Keşke
depremler beynimizde olsa. Oysa hep bedenimizde sarsıntılar; bazen de
yüreğimizde..

            Geçen asrın son senesini İzmit Körfezi kıyılarında 7.5 büyüklüğünde ve X şiddetinde idrak etmiş idik;
Cumhuriyetin 100. yıldönümünde ise daha büyük ve daha şiddetli Çifte Depremle idrak imtihanındayız.
Kaybedenler kazanacak inşallah..

Aaa; 23,5
yıldır zihniyetimizde hiç değişme olmamış! Aksine olumsuzlukta okeye dönmüşüz. Gene
de bu millî enkazda iş ve yönetişim zihniyetimizi ekranlarda tartışma
terazisinde görmek tek tesellimiz.

Ne diyordu ‘Kocaelisin
sen bizim canımız!’ şiirinde Ah Muhsin Ünlü ve şarkısında Ali Atay:

“uyandık. uyandıkça
sakallarımız

  sakallarımız vardı dervişe kestik

  devlet aciz, rahmet olduk yolları kestik”

72 saat Devleti beklemiştik Başiskele’de ve yine bekledik 10
ilde, onlarca ilçede. Soyut bir var-lığı –mış gibi saymak yerine sopsomut
Milletin merhamet komutuyla harekete geçerek yaralarımızı dayanışma merhemiyle
sarmaya durduk. Koordinasyonsuzluk, kem siyaset, yağma vb unsurlar bile 85 milyonluk imeceyi sarsamadı.

Unutulmanın ölümden beter olduğu bir coğrafyada
ne ölümüzü, dirimizi ne de farklı destek seviyesiyle ve farkındalıklarla herhangi
birimizi unutmadık. Derin millet
zaten hep hüznün son derekesinde sahne alır. Keşke kederi paylaşırkenki
cömertliğimizi genel gündelik hayatta da sürdürebilsek..

Kader kavramını bile ilk kez
doğru anlamlandırmaya durduk; deprem uzmanıyla din uzmanının ilim temelinde denk
düştüğü nâdirattan..

“İnsanların
kendi işledikleri yanlışlar/kötülükler yüzünden karada ve denizde felâketler
yaygınlaştı. Belki yaptıkları yanlışlardan dönerler diye Allah hak ettikleri
felâketin çok azını onlara tattırıyor.” (Rum 41)

Bir dosttan Cuma mesajı olarak geldi ve ‘Bu felâketler ve çekilen acılar inşallah
yaptığımız yanlışlıklardan ders alma bilincimizin milletçe artışına vesile
olur; Kuran’ı okuntu malzemesi yapmak yerine okuyup hayatımıza tatbik etme
kaynağı haline getirmek niyazıyla..’ diye cevaplandı.

Bir bakıverdim ki Düzce’de depremle ilgili 220 dava açılmış ve yargılamalar sonunda kimse cezaevine girmemiş. Kocaeli’nde 600 dava açılmış; 12 kişi 10’ar ay hapis cezası almış ve 6’sının
cezası infaz edilmiş, 6’sı içinse süre istenmiş. Sakarya’da 695
davadan 5 kişiye ceza verilebilmiş. Yalova’da
173 dava açılmış; ceza aldığı
bilinen tek isim Veli Göçer olup 18 yıl 9 ay hapse mahkûm edilmiş.
Rahşan Affı ve zaman aşımından yararlanarak 7,5 yıl hapis yattıktan sonra
tahliye olmuş. Bakalım bu defa ne olacak? Daha doğrusu bakalım Milletimiz bir günah keçisi bulunup zamanla
diğerlerinin aklanmasına ve siyaseten saklanmasına müsaade edecek mi?

“İmar
Barışı’yla toplam 144.556 Maraşlı vatandaşımızın sorununu çözdük.” diyor
K.Maraş Mitinginde (2019) Cumhurbaşkanı. “İmar
Barışı’yla toplam 205 bin Hataylı vatandaşımızın sorununu çözdük.” diye
tekrarlıyor Hatay Mitinginde. Karikatürist Hasan Kaçan’ın başrolde
olduğu ve T.C. Çevre ve Şehircilik
Bakanlığı imzasını taşıyan reklâm her televizyon kanalında dönüp duruyordu.
Herkes Prof. Celâl Şengör’ün “Deprem
ülkesinde imar affı cinayettir.” dediğine gelmişti. Bakalım cumhurumuz
Başkanına, Bakanına ve Hasanına Kaçanına imar affının hesabını soracak mı?
Yoksa yeni toplu ölümlere yelken mi açacağız? Mesele budur.

Müslüm Alpay Demir AHLÂKI BOZUK
BİNALAR yazısında “Tercihlerimiz
düzelmediği sürece tabiat olayları felâketimiz olmaya devam edecek.” diyor.
Bir başka Müslümcü de altına “Zihniyetimiz hem kaderimizdir hem de
kelepçemiz” diye ekliyor.

Bir yazı okuyana iki yazı bedava: AHLÂK
HASTALIKLARI HASTANESİ AÇILSIN (www.kocaeliaydinlarocagi.org.tr/Yazilar/YaziDetay/13859) 

Milli Eğitim Bakanlığı yurdumuzun 10 ilinde büyük
tahribata ve can kaybına sebep olan deprem felaketi sebebiyle ilk ve orta
öğretim kurumlarını 20 Ocak tarihine kadar iki hafta süre ile tatil etti.
Cumhurbaşkanımız da yükseköğretim kurumlarımızda yüz yüze eğitime son
verildiğini, KYK yurtlarına depremzedelerin yerleştirileceğini açıkladı. Bu
kararları durumun vehameti ve hasarın büyüklüğü sebebiyle normal karşılıyorum.
Ama:

Kıdemli bir eğitimci olarak uyarıyorum. Okullarda
eğitime çok fazla ara vermek, üniversitelerde her alanda yüz yüze eğitime ara
verilmesi ülkemizin geleceği bakımından telafi edilmez kayıplara yol açar.
Zaten covid-19 pandemisi münasebetiyle 2019-2021 yılları arasında iki yıl yüz
yüze eğitime ara verilip uzaktan eğitim yapıldı. O dönemin öğrencileri
dezavantajlı bir nesil oldular. Zaten sömestr tatili dolayısıyla okullar iki
hafta tatildi. Şimdi de deprem nedeniyle iki hafta daha tatil edildi. Bu tatili
daha fazla uzatmamak gerekir. Özellikle deprem bölgesindeki çocukların
yaşadıkları büyük travmayı bir önce atlatabilmeleri için bir an önce bir
şekilde eğitimle buluşturulmalarında yarar vardır.

Bu bölgede İnternet alt yapısı olmadığı için
uzaktan eğitim yapılması zaten mümkün değildir. İnternet alt yapısı bulunsa
bile bu eğitimi alabilecekleri ekipmana da sahip değillerdir.

Bu yüzden bu konuda alınabilecek tedbirleri şöyle
sıralayabilirim:

1. Deprem bölgesindeki sağlam ve güvenli okullar
derhal açılmalıdır.

2. Deprem bölgesinde sahra okulları kurulmalıdır.
Konteyner, prefabrik derslikler de kurulabilir.

3. Bir kısım öğrenci, depremden zarar görmeyen
yakın yerleşim birimlerindeki okullara taşımalı eğitimle götürülebilir.

5. Eğer Yatılı Bölge Okulları (YBO)
kapatılmasaydı, ilk ve ortaokul öğrencileri buralara nakledilebilirdi.

4. Özellikle lise öğrencileri, yurt genelindeki
pansiyonlu liselere dengeli bir biçimde yerleştirilebilir.

5. Öğrenci mevcutları düşük olan özel okullara da
bir kısım öğrenci, Milli Eğitim Bakanlığı’nın da katkısıyla yerleştirilebilir.

6. Ankara, İstanbul ve İzmir gibi büyük
şehirlerde kontenjanlarının çok altında öğrenci ile eğitim yapılan okullar
var.  Bu boş kapasitelerden
yararlanılabilinir. Bu öğrencilerin barınma, beslenme ve ulaşım sorunları, bu
şehirlerde bulunan devlet kurumları ve belediyelerin çok sayıdaki sosyal
tesislerinden yararlanılarak çözülebilir.

7. Deprem felaketi sırasında çok sayıda öğretmen
de hayatını kaybetti. Ayrıca başka yerleşim birimlerine giden öğrencilerden
dolayı öğrenci ihtiyacı doğabilir. Bu açıklar, acilen atanamayan öğretmenlerden
atama yapılarak kapatılabilir.

Okulları uzun süre kapatmak pedagojik yönden
doğru değildir. Tam aksine öğrencilerin bir an önce eğitime odaklanmaları
onları sosyopsikolojik olarak da rehabilite edecektir.

Her felakette okulları uzun süre kapatmaktan
vazgeçmeliyiz.

Sayın Cumhurbaşkanımız Diyarbakır’da yaptığı
açıklamada “Üniversitelerin yaz dönemine kadar tatil edildiğini,  eğitimin uzaktan yapılacağını, KYK
Yurtlarının da depremzedelere tahsis edileceğini” söyledi.

Bu son derece yanlış bir karardır. Sosyal
bilimler ile ilgili yükseköğretim programları belki uzaktan yapılabilir.  Fakat tıp, eczacılık,  dişçilik, mühendislik, Fen Bilimleri,
mimarlık, güzel sanatlar gibi uygulamaya dayalı yükseköğretim programlarının
yüz yüze yapılması gerekir.  Bu alanlarda
eğitim alan yükseköğretim öğrencileri, YÖK tarafından deprem bölgesi dışındaki
Üniversitelere yerleştirilebilir. Zaten deprem bölgesinde internet alt yapısı
yok. Depremzede üniversite öğrencileri uzaktan eğitime ulaşacak ekipmanlara da
sahip değiller. Depremzedelerin KYK Yurtları yerine devlet tarafından tutulacak
otel, pansiyon ve evlere ile resmi kurumların veya belediyelerin sosyal
tesislerine yerleştirilebilirler. 

                Asrın depremi olarak 1999 yılında
yaşadığımız Marmara Depremini bilirdik ama pazartesi aynı günde 7,7 ve 7,6
şiddetinde gerçekleşen iki depremle sarsılan ve 10 ili kapsayan merkez üssü
Kahraman Maraş Pazarcık depreminin etkisi ve büyüklüğü gördüklerimiz ve
duyduklarımız kadarıyla daha yüksek olacak. Hatta bazı bilim adamları bu depremi
felaketlerin en büyüğü “KIRIM” olarak nitelendiriyorlar.

            Biliyorum acımız çok büyük. Bugün
itibarıyla vefat eden vatandaşlarımızın sayısı 30 Binlere yaklaştı. Allah’tan depremde
ölenlerimize rahmet diliyorum, yaralılarımıza da acil şifalar dilerim.

                        Her büyük olay bir
sonraki vakalar için bir derstir, tecrübedir ancak; bu derslerden ibret alanlar
kazançlı çıkar ibret alınmadığı takdirde havanda su dövmekten ileri gidilmez.
Geriye ölüm, gözyaşı, mal ve can kaybından başka bir şey kalmaz.

            Tarihçiler ve deprem uzmanlarının
anlattıklarına göre Anadolu coğrafyası bugüne kadar sayısız irili ufaklı depremlere
maruz kalmıştır. Bugüne kadar depremin olduğu bölgeler, fay hattının geçtiği
yerler bellidir ve bu topraklar üzerinde yaşayan herkes tarafından da
biliniyor.

            Albert Einstein’nın şu sözünü haklı
çıkarırcasına: “Her seferinde aynı
şeyleri tekrar edip farklı sonuçlar elde edeceğini sananlar sadece aptallardır.”
İnadına her seferinde bile bile fay hattının geçtiği yerlere, zemini çürük
humuslu topraklara bina kondurmaktan bir türlü vaz geçemiyoruz.

            Bu gibi yanlış yerleşim alanlarına yapılan
inşaatlara büyük ölçüde imar affıyla belediyelerimiz ve hükümetimiz yol
veriyor. Vatandaşlarımız nasıl olsa imar affı çıkacak diye kaçak-göçek ev
yapmaktan bir türlü vaz geçmiyor. Daha yakın tarihte Sayın Cumhurbaşkanı
Kahramanmaraş mitinginde: “İmar
barışıyla toplam 144546 Maraşlı vatandaşımızın sorununu çözdük” ifadelerini
kullanmıştır.

            Her vilayetimiz büyük yaralar aldı
ama 10 vilayetimizin içerisinde en geç ulaşılan vilayet Hatay ilimiz oldu çünkü
havalimanı ve yollar bozulduğu için uçaklar inemedi. Hatay’a Amik gölü
kurutularak hava alanı yapıldı, deprem ilk dakikadan itibaren doğrudan
havaalanını vurdu. Bu havaalanı yapılma aşamasında Mimarlar Mühendisler Odası
karşı çıktı ancak hükümet yetkilileri tarafından bu mühendisler terörist ilan
edildiler.

            Her deprem olduğunda ilk önce EMASYA(Emniyet, Asayiş, Yardımlaşma) Protokolü gereği asker deprem
mahallinde olurdu. Hangi akla hizmet edildi bilemiyorum ama 2010 yılında bu
protokol kaldırıldı. Şimdi deprem bölgelerinde herkes yağmacılıktan söz ediyor.
Hatay vilayetimiz son durumda demografik tehlike ile karşı karşıya kaldı.

            Yandaş troller sosyal medyada 1999
Marmara depremiyle bugünkü depremi yarıştırıyor. Efendim zamanın Başbakanı
Bülent Ecevit güya deprem bölgesine 48 saattir ulaşamıyoruz demiş inanın yalan.
O günün teknolojisi ile Marmara depreminin enkazı çok kısa zamanda kaldırılarak
normal hayata dönüş sağlandı.

            Rahmetli Bülent Ecevit bir miting konuşmasında:
“Türk halkı meclisteki milletvekillerinden
10 yıl daha ileride” dediğinde ne demek istediğini o gün için net olarak anlayamamıştık
ama AKP genel başkan yardımcısı Ömer Çelik depremin ilk günü: “Cumhur ittifakı AKP, MHP, BBP olarak dimdik
ayakta deprem bölgesindeyiz” derken milletin en fazla birlik beraberlik
içinde olması gerektiği böyle bir günde resmen bölücülük yapmıştır. Bu sözden
sonra rahmetli Ecevit’in haklı çıkışını bugün daha iyi idrak ediyoruz.

            20 Yıllık iktidar onun yandaşı ve mensupları
Belediye Başkanı, Milletvekili, Bakan, Başbakan oldular ancak zihnen bir türlü:
“Hep birlikte Türkiye” olma
gerçeğini kavrayamadılar.

            Yönetimini beğenmedikleri 17
Ağustos1999 Depreminin ilk günü borsa kapatılmışken, 6 Şubat 2023 Tarihli
depremin ancak 3. günün sonunda borsaya müdahale edilmiştir. Küçük yatırımcı
deprem bölgesinde malıyla canıyla uğraşırken acaba üç gün müddetle borsadan
kimler alışveriş yaptı, bunu Türk milletinin bilmek hakkıdır sanırım.

            Sağlıklı kalın.

Değerli okurlarım hepimizin ve yüce Türk Milletinin başı
sağolsun. Yüzyılın en acı felaketi ile karşı karşıyayız. Öyle bir deprem ki
Mısır’dan, İsrail’den ve Trabzon’dan bile duyulabiliyor. Maalesef bedeli de
büyük oldu. Binlerce kardeşimiz, sosyal akrabalık bağı ile bağlı olduğumuz
vatandaşlarımız artık bizimle beraber değil. Allah rahmet eylesin. Maddi yıkım
ile beraber manevi yıkım ve tahribata rağmen, toplum yeniden şekillenecek ve
hayat devam edecektir.

Depremler sosyal yapı üzerinde önemli
değişikliklere sebep olurlar. Sadece maddi yapı çökmez; aileler parçalanır,
kimsesiz çocuklar ortaya çıkar. Bazen de aile bütünüyle kaybedilir. Kayıpların
doğurduğu boşluk, yalnızlaşma, sahipsizlik, psikolojik sorunlar insanlarla
beraber devam eder. Kolay kolay unutulamazlar. Depremden kurtulanlar daha çok
hassaslaşır, alıngan olurlar. Kötümserlik artar. İyi rehberlere ihtiyaç
duyulur. Dayanışma ihtiyacı büyür. Aileye mensubiyet duygusu kadar, topluma
aidiyet şuuru da deprem geçirir. Fert ve toplum ilişkilerini canlandırmak ve
güçlendirebilmek zaman alır. Bu bakımdan, toplum liderlerine, yönetenlere,
siyasetçilere yeni görevler düşer. Siyasiler kısır çatışmaları bir tarafa
bırakmak durumundadırlar. Aksi halde toplum yıpranır, bunalır ve geleceğe güven
sarsılır. Umut varsa gelecek vardır. İç ve ülke dışı göç hareketlerine daha çok
şahit olunur.

            Türk Milleti
6 Şubat 2023 depremleri ile sürü veya kalabalık olmadığını tekrar ispat
etmiştir. 15 Temmuz 2016’da FETÖ terör örgütü ile ABD güdümlü işgal ve darbe
hareketine direnip şehit ve gazi olanlarımız dışarıya ve içerideki
işbirlikçilerine ders vermişlerdir. Vefalı, fedakâr, cefakâr ve vatanına
yürekten bağlı, ölüme meydan okuyan bu şehitlerimizi saygı ve rahmetle anarız.
Ortaya çıkan gerçek Türkiye’nin basit bir Ortadoğu ülkesi olmadığıdır. Türk
Milleti burada da kendisini ispat etmiştir. Sınırlarımızı, milli birlik ve
beraberliğimizi korumak amacıyla yaptığımız harekâtlarda askerimize
kilometrelerce uzaktan yiyecek getiren annelerimiz, atkı ve yün çorap ören
kadınlarımız unutulabilir mi? Bu örnek de millet olmanın ispatıdır ve bir
göstergesidir.

            Nitekim
milletleşmede; boy, kabile, aşiret, etnisite, mezhep, hemşehrilik, bölge
asabiyetinin aşılarak milli seviyede ortak irade ve mensubiyet şuurunun ortaya
çıkmasıdır. Ne mutlu bu biz duygusunu hissedebilenlere… Birbirimizi tamamlayıcı
olduğumuz, rakip gibi görmediğimiz sürece birlikte biz duygusunu yaşatırız.
Aklıselimle hareket etmeliyiz. Kaybettiğimiz canlarımız daha ortada iken hiç
olmazsa iktidar veya muhalefet gözlüklerimizi takarak şey yarışını
sürdürmemeliyiz. Az da olsa arızalı ve defolu kişiler olabilir. Bunlar devlet
kurumlarını hedef alarak devletin itibarını sarsmaya çalışabilirler. Zaten
bunlar milli devlet ve üniter yapıdan yana değillerdir. Türk Milletinin insani
değerleri bize yeter. Depremzedelere şefkatle sarılıp onları kurtarmak için
çırpınan çok farklı yörelerden gelmiş askerimiz, AFAD’ımız, Kızılay’ımız,
kurtarma timlerimiz ve yabancı ülkelerden gelen personelle birlikte ortaya
koydukları hizmet çok büyüktür. Yeter ki bazıları birbirine düşman ve rakip
gibi davranmasın. Türk ve ordu düşmanlığı, unutulmasın ki başka ve ordu ve
milletlere hizmettir.

            Beklenen
İstanbul depreminden Allah Türk Milletini korusun. İnsan akılla donatılmıştır.
Akılı kullanabilecek, ilimden yararlanılabilecek seviyede olunmalıdır.
Depremden korunmak için belediyeler ve AFAD gibi örgütler bölge ve mahalle
seviyesinde kurtarma ekiplerini belirlemeli, bu ekipler belirli aralıklarla
eğitime tabi tutulmalıdır. Kurtarılacak vatandaşlarımızı şefkatle kucaklayanlar
onlara tedavi öncesi fazlaca su vermemelidirler. Sığınacak evi yıkıldığı için
arabalarında sabahlayanlar pencerelerini az da olsa açarak oksijen girişini
sağlamalıdırlar. Kahramanmaraş merkezli depremde de görüldüğü gibi, mobil tuvaletlere
ihtiyaç büyüktür. Teknolojinin imkânlarından azami ölçüde faydalanılmalıdır.
Kentsel dönüşüm gibi olumlu tedbirler şahsi kapris ve menfaat oyunları ile
rezil edilmemelidir. Deprem bölgelerinde 14-15 katlı gökdelenleri görmek
herkesi üzmüş ve düşündürmüştür. Gökdelenlerde oturmaya mecbur değiliz.
Şatafatı ve gösterişi bir tarafa bırakmalıyız. Müteahhitler belgeli olmalıdır.
Cebi dolu olan, bilgisi olmayan müteahhit olursa üzücü manzaralar artar. Daha
fazla bilgi vermek bizim alanımızı aşar. Ülkemizde bu gibi konularda bilgi ve
tecrübe sahibi yetkililer gerektiği kadar vardır.       

Bir
deprem oldu, bir anda. Bazılarımız normal artçı gibi, kılımızı kıpırdatmadan
sakince izledi. Belki de o an, çoğumuz kızartılmış ekmeklerimizi yiyor,
sütümüzü keyifle içiyorduk uykudan uyanmanın mahmurluğuyla.

Oysa
olay hiç de öyle değildi. Durum vahimdi. Depremi bilenler, ya da yaşayanlar
endişeli bakışlarla, buruk bir yürekle, telaşla izlemeye başlamıştı
gelişmeleri. 7.7 şiddetindeki bir depremin nelere sebep olabileceğini biliyorlardı
çünkü.

Birçoğumuzun
endişe bile duymadığı o anlarda, binlerce vatandaşımız enkaz altındaydı,
mağdurdu, telaşlıydı, perişandı, gözleri yaşlıydı. Hele öğleden sonra yaşanan
ikinci deprem, asrın felaketine sebep olmuştu. Zaman ilerledikçe, haberler
netleştikçe, bilgiler çoğaldıkça “bir
dakika, galiba olay ciddi…” demeye başladık.

On
ilimizi kapsayan bu felaket, gerçekten de vahimdi. 1999 yılında, Gölcük’deki
depremi yaşayan biri olarak, olayın vahametini anlayabilmekteyim. Daha önce,
“artçı”nın bile ne olduğunu bilmeyen ben. Depremden sonra “bir iki hafta içinde toparlanırız, her şey normale döner” diye
düşünüyordum. Fakat gün geçtikçe, gerçeklerle yüzleşmeye, daha çok üzülmeye,
daha çok tedirgin olmaya başlamıştım.

Bu
depremin, bizim yaşadığımız depremden daha da vahim olduğu ortadadır. Acıları ve
süresi de daha uzun olacaktır. Rabbim maruz kalanlara yardım eylesin, acılarını
dindirsin kısa zamanda yüzleri gülsün.

Depremden
bihaber ve toplumsal olaylara duyarsız kalanların, şimdi gidip, deprem ortamını
yaşamasını isterdim. Gitseler de depremi yaşayamayacak, sonuçları ile
yüzleşeceklerdir. Olsun bu kadarı da ibret almaya, uyanmaya, silkinmeye belki yeterdi.

Artık
gereksiz bencilliklerin, küsmelerin, kızmaların, kırmaların ve kırılmaların ne
kadar gereksiz olduğunu anlamamız gerek mi yor mu? Sevdiğimiz insanları bir
anda kaybedebileceğimizi, şaşaalı eşyalarımızın, nadide yemeklerimizin,
arabalarımızın, katlarımızın, yatlarımızın bir anda yok olabileceğini artık
bilmemiz gerek mi yor mu?

Yemek
beğenmeyen, toplu ulaşım aracına binmeyen, fırının yolunu bilmeyen, yumurtanın
ekmeğin fiyatından habersizlerin, bir anda ekmek kuyruğuna geçebileceğini ne
zaman anlayacağız?

Sevdiğimiz
insanları görmeyi, ziyaretleri, gerçekleştirmeyi düşündüğümüz hayır ve
hasenatları daha ne kadar erteleyeceğiz? Elimizde ne kadar yaşayacağımızın
tapusu var mı acaba? Yoksa kariyer edinme, daha çok kazanma hırsı, makam sevdası,
mı bu duygularımızı engelledi durdu? Oysa “sonra”nın sonrası yokmuş, bunu bu
depremde bir kez daha gördük.

Dün
hayatta olan insanların, eşyaların, evlerin bir kısmı, bu gün yok maalesef.
Canını kurtaranlar, malını kaybetmeye üzülemiyor bile. Şu da görüldü ki; bazen
hayatımız, kurtuluşumuz, dostlarımızın ve iyi insanların gayretlerine, bizi
önemsemelerine, bitmez tükenmez engin sevgilerine, merhametlerine özverilerine
bağlı.

Haberlerlerde,
“94 saat sonra; aç susuz, bitkin, yaralı, moralsiz, yakınlarının ne olduğunu
merak etmenin endişesi içinde” enkazdan çıkarılanların, elleriyle zafer işareti
yaptıklarını görünce, çadırlarda sıcacık ekmeği, ateşin başında tebessümle
yiyenleri gördükçe, hayatımızın pamuk ipliğine bağlı olduğunu, aslında evimizin,
kendimizin ve kalıcı olmadığını, giydiğimiz elbisenin, kullandığımız eşyanın markasının
çokta önemli olmadığını, yediğimiz yemeğin, kurduğumuz sofranın albenili olmasının
da çok önemli olmadığını daha iyi anlamaktayız.

Depremzedeyi
kurtaranın, kurtarılandan daha çok sevindiğini, gözyaşlarına boğulduğunu
gördüğümüzde, pahalı telefonlarımızın, arabalarımızın, yazlığımızın, zenginliğimizin
de bu insani duyguların yanında ne kadar ucuz ve anlamsız kaldığını daha bir
idrak edebiliyoruz.

 Ya da milyonlarca liraya aldığımız konutun
belki de mezarımız olabileceğini, üstümüzdeki paltonun, basit bir battaniyenin,
sıcak bir yudum çayın, çorbanın, ekmeğin, yeri geldiğinde ne kadar kıymetli
olabileceğini de gördük.

Kızını
kaybeden bir anne anlatıyor; “iki gün
evvel kızıma şu evi satın alarak anahtarlarını verdim. Kızıma mezar olacağını
nereden bilebilirdim.”

Bir
başka depremzede; “Dünyanın eşyasını
aldım evime, son teknoloji küçük ev aletleri…Marka marka kıyafetlerle doldurdum
dolabımı. Ama depremden kaçarken ayaklarım çıplaktı… Ne kadar değersizmiş
aslında her şey…. Dünya’da nefes alıyorsan sevdiklerinle birlikte büyük hazine
o, geriye bırakacağın çöp. Dünya’da bir nefes kadar”sın, o da rahat alırsan
nefesini ne mutlu…rahat nefes alalım sevdiklerimizle…”

Mutluluk
sağlıklı ve sevdiklerimizle birlikte olmaktan geçmiyor mu?… Bu dünyaya niye
geldik acaba? Yiyip içip keyif çıkarmaya mı? Bencilce yaşayıp, “acılar ve sevinçler karşısında bana ne”
duygusuyla günümüzü gün etmeye mi?

Peki,
maksadımız insan mı olmak, yoksa “gibi” şeklinde taklit olarak mı yaşayacağız? Eğer
adam gibi insan olacaksak; “sevmeyi, saymayı, değer vermeyi, anlamayı, paylaşmayı,
hor görmemeyi, ahde vefayı, yardımlaşmayı, affetmeyi, ötelememeyi, vicdanı,
empatiyi, adaleti, şefkati, mertliği, tevazuyu, yardımlaşmayı, yüreklere
dokunmayı, biz olmayı” vb. bilip içselleştirerek yaşamamız gerekiyor.

Böylesi duyguları
satın alamazsınız, değer biçemezsiniz. Hayatta anlamlı yaşamak, bu değerleri
severek yaşamanızdan geçmektedir.

Kalbini
kırdığımız bir insanın, istesek de gönlünü almaya vaktimiz olmayabilir. Göçük
altında gördük ki, hakkı hukuku geçenlerle helalleşmek istememiz de yeterli
değil. En güzeli kırmamak, üzmemek. Üzmüşsek vakit kaybetmeden telafi etmektir.

Telaşa,
aceleye, hırsa, benciliğe gerek yok. Bazı şeyleri değiştirmek, sahiplenmek
elimizde değil. Neyin hakkımızda hayırlı olduğunu da bilemiyoruz. Kaçırdığımız trene
kızacağımıza, “hayırlısı”
diyebilsek. Elimizden gelen gayreti gösterdikten sonra “hayırlısı” diyebilsek. Belki daha huzurlu yaşarız. Bir de hayatın
hayal olduğunu, dostluğun, iyiliğin güzel şeylerin makbul olduğunu anlayabilsek.

Hayat
kısa, kendimiz olalım, insanın değerini bilelim, doğal olalım. Yüreğimize bir
sevgi pınarı akıtalım. Böylesi afetlerden ders almasını bilelim. Kalbimizi güzel
hasletlerle besleyelim. Unutmayalım ki, zenginlik, makam emanet. Kalıcı olan
insanlık. Sevdiklerimizin kıymetini bilip kalbini kırmayalım. Emanet olan
canımızı, ne zaman nerede nasıl teslim edeceğimiz inanın belli değil.

 Bu depremde, emeği ve gücü ile eşya ve parası
ile gönlü ile katkıda bulunanlara ne kadar teşekkür etsek azdır. Minnetimi,
şükranlarımı, takdirlerimi bu koca yürekli güzel insanlara gönderiyorum.

Gün,
yüreğimizin sesini dinleme,  gönüllere
dokunma zamanıdır. Sevgimizi, imkânlarımızı paylaşma günüdür. Acılarımıza,
üzüntülerimize, sıkıntılarımıza derman olma günüdür. Biz olma, el atma,
yaralarımızı sarma günüdür. Çare arama, çare olma, moral verme, dayanışma,
yardım etme günüdür. Kalbimizle, dualarımızla acısı olanların yanında olma
günüdür.

Rabbim
hayatını kaybedenlere, rahmetler nasip eylesin. Yaralılara acil şifalar,
yakınlarını kaybedenlere sabırlar, metanetler diliyorum.

Sevgiyle
kalın…