“Benim vezir oluşum liyâkatimin muktezâsı değil sadâkatimin mükâfatıdır.” (Vezir Faik Reşat)

Liyakat mi, sadakat mi? O kadar temel bir soru ki! Yükselişle geri kalış, kalkınmayla sürünüş, yaşamakla çürüyüp yok olmayı birbirinden ayıran iki seçenek. Devlet olmakla kabileler arenası olmak arasındaki fark. 

Liyakat ve sadakat… Birincisi devlet adamlarının aradığı vasıftır; ikincisi popülist, fırsatçı siyasetçinin. 

Osmanlı’nın çöküş dönemini Vezir Faik Reşat’ın sözü ne güzel anlatıyor: “Benim vezir oluşum liyâkatimin muktezâsı değil sadâkatimin mükâfatıdır.” Edebiyatçı, tabiî güzel anlatacak. Faik Reşat, çöküşün sırrını barındıran bu cümleyi belki alçak gönüllülük niyetine sarf ediyor. Ama aynı anda da Osmanlı’nın sonunun geldiğinin işaretini veriyor. 

Etrafınıza bir bakın. Mevkileri işgal edenler liyakatleri gereği mi, sadakatleri karşılığı mı oradalar?  Eğer ikinci gerekçe hâkimse biz de Osmanlı’nın 19. asrın sonunda tuttuğu yoldayız demektir. 

Liyakat ve devlet

Devlet, kurumlardan oluşan bir meta-kurumdur, üst kurumdur. Temel kurumların amaçları bellidir. Mesela millî eğitim, milletini seven, kültürünü yüceltmeye ve dünyadaki bilim ve teknoloji yarışına katılmaya hazır, üstün donanımlı nesiller yetiştirmekle yükümlüdür. Üniversiteler, millî eğitimin kendilerine gönderdiği potansiyeli gerçeğe çevirmeyle; “kuvvetten fiile çıkarmayla” görevlidir. Bir de ülkenin bilim ve teknoloji üretiminde başat rol oynamakla. Mesela Kızılay, bir felaket anında veya harpte derhâl yardım ulaştırıp insanları aç ve açık bırakmamayı amaçlayan kurumdur. Mesela AFAD, felaket anında hemen ve derhâl müdahale edip canları kurtaracak kurumdur.

Liyakat diye başlayıp kurumlara geldim. Çünkü devleti, görevini layıkıyla yapan kurumlar ayakta tutar. Kurumları da liyakatli yöneticiler. Liyakatin bizim için en hayatî olduğu yer, kurumlardır. 

O hâlde liyakat nedir? Kurumu yöneten insanın liyakatli olup olmadığı nereden anlaşılır? Bu sorunun cevabı basit: Kurum görevini yapabiliyor mu? Yapıyorsa liyakatle yönetilmiştir. Yukarıda saydık. Tek tek ele alıp bakın. Kızılay depremde beslenme-barınma ve diğer yaşam ihtiyaçlarını hemen, anında karşıladı mı? AFAD, ilk saatlerden başlayarak insanları kurtardı, enkazdan çıkardı mı? 

Sadakat ve kabile

Millî eğitim teşkilatımız kendisine teslim ettiğimiz çocuklarımıza millet sevgisini, tarihimizi, kültürümüzü öğretip sevdirebiliyor mu? Onları, dünyadaki gençlerle rekabet edebilecekleri bilgi ve bilim alt yapısıyla donatabiliyor mu? Üniversitelerimiz bu donanımlı gençleri alıp onların potansiyelini gerçekleştirebiliyor, kabiliyetlerini kuvvetten fiile çıkarabiliyor mu? Bu üniversiteler, dünyayla başa baş bir eğitim ve araştırma kurumları mı? Cevaplarınız “evet, evet, evet” ise, o hâlde bu kurumların, bunların üst kurumlarının, alt kurumlarının, yan kurumlarının yönetiminde liyakat sahipleri var demektir. Rahat edin. Yok, “hayır, hayır, hayır” ise; o hâlde “Liyakat yoksa ne var?” diye sorun. 

‘Liyakat yoksa ne var?’ sorusunun cevabını aslında biliyorsunuz. Vezir Faik Reşat’ın söylediğine, bu sefer tevazuun ifadesi değil, gerçeğin itirafı olarak bakın: Liyakat yoksa sadakat var. 

Bir kurum görevini yerine getiremiyorsa onun başındaki adam o mevkiye layık değildir. Belli ki oraya, liyakatinden dolayı değil, “bizim adam” olduğu için getirilmiştir. Asıl amacı, onu oraya tayin edenin “sözünü dinlemek”; bir de başka bizim adamları da o kurumda istihdam etmektir. Yukarıya itaat etmek, aşağıyı kendine itaat edeceklerle doldurmak. Her iki eylem de liyakatsiz fakat sadık adamın gücüne güç katar. 

“Bizim adamlar” son tahlilde bizim kabiledir. Bizim adam olmayanlar da devlet imkânlarından uzak tutulacak düşman kabilelerin mensubudur. 

Kabilenin başına reis denir

Kabilemizin reisi, kabilemizin “birlik ve beraberlik içinde” varlığının devam etmesini teminle mükelleftir. Bunun için tayinlerde kabilemiz efradını cami, ağyarını mani kılmalıdır. Kabileden olanları toplayıp sebeplendirmeli, nasiplendirmeli; kabile dışındakiler de engellemelidir, devlet imkânlarından uzak tutmalıdır. Toplayıp beslemek, kabilenin iç bağlarının kuvvetlenmesini sağlar. Ağyarını mani kılmak için de diğer kabile üyeleri her fırsatta aşağılanmalı onlara küfredilmelidir. Bu dahi bizim kabilenin iç bağlarını güçlendirmenin bir başka yoludur aslında. Buna siyasette, “konsolidasyon” diyoruz… 

Kabile yönetimi, devlet yönetiminden kolaydır. Tek yapmanız gereken, mensuplarınızı beslemek, diğerlerine küfretmektir. Devlet ve devlet kurumları için ise liyakat gerekiyor. Liyakat ise zor iş. Bilgi lazım, bilim lazım, çalışma, kendi günlük yaşamından vazgeçmek lazım. Liyakatli yöneticinin fedakârlıklar yapması gerekir. Kurumuna hizmet edecek yöneticinin işi zordur. 

Hazreti Ebubekir’le Hazreti Ömer’e atfedilen bir söz vardır: Makamlar talep edenlere verilmez. Ne dersiniz? Doğru mu söylemişler?

Sevgili okuyucularım. Bayramınız kutlu olsun! 

Kim hayal etmez ki, kim tasavvurda bulunmaz ki, kim tefekküre
dalmaz ki,

     Ama bunları nasıl
yaptığımızı bilemeyiz, anlayamayız, asla çözemeyiz!

     Fakat isteyince,
bir anda kendimizi; istediğimiz yerde;

     Zihnen, manen yani
hayalen orada bulabilir, bilebilir, görebiliriz.

     Ama nasıl? İşte
orada duraklar, künhüne vakıf olamayışın hayreti içinde donup kalırız.

     Bazan geleceği
düşünür, yapmak istediklerimizi tasavvur eder, kurar;

     Geçip karşısına
hayran hayran bakar; fakat tasavvur edişimiz karşısında apışıp kalırız!

     Hele tefekkür,
hele tefekkür; durduğumuz, olduğumuz yerde zihnimizden, fikrimizden

     Neler neler geçmez
ki, ama nasıl? İşte orda durup da, nasılın nasıl olduğunu düşünmek isteriz.

     Fakat ne mümkün
“Üzümü ye, bağını sorma!” misali baka kalırız!

     Bütün bunları
yapmaya izin var. Fakat anlamaya yol yok!

     Çünkü bunlar;
ruhun fonksiyonları, bizlerin kurmamıza, yapmamıza, düşünmemize

     İzin verdiği ruha
ait incelikler.

     Bedenin âzâ ve
organları olduğu gibi, mânâdan ibaret olan mücerret ve soyut ruhun 

     Mânevî âzâ ve
bedenleri gibidir.

     Tıpkı ruhun
mahiyetine yol olmadığı gibi, ruhun çeşitli zuhuratları olan bu hususları da,

     Bilmeye imkân ve
ihtimal yok.

     Zira ruh, Allah
değil ama Allah’tan. Allah ise madde değil ki,

     Maddeyle
donatılmış insana sırrını açsın.

     Kapalı bir kutu ki
açılmaz. Bir hazine ki, dışa saçılmaz.

     Hangi babayiğit
açabilir ki bu sırrı? Zira bilinmezlık sırrına bürünmüş aşılmaz.

     Nitekim üdeba
(edipler)den, urefa (ârifler)den, ulema (âlimler)den niceler geldi geçti.

     Fakat bu sırrı
açıp çözemediler!

     Çünkü Allah’ın
zâtına yol bulunamadığı gibi, O’nun zâtıyla alâkalı

     Bu çeşit
kullanımlarımızın içyüzüne vukufiyete asla izin de yok, imkân da yok.

     Ama mahiyetine, iç
yüzüne akıl erdiremediğimiz bu gibi hasletlerimizi inkâr etmemeliyiz.

     Çünkü bir şeyin
mahiyet ve içyüzünü bilmemek, o şeyin varlığının inkârını gerektirmez.

     Tıpkı
göremediklerimizi yok sayamadığımız gibi.

     Mikropları çıplak
gözle göremiyoruz diye onları inkâr edebilir miyiz?

     Duyamadığımız
sesleri yok sayabilir miyiz?

     Her an içinde bulunduğumuz
ortamda; tüm radyo ve televizyon yayınları

     Sesli sözlü,
renkli olarak cirit atıyorlar.

     Ama bizler; onları
ne görüyor, ne de duyuyoruz!

     Fakat radyoyu ve
televizyonu açtığımızda, bir anda ekranda görüyor, ekrandan duyuyoruz.

     Çünkü kulaklarımız
bazı şeyleri âletsiz duyamıyor,

     Gözlerimiz kimi
eşyayı, çıplak gözle göremiyor.

     Demek ki, bazı
şeyleri görememek, bazı sesleri duyamamak; onların yokluğundan değil.

     Bizlerin onları
çıplak göz ve kulakla görüp duymaktaki yetersiz oluşumuz yüzünden.

     İşte
materyalistlerin ve maddiyyuncuların “Gördüğüme inanırım!” diyerek

     Göremediklerini
inkârları çok yersiz ve isabetsiz bir bakış ve anlayıştan ibaret.

     Aklı, zekâyı
görebiliyor muyuz? Ama var olduklarını, çok iyi biliyoruz.

     Mercimek
büyüklüğündeki hafızamızda, kendimize ve dış dünyaya ait neler neler bulunuyor.

     Ama hafıza denen o
et parçasında bir şey göremiyoruz.

     Bu göremeyiş;
hafızamızın içindekileri yok saymamız demek değildir.

     Demek ki, bir
şeyin mahiyetini bilmemek; varlığını inkâr etmemizi gerektirmiyor.

     Demek ki, her şey
gördüklerimiz ve duyduklarımızdan ibaret değil.

     İçinde
bulunduğumuz ortam;

     Bu gözlerin
görmediği, bu kulakların duymadığı nice varlıklarla lebaleb dolu.

     Öyleyse peşin
fikirliliği bir kenara bırakıp; düşünelim birader, dolu dolu.

İnsanlık
kendini bildi bileli yalan üzerine söylenmiş o kadar çok atasözü, özdeyiş ve
öğütler var ki yalan neden söylenir, insanlar neden birbirlerini kandırma
yoluna giderler anlaşılır gibi değil. Hâlbuki günün birinde bu yalanlar ortaya
çıkıyor ve söyleyenler yalanlarıyla karşı karşıya kalıyorlar.

            Viktor Hügo: “Yalan, üstün zekâ işidir zekâna güvenmiyorsan cesur ol doğruyu söyle”
der.

            Hitlerin Propagandistti Gobels ise
insanları adeta yalana teşvik ediyor, taktik veriyor: “söylediğiniz yalan ne kadar büyük olursa o kadar etkili olur ve
insanların o yalana inanması da o kadar kolaylaşır” diyor.

            Değerli okuyucularım…madem ki Türk
ve Müslüman bir ülkede yaşıyoruz örfümüz, ananemiz Türk-İslam geleneğine göre
şekillendi o halde bizim de hareket ve davranışlarımızın çıkış noktası, “Türklük gurur ve şuuru, İslam ahlâk ve
fazileti”ne göre şekillenmesi gerekmez mi?

            Aşağıya aldığım bazı ayet ve hadislerde
yalanın ne kadar kötü olduğunu kanıtlayan, insanlar arasına nifak sokucu fenalık
verici olduğunu belirten sözler ve alıntıları okuyacak olursak:

İsra Suresi
Ayet: 53 “Kullarıma söyle! Sözün
dosdoğru olanını söylesinler. Sonra şeytan aralarını bozar. Çünkü şeytan,
insanın apaçık düşmanıdır.”

            Peygamber Efendimiz (Sallallahu
Aleyhi ve Sellem) den hadisler:

– Yalan, rızkı azaltır. (Ebuşşeyh,
isfehani)

– Yalan, nifak kapılarından biridir.
[ibni Adiy]

– İman sahibi, her hataya düşebilir. Fakat
hainlik yapamaz ve yalan söyleyemez. (ibni Ebi şeybe, Bezzar)

– Doğru olun, doğruluk iyiliğe, iyilik ise,
Cennete çeker. Yalandan sakının, yalan fücura, fücur ise Cehenneme götürür.
(Buhari)

– Münafıklık alametinden biri de yalan
söylemektir. [Buhari]     

*

            – Hz. Âişe -radıyallâhu anhâ rivayetle şöyle buyurmuştur;

“Rasûlullah (s.a.v)’e, yalandan daha kötü ve
çirkin gelen bir huy yoktu. Ashâbından birinin herhangi bir hususta azıcık
yalan söylediğini duysa, onun tevbe ettiğini öğreninceye kadar kendisini o
sahâbîden uzak tutar, fazla görüşmek istemezdi.” (İbn-i Sa’d, I, 378)

*

– Safvân bin
Süleym -radıyallâhu anh- anlatıyor:

Rasûlullah
-sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’e:

“–Mü’min korkak olabilir mi?” diye
soruldu. “–Evet, olabilir!”
buyurdular.

“–Mü’min cimri olabilir mi?” diye
soruldu. Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem- yine: “–Evet, olabilir!” buyurdular.

“–Pekâlâ, mü’min yalancı olabilir mi?”
diye soruldu. Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bu sefer: “–Hayır, aslâ!” buyurdular. (Muvatta’,
Kelâm, 19; Beyhakî, Şuab, IV, 207)

*

            Peygamber Efendimiz (Sallallahu
Aleyhi ve Sellem)in yalan konusundaki sözleri gayet açık ve net ise; 21 yıldır
bizi yönetenlerin yalanlarını kim, nasıl ve ne ile izah edecek?

–         
Eğer bir gün duyarsanız ki Tayyip
Erdoğan çok zengin olmuş, bilin ki haram yemiştir. (13 Ocak 2014)

–         
Erdoğan,
28 Nisan 2018’de İzmir mitinginde, “Bundan
15 sene önce koskoca İzmir’in doğru dürüst havalimanı var mıydı, biz geldik,
Adnan Menderes Havalimanı’nı yaptık” dedi. İzmir Adnan Menderes Havalimanı
1987 yılında Turgut Özal tarafından açıldı.

–         
1
Haziran 2018’de Adıyaman’da miting düzenleyen Erdoğan, “Adıyaman’da havalimanı var mıydı, biz yaptık biz” ifadesini
kullandı. Ancak Adıyaman Havalimanı, AKP kurulmadan 3 yıl önce yani 1998’de hizmete
girmişti.

–         
2
Aralık 2016’da Ankara’da otomotiv ticaret merkezi Otonomi’nin açılışını
gerçekleştiren Erdoğan, “Ankara’da 14
sene önce havalimanı var mıydı” dedi. Ancak Başkentteki Esenboğa Havalimanı
1955 yılında yapıldı.

–         
PKK ile görüşen namussuzdur,
şerefsizdir. (Daha
sonra Devlet görüştü demiştir.),

–         
Kabataş’ta Türbanlı Bacımın üzerine
işediler,

–         
Camide bira içtiler,

–         
“Verin yetkiyi dolarla, faizle nasıl
mücadele edilirmiş” dediler, 16 Nisan 2017’de yapılan bir referandumla başkanlık sistemine
geçildi, ülkede rejimi değişti. Gelinen
nokta herkesin malumu.

–         
Erdoğan
Hatay Defne Hastanesi temel atma töreninde: “Görüldüğü gibi deniz kumu değil ha. Mıcırıyla, çimentosuyla,
demirleriyle dört dörtlük adımları atıyoruz. Defne Hastanesinin temel atmasına
geliyoruz, şöyle mikseri bir çalıştıralım, pompaları bir görelim.” Sonradan
anlaşıldı ki, betonun döküldüğü yer hastane temeli değilmiş.

–         
Nurettin
Nebati: ““Hani şöyle hayal edersiniz ya
‘Bir uyusam da altı ay sonra uyansam’ diye… Bir uyuyun altı ay sonra uyanın
Türkiye’de… Çok farklı noktalarda olacağız.” Türk ekonomisi ve enflasyon için
söylenmiş bu sözler birer yalan vaatten öteye gidemedi.

–         
Süleyman
Soylu, “Seçimlerden hemen sonra eğer
hükümetimiz zafiyete uğrarsa Doğu ve Güneydoğu’da valileri, kaymakamları sokağa
çıkarmazlar. Bu sözleşmeyi yapan Saadet Partisi’nin Genel Başkanı Temel
Karamollaoğlu’dur, İYİ Parti’nin Genel Başkanı Meral Akşener’dir, FETÖ’dür,
PKK’dır, HDP’nin sözde vekilleridir”

            Bunlar gibi yüzlerce binlerce söylenmiş
yalanlar var. Kitap yazılacak olsa onlarca cilt kitaba sığmaz.

            Sahi bir daha soralım: “Müslüman yalan söyler mi?”

            Sağlıklı kalın.

Bir mühendis olarak, matematiksel verileri
kullanan “hesap adamlarına” değer veririm. Ama MHP Genel Başkanı Devlet
Bahçeli’nin, “ben biraz da hesap adamıyım” diyerek, anlattığı beyin
yakan hesapları karşısında değerlendirme yapmakta acze düştüğümü itiraf
etmeliyim.

17 Nisan günü bir iftar programında
yaptığı son hesabının da esrar-ı derununa vakıf olabilmek için
çabalarım neticesiz kaldı.

Bahçeli 14 Mayıs seçimleri için sayılardan
bir alamet keşfetmiş:

“3 bölge var İstanbul’da. Toplam
milletvekili sayısı 98; 9+8= 17. Bugün 17 Mayıs ise Kadir Gecesi. Bu tesadüf
müdür?”

Sürçü lisan ederek “17 Nisan” yerine “17
Mayıs” dediğini varsayabiliriz. Ama “hesap adamı” genel başkanın rakamların
sırrı konusunda verdiği ipuçları bu fakire yetmedi.

Aslında geçmişte buna benzer esrarlı
matematiksel açıklamalarını da anlamış değildim.

Mesela “2009 yılındayız. 2009’un
sıfırlarının üzerine çarpı koyun, atın. İki sıfırı kaldırdık. Ne kaldı geriye
29. 11 ile 29’u toplayın ne oldu? 40. 9 Şubat 2009 Milliyetçi Hareketin 40.
yılı. 9 ışık 3 dalga 9’la iktidara yürüyoruz demektir. Bu sebeple 2009 hayırla
vesile olacaktır. Bunlar tesadüf olamaz…” ifadesinin beynimi yakan anlamını
hala kavrayamadım.

İktisat doktoru biri “bunlar tesadüf
olamaz” dediğine göre, sayıların böylesine derin sırlarına vakıf olamadığım
için komplekse kapıldım.

Gerçi görünüşte Bahçeli’nin bu ve benzeri
hesapları tutmadı, Milliyetçi Hareket iktidara gelemedi. Hatta bir
görüşe göre kendisinin asla iktidar olmak gibi bir hevesi de yok. Koalisyon
ortağı olarak bir bakanlık talebi bile olmadı. Ama Bahçeli hükümetin
sandalyesiz ortağı olarak etkili olmaya devam etti.

****************************

Liderimin Lideri

“7 benzemez partinin” (AKP, MHP, BBP, YRP, VP, Hüda-Par, DSP) oluşturduğu
Cumhur İttifakı’nın 2. Büyük partisi MHP’nin lideri Devlet Bahçeli
zaman zaman “acaba sürpriz yapar mı?” diye düşünülen bir isimdi. Fakat
son açıklamasıyla “liderlik” iddiasından da vazgeçtiğini gösterdi:

Bahçeli, “liderimiz Recep Tayyip Erdoğan’dır” dedi.
Herkesi “milli ve yerli lider Erdoğan” etrafında kenetlenmeye
davet etti.

Buna MHP’ye oy veren Türk
milliyetçileri ne der bilemiyorum. Belki de çoğu “liderimin lideri
liderimdir” diye uyum sağlarlar. “Biraz hesap adamı olan” Bahçeli yerine,
“ekonomist” Erdoğan’ı lider olarak benimseyiverirler.

****

Ama bazı MHP’li Türk milliyetçileri
“milliyetçiliği ayağı altına alan” birini lider kabul etmek istemeyebilir.

Çünkü Bahçeli’nin kendine özgü veciz
ifadeleri hala hafızalarında kazınmış gibi durmaktadır:

“Türkiye’yi birbirine düşürmeye çalışandan
cumhurbaşkanı olmaz, bebek katili ile müzakere edenden,  teröristlere kucak açandan cumhurbaşkanı
olmaz. Milleti 36’ya ayırmaya çalışandan cumhurbaşkanı olmaz. Adaletten
kaçandan, rüşvetçilere kol kanat gerenden cumhurbaşkanı olmaz. Evdeki
paralarını sıfırlarken haysiyeti sıfıra düşürenden cumhurbaşkanı olmaz. Milliyetçiliği
ayaklar altına alandan Türkiye Cumhurbaşkanı olmaz olamayacak.

İki yanlıştan bir doğru çıkmaz, tekeden
süt sağılmaz, balda tuz bulunmaz, suda ateş yanmaz, Recep Tayyip
Erdoğan’dan da Cumhurbaşkanı olmaz.

Her vatan evladı Cumhurbaşkanı olabilir,
ne var ki Erdoğan olamaz, milletin terazisi bu sikleti çekmez.”

****

Anladığım kadarıyla Bahçeli geçmişte
verdiği “Ne kadar Omo varsa, ne kadar Tursil varsa, ne kadar Persil varsa
alayını alacağım, Haliç’e dökeceğim, AKP’yi 40 defa yıkayacağım” sözünü
tuttu.

AKP’yi ve Erdoğan’ı yıkadı ve tertemiz
yaptı.

Hatta o kadar ki Erdoğan’ın Cumhur
İttifakı’na dahil ettiği Hüda-Par’ı da tertemiz hale getirdi. “Hizbullah
terör örgütüyle Hüda-Par arasında bir ilişki yoktur” diyebildi. İmralı’daki
teröristbaşından getirtilip okutulan mektubu bile savundu.

****************************

Ekonomist Erdoğan

Özellikle Cumhurbaşkanlığı sistemine
geçtikten sonra ekonomi alanında en temel kurumlar bağımsızlığını kaybetti ve bütün
kararları “ekonomist Erdoğan” bizzat kendisi aldı.

Geldiğimiz yer ağır bir ekonomik kriz,
derin yoksullaşma ve dünya liginde alt sıralara düşüş.

Erdoğan farklı bir “ekonomist” olduğu
için alışılmış, bütün uzmanlar tarafından kabul görmüş “ortodoks” politikalardan
“epistemolojik” bir kopuşla “heterodoks” politikalara yöneldi.

“Nass var, size bize ne oluyor?” diyerek ekonomi alanında yapılmış bütün
araştırmalar ve uygulama sonuçlarından üretilen bilimsel kurallara sırtını
döndü.

Esasen Kur’an’a göre yasaklanan “riba”
ile günümüzde bankaların uyguladığı “faiz”in niteliği konusunda din
bilginleri arasında bile bir mutabakat yok. “Banka faizleri” dinen
yasaklanması gerekiyor ise bunun sıfır olması lazım. Oysaki Erdoğan bu
tezi ortaya attığından beri Merkez Bankası gösterge faizi yüzde 8,5 fakat bankaların
kredilere uyguladığı faizler yüzde 30-40 mertebelerine çıktı.

“Ekonomist Erdoğan’ın” politikası yüzünden
derin yoksullaşma, gıda ve barınma gibi en temel ihtiyaçlara erişmede
sıkıntılar yaşıyoruz. Kasası tamtakır olan devletimiz,
borçları döndürebilmek için, yurtdışından dolar bazında yüzde 9-10
mertebesinde “tefeci faizi” ile borçlanabiliyor. Bu, Osmanlıyı
mali iflasa götüren faiz oranlarının iki katı bir faiz demek.

****

Tekeden süt sağıldı, Erdoğan’dan
Cumhurbaşkanı oldu. Dahası Bahçeli Erdoğan’ı lider belledi.

“Biraz da hesap adamı olan” Devlet Bahçeli
ile “ekonomist Erdoğan” birlikte Türkiye’yi bu hale getirdiler.

Bize gerçekten hesap uzmanı ve
uluslararası standartlarda ekonomist olan kadrolar lazım. Aman ha! 14 Mayıs
şansını ıskalamayalım.

Yüzüncü yılını kutladığımız cumhuriyetimize giderken en
önemli adım 23 Nisan 1920 deki Türkiye

Büyük Millet Meclisi’nin açılışıdır. Bu tarihi günde milli
egemenliğin temsil edileceği meclis Ankara’da açılmıştır. O tarihlerde İstanbul
dâhil ülkemiz işgal altındadır. İstanbul’daki meclis çalıştırılmamakta ve
işgale karşı çıkan sivil-asker herkes tutuklanmakta, önder konumundaki insanlar
Maltaya sürülmektedir.

Kocaeli’den de Malta’ya sürülenler olduğu gibi bazı
aileler gemilerle götürülüp Yunan esiri muamelesi yaşamışlardır. Ayrıca gar
binamıza giderken gördüğümüz taş duvar önünde bir kısım insanlarımız kurşuna
dizilerek idam edilmişlerdir. O acı günlerle ilgili daha detaylı bilgiler Kocaeli
Büyükşehir Belediye Yayınlarından olan Milli Mücadelede İzmit Sancağı (Dr.Yusuf
Çam’ı) ve Karşıyaka’nın Beyleri (Erdoğan Özdemir) isimli kitaplardan
okunabilir.

İşte böylesi kötü şartlar yaşanırken 19 Mayıs 1919 tarihinde
Samsun’a çıkan ve Milli Mücadele Ateşini yakan Mustafa Kemal Atatürk ve
arkadaşları Amasya, Erzurum, Sivas toplantılarından sonra Ankara’ya gelmiş ve
bağımsızlık-istiklal meşalesini canlandırmaya çalışmışlardır. Bu çalışmalar
sonucu İstanbul ve Anadolu’dan gelen temsilcilerin katılımı ile 23 Nisan
1920’de, Türk milletinin iradesini temsil etmek üzere, Büyük Millet Meclisimiz
Ankara Ulus’ta bir cuma günü dualarla, kurbanlar kesilerek açılmıştır.

 23 Nisan aynı zamanda
bugünkü Çocuk Esirgeme Kurumu’muzun, Mustafa Kemal Atatürk’ün himayesinde,
çeşitli etkinliklerin yapıldığı bir tarihtir. Balkan Harbi, Kafkas Harbi,
Çanakkale Harbi şehitlerimizin yetim çocukları, göçler sebebiyle anne babasız
kalmış çocuklarımızın himayesi ve yetiştirilmesine yönelik Himaye-i Etfal adı
altında bir kurum kurulmuştur.

Bu kurum her 23 Nisan tarihinde konuya ilgi
çekmek, yardım toplamak ve çocuklara yönelik muhtelif etkinlikler yapmaktadır.
Bu etkinlikler onların hayatta daha sağlıklı, mutlu, umutlu olmalarını
sağlayacak etkinliklerdir. Bu etkinlikler 1927 de TBMM’ce 1921 de kabul edilen
Milli Bayram’la birlikte yapılmış ve 1929 da ise çocuklara armağan edilerek
Çocuk Bayramı olarak resmen kutlamalar yapılmıştır.

Bu bayram 1979 da TRT
Uluslararası Çocuk Şenliği adı ile1981 de ise ulusal egemenlik ve çocuk bayramı
olarak adlandırılıp kutlanmaya devam etmektedir. Günümüzde elliye yakın ülkenin
çocuklarının katıldığı uluslararası bir şenlik olarak kutlanılmaktadır.
Şehrimizde de Bekirpaşa Belediye Başkanımız Abdullah Köktürk’ün çalışması ile
2005 de 18 ülke çocuğunun iştirakiyle kutlanmış, daha sonra Büyükşehir Belediye
Başkanı’mız İbrahim Karaosmanoğlu’nun himayesinde genişletilerek
sürdürülmüştür.

Halen Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanlığı’nın himayesinde
uluslararası şekliyle devam etmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Devletimizin,
hürriyet ve bağımsızlığının ilelebet sürdüğü, huzur ve barış içinde nice
bayramlar kutlanması dileklerimle.

     Öğrenilen, eğitimi
alınan her şeyi benimsememiz, kabul etmemiz, bize yabancı gelmemesi;

     Onun bizde
potansiyel olarak bulunan gerçeklerin kinetiğe dönüşmesinden başka bir şey
değildir.

     Öğrendiklerimizi
yabancılamayışımız; onlara karşı ünsiyet edişimiz,

     Reddetmeyip inkâr
etmeyişimiz; onların bize ait oluşlarının birer göstergesi hükmündedir.

     Bu da, Rahman
suresinin; 2. Alleme’l – Kur’an. / Önce Kur’an’ı öğretti.

     3. Haleka’l-insan.
/ Sonra insanı yarattı.

     Âyetlerinde işaret
edilen gerçeğe, parmak basılan bir husustur.

x 

     İnsanı tanımak
için, kütüphanelerdeki kitapları düşünelim.

     Ama şahsî, ama
hususî, özel ve resmî tüm kitapları göz önüne getirelim.

     Hattâ tarih
boyunca yazılanları da, hesaba katalım.

     Hiç şüphesiz,
karşımızda kitaplardan nice dağlar gibi yığınlar teşekkül edecek,

     Nice kitap
tepeleri meydana gelecektir.

     Bütün bunlar; et,
sinir ve damarların içinde bulunduğu;

     Kemikten kafatası
içinde bulunan beynimizinden kaynaklanan;

     Düşünce, hayal,
tasavvur, fikir, anlam ve mânâların görmediğimiz, dokunamadığımız;

     Ve hattâ yer ve
göklere sığdıramadığımız,

     Âdeta mekân ve
zamandan münezzeh / uzak olan mânevî hasletlerimizin;

     Tarih boyunca
harf, kelime, satır ve sayfalar hâlinde;

     Küçük büyük
kitaplar şeklinde görünür, tutulur bir maddî hâl almış durumlarıdır.

     Öyle ki, onlar da,
içlerinde kendileri gibi açılacak fikir tohumlarını taşıyıp dururlar.

     Velhasıl, insanı
tanımanın yolu; kitap okumaktan, kitap ve içindekileri düşünmekten,

     Onların satır ve
sayfalarında kendimizi bilmekten, görmekten ve anlamaktan geçer.

     Çünkü insan;
kendisinin isteyip de yapamadığı, gezemediği ve bilmediklerini;

     Başka bir insanın
gezmesinde, bilmesinde görür, bilir ve anlayabilir.

     Kitap okumakla
gezenle gezmiş, görenle görmüş, bilenle bilmiş olur.

     Üstelik kitabı
yazanın nice tehlikeleri göğüsleyerek anlattığı gerçekleri;

     O, hiçbir
tehlikeli duruma düşmeden, sıcak köşesinde çayını yudumlayarak;

     Yazarın tüm
heyecan ve korkularını, merak ve endişelerini;

     Aynen hissederek
yaşar. Bilgi ve tecrübe sahibi olur.

     İşte bütün
okuyuşlar; hattızâtında yazarlarının şahsında;

     İnsanın kendini
tanımasından başka bir şey değildir.

     İşte sırf bundan
ötürü, insan; kendi nev’iyle ne kadar iftihar etse azdır.

     Zaten bunun
içindir ki, insan; insanın aynasıdır.

     Evet, her kitap;
yazarını aynen gösteren bir aynadır.

     Aslında, kitap
okumakla her şeyden önce, insan; insanı tanımış olur be dostlar!

x 

     Hz. Muhammed,
Mekke’yi fethettiği zaman, Kâbe puthane durumundaydı!

     Müşriklerin,
putperestlerin puthanesi idi! Burası artık puthane olmuş deyip, ne yıktı ne de
yaktı.

     Orayı putlardan
temizleyerek Kâbetullah / Allah’ın Evi yaptı. Kâbe’yi yeni bir kullanıma soktu.

     Çünkü Kâbe’nin o
hâle getirilmesi, Kâbe’yi o halden sorumlu tutmamızı gerektirmezdi.

     Suçlu Kâbe değildi. Onu bu hâle
getirenlerindi.

     Onların
hâkimiyetine son verilince,

     Kâbe’ye tabii ve
tarihî fonksiyonunu işleyecek şekil verildi.

     Böylece Kâbe aslî
hâline kavuşturulmuş oldu. Fakat puthane yapılışından dolayı,

     Sorumlu tutularak
cezalandırılmadı. Sadece tekrar aslî hizmetine döndürüldü.

     Demek ki, bu
durumdaki yerleri gözden çıkarıp yakıp yıkmak değil,

     Aslî vazife ve
görevlerine döndürmek asıl olmalı.

Türkiye’nin kaderi için çok önemli bir
seçimin arifesindeyiz.

Hala hepimizin kafasındaki en önemli soru,
demokrasimiz açısından en temel sorun olan “seçim güvenliği.”

Muhalefet sandıklara sahip çıkabilecek mi? Sandık ve seçim kurullarının içine
yerleştirilmiş görevlilerin oyların sayımında, sayım tutanaklarının
tutulmasında ve sonuçların dijital ortama geçirilmesinde (bilgisayara
yüklenmesi aşamasında) hile yapmasına engel olabilecek mi?

Hadi muhalefet bu aşamada başarılı oldu. Ya
oy çuvalları taşınırken veya YSK’nın seçim programına müdahale ile
sonuçlar değiştirilebilecek mi? “AA ile koordinasyonlu ve sistematik şekilde
manipule edilerek oy kaydırma işlemi” yapılabilecek mi?

Bunlar demokratik bir ülkede konuşulacak
konular mı?

Bu konuları tartışanları duydukça
utanıyorum. Biz demokrasisi eksik de olsa doğru, dürüst ve güvenilir seçim
yapan ülkelerden biri idik. Ne oldu da bu güveni kaybettik?

Seçimin güvenli bir şekilde yapılması ve sandıktan çıkan oylara göre milli
iradenin tam olarak tecelli etmesi öncelikle devletin ve iktidar partisinin
görevi değil mi?

Niye bunlardan bir ses çıkıp da “merak
etmeyin ey halkım! Siz kimi tercih ettiyseniz O kazanacak” demiyor.

Niye devleti yönetenler, on yıllardır
başarılı bir şekilde en kıdemli hâkimin seçim kurulu başkanı olması kuralını
değiştirdi?

Anadolu Ajansı’nın YSK’dan veri almadığını öğrendik. Ama
kimden aldığı açıklanmadı. Neden bu ajansın haberleri ile seçimin manipüle
edildiği kanaati yerleşti?

****************************

Adalet İstemeyen “Dinidarlar”

Niye iktidar kanadı her seçim öncesi Seçim
Kanunu’nu değiştirip tam bir mühendislik çalışmasıyla kendi partilerini avantajlı
kılacak değişiklikler yapıyor?

İktidara oy veren seçmenler, seçim
kampanyasında devletin her türlü imkânını, parti yararı için kullanan liderlerinden
adil olmasını istemezler? Neden milletvekili adayı olduğu halde devlet imkânlarıyla
seçim kampanyası yürüten Bakanlardan istifa etmelerini, rakipleriyle eşit şartlarda
yarışmasını talep etmezler?

Müslüman ve mütedeyyin seçmenler hemen her seçimde “hiçbir şey
olmadıysa bile mutlaka bir şeyler olduğunu” çok iyi bilirler. Trafolara
giren kedilerin, saat 20’de Anadolu Ajansı bilgi akışının kesilmesinin ve
aynı anda CHP ve diğer partilerin YSK Seçim Programına bağlantısında kesinti yaşanmasının
anlamını da bilirler. Ama “Atı alanın Üsküdar’ı geçmesinden” sadece mutlu
olurlar?

Çünkü AKP’nin fetvacıbaşı olan Hayrettin
Karaman’ın “İktidara zarar verecekse haksızlık ve yanlışlardan
şikayetle doğruları söylemek caiz değildir” anlayışını benimserler.

****************************

Kul Hakkı ve Halka Yalan Söylemek

Kul Hakkı’nın İslam dininin en temel kavramlarından
biri olduğunu bilen mütedeyyin insanlar milletin varlığını “yandaşlara”
peşkeş çekildiğini gördüğünde neden tepki göstermez?

Sınav sorularını çalanlara, devlet kademelerine sözde mülakatlarla
liyakatli olanlar yerine partilileri alanlara neden destek verirler?

Neden mütedeyyin insanlarımız kanun ve
kurallara aykırı binalar yaparlar? Neden
imar aflarını çıkaranı alkışlarlar?  Bu alkışladıkları kişiyi, imar aflarının
depremin felakete dönüşmesindeki etkisini gördükten, on binlerce insanımızın
ölümüne ve milyarlarca liralık milli servetin yok olmasına sebep olduktan sonra
“artık imar affı yok” demesini de alkışlarlar?

2010 yılında ve sonraki seçimlerde “yerli
uçak göklerde”, “yerli traktör tarlalarda” gibi sloganlarla dolu afişleri
bilenler benzeri yeni sloganları neden sorgulamazlar?

İktidar İzmir’de 2020’de yaşanan deprem
sonrası başlanan 5 bin konut vaadini de yerine getirememiş, iki yılın
sonunda ancak 2 bin 245 konut teslim edebilmiş. Halkımız bu iktidarın, bir
yılda 700 bin konut yapacağına nasıl inanır? “Finans bulunabilir mi? Dövizimiz
var mı? 700 bin konut için 750 bin usta işçi demir, çimento vd malzemeler var
mı” diye sormazlar?

TÜİK’in verdiği gerçeği yansıtmayan enflasyon rakamlarına
göre maaşlara zam yapıyorlar. İşgücünün Milli gelirden aldıkları payı 5
senede %45’den %25’e düşürdüler. Bu payı da sermaye sahiplerine
aktardılar. Dar gelirli kesim kendi tencerelerinden çalınan aşının, çocuğunun
eğitim hakkının elinden alınmasına neden tepki göstermez?

“Dünya lideri” diye övdükleri zatın diğer
aday veya liderlerle birlikte TV’de birlikte tartışma yapmaktan kaçınmasını neden
sorgulamazlar?

On sene önce 2023 için konulan ekonomik
hedeflerin yarısına bile ulaşılamamış. “Hedefimiz 2023 yılında 2 Trilyon
dolar milli gelire ulaşmak” dediler. 2023 yılında Türkiye’nin yaklaşık 942
milyar dolarlık bir GSYH’ye ulaşması bekleniyor.

“2023 hedefi olarak dünyanın ilk 10 büyük
ekonomisinden biri olmayı”
vaat ettiler. Türkiye 17. Sıradan 21. Sıraya düştü. Şimdi hala “ilk
on ekonomi olmamıza az kaldı” diyebiliyorlar.

Sahi “dinin en büyük günah saydığı eylemlerden
biri yalan söylemek” değil miydi? Mütedeyyin insanlar alnı secdeli
yöneticilere “halka yalan söylemenin günah olduğunu” neden
hatırlatmazlar?

****************************

Ahlaksız Din Algısı

Şair, yazar ve müzisyen Leonard Cohen’in
şiirinde söylediği gibiyiz.

“Herkes biliyor, geminin su aldığını /
Herkes biliyor, kaptanın yalan söylediğini…

Herkes biliyor, başının belada olduğunu… /
Herkes biliyor, neler yaşadığını…”

“Herkes biliyor, zarların hileli olduğunu
/ Herkes biliyor, dövüşün hileli olduğunu…

Aydını, yazarı, gazetecisi, siyasetçisi,
işçisi, işvereni, köylüsü, şehirlisi herkes biliyor.

Fakat çok azı bildiği gerçeği
konuşabiliyor, yazabiliyor. Çünkü herkes haklıdan ve mazlumdan yana değil,
güçlüden yana olmayı seçiyor.

Çünkü dinin gayesinin “güzel ahlak”
olduğunu bilmiyorlar veya işlerine gelmiyor. Ahlaksız bir dindarlık
olmayacağını ancak ahlaksız bir “dinidarlık” olabileceğini bilmiyorlar.

Çünkü çok azı dışında, inandıkları gibi
yaşamıyorlar. Bu yüzden yaşadıkları gibi inanmayı tercih ediyorlar.