Özel okul öğretmenleri geçtiğimiz günlerde Ankara’da bir hak
arama eylemi yapmışlardır. Fakat emniyet güçlerinin çok sert tepkileri ile
karşılaşmışlardır. Ardından da Cumhurbaşkanı tarafından “Çapulcular”
diye nitelendirilmişlerdir. Hâlbuki önce bu öğretmenleri bu eyleme sevk eden
sebepleri incelemek gerekirdi.

Özel okul öğretmenleri eylemlerinde yüzde yüz haklıdır.  Çünkü özel okul öğretmenleri; özlük hakları,
sosyal güvence, sosyal haklar ve çalışma saatleri yönünden çok mağdurdurlar.

Özel okul öğretmenleri özlük hakları yönünden resmi okul
öğretmenlerinin çok gerisindedir. Çok azı kadroludur. Çoğu 9 veya 10 aylık
sözleşmelerle çalıştırılmaktadır. Böylece kıdem tazminatı alma hakkından mağdur
kalmaktadırlar. Bir kısmının sigorta primleri ya hiç yatırılmamakta, ya da
eksik yatırılmaktadır.

Bu öğretmenlerin bir kısmı ders ücreti karşılığında
(1500-2500 liraya) çalıştırılmaktadır. Bu durumda özel okullarda çalışan
öğretmenlerin yarıya yakını asgari ücretin altında çalıştırılmaktadır. Çünkü
atanamayan 700 bin civarında öğretmen bulunmaktadır. Bu yüzden emeği en ucuz
olanlar, öğretmenlerdir.  Sonra özel okul
öğretmenleri çalışma saatleri yönünden de mağdurdur. Resmi okul öğretmenlerinin
mesaisi, ders programına göre dersinin verdikten sonra biter. Ama özel okul
öğretmenleri tam gün, hatta Cumartesi ve Pazar günlerinde bile çalıştırılır.

Bu sebeplerle özel okul öğretmenlerinin haklarını aramaları
son derece haklıdır. Ama emniyet güçlerinin onlara gösterdiği aşırı tepki
yanlış,  Cumhurbaşkanının onları
“Çapulcular” diye nitelendirmesi büyük bir talihsizlik olmuştur.
Böylece maddi yönden çok mağdur olan özel okul öğretmenleri, manevi yönden de
mağdur edilmişlerdir.

 Ekonomi diye bir
bilim var mı, yok mu?

Geçen yazıma böyle başlamıştım. Mesela kimyaya, mesela
mekaniğe bilim derken tereddüt etmiyoruz da iş ekonomiye gelince pek emin
değiliz galiba. Suya sodyum atarsanız hidrojen çıkar ve tutuşur. O alevi kötü
niyetliler yaktı, demek kimsenin aklına gelmez. Ama ekonomide ve sosyolojide
böyle sebep-sonuç ilişkilerine pek inanılmıyor. Hatta sebeplerle sonuçları
karıştırıyoruz. Sonra da ekonomide yapıp ettiklerimiz bizi amacımıza
ulaştırmayıp ters tepiyorsa “Hata yaptık!” diyemiyoruz. Hainleri, fırsatçıları,
spekülatörleri, hele hele mümkünse kahrolası dış güçleri suçluyoruz.

Sosyolojinin, ekonominin de kuralları olduğu, sebep-sonuç
ilişkileri bulunduğu ilk ne zaman akıl edilmiş acaba?

İş Newton’la başlamış

Sanırım dünyayı bilime ikna eden en büyük adımı Newton atmış.
Çok basit üç kanunla tavandaki avizenin sallanmasından gökteki ayın hareketine
kadar her şeyi hesaplayıverince insanlar, “Elmanın yere düşeceğini bildin, hadi
pazarda ne olacağını da bilirsin!” diye yüklenmişler.  Bu latife tabiî, eğer kabul ederseniz. Fakat
gerçekten Newton, tabiat bilimlerinin olgunluk çağının işaret topudur.

Gel gör ki toplum bilimleri, fizikten daha karmaşık.
Milyonlarca insanın psikolojisi, o da yetmez onların birbiriyle trilyonlarca
ilişkisini öyle sarkacın hareketini hesapladığınız gibi hesaplayamazsınız. Yine
de toplum, sebep- sonuç ilişkileri ile hayatını sürdürür.  Muhakkak Newton, toplumla, ekonomiyle
uğraşanların umutlarını aniden tavan yaptırdı. Ağızlarını sulandırdı.

Fiziğin başarısı üzerine hemen “Toplumun kanunlarını da
bulalım!”, “Ekonomin kanunlarını da keşfedelim!” düşünceleri doğdu. Bir dizi
erken doğum! Sosyolojinin kurucularından August Comte, bugün sosyoloji
dediğimiz bilime “Sosyal Fizik” demiş! Umudu bu sözünden bellidir. Aşırı
basitleştirmeler, aşırı umutlar… Marks ve Engels’in “Tarihi Maddeciliği” de
öyle değil mi? Adam Smith’in “Görünmez El”inde de bir Newton denklemi umudu yok
mudur?

Emirle ekonomi mümkün mü?

Şimdi şu tarihlere bakın: Newton, Principia 1687;
François Quesnay, Tableau économique (Ekonomik Tablo) 1758; Adam Smith,
Milletlerin Zenginliği 1776; Karl Marks, Kapital (1. Cilt) 1867. Pozitivist
August Comte’u da Smith ile Marks arasına yerleştirebilirsiniz. Newton en
sağlamları tabiî. Diğerlerini değişen derecelerde tenkit edebilir, öngörülerini
çürütebiliriz. Fakat müşterek kabulleri şudur: “Evet, toplum da ekonomi de
bilim metoduyla incelenebilir. Bu alanların da kuralları, kanunları vardır.”
Bunların üstünden asırlar geçti. Konuları daha karmaşık ve zor olduğu için
toplum bilimleri fizik kadar, kimya kadar hızlı gelişmedi ama yine de gelişti.
Artık kimse “Hayır, ben emirle ekonomiyi yürütürüm!” diyemiyor. Diyemiyor,
değil mi? Yoksa diyenler mi var?

Yukarıda saydıklarım arasında en az popüleri galiba
François Quesnay. 1758 tarihli eseri, Tableau économique; Ekonomik Tablo.  O eserdeki fikirlerin güzel bir özetini,
sosyolog Norbert Elias’ın Medenileşme Süreci (1939) eserinden alacağım.
Alıntılara başlamadan not düşeyim: Quesnay fikirlerinde tek başına değil. Bir
akım, bir okul var ve kendilerine “Fizyokrat” diyorlar. Yine biraz doğa, yine
biraz Newton var işin içinde…

Şimdi biz hangi çağdayız?

Dönelim Norbert Elias’ın, Quesnay üstüne yazdıklarına:

“…Quesnay ve Fizyokratlar, toplumun ekonomi hayatını epey
bağımsız bir süreç olarak tanımladı. Malların üretimi, dolaşımı ve yeniden
üretiminden ibaret kapalı bir döngü. Toplum hayatının akla uygun doğma
kanunlarından söz etti. Düşüncesinin merkezine bu fikri alan Quesnay,
ekonominin kapalı döngüsüne olur olmaz müdahalelere karşı çıktı. Hükümdarların,
keyiflerine göre cahilce fermanlar çıkarmamalarını, toplumdaki süreçlere yön
verebilmek için toplum kanunlarının farkına varmalarını istedi.

 “Temelde
Fizyokratların ortak tutumları son derece basitti: Hükümdarların her şeye kadir
olduğu ve insanların bütün işlerini uygun gördükleri gibi düzenleyebilecekleri
fikri yanlıştır. Toplumun ve ekonominin kendi kanunları vardır ve bunlar,
yöneticilerin akıl dışı müdahalelerine ve güç kullanımına direnir.”

Norbert Elias, “Uygarlaşma Süreci” diyor… Sofra adabından
devlet yapısına kadar her şeyin hep yükselen bir medenileşme süreci içinde
yürüdüğünü söylüyor. Gittikçe daha edepli, gittikçe daha uygar toplumlara
doğru.

Fizyokrat hareketi 18. asırda, Quesnay’ın Ekonomik
Tablo’su 1758’de olduğuna göre sizce bugün Türkiye Uygarlaşma Sürecinde hangi
çağı yaşıyor? https://millidusunce.com/uygarlasmanin-neresindeyiz/

Hükümetimiz bazı bürokratlarını 4-5-6 maaş ücretle
ödüllendirirken; İşçi, memur, emekli ve dar gelirliye cimri davrandığı herkesçe
malum. Bırakın Türk üreticisi ve sanayicisini, Alman sanayisi gece gündüz
durmayıp çalışsa, Türkiye’nin bugünkü durumuna para yetiştiremez. Bu yüzden
hükümet yetkililerini şimdi daha iyi anlıyorum.

            Daha iyi
anlıyorum çünkü bazı kurumların başındaki kişilerin bırakın 4-5-6 maaş
tutarında para almalarını bir de milyon dolarlarla rüşvet aldıklarına şahit
oluyoruz. İnanın bu olaylar kabul edilebilecek cinsten bir şey değil.

            Adam, 16 yıl
Bank Asya Genel Müdürlüğünde bulunuyor, sonra Vakıfbank ve daha sonra SPK
Sermaye Piyasası Kurulu Başkanlığına getiriliyor.

            Bank Asya ya
para yatıran garibanlar FETÖ suçlamasıyla birer birer hapse atılırken, aynı
kişi 16 yıl aynı bankanın genel müdürlüğünü yapıyor, kendisi hakkında herhangi
bir soruşturma açılmadığı gibi bir de devletin gözde kurumlarının en tepesine
getiriliyor.

            FETÖ olayı o
kadar karmaşık bir hal aldı ki, kimin eli kimin cebinde belli değil. Eşini ve
çocuğunu 15 Temmuz darbe girişiminde kaybeden, bir zamanlar Erdoğan’ın en
yakınındaki kişinin eşi Nihal Olçoklar:
“FETÖCÜ 9 kişinin ismini verdim bunların
içlerinden biri eski TRT Genel
Müdürü İbrahim Şahin, diğeri Nurettin Nebati.” Demiştir.

            Yoksa bu
kişilerin George Orwell’in “Hayvan Çiftliği”nde: “Bazı hayvanlar özel, bazıları daha da
özeldir.” Dediği gibi bunların özel kişilikleri mi var?

            Sedat
Peker’in anlattıkları yenilir yutulur cinsten değil. Olmaz ya, bu
anlatılanların sadece bir tanesi bir Avrupa devletinde yaşansaydı hükümet
anında istifa eder, yargı gereği neyse onu yapardı.

            Ama bizde
maşallah kimsenin kılı kıpırdamıyor. Ne Cumhurbaşkanından bir ses var, ne de
savcılar harekete geçiyor.

            Peki,
aşağıdaki kişiler hakkında işlem yapılması için daha nelerin olması gerekiyor
bilemiyorum.

– Cumhurbaşkanı
Danışmanlarından 2 kişi: Cumhurbaşkanının en yakınındaki kişiler.(Korkmaz
Karaca İstifa etti)

– Eski Başbakan
danışmanı: Son Başbakan Binali Yıldırım’ın en yakınındaki kişi.

– SPK Eski Başkanı:
Cumhurbaşkanının o makama atadığı kişi

– Erzurum Milletvekili:
Halen AKP Milletvekili

– Ve 2 Gazeteci

            Maşallah bu kişiler öyle organize olmuşlar ki, abi SPK Başkanı rüşvet
akarının en tepesindeki kişi, kardeş milletvekili rüşvete aracılık yapıyor,
koca diğer işleri organize ediyor. Anlayacağınız aile boyu tam kadro devlete
çökmüşler.

            Söyler misiniz;
2001 Yılında 3 Y (Yasaklar, Yoksulluk ve Yolsuzluk) ile
mücadele etmek için işbaşına gelmiş hükümet, 3 Y’nin üçünde de boğazına kadar
batmasına rağmen ve halâ da kamuoyu araştırmalarına göre birinci parti durumunu
koruyorsa bunda dindar ve Müslümanların hiç vebali yok mu?

            Size Karar
Gazetesi yazarı Taha Akyol’un “Müslüman Vicdanı” adlı yazısından bir
bölüm sunacağım:

             “Hz.
Osman’ın “beytülmal görevlisi”, yani devlet hazinesinin başındaki yetkili,
Abdullah bin Erkam isimli bir sahabeydi. Osman, devlet hazinesinden çeşitli kişilere
yüksek miktarda ödemeler yapmasını emrettiğinde Abdullah bunu reddeti; devlet
parası kişilere ‘ihsan’ edilemezdi.

Hz. Osman, Abdullah’ı
azarlamıştır:

“Sen benim
emrettiklerimi teslim eden hazine görevlimsin.”

Abdullah’ın cevabı:

“Ben Müslümanların beytülmalinin
gözeticisiyim, senin sülalenin hazine bekçisi değilim!”

Abdullah istifa etmiş,
hazinenin anahtarını mescide asmıştı! (Murat Akarsu, Kabile Bürokrasisi ve Hz. Osman, Ankara Okulu
Yayınları, s. 189)”

            Madem samimi
Müslümanız, madem dindarız Hz. Osman gibilere biat edip beytülmalın yakınlara
yandaşlara peşkeş çekilmesine rızamı göstereceğiz, yoksa Sahabe Abdullah bin Erkam gibi vebal altına
girmeden vaziyet mi alacağız. İşte Müslümanın vicdanıyla imtihanı!

Olay gayet net ve açık.

Sağlıklı kalın.

İYİ
Parti iktidar olduğunda uygulayacağı programı ekonomi, hukuk, sosyal
politikalar, eğitim vd başlıklar altında kamuoyu ile paylaşmaya devam ediyor.

Bu defa
İYİ Parti’nin eğitim alanına dönük sorunlar, çözüm yolları ve
vaatlerinin açıklandığı tanıtım toplantısına davet edilince Ankara’ya
gittim.

Gittiğime değdi. Bütün
sorunlarımızın temelini oluşturan “Eğitim” konusunda yapılan tespitler içimi
yakarken, çözüm önerilerini dinlemek umutlarımı artırdı.

****

Akşener’in Eğitime Bakışı

Programın
açılışında İYİ Parti lideri Meral Akşener 20 yıllık AKP iktidarında
eğitim sistemimizin eskiye göre iyileşmek yerine gerilediğini vurguladı.

Kendisini
bir öğretmen olarak yetiştiren Cumhuriyetin kurduğu sistemin iki önemli
özelliğine vurgu yaptı.

AKP’den
önce, Cumhuriyetimizin eğitim sistemi bir fırsat eşitliği sağlıyordu.
Anadolu’nun küçük bir köyünden çıkmış zeki bir çocuk kendisine sağlanan fırsat
ve imkanlarla Türkiye yönetiminde söz sahibi olabileceği makam ve mevkilere
yükselebiliyordu. Şimdi derin bir yoksulluk ile sınanan, şaibeli yazılı
sınavlar ve mülakatlarla elenen, çocuklarımız bu fırsat eşitliğinden de
mahrum edildi.

Cumhuriyetin
kurup geliştirdiği eski sistemde eğitim sürecinde verilen bilgiler hayatın
içinde kullanılabilecek işe yarar bilgilerdi. Akşener kendisi gibi öğretmen
adayı olanlara okullarda doğum, dikiş, yemek, iğne yapmak gibi bir köyde
ihtiyacı olabilecek bütün bilgilerin öğretildiğini anlattı.

Şimdi
ise eğitim sürecinde sadece kutucukları karalayarak sınavlardan geçen
öğrenciler okuduğunu anlayamaz, derdini anlatamaz, hayatta işe yarayacak
hiçbir pratik işi öğrenememiş olarak mezun oluyor.

Üniversitelerimizde
eğitim kalitesi o kadar düşük ki. Üniversite mezunlarının hayali mesleğini
yapmak değil, ne olursa olsun bir iş bulmak. Yeni açılan üniversitelerimizin
çoğu sadece iş talebini erteleme aracı. Eskiden dünyada ilk 500’e girebilen
üniversitelerimizin de kalitesi ve dünyadaki sıralaması gittikçe düşüyor.

Meral
Akşener “Öncelikle öğretmen okulları gitti, sonrasında köy okulları gitti,
değişmedik bir şey kalmadı. Bunun beceriksizlikten değil gayet isteyerek (taammüden)
yapıldığını düşünenlerdenim. Kimse bu kadar ahmak olamaz. Bu kadar bilimden,
sürekli değişen dijital dünyaya uyum sağlamaktan uzak; sadece parası olanın
çocuklarını okuttuğu bir eğitim düzeniyle karşı karşıyayız” dedi.

Akşener
“İYİ Eğitim” sunumunda açıklanan iyileştirmelerin eleştiriye açık olduğunu,
herkesin iyiniyetli teklifleriyle düzeltme ve geliştirmeye katkı sunabileceğini
açıkladı.

*****************************

Eğitim’de Hedefler Ve Gerçekler

İYİ
Parti’nin “İYİ EĞİTİM” sunumunu partinin Eğitim Politikaları Başkanı Sevinç
Atabay yaptı. Sunum geniş bir ekip tarafından hazırlanmış.

Sevinç Atabay eğitim
alanında yurtiçi ve yurtdışı görevlerde bulunmuş, Türk Eğitim Derneği Genel
Müdürlüğü ve TED Ankara Koleji Vakfı Okulları Genel Müdürlüğü yapmış tecrübeli
bir eğitimci.

Sunumda
ilk önce eğitimli insanın toplumsal ve ekonomik kalkınmanın temeli olduğu
vurgulandı. Aşağıda küçük bir kısmını özetlediğim tespit ve çözümler
anlatıldı. Tamamını partinin
resmî sitesinden izleyebilir
ve okuyabilirsiniz.

İyi bir
eğitimle zihnin özgürleşmesi, aklın ve vicdanın birlikte gelişmesi,
yeteneklerin keşfedilmesi, var olan potansiyelin gerçekleştirilmesi, bugünün ve
yarının becerilerini kazanması, bilgiye dayalı fikir geliştirmesi sağlanır.

Bu
ölçütlere bakınca ülkemizde “İyi Bir Eğitim” vardır diyemeyiz.

****

Derin Yoksulluk ve Eğitim

Kötü
eğitimin ilk sebeplerinden biri eğitime ayrılan kaynakların yetersiz ve yoksul
kesimden ailelerin eğitime katkı sunma imkanlarının çok kısıtlı olmasıdır.

2020
TÜİK verilerine göre, 0-17 yaş grubunda çocuklarımızın yaklaşık üçte
biri “derin yoksulluk” içinde. 4. Sınıf öğrencilerinin %40’ı,
8. Sınıf öğrencilerinin %46’sı okula aç ve yorgun gittiklerini söylüyor.

İYİ
Parti öncelikle devletin eğitime ayırdığı bütçeyi artırmayı planlıyor.

Ailelerin
yükünü azaltmak için öncelikle eğitim harcamalarından KDV’yi kaldırmayı
vaat ediyor.

Ayrıca “Öğrenci
Destek Kartı” projesi ile yaş grubuna göre öğrencilere “Okullu Kart,
Genç Kart ve Hayat Kart” verilmesi planlanıyor. Bu kartlarla kitap
kırtasiye harcamaları karşılanacak, müze ve ören yerlerine, devlet
tiyatrolarına ücretsiz giriş imkânı sağlanacak, ulaşımda, bilgisayar vb bilişim
araçlarında KDV istisnası ve ücretsiz internet erişimi sağlanacak.

****

Eğitimde De Liyakat Şart

Eğitimde
başarısızlığımızın temel sebeplerinden biri de “eğitim sisteminin tüm
kademelerinde görevlendirme ve atamalarda liyakat, objektiflik ve hesap
verebilirlik ilkeleri yok sayılmaktadır.”

İyi
Parti eğitimde de liyakat, şeffaflık ve hesap verebilirliğin olduğu bir
sistem öngörüyor. Öğretmenlerimizi “mesleki açıdan sürekli gelişen itibarlı
ve yüksek motivasyon sahibi” hale getirmeyi planlıyor. “Atanamayan
öğretmen kalmayacak” sözünü veriyor. “Öğretmen mülakat
uygulamasının kaldırılacağını”, “toplam 250 bin öğretmen ataması
yapılacağını”, “hiçbir okulun öğretmensiz, hiçbir öğretmenin öğrencisiz
kalmayacağını” vaat ediyor.

****

Öğrenme Yoksulu

10
yaşında basit bir metni okuyup anlayamayan çocuklar “öğrenme yoksulu”
olarak tanımlanıyor. Türkiye’de her 100 çocuğumuzdan 22’si öğrenme yoksulu.
Bu bizim çocuklarımızın gelişmiş ülke çocuklarından genetik olarak daha geri
zekalı olduğundan değil. Tam bir sistem (sistemsizlik) ve yoksulluk sonucu.

Verilere
göre yoksul ailelerin çocuklarında öğrenme yoksulluğu oranının %90
olması tesadüf değil. Bu rakamlar dehşet verici.

İYİ
Parti öğrenme yoksulu öğrencilerimiz için ciddi bir destek programı
hazırlamış.

AKP’nin
getirdiği 4 yıllık ilkokulun faydalı olmadığı görüldü. Dünyada 194 ülkede
ilkokul süresi 6-7 yıl iken Türkiye’de 4 yıl olması çok zarar verdi. İYİ Parti iktidar
olduğunda 1 yıllık zorunlu ilkokul öncesi eğitim + 5 yıllık ilkokul
eğitimini getirecek.

****

Üniversiteler

İYİ
Parti YÖK’ün miadını doldurduğunu ve kapatılacağını duyurdu. Üniversitelerin mali
ve akademik özerkliğinin sağlanacağı, her üniversitenin rektörünü
kendisinin seçeceği belirtilen “İYİ Eğitim” programında, “Yükseköğretim
kurumlarının adalet, liyakat, şeffaflık, hesap verebilirlik, katılımcılık ve
bilimsel özgürlük ilkeleri çerçevesinde yönetileceği bir yönetim yapısı
oluşturulacak” denildi.

Öğrencilerin
barınma sorunu çektiği, tüm yükseköğretim yurtlarının üniversitelere
devredileceği, ihtiyaç duyan tüm öğrencilere yurt ve barınma imkanının
sağlanacağı belirtildi.

Diyanet millî bayramı andı
mı/anmadı mı?. Artık bu gibi polemiklerin haber değeri de olmamalı. Doğrusu
ansa ne olur, anmasa ne olur?. Çok da meraklısı değiliz. Her kamu kurumu gibi mevzuatta
belirlenen kuruluş amacına uygun işini doğru yapsın, verilemeyecek hesabı
olmasın yeter. Diyanet İşleri Başkanlığı (DİB) 1924 yılında kurulmuş, bugün yüz
otuz bin civarında kadrosu olan dev bir kamu kuruluşudur. Kurum 16 Milyar TL
gibi devâsa bir bütçeye sahip. Bu bütçe ile neler yapılmaz ki. Bu kurumun,
sadece ramazan ayına sıkışan etkinliğiyle değil, bütün zamanları kapsayan projeleri,
hedefleri olabilirdi ve olmalıydı. Toplumu din konusunda aydınlatmakla
birlikte, sosyal ve aile destek projeleri, çevre projeleri gibi hayata dokunan
faaliyetler de yürütebilirdi. Bu kadar büyük bir kitleye sahip, ki önemli kısmı
üniversite eğitimli olan bu kurum –millî
alanda olmasa da– neden sosyal alanda yeterince görünmüyor?.

Kuruluş amacına baktığınızda diyanet işleri başkanlığı; “İslam Dininin inançları, ibadet ve ahlak esasları ile ilgili
işleri yürütmek, din konusunda toplumu aydınlatmak ve ibadet    yönetmek üzere..” olarak tanımlanır. Ama ne
teessüf ki; yetmiş yıldan
beri, “tırnak kesersem abdest, yağmurda ıslansam- havuza girersem
/çıkarsam oruç bozulur mu?” diye bir türlü bozamadığımız ezberler var. Daha bu handikaplardan kurtulamayan bir
kurum konumunda. Üzücü değil mi? Böylesi köklü bir kuruluş nasıl olur da bu
topluma temel ibadet ve ahlak esaslarını benimsetememiş. Daha da vahim olanı, kadîm din gelenekleri ile dinin esasları bir birine karışmış
durumda. Sonuçta anlaşıldı ki, bir kısım hurefeler, antik uzakdoğu kültürü
kaynaklı gelenekler-ritüeller bu dinin
içine boca edilmiş. Üstelik denetlenemeden ve kuşaktan kuşağa aktarılarak.

Din işleri yüksek kuruluna bakıyorsunuz,  “..islam
dininin temel bilgi kaynaklarını ve metodolojisini, tarihî tecrübesini ve
güncel talep ve ihtiyaçları” dikkate alıyor. 
“Dinî konularda karar vermek, görüş bildirmek ve dinî soruları
cevaplandırmak” gibi oldukça iddialı ve akademik bir ağırlık hissedersiniz.
Ayrıca  dinî konularda telif, tercüme,
inceleme ve araştırmalar yapmak, yaptırmak, ihtiyaç duyduğu konularda inceleme
ve araştırma grupları oluşturmak gibi görevlerinin  olduğu da bilinmektedir. Bu açıdan
bakıldığında da kurumun geçmişle yüzleşmesi gerekir.

Her şeyden
önce kaynağı belirsiz ya da çok tartışmalı olan ve “mevzu hadis” olarak sınıflanan yüzlerce birçok uydurulan hadisler
var. Bu sözler iki-üç yüzyıl sonra nakilden nakile rivayetlerle günümüze kadar
gelmiştir. Bunların bazılarından çok
farklı ve çelişkili hükümler çıkaran ve sert duygularla beslenen radikal gruplar var. Bunlar sosyal hayatı
zedelemeye ve toplumsal bir kargaşaya neden olabilir. Yaşanan örnekleri olduğu
için bu kaçınılmaz bir gerçektir. Öyle ki, insanın hadis kriterlerine göre ve o
saygıyla bile bile izah etmekte zorlanacağı durumlar. Yaygın birkaç mevzu hadis rivayetleri; “..köpekler katledilmelidir, kertenkeleleri
öldürün (Müslim). Hayatında üç kez tövbe etmiş bir kişi, o dakikadan sonra ne
kadar günah işlerse işlesin Allah tarafından affedilir (Buhari, Müslim). Namaz
kılan bir erkeğin önünden ‘eşek’, ‘kara köpek’ veya ‘kadın’ geçerse, namazı
bozulur (Buhari, Hanbel)” gibi ipe sapa gelmez sözler var. Bu gibi karmaşa
karşısında DİB kurumu elbette halkı aydınlatması gerekir. Bununla ilgili yayıncılık
faaliyetleri vardır, yok saymak haksızlık olurdu. Ancak yaygın ve etkileyici
bir çalışma görülmemiştir.

Bu anlamda bu derece güçlü kamu kuruluşunun toplumla
kaynaşarak sosyal anlamda yaşayan hayatın içine 
değer kattığını söylemek zor. Kaldı ki, varsayalım özel bir kurum  yönetmeyi üstlense inanın “verimsiz” diye kurumu yeniden aktif
etmeye ya da personel azaltmaya gider. Bu anlamda bir vatandaş olarak, din
görevlilerin sadece “namaz kıldırma memuru” gibi olmaları da doğrusu
ağır geliyor. Özellikle bu çağda diyanet işleri sosyal hayata dokunmalıdır. Bunun için de yeniden düzenlemeler
olabilir. Din görevlilerin arta kalan mesailerini yerel bölge insanına,
çevreye, sosyal ilişkilere katkı sunmaları daha iyi olmaz mı?. Mesela düşünün, bir
yerel planlama ile din görevlileri sıcak yaz ayında sokak hayvanlarına beslenme
desteği verse. Dondurucu kış aylarında da yabani hayvanlara. Mesela kıraç
alanlara ağaçlandırma kampanyası yapsa. Ya da en kolay organize olunan cuma
günleri o civardaki yoksul ailelere gıda ve diğer yardımlar yapsa, boşanmanın
eşiğine gelen sorunlu ailelere maddi-manevi desteklerde bulunsa bu konuda aile
ve sosyal politikalar kurumuyla organizeli çalışsa, bu alanda ortak akademik çalıştaylar
düzenlese. Yolda kalan mağdurlara, afetzedelere, kazazedelere gıda paketleri
yapsa ne lazım gelir?. O “dev” konumuna yakışmaz mı?. Aksine daha çok
sevilir kurumsal olarak takdir edilir. Mevzuata aykırı mı olacak?.

Diyanet kurumu da diğer kamu kurumları gibi insanlara hizmet amacıyla
kurulmuştur.  Yardımlaşma ve infak, bu
dinin aslî
unsurlarıdır.  Kaldı ki bu kurumun son
zamanlardaki siyasi söylemlere katılması da aslında taşıdığı siyaset üstü
formasyona aykırı. Yapmayın sayın diyanet kurumu, artık halkın verdiği bütçeyi
biraz da hayır için kullanmak zamanı değil midir?. Bu anlamdaki mevzuat da düzenlenecek bir teferruat olsun. Artık sorunlarla
bunalan insanımıza destek olma zamanıdır. 
Cami çıkışında da duyarız, “ne verirsen elinle o gider
seninle!”. Selam ve sağlıkla. 

                 Mabedler bulundukları yerler
için hep önemli olmuştur. Bu durum tüm zamanlar için geçerlidir. Yaşanılan
coğrafyalarda günümüze kadar gelebilen insanlara ait kalıntıların çoğu mabed
,tapınak türü yerlerdir. Bugüne kalabilmiş tarihi yapıların pek çoğu geçmişte
yaşamış insanların kendi çağındaki inanışlarını yaşadıkları yapılardır. Mabedlerin
bilinir ve önemli olması yanında buralarda görev yapan din adamları da toplumlar
için her zaman önemlidir. Onların iyi yetişmiş, bilgili ve dini değerleri doğru
ve toplum yararına aktarabilmeleri o toplumun huzur, güven ve refahında etkili
olmuş ve olmaktadır. Yetersiz olmaları, kutsal bilgileri kendileri veya bir
zümrenin menfaati yönünde kullanmaları, kullandırmaları  ise insanların  zararlar görmesine yol açmıştır.Bunun için
onların çok iyi yetişmiş olmaları yanında tarikat , cemaat ,particilik gibi
akımların dışında kalıp birlik , beraberlik , sevgi ve kardeşlik yönünde uyarıcı,
örnek olmaları gerekir.                

 Günümüzde de insanlarımız için, özellikle
şehirlerimizde, emekli ve yaşlı insanlarımızın rahatça gidebildiği, güvenle
oturabildiği mekanlardan biri de camilerimizdir. Mabedin kendisi, bahçesi, çay
evi ve kütüphanesi insanların zaman geçirmek için kullandıkları yerlerdendir.
Her Müslümanın mutlaka bir cenaze sebebiyle, dini hassasiyeti ve sağlığı uygun
olanların günde 3-5 defa veya haftada 1 defa cuma namazı sebebiyle gidilen bu
mekanlar insanlarımızın ruh ve beden sağlığı bakımından önemli bir göreve
hizmet ederler. Oralardan alınan mesajlar doğru anlaşıldığı oranda çok daha
fayda sağlar.Her namazda okunan fatiha suresindeki “Sırat-ı müstakim” doğru
yolda olma , doğru yolda yürüme ;  her
cuma hutbesinde hocanın söylediği “siz idrak etmez misiniz ? “Allah sizi
kötülüklerden uzak,    yakınlarınızdan
başlayarak iyilik yapmayı emreder” uyarıları ne kadarda yapıcı
uyarılardır.

                 Bana
bu yazıyı yazdıran sebep ise yaz boyu camilerimizde gördüğüm çocuklarımızdır. Temel
dini bilgileri almak için buraları şenlendiren küçüklerimizdir. Çocukluğumun
unutamadığı eğitimcileriden biri ilkokul öğretmenim, diğeri ise mahalle camiisi
imamıdır. Çocukların doğru dini anlayışının temellerinin atılmaya çalışıldığı
bu çalışmalar takip edilmeli ve daha verimli olması yönüyle desteklenmelidir.
Çocuklar buralarda dini bilgileri öğrenme ve tanıma imkanını bulur. Ayrıca çocukların
birbirilerini tanıma, birbirileriyle spor, gezi, kültürel etikinlikler gibi
faaliyetleri yapma gibi daha iyi bir birey olmalarına katkı verebilecek
imkanların oluşmasına da zemin hazırlar. Bütün bunlar daha doğru zaman
geçirmeye katkı verir. Dolayısıyla camilerimiz tüm insanlarımız için
vazgeçilmez mekanlar olup buraların doğru ve uygun hizmetler vermesi buralarda
görev yapan din adamlarımızın önemli görevlerindendir. Bu görevlerin layıkıyla
yapılabilmesi insanlarımızın da bu mekanlara saygı ve sevgiyi arttıracak
ilgileri ile olur. Şöyle ki camilerimizin birinde ellerinde çocuk hikaye
kitabıyla neşe içinde çıkan çocukların neşesinin sebebi ilgili bir cemaatin
böyle bir hassasiyetidir. Bu ve benzeri ilgilenmeler din görevlilerinin hizmet
gayretine destek verir. Ayrıca buralara gelen çocuklarımızın iyi davranış
alışkanlığı kazanmalarına katkı verir. Ayrıca mahalle sakinlerine kazandıracağı
zenginlik daha hoşgörülü ve anlayışlı bir muhitin oluşmasına katkı verecek olan
basit gibi görünen önemli ortamları yaratır.

                 Bu
duygu ve düşüncelerle sağlık, huzur ve mutluluklar dilerim.