Görmemek olmamaya delil teşkil etmez.
Mikropları çıplak gözle göremiyoruz. Mikroskop icat edilmeseydi, onları inkâr
etmeye belki de devam edecektik. İçtiğimiz bir bardak suda oynaşan sayısız
mikrobik canlılar kaynaşmaktadır. Bunu ilmen biliyor, fakat onları göremiyoruz.
Eğer görseydik o suyu içmekte zorlanırdık. Bu durumda göremeyişimiz bir lütuf.
Keza soluduğumuz hava içinde bile, nice sayısız, görünmez varlıklar cirit
atıyor. Şayet onları görmemiz mümkün olsaydı; nefes almak bizler için âdeta
işkence olmaz mıydı? Ruhu ve aklı göremiyoruz ama var olduklarını bilyoruz.
Fakat mahiyet ve içyüzlerine akıl erdiremiyoruz. Demek ki, bir şeyin mahiyetini
bilmemek, varlığını inkâr etmeyi gerektirmiyor. Hiç incir ağacı görmemiş
birine, toplu iğnenin başı kadar olan çekirdeğini göstererek; “Toprağa
ekildiğinde, bir müddet sonra bunun içinden 20-30 metre yüksekliğinde, 10-15
metre genişliğinde yer kaplayan sayısız dal, budak ve  yaprakları ortaya çıkar. Üstelik dallarından
sarkan çok nefis, bal gibi binlerce tatlı meyvalarını bizlere sunar.”
dediğimizde, “Daha neler, atma birader, olacak şey mi bu?” diye inanmazlığını
dile getireceği şüphesizdir. Akan kanda alyuvarları da göremiyoruz, inkâr mı
edelim? Düşünce ve mânâları göremeyişimiz; onların yokluğuna delil olabilir mi?
Melekleri, ruhanîleri, cinleri ve daha isimlerini bile bilmediğimiz nice
varlıklar var ki göremiyoruz. Demek ki görmeyişimiz onların varlıklarını
reddetmeyi gerektirmiyor. Kaldı ki, her şeyi göremiyen baş gözümüzden başka;
akıl, kalb, gönül, basiret ve ilim gözü gibi nice gözler vardır. Velhasıl
varlık görünenden ibaret değildir. Çünkü baş gözünün görmediğini, kalb ve basiret
gözünün gördüğü çok şeyler var ki, saymakla bitmez. Evet basar / baş gözü / dış
gözü; görünen şehadet / görünür madde âlemini görürken; basîret / iç gözü ise
manevî âlemi görür. Evet “Ben gördüğüme inanırım!” diyenler; aslında mânen kör
olduklarını da, dile getirmiş oluyorlar.

x 

     Bir ağaçtır bu âlem

     Meyvesi olmuş Âdem

     Maksut olan meyvedir

     Sanma kim ağaç ola

     (Gaybî Sun’ullah)

     Evet insan, âlemin özü ve özetidir. Kâinat
ağacının meyvasıdır.

     Yüce Allah’ın isim ve sıfatlarının
üzerinde topluca tecellî ettiği, göründüğü yegâne varlıktır.

     Evet insanın şerefi öyle yüksektir ki,
Kâinat / Evren; ona hizmet için yaratılmıştır.

     Yani kâinat insan için, insan ise bizzat
Allah’ın kendisi için yaratılmıştır.

     Tüm kâinatın insanın emrine ve işlerine
sunulması;

     İnsanın Allah katındaki kıymet ve
değerinin; ne kadar yüksek olduğunun bir göstergesidir.

     Çünkü her varlık, Allah’ın bir adının ve
sıfatının mazharı / zuhur ettiği, göründüğü yer iken,

     İnsan ise, Allah’ın bütün sıfatlarını
üstünde taşıyan, onları gösteren,

     Kendisinden; bu isim ve sıfatlarla
boyanması istenen, tek, gözde bir varlıktır.

     Allah’ın zâtı ve varlığı ise, vâcip /
lüzumlu, gerekli ve olmazsa olmazdır.

     Kadîm / başlangıçsız olup ezelîdir.

     Çoğalmaz, eksilmez, bölünmez ve asla
değişmez.

     Maddeyle uzaktan yakından alâkası
bulunmayan, mutlak / kayıtsız kuyudsuz bir vücut sahibidir. 

     Her türlü kayıt ve kuyuttan / bağ ve
bağlantıdan münezzeh ve uzaktır,

     Bunlarla hiçbir alâkası yoktur, olamaz da.

     Küçük büyük her şey, canlı cansız tüm
mahlûkât / yaratılmışlar;

     O’nun zâtına değil fakat isim ve
sıfatlarına âyinelik

     Yani aynalık göreviyle mükellef ve
yükümlüdürler.

     Allah’a yol bulmak ise, ilme’l-yakîn /
bilmek, ayne’l-yakîn / görmek ve hakka’l-yakîn /olmak

     Gibi, merhale ve aşamalardan geçmeye
bağlıdır.

                Suriye
uyruklu İstanbul-İstiklâl Caddesi bombacısı Ahlam Albashır, yaptığı terör
eylemiyle 6 vatandaşımızın ölümüne, 81 vatandaşımızın da ağır yaralanmasına
sebep oldu.

                Peki,
kim bu Ahlam Albashır?

                 Türkiye’ye nereden nasıl gelmiş, gelirken
hiçbir güvenlik korumasına takılmadan hangi şehirlerimizden geçip İstanbul’a
geliyor ve bu eylemi gerçekleştiriyor? Bütün bunların sebep ve sonuçları geniş
çerçevede ele alıp irdelenmesi lâzım.

                Öncelikle
şunu belirtmek isterim ki, her şey Suriye sınırındaki mayınlı arazinin mayından
temizlenmesiyle başladı, kardeşim Esat’tan katil Eset’le devam etti.

                Suriye
toprakları, ABD, Rusya, DEAŞ ve PKK tarafından işgale uğradı. Özellikle PKK’nın
ABD kontrolünde Suriye’nin kuzeyini işgal etmesi neticesinde o bölgelerde
bulunan Türkmen, Arap ve Kürtler mayından temizlenmiş sınır bölgelerimizden
kontrolsüz bir şekilde akın akın kaçarak Türkiye’ye sığındılar. Her ne kadar
sınıra yakın vilayetlerde birkaç sığınmacı kampı kurulsa da gelenlerin
çoğunluğu kısa zamanda Türkiye’nin dört bir yanına dağıldılar.

                O
zamanlar konunun uzmanları hükümet yetkililerini birçok kez uyardılar ancak bu
yetkililer gelen sığınmacılara Ensar-Muhacir bakış açısıyla neredeyse bir
kutsiyet kazandırdılar. Millete anlattıkları böyleydi ama kendilerinin gerçek
niyetlerini, zihinlerinin arka planında ne vardı şimdilik bilmiyoruz.

                Ama
doğu sınırlarımızdan da Afganlıların geldiğini görünce anlıyoruz ki, Türkiye
sessizce istila ediliyordu, yani bu gelişlerin adı: “SESSİZ İSTİLA’ydı.” Emperyalizmin Türk topraklarına biçtiği yeni
bir oyun türüydü. Güney ve Güney doğudaki bazı vilayetlerimizin 30 yıl sonraki
demografik yapısının nasıl olacağına dikkatinizi çekmek isterim.

                Gelenler
ellerini kollarını sallaya sallaya sınırlarımızdan geçiyor, ne bir üst-baş araması
ne de bir kontrolden geçiyorlardı.

                Bu
süreçte yurdumuzun bazı bölgelerinde patlamalarla sarsıldık. (Hatay da
yaralanmalar, Ankara da: 95 Şehit, Kayseri de: 14 Şehit) Kısacası yüzlerce
yaralı ve yine yüzlerce şehit.

                Bir
zamanlar Pakistan-Afganistan sınırında da aynı durumların yaşandığını söyleyen Gazeteci
Cüneyt Özdemir: “Türkiye-Suriye
sınırında yabancı savaşçıların geçişine izin veriliyor bu durum Türkiye
açısından çok tehlikeli. Defalarca gittiğim Pakistan-Afganistan sınırında aynı
durumu gördüm ve yazdım.” Sözleriyle uyarılarda bulunduğunu söylüyor ama
niyetler başka olunca sözler tesir etmiyor.

                Bombacı
Ahlam Albashır 2017 de Kobani de YPG ile bir aşk hikâyesiyle tanışıyor. Yapılan
sorgulamada: “Kendisinin PKK/PYD/YPG
terör örgütü tarafından özel istihbarat elamanı olarak yetiştirildiğini
Afrin-İdlip üzerinden Türkiye ye giriş yaptığını ve Hataya geçtiğini anlatıyor.”

                Daha
sonra Hatay’dan İstanbul’a geliyor. Anlaşılması çok güç ama Türkiye’de en
basitinden yasal yollardan bir bakkal dükkânı açacak olsanız belediyeden işyeri
ruhsatı, esnaf kefaletten belge ve vergi dairesine bildirim gibi buna benzer
bir sürü bürokratik engele takılırsınız.

                Ancak onun
gibi Suriye’den gelen teröristler İstanbul’da 200 Bin lira sermayeli bir
tekstil atölyesi kuruyorlar ve bu kadın o atölyede 4 ay serbestçe çalışıyor.

                Bu
arada sizlere 1972 Yılında Almanya Berlin’de başımdan geçen bir olayı
anlatayım. Berlin’in Schöneberg semtinden Weding semtine taşındım. O yıllarda
malumunuz olduğu üzere internet, cadde ve sokak kameraları gibi çağımızın
yenilikleri henüz keşfedilmemişti. Evet, bunlar o yıllarda Almanya’da yoktu ama
elin gâvuru! boş durmamış nasıl izlemişse bir hafta sonra yeni taşındığım evin
posta kutusundan Mahalli Polisten gelen bir mektup beni hayrete düşürdü.
Mektupta: “Sayın Türkten yeni evinize
hoş geldiniz. En kısa sürede Mahalli Polis büromuza uğrayarak ikamet belgenizi
alınız” yazıyordu.

                Düşünün
artık 50 yıl önceki Almanya ve bugün ne oldukları, nereden geldikleri belirsiz
yabancı uyruklular ve teröristlerin cirit attığı bir Türkiye. Ama olsun biz
onların nefes alışlarını ve kaç numara ayakkabı giydiklerini biliyoruz öyle
değil mi?

                Sağlıklı
kalınız.

 Türk Eğitim Sistemi
kalitesi, World Economic Forum’un “Eğitim Kalitesi 2018” raporunun
verilerine göre dünyada 99’uncu sırada. 137 ülkenin yer aldığı bu sıralamada,
yalnızca 38 ülkenin önüne geçebildik.

Hâlâ “eğitimde çok iyi seviyelere ulaştık” diyenler,
acaba geçtiğimiz sene bulunduğumuz 101’inci sıradan 2 basamak yukarı çıkmamızı
mı başarı addediyorlar? Zira halen Mozambik, Nikaragua, Tanzanya, Etiyopya ve
Kamboçya’nın bulunduğu yüzdelik dilimden kurtulamadık da…

Eğitimin ülke kalkınmasıyla doğrudan bir ilişkisi vardır. Eğitimde
kalkınmadan ne ekonomide ne de başka bir kıstasta kalkınmamız mümkün değildir.
Bu açıdan eğitim, gelişmişliğin en büyük göstergesidir.

Word Economic Forum’un listesinde İsviçre, Singapur, Finlandiya ve
Hollanda başı çekiyor. Dünya tarihi açısından çok kısa süre önce bataklık olan
Finlandiya’nın nasıl iktisadi ve kültürel kalkınma örneği gösterip gelişmişlik
listelerinde nasıl üst sıralarda yer almayı başardığı araştırılıp, neden
Türkiye için de eğitimde kalkınma çözümü üretilmiyor?

Avrupa, dünyanın gidişatına göre eğitim sistemini inşa ederken biz
geri kaldık. Bu konuda halen hiçbir çaba harcamıyoruz çünkü sorunu tam olarak
tespit edebilmiş değiliz. Ancak 50 yıl öncesi ile yapılan kıyaslamalarla
kendimizi kandırmaya devam ediyoruz.

Eğitim ve ekonomi gelişmişliğin ana kıstasları olarak kabul
edildiğinden bunları temel aldım. Türkiye’nin yer aldığı özgürlükler,
demokrasi, yargı bağımsızlığı gibi sıralamalara bakarsak daha vahim vaziyetler
ortaya çıkacaktır. Bu geri kalmışlıktan kurtulup bir an önce çağdaşlarımızın
gelişmişlik seviyelerine ulaşabilmemiz için, devletin planlamayla ilgili
kurumlarının evvela ülke ihtiyaçları hususunda kapsamlı çözüm planlamaları
yapması gerekiyor…

*

Atatürk’ün, 1925 yılında öğretmenlere hitaben yaptığı bir
konuşmasında “Eğitimdir ki bir milleti ya özgür, bağımsız, yüksek bir
topluluk halinde yaşatır; ya da bir milleti esaret ve sefalete terk eder.”
sözleriyle millî eğitim alanındaki hedeflerini açık seçik ifade etmiştir.
“Öğretmenler; yeni nesil sizin eseriniz olacaktır” sözleriyle de
öğretmenlere çok önemli bir görev yüklemiştir.

Öğretmenler, öğrencilerin yaşamları boyunca kendilerine
gerekebilecek bilgileri kazanmalarına yardımcı olan ve toplumun önünde giden
birer gönül erleridir. Bir güne sığdırılmış olsa da hatırlanmak, önemsenmek,
kendini ifade olanağı bulmak güzel bir duygudur. Öğretmen; öğreten,
yönlendiren, değerlendirme alışkanlığı kazandıran bir kılavuzdur. Bu nedenle
geleceğin mimarı olan öğretmenler her öğrenci için ayrı bir değerdir.

“Dünyanın her tarafında öğretmenler insan topluluğunun en
fedakâr ve en muhterem unsurlarıdır” diyen Atatürk’ün Millet Mektepleri
başöğretmenliğini kabul ettikleri tarih olan 24 Kasım, 1981’den beri
Öğretmenler Günü olarak kutlanmaktadır.

Bugün farkındalık günü olup öğretmenlerin unutulmadıklarını
gösteren bir gün olduğu konusunda nutuklar atılmasına, yöneticilerin eğitim ve
öğretimin öneminden söz etmelerine karşın, uygulamada istenilen noktada
olmadığımız da ortadadır. Çünkü eğitim, maddi ve manevi yararlarının yıllar
sonrasında görülebileceği, eksikliğinin de geç fark edilebileceği uzun bir
süreçtir. Bu nedenle, günü birlik yararı düşünen yönetici için eğitim ve
eğitimci fazla önemsenmemektedir.

24 Kasım Öğretmenler Gününü yürekten kutlar öğretmenlerimize başarılar
dilerim.

       Milletlerin tarihinde gizli kalan veya
yazılamayan öyle enteresan ve ilgi çekici
hadiseler vardır ki, bunlar yazılı tarih kitaplarında hiç bir zaman
yer almaz. Bu durumun sebebi, bazen uygulanan yanlış ve çelişkilerle
dolu siyasi yaklaşım ve değerlendirmeler, aymazlık, vurdumduymazlık ve
kıskançlıklardan, bazen de onu bunu kırmayalım siyasetinden kaynaklanmaktadır.
İşte bu gerçek hadiselerden biri KÜRŞAD
İHTİLALİ’dir. Bizler buna Türk İhtilali de
diyebiliriz. Bir diğer husus da, bizlere unutturulmaya çalışılan
KUT’ÜL AMARE SAVAŞI’dır. Bu savaş, İngiliz inadının Çanakkale
Savaşı’ndan sonra kırıldığı ikinci noktadır.

       Büyük tarihçi ve Türkçü Hüseyin Nihal
Atsız’dan öğrendiğimiz kadarıyla, Büyük Göktürk Devleti çeşitli entrika ve daleveralarla
yıkılmış, Türk Milleti dağılmış, kalanlar da tamamen Çin İmparatorluğu’nun
esareti altına girmiş. Çinliler boş durmayarak esaretleri altına aldıkları
Türkler’e olmadık baskılarla, onları töre ve kimliklerinden koparmaya
çalışmışlardır. Çin kaynaklarına göre; Büyük Göktürk Devleti’nin Hakkaniyet
ailesinden prens, Göktürk Devleti’nin ileri gelen beyleri, yabgular, şadlar, tiğinler
de tutsak edilmişlerdi.

       Bu esaret hayatı Türklere çok ağır
gelmişti. Ta ki eski Doğu Göktürk Devleti Çuluk Kağanın küçük oğlu olan
KÜRŞAD’ın ortaya çıkışına kadar. Kürşad bir Göktürk prensidir. Kürşad ve
yanındaki tiğinler ve şadların uzun konuşma ve planlamalarından sonra hürriyet
ve özgürlük ateşini yakmak için bir karara varırlar. Çin İmparatoru dışarıda tutsak
edilecek ve onun hayatı karşısında tutsak olan Türkler kurtarılarak
anayurtlarına dönmeleri sağlanacaktı. Bu noktadan hareketle eli kılıç tutan,
dövüşme kabiliyeti yüksek, çelik yürekli, demir bilekli bir kısmı tiğin ve şad
olan otuz dokuz Türk yiğidi Kürşad’ın emri altında özgürlük ve hürriyet için
Çin İmparatoru’nu tutsak etmek üzere hazırlıklar yapmaya başlarlar. Çin İmparatoru’nun
zaman zaman saraydan dışarı çıktığı bilinmekle birlikte ve uygun bir gün
belirlenecekti. Belirlenen o gün gelmişti. Fakat o gün hava şartları hiç iyi
değildi, bardaktan boşalırcasına yağmur yağdığı için imparator saraydan
dışarıya çıkamamıştı. Hazırlanan plan alt üst olmuştu. Bu yoldan artık geri
dönüş yoktu. Bu sefer Çin sarayı basılarak imparator esir alınacaktı. Kırk
yiğit doğru Çin sarayına yürürler ve yüzlerce Çin askerini öldürürler. Fakat
Çin ordusunun saraya yönlendirilmesi ile iş değişir. Bu sefer vuruşa vuruşa
şehrin dışındaki Vey Irmağı’na kadar çekilirler. Amaçları, Vey Irmağını geçip
Türkler’in başkenti olan Ötüken’e ulaşmaktı. Fakat yağan şiddetli yağmur sele
dönüşerek nehir üzerindeki köprüyü alıp götürmüştü. Karşı tarafa geçemeyen
Kürşad ve arkadaşları, Çin Ordusu’na karşı amansız bir savaşa girerek orada
şehit olurlar.

       Kırk yiğidin kanlarıyla yazılan bu
ihtilal, Göktürkler’deki özgürlük ve hürriyet ateşini körüklemiş ve
tutsaklıktan kurtulmak için Çin’e karşı başkaldırarak savaşmışlar ve yeniden
680 yılında 2. Göktürk ( Kutluk ) devletinin kurulmasına vesile olmuşlar ve
özgürlüklerine yeniden kavuşmuşlardır.

       Kürşad İhtilali ( Türk İhtilali )
Türkler’in bilinen ilk ayaklanmasıdır. Türklüğün yeniden dirilişi ve
küllerinden doğup tekrar alevlenişidir. Orkun Yazıtları’nda hiç silinmemek üzere
yazılmıştır. 

Geçenlerde
bir dostumdan dinlemiştim. Psikoloji alanında ABD’de yüksek lisans ve doktora
yapan bir tanıdığı vatan hasretine dayanamayıp Türkiye’ye dönmüş ve burada
İzmit’te danışmanlık yapmaya başlamış. Olayı anlatan dostum da o dönemde psikolojik
sorunlar yaşadığı için bu psikologdan terapi almaya başlamış.

Terapi
alan dostumun anlattığına göre bu ABD görmüş psikolog ilk aylarda “şunu kafana
takma, bunu kafana takma” tarzında şeyler söyleyerek telkinde bulunuyormuş.
Aradan altı-yedi ay kadar geçip de psikoloğumuz Türkiye şartlarına tam
anlamıyla ayak uydurunca bizim arkadaşa “Yürü git be oğlum senin hiçbir sorunun
yok! Ülke ülke değil. Bu ülkede yaşayıp da gelecek kaygısı, ruhsal çöküntü
yaşamamanın imkânı yok ki! Git, ne benim zamanımı boşa harca ne de paranı!”
diyerek kovmuş bunu.

Şimdi
bahsedeceğim twiti görenleriniz vardır mutlaka. Paylaşım sahibi vatandaşımız
Finlandiyalı arkadaşına Finlandiya’ya yerleşmek istediğini söyleyince
Finlandıyalı arkadaş “Sakın ha! Finlandiya çok sıkıntılı bir ülke, burada yağmur
yatay yağıyor!” diyerek kötülüyor ülkesini. Paylaşım sahibi vatandaşımız “Senin
derdini yerim!” diye bitiriyor paylaşımını.

Norveç’de
yayınlanan ve polislerin günlük mesaisini anlatan bir programda geçen, yolun
ortasına düşen bir tahta paletin ihbar edildiği ve Norveç polisinin bu ciddi
(!) güvenlik soruna nasıl da profesyonelce ve kahramanca (!) müdahale ettiği
videoyu sosyal medyadan mutlaka izlemişsinizdir. O videodaki Norveçli
polislerin durumuna Türk polisi kadar sivil vatandaşlar olarak bizler de çok
güldük, perde arkasındaki huzur ortamına gıpta ederek tabi…

Sosyal
medya videolarında bahsetmişken, Türkiye’de yapılan sokak röportajlarına denk
gelmeyeniniz yoktur. O sokak röportajlarında en çok öne çıkanların yaşama
sevinçlerini ve daha da kötüsü geleceğe dair umutlarını kaybetmiş gençler
olduğunu söylemek yanlış olmaz. Binbir emek ve zahmetle gördüğü tahsil
hayatının sonunda işsizlik gibi sert ve acımasız bir duvara toslayan gencin
yaşama sevincini kaybetmesinden daha doğal ne olabilir ki? 10-12 yaşında
çocukların Doları Euroyu takip eder oluşları ve yine 27 yaşında bir gencin “Bu
yaşta babamdan harçlık aldığı için utanıyorum!” demesi karşısında hangi vicdan
duyarsız kalabilir ki?

Hoş,
yukarıda bahsettiğimiz gençlere duyarsız kalan hatta o gençlere saldırgan
sözler sarf eden bir de “dayı terörürü” söz konusu. Kendisine mikrofon uzatılan
o canından bezmiş genç, hayat şartlarının kötülüğünden bahsederken “Çıkar
telefonunu göster!” diye gence kamikaze dalışı yapan bu dayıların hangi
psikolojik gerekçelerle bu saldırıları yaptıklarına dair psikologların bir tanı
koyabileceklerini zannetmiyorum. Çünkü onlar da tıpkı tepki gösterdikleri
gençler gibi ve hatta Türk toplumunun büyük kısmı gibi “para” psikolojik
sorunlar içerisindeler. Tek fark gençler kendi “para” psikolojik sorunlarının
farkındayken bu dayılar farkında değiller. Bu “para” psikolojik sorunlardan
dolayı gelişmiş bir ülkede aslında hiçbir sosyo-ekonomik anlam içermeyen bir
akıllı telefonu zenginlik göstergesi olarak kabul ediyorlar. Çünkü doğdukları
günden beri onların da hayatları çalınmış, onlar da hep yokluk görmüşler ve bu
yokluk görme nedeniyle onlar da şu dünyada güzel yaşamanın ne demek olduğu
konusunda kıyas yapabilecek kadar bir birikime sahip olamamışlar.

Son
yıllarda televizyonda rastladığımız haberler, kavgalar, cinnetler ve cinayetler
Türk toplumunun genel ruhi yapısının çöküş içinde olduğunu ortaya koyuyor. Bu
sorunların kökenine baktığınızda ise çoğunlukla ekonomik sıkıntı kaynaklı yani
“para” psikolojik bir sorun olduğunu görüyorsunuz.

Aslında
çok da uzaklara gitmemek lazım. İçinizde hayatının herhangi bir döneminde
ekonomik kaynaklı huzursuzluk, gelecek kaygısı, elindekileri kaybetme endişesi
gibi şeyler yaşamayan var mı?

Elbette
toplumda “para” psikolojik sorunu olmayan kesimler de var. Özellikle bir kesim
var ki onları okul sıralarında kafası en basit problemleri bile çözmeye
basmayan ama siyasi yakınlıkları sayesinde son derece rahat ve son derece hak
etmedikleri şekilde büyük paralar kazanan kişiler olarak tanıyorsunuz.
Kendilerinin bile hayal edemeyeceği bir refah içinde yaşayan bu güruhun
özellikle gençlerini lüks arabalarda “pudra şekeri” seanslarından biliyorsunuz.

Hülasa-i
kelam toplumun genel ruhi sağlığı iyi değil. Klasik ifadeyle para varsa huzur
var. Peki ya para yoksa? O zaman da “para” psikolojik sorun var demek.

Para
var huzur var. Para yoksa o zaman değerli ağabeyim Süleyman Pekin’in dediği
gibi “Huzur İsyanda!” İsyanınız kadar huzurlu, isyanınız kadar mutlu ve
isyanınız kadar sağlıklı olursunuz.

İsyan
dedik diye hemen birilerinin yüreği hop oturup hop kalkmasın. Başlarına
ağrılar, midelerine kramplar girmesin. Bizim kast ettiğimiz isyan, bir yerleri
kırıp döküp Vandallık yapmak değil elbette. İsyan dediğin insanca, mertçe ve
meşru vasıtalarla zalimin zalimliğine karşı bir haykırış ve zulmü durduracak
bir harekettir. Sözü fazla uzatmadan, o isyan da bir Müslüm şarkısıyla başlar
diyelim ve Süleyman Pekin Ağabey’le birlikte diğer değerli ağabeyim Yücel Alpay
diye meşhur “Müslüm” Alpay Demir’e de bir selam gönderip; sizlere ve bizlere de
yeni haftanın bolluk ve bereket getirmesini dileyerek yazıyı hitama erdirelim.
Vesselam.

Bütün mesele, millet kavramının kafalarına bir türlü girmeyişi. Milletin ne demek olduğunu bir türlü anlamamaları.

Bakın komünistler anlıyordu. Onlar daha masumdu; sadece milletin yerine sınıf egemenliğinin geçeceğini sanıyorlardı. Ve ideolojileri gereği, bir şey kendiliğinden, “bilim icabı” olacaksa, onu bir an önce oldurmak için davranmak da görevleriydi. Yanıldılar ve çöktüler. 

Bunlar milletten habersiz. Topluma baktıklarında ırklar topluluğu görüyorlar.  Irkın anlaşılması daha kolay, çünkü daha ilkel,  klanımsı, sülalemsi bir şey. Döl birliği. Bir babanın çocukları… Kavim diye de bir şey var. O da ırka yakın, belki aynı. Bunları sosyolojinin toplum birimleri diye değil, edebi kelimeler gibi algılıyorlar. Sonra kabile var tabii… Aşiret falan da. 

Peki millet? O yok. Kavim değil, ırk değil, kabile değil, aşiret değil… Ne ola ki bu millet? 

Arap şairi Fuzulî

Tekrar anlatayım ama mesele sadece anlamamakta değil. Mesele, düveli muazzamanın, Sevr’den hâlâ vazgeçmemiş olmasında. Mesele düveli muazzamanın Türkiye’yi, rahmetli Durmuş Hocaoğlu’nun dediği gibi, “Doğudaki Endülüs” diye görmesinde. Mesele, emperyalizmin, Orta Doğu’da doğru dürüst millî devlet varlığını istememesinde.  Onlar bir yandan “liberallere”, diğer yandan “dindarlara”, bunun propagandasını yapıyor. Bazen doğru söylüyorlar ama çoğunlukla yalan… Ve Batı’daki bahçelerinde akıllarından bile geçirmeyecekleri şeyleri doğudaki Endülüs’te, bu ormanda, bu cangılda şekillendirmeye, uygulamaya çalışıyorlar. 

Tekrarlayayım: Buralardan bir yerlerden Arap şair Fuzuli’nin dediği gibi, “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.” 

Ha! Arap değil mi? Türk mü demeliyim? Yok canım, Türk ayıp ve ırkçı olur. Hem Irak’ta doğmuş. Bayat boyundanmış… Herhalde Arapların Bayat boyundandır. 

Milletler evreni

Yine de tekrar söyleyeyim. Belki tesiri olur: Millet devletleri oluşmadan önce siyasî yapılar yukarıda saydığım kavimlerin, aşiret ve kabilelerin ve saymadığım hanedanların etrafında oluşurdu. Fakat bunlar millet denilen sosyolojik birimde birleşti. Millet artık bunlardan hiçbiri değildir. Irk değildir, kavim değildir, kabile ve aşiret değildir. Milletin içinde varlıklarını sürdüren etnisiteler, milliyetler olabilir. Fakat bunlar milletin alternatifi değildir. Bu söylediklerim “fikir” değildir, kanaat değildir. Bu söylediklerim dünyaya bakınca gözlemlediklerimizdir. 

Nasıl mı? Bakınız Princeton Üniversitesi Siyaset Bilimi Profesörü, Mark Beissinger bunu nasıl anlatıyor: 

Modern dünyada, milletlerin içerisinde rekabet ettiği bir milletler evreni icat etmek zorundayız. Gellner’in bize anlattığı gibi, bir milliyet yok olsa, bir başka milliyet bu boşluğu hızla doldururdu. Yüksek kültürün yaygınlaştığı bir dünyada millî olmayanı hayal bile edemeyiz. Modern devlet ve ekonomi, işlevini, millet denilen kabın içinde yürütmektedir. Gellner’in dediği gibi, milliyetçilik, belki her zaman tahripkâr değildir ama yerçekimi gibi önemli ve sarıcı bir kuvvettir. (Mark Beissinger, “The State of the Nation, Ernest Gellner and the Theory of Nationalism”, sayfa 170, editör: John E. Hall, Cambridge University Press (1998) )

Kusura bakmayınız. Gerçek böyle. Gayrısı hayal bile edilemez. 

Türkçülük yasaklanmalı!

Millet devletinden vazgeçerseniz, gideceğiniz iki yön var. Biri daha büyük bir toplum birimidir, imparatorluktur. Birinci ve ikinci dünya harplerinden sonra dağılan yapı buydu. Sonuncusu da Sovyet İmparatorluğu idi. Şimdi, barış ve demokrasi getirme adı altında veya Rus veya Çin anavatanı ile birleştirme adı altında yeniden kurulmaya çalışılan yapı budur. Egemen olunamasa bile hâkim olunmaya, emir- komuta altına alınmaya çalışılıyor. Bayrak dalgalandırılmasa bile diyeceğim ama ABD’nin Irak ve Suriye’de bayrak dalgalandırdığını da görüyoruz. Rusya’nın da Suriye’de…

Millet devletinden imparatorluğa gidişe, yukarı yön diyelim. 

Veya? Veya aşağı yöne gidersiniz: Milletten küçük birimlere. Aşirete, kabileye… Sizi, milletin içindeki etnisitelere, milliyetlere bölerler. İşte bu ölçüye küçüldüğünüzde Batıdaki ağabeyleriniz de Doğudaki ağabeyleriniz de size destek çıkar. Bu ölçü, onlar için güvenli, zararsız, ısırmayan, direnmeyen bir büyüklüktür. O boya indirgendiğinizde, söz dinlersiniz, kafa tutmazsınız. Avrupa bahçesine, ABD bahçesine, onlar da olmazsa Rus bahçesine tabi oluverirsiniz. Siz cangılsınız ya. Bırakın bahçıvanlar sizi tarıma açsın. Medenileştirsinler. 

Hemen bütün milletlerde çeşitli etnisiteler, eski tabirle “milliyetler” bulunur. Bizimle onların arasındaki en büyük fark, onların liderlerinin, devletlerinin her fırsatta millî birliği güçlendirecek mesajlar vermeleri, yeni yetişen gençlere gerçek bir “millî” eğitim vermeleridir. Bu gözle bakıldığında “millet inşası” hiç bitmez. Sürekli yenilenmesi gereken bir çabadır ve millet devletinin baş görevidir. Bizde ise siyasiler, ellerinden geldiği ölçüde etnisiteleri- milliyetleri okşamaya; buna karşılık milletin adını ağızlarına almamaya çalışır. Falan oyları, filan oyları çok önemli. Ya Türk oyları? Ne Türkü? Sus! Alınacak adamlar. Türk demek ırkçılıktır.  

Bakın ne demiş CHP’li Ömer Uçak: “Türkçülük adı altında halkı din dil ve ırklara bölerek fitne tohumu eken hareketler terör örgütü olarak kabul edilmelidir.” Hadi bakalım Ziya Gökalp, Atatürk. Hadi bakalım CHP’nin, cumhuriyetin kurucuları. Sıraya girin. Terörden yargılanacaksınız!