etmiş. Bende yükte hafif, pahada ağır bir tek
emekli maaşımı bulmuş. O sırada SSK emeklisiydim ve o maaş da pek aman aman bir
şey değildi. Hırsız mesleğini ve mesaisini kesintisiz sürdürdüğü için sonunda
yakalandı. Beni nasıl soyduğunu mahkemede şöyle anlatmış: “Yoldan geçiyordum.
Kapı açıktı. Ben de içeri girdim…” Hâkim hırsızla birlikte benim daireme
“tatbikata” geldi. Hâli görünce, hırsıza dönüp, “Maşallah oğlum, arka tarafta
beşinci kattaki balkonun iç kapısını açık bulup girivermişsin demek…” diye alay
etti.

İhale
kanunuyla futbol oynamak

Hırsızın
anlattığı hikâye cezada ciddi indirime sebep olurmuş. Hırsızlar hapishanede bir
birlerine hukuk eğitimi verirmiş. Fakat “İncelenmiş ve aslı olmadığı
anlaşılmıştır.” tarzı savunmalar, araştırmaya izin vermemek benim hırsızınkinin
çok üstünde tabii. Bürokrasiye de siyasetçilere de büyük saygım var. Bürokrasi,
çağdaş devletin; siyaset, ülke yönetiminin, taşıyıcı sütunlarıdır. Fakat işte
tam o ahlâk sınırının dışına bağdaş kurmuş, kanunları oynanacak, manipüle
edilecek yolsuzluk araçları diye görenler… Sanki sırf bunu yapacak imkâna
kavuşmak için bürokrasiye veya politikaya sızanlar… Bu zor ve asil mesleklere
bugünkü kötü çağrışımları verdiren bunlardır. Tek çare, dürüst politikacıların
ve dürüst bürokratların bunları içlerinden atmalarıdır.

Gri alandaki
bürokrat ve politikacı yaptığıyla övünür de. “Falan kanunun, filan yönetmeliğin
şöyle bir maddesi var. Pek bilinmez. İşte onunla hallediverdim.” Veya, “O
makama tayin için en az şurada bulunması gerekiyordu. Önce oraya tayin ettim,
ertesi gün de makama”.  Daha beteri var.
Adaleti, ahlâkı çiğnemek için doğrudan kanunlarla ve yönetmeliklerle oynamak.
Bizim oğlanın gemisi limana girerken gümrük mevzuatını değiştirip, mal
çekildikten sonra tekrar eski hâline getirmek. Bizim adamın tayini için yönetmeliği
değiştirip onun tayini müktesep hak hâline gelince tekrar eski mevzuata dönmek.

Düşünün,
sizin takım hücumdayken ofsayt kuralını kaldırıyorsunuz. Karşı takım karşı
hücuma geçtiğinde yeniden koyuyorsunuz. Sonra spor yaptığınızı iddia
ediyorsunuz! Maçlara acaba niçin eskisi kadar seyirci gelmiyor diye de
etrafınızdakilere soruyor, seyirci getiremiyorlar diye onları azarlıyorsunuz.

Adalet neyin
temeliydi?

Böyle
manipülasyonlar kılıfa ve kanuna uydurulur, ama adalet hissini, ahlâk hissini
sıfırlar. Sebep oldukları yıkım, o tek tek olayların yarattığı tahribatın çok
ötesindedir. Hadi kanun manipülasyonuyla gümrüksüz sokulan mal en fazla haksız
kazanç sağlar, o ayrıcalığa sahip olmayanın rekabet imkânını bir süre için
elinden alır. Haksız tayin, tayinin yapıldığı kurumu sarsar. O makama daha
layık olanların hakkını yer ama bir kurum ve bir makam içindir bu yıkımlar.

Asıl yıkım,
halkın tamamının adalet duygusundadır. Ülkenin tamamında kanuna saygının
çökmesindedir. Böyle skandalların yaşandığı ülkelerde artık insanlar,
“Berlin’de hâkimler var!” diyemez. Ulu caminin önündeki fakirin kulübesi de
istimlak ediliverir.

İşte
gelişmiş dünya ile üçüncü dünyayı bir birinden ayıran asıl fark budur. Bizim
kültürümüz de bunun farkındadır. Mahkemelerimizde Hazreti Ömer’e atfedilen bir
söz duvarları süsler: “Adalet mülkün temelidir.” Bu “mülk”, bugün taşınmaz mal,
gayrı menkul anlamında kullandığımız mülk değil. Bu sözdeki “mülk”, devlet
demektir, egemenlik demektir. Hani kral anlamına gelen “melik” var ya, işte o melikteki
kelimedir, hâkimiyete, il’e, kısaca devlete karşılık gelir.

Kanunun
itibarsızlaşması, hukuka güvenin sarsılması, devletin temellerinin aşınmasıdır.
Temelsiz bina sonunda çöker!

Türkiye’nin düşmandan temizlendiği en son hamle olan “Büyük Taarruz” veya “Başkumandanlık Meydan
Muharebesi” adını verdiğimiz zaferin bu yıl 100. yıldönümü
(1922-2022)…

Tarihi olaylarda yüzüncü yıllar çok önemlidir. Bunun sebebi bu yılın
bir kırılma yılı olmasıdır. Bu zaferin 100.yılı onun önümüzdeki yıllara nasıl
taşınacağının görüleceği ve anlaşılacağı bir tarihtir 30 Ağustos 2022! Onun
için Türkler açısından bu durum çok önem arz etmektedir.

Ne yazık ki, ülkemizdeki sosyal ve siyasal atmosfer bizlere bu tarihi
zaferin hakkıyla kutlanılmayacağı izlenimi vermektedir ve bu Türkler açısından
çok düşündürücü ve üzücüdür…

Böyle tarihi anlara ilişkin kutlamalar aylar öncesinde hazırlıkları
duyurularak yapılmalıydı. Bu konuda ne iktidarın ne de muhalefetin ve de yerel
yönetimlerin bir hazırlığı olduğu konusunda hiç bir belirti görmüyoruz. Mutlaka
baştan savma bir şeyler yapılacaktır ama başlıkta dediğimiz gibi tesir
uyandırmak için bu anmaların hakkıyla yapılması gerektiği düşüncesindeyim.

Ne yazık ki Türkiye(li) siyaseti iktidarı ve muhalefeti ile 30
Ağustos’un sonuçlarından muzdarip olan yani rahatsızlık duyan güruh tarafından
sevk ve idare edilmektedir. Düşünün ki; bu zafer sonucu kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin
bir teşkilatı olan Diyanetin camilerinde okunan hutbeler de yıllardır 30
Ağustos Zaferi bir iki lafla geçiştirilmekte ve bu zaferin kahramanı Mustafa
Kemal Atatürk zikredilmemektedir…

Türk Milletine buradan seslenmek isterim ki, tez bugünden bu zaferin
hakkıyla kutlanması için iktidar ve muhalefete baskı yapılması olmadığı
takdirde iş başa düştü denilerek bu tarihi zaferin 100.yılının Türk Milletine
her ferdinin katılımı ile hakkıyla kutlanması gerekmektedir…

Bu uyarım ve çağrım Türk Milletinedir… Umarım cevapsız kalmaz diye
düşünüyorum.