Uzun zamandır kafamızda kutsallaştırılmış ve yahut büyük güçler vehmedilmiş kavram ve kurumların aslında içinin bomboş olduğunu görüyorum.

Bu yüzden her daim kendimizle yüzleşmek gereğini ve bundan kaçışımızın da,  bize zarar verdiğini söylüyorum.

Gerçekte bazı kavram ve kurumlar elbette vardır. Örneğin;  millet,  devlet,  ordu ya da milleti millet yapan değerler ve inançlar gibi.  Ama ya bunların içi boşsa?

Osmanlı – Türk İmparatorluğunun duraklama,  gerileme ve çöküşünü bir düşünün.  Özellikle gerileme ve çöküş dönemlerinde, dış baskılar sonucu yapılan reformlara bir bakın. Hangisi kurtuluşa vesile olmuş?  O dönem koca bir devlet ve büyük bir millet, bir oradan bir buraya sürüklenip durmuş.

Birinci Dünya Savaşı’na bile galip devletlerle birlikte girmeyi arzulamış ve buna çabalamışız ama mecburen Almanya tarafında yer almak zorunda kalmışız. Yani savaşa girerken başımıza gelecekleri bilmemize rağmen sonuçtan kendimizi kurtaramamışız.

Ya Balkan Savaşlarına ne demeli?  Küçük devletlerin minik orduları karşısında yaşanan tam bir dramdır.  Adama sormazlar mı hiç, büyük devletin büyük ordusu böyle bir bozgun yaşar mı diye? Sormamışlar velhasıl…

Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşu ise tam bir muamma. Dünyayı yönetme planlarını 1000’er yıllık zaman dilimleri için yapan haçlı batının, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna dair verdiği ruhsatın nedenleri halen Türk halkınca öğrenilememiş ve anlaşılamamıştır.

Ancak batının, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna gösterdiği rıza; bir kısım Türklerce verilen İstiklal Mücadelesi’nin zorlayıcı etkisinin yanında, bu kadar büyük bir coğrafya da Türklere dayalı bir devlet olmaması halinde, batıya çıkacak güçlüklerin tam olarak hesap edilememesi ve öngörülen zorluklardan batının kaçınmasından dolayıdır.

Onun için Türkiye’ye ve Türklere bir 100 yıllık avans verildiğinden hep söz edilip durulur.

Türkler;  Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde, Sovyet Rusya’nın Kars,  Ardahan,  Iğdır bölgelerini ve Boğazların kontrolünün kendisine bırakılmasını talep edinceye kadar, devlet olmanın gereğini yerine getirmeye çalıştı. Ancak bu tarihten sonra ABD, Avrupa ve NATO’ya teslim olundu.  Çünkü Türkiye’nin ve ordusunun Sovyet Rusya’ya karşı ne yazık ki direnecek gücü yoktu…

Bu süreçten sonra, özellikle ABD ve onu kontrol eden güçler; zaten zayıf temeller üzerine oturmuş bir Türkiye ve Türk milleti ile onun haklı olarak kutsallaştırdığı devlet ve ordu gibi kurum ve kavramları ile istediği gibi oynamaya başladı.

Türkiye’nin çok partili demokratik hayata geçtiği 1946 yılından bu yana, Türk halkının iradesine belirli yönlendirmelerle ipotek konulduğu herkesçe bilinen bir gerçektir. Hatırlarsanız, Türkiye’nin önemli kurumlarının başına seçtiği isimlerle ilgili her zaman çok büyük tartışmalar yaşanmıştır. Örneğin Cumhurbaşkanı, TBMM Başkanı, Genelkurmay Başkanı, Anayasa Mahkemesi Başkanı, Yargıtay Başkanı, MİT Müsteşarı, Rektör, TRT Genel Müdürü vs. gibi kurumların başına getirilecek kişilerle ilgili kapalı kapılar ardında büyük mücadeleler olur. Aslında bu mücadelenin kimler arasında olduğu çok karanlıktır. Bunlar kamuoyuna yansımaz ve yansısa da bir dedikodudan ibaret kalır. Örneğin ABD’den icazet almayanın başbakan olamayacağı gibi.

Türk ordusunun, 27 Mayıs 1960 ve 12 Eylül 1980’de yaptığı darbelerin, ABD’den icazetli ya da en azından ABD’nin ses çıkarmaması yüzünden yapıldığı bu gün daha iyi anlaşılıyor. Çünkü o günlerde ABD, dünya konjoktürüne  göre Türkiye üzerindeki etkisini yitirmek ve Türkiye’yi kaybetmek istemiyordu. Türkiye’nin bulunduğu coğrafya da ortadan kalkması ve ya bölünmesi bu gün hangi ağır sonuçlara yol açacak ise bu dün de böyleydi. Bu gün ABD, Türkiye üzerinde o günlerden çok daha fazla etkilidir. Günümüzde Türkiye Cumhuriyeti devleti ve Türk Milleti bir beka sorunu ile karşı karşıyadır ama Türk Ordusu ABD istemediği için kılını bile kıpırdatamamakta ve aksine bir çok dava eliyle üst düzey komutanlar tutuklu olarak bulunmaktadır.

Geçtiğimiz günlerde ismi bende mahfuz olan Columbia Üniversitesi’nden bir öğretim üyesi ile yaptığım sohbette, Türk Ordusu’nun uçak ve tanklarını ABD’nin izin vermediği bir kuvvete karşı, elektronik engelleme sebebiyle, kullanamayacağı iddiası aslında Türk Ordusu’nun kağıttan kaplan olduğuna dair söylemleri haklı çıkaran bir vurgudur.

ABD ve dış destekli PKK mücadelesine karşı Türk Ordusunun ve devletin haysiyetli bürokratlarının düşürüldüğü durum hem insani hem de vicdani açıdan çok rencide edicidir. Türk Milleti ve Türk Devleti adına toprağa düşmüş şehitlerin daha kanı kurumadan medya eliyle pompalanan “barış” kelimesi ve buna karşı hissedilen tepkisizlik bile bir çok şeyin kağıttan olduğunu göstermeye yetmiyor mu?

Yine Anayasa Mahkemesi, irticanın odağı olarak gösterdiği iktidar partisini kapatamamıştır. O zaman kapatmaya muktedir olmadığın bir siyasal partiyi niçin irticanın odağı olarak gösterirsin diye sormak gerekmiyor mu?

Bu gün uzmanlar dünyanın 100 yılda bir görülebilecek bir ekonomik buhranın içinden geçtiğini söylüyor. Peki kırılgan ve sermayesi yetersiz, üretimi sınırlı Türk ekonomisi buna nasıl etkilenmeden dayanıyor diye düşünmeden edemiyorum. Sakın istediklerini elde edinceye kadar, ekonomimize sağladıkları sübvansiyon bize ölüm öncesi iyiliği yaşatıyor olmasın?

27 Mayıs ve 12 Eylül’ün, ABD’nin desteğinde ya da en azından sessiz kalışı ile yapıldığını kabul ediyorsak bu ihtilallerden sonra yapılan anayasalarda da ABD etkisinden söz etmemek haksızlık olur. Demek ki bu toprakların gördüğü Anayasaların biri hariç (1921) tamamı dayatma ile yapılmıştır diye söylemek gerekir. İşte şimdi bize dayatılan “Yeni Anayasa”da, Türkiye üzerindeki en büyük etkili güç olan ABD ve onun yandaşlarının isteği ile hazırlanmaktadır.

ABD’nin bu kez istediği, yapılacak anayasa değişikliği ile Türkiye Cumhuriyeti toprakları üzerinde, Türk Milletinin adı silinmek suretiyle Türk Milletinin yasal hükümranlığına son vermektir.

Bunu da Türk ordusunu “kağıttan kaplan” olmakla niteleyerek dikkat çeken CHP milletvekili Anayasa Hukukçusu Prof. Dr. Süheyl Batum “Türklük yerine yurttaşlık gelsin” diye formüle ediyor ve Taraf Gazetesi  de bunu sekiz sütuna manşet yapıyor.

Evet, bana göre Süheyl Batum haklıdır. Türk Ordusu’nun kağıttan kaplanlığına ben bir çok kurumu ve kutsalı da ekliyorum. Hakikaten içi boş bir kağıttan kaplan olma durumu mevcuttur. Çünkü bu kutsallar ve kurumlar ancak bana ve benim gibilere aslan kesilip diklenebiliyor. Esas diklenilmesi gerekenlere ise ne yapıyor, bilemiyorum. Onun için “Arap Baharı”nı bir kenara koyun da “Türk Baharı”na bakalım diyorum.

Ancak meraklısına bir notla bitirelim; bu ülkede kutsallaştırılmış bütün kavramlar ve bunların dayandığı kurumlar kağıttan kaplan olabilir, fakat Türk Milletinin öyle bir asli cevheri vardır ki; o bir gün yeniden ve yeni bir Mustafa Kemal’le ortaya çıkar ve her şeyi ters yüz eder. Söylemedi demeyin.

Yeni Anayasa çalışmalarında uzlaşma komisyonu işi aceleye getirmemelidir. Belirli bir tarihe kadar bu çalışmalar bitecek diyenlerin anlaşılan ellerinde hazır ve ısmarlama bir anayasa vardır. Yeni anayasa çalışmaları “devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğü”nü ortadan kaldırmak ve ülkenin ve Türk Milletinin ufalanması amacı ile yapılmaz.

Devletin üniter yapısı, ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğü, Türk Milleti, Türk kimliği, milliyetçilik gibi kavramları ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran iradeyi içlerine sindiremeyenlere teslim olunmamalıdır.

Anayasanın başlangıç kısmının tartışılacak bir tarafı yoktur. Ancak, etnik ırkçı ve etnik özürlü olanlar bundan rahatsız olabilir. Türklük ve Türk kimliği etnik bir sıfat değildir ki, etnik çağrışım yapabilsin. Türk Milleti milletleşme sürecinden geriye döndürülüp etnik ve mezhep asabiyetine, taassubuna teslim edilmemelidir.

Demokrasi ile milletleşme arasında çok yakın bir bağ vardır. Demokrasi ile ırkçılık bağdaşmaz. Etnik ırkçılığa teslim olacak bir anayasa hazırlık çalışmasını kimse demokratik diye yutturmaya kalkmasın. Farklılıklar bütünü zedelemediği ölçüde demokrasi işleyebilir.

Anayasada modası geçmiş, Batılı ülkelerin bile artık uzaklaştığı çok kültürlülüğü çağrıştıran ifadelere ve grup haklarına yer verilmemelidir. Kolektif haklar değil; her fert için eşit, geçerli hak ve hürriyetler esastır. 1982 Anayasası’nın 66. Maddesi ayrımcılığı, etnik taassubu ve etnosantrizmi reddeder.

Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarını bütünü ile milli kimlikte kucaklamak en isabetli yoldur. Türkiyelilik saçmalamaları aynı coğrafyayı paylaşmanın ötesinde kültürel bir kimlik olamaz. Anayasal vatandaşlık gibi özentiler de ismi konmamış bir çocuk veya cami avlusunda bulunmuş bir bebek gibidir.  

Türkiye Cumhuriyeti hükümetleri her şeyden evvel Milli Mücadele ve onun tacı olan Cumhuriyete, Devletin temel kuruluş ve varoluş gerekçeleri ile uzlaşmak, onlara sadakatle bağlı kalmak zorundadırlar. Böyle yapılmadığı takdirde hazırlanacak yeni bir anayasa sakat bir doğum gibi olacaktır.

Bu iktidarın en büyük yanlışı genelde aldığı sağ oylarla bağdaşmayacak bir şekilde dün aşırı sol olup bugün neoliberalleşen, kendi ülkesi ile başkaları adına kavgalı bir kesimin etki alanına girmiş olmasıdır. Ortadoğu’da Müslüman kanı akıtan emperyalist gücün emrine girmiş ve onunla işbirliği yapan sözde İslamcı bazı çevreler de bu liboş takımının ortaklarıdır.

Türkiye’yi Türkiye yapan değerleri yok sayarak düzenlenecek bir Anayasanın yeri ancak çöp sepeti olabilir.

Türkiye önce bölgesinde daha sonra da Ortadoğu ve Kuzey Afrika İslam coğrafyasında izne tabii bir emperyal devlet olmaya zorlanmaktadır. Kolayca dolduruluşa gelmekteyiz. Bize “önce içeride çoğulcu ol, milli devlet ve üniter yapıdan uzaklaş, bize uymasa da çok kültürlü bir yapıya gir ve Anayasanı ona göre yap ki Ortadoğu’da ve İslam Coğrafyasında yeni imkânlar kazanasın” denmektedir.

Önce Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş amacını inkâr et, Milli Mücadeleyi dışla, milli kimliği göz ardı et ki, yeni Osmanlı ağabeyliği yürüyebilsin telkinleri yapılmaktadır. Bize “Dünya devleti” olacaksın. Bugün ısrarlı olduğun, pek de taviz vermediğin konularda yumuşa ve daha çok taviz ver, milli davaları unut aklı verilmektedir.

Eğer Suriye politikamız aniden değişebiliyor ise, terör örgütü ile müzakere yapılabiliyor ise, Somali ve Gazze ile daha fazla ilgileniliyor ise, Ortadoğu’daki rejimlere karşı muhaliflerin kolu kanadı oluyorsak bu sebepsiz değildir. Hatta bilinene bir gerçeğin, bir Alman Vakfının PKK’yı desteklediği açıklanması Sayın Başbakan’dan geliyorsa Türkiye’nin rotasının döndüğü yer bellidir.

Önümüze romantik ve pembe bir gelecek konulurken Irak’ın Kuzey’inde kara harekâtımız engelleniyor, TBMM’den sadece karar çıkarmakla yetiniyoruz. Ordu hedef alınıyor, itibar ve güç kaybettiriliyor. Gelişmiş yerli savunma sanayimizde yeterli değil. İnsansız istihbarata uçaklarını kafa tutar göründüğümüz İsrail’den veya ABD’den alıyoruz.

Sözde dostlarımızın anladığı manâda emperyal devlet olma anlayışı bize uymamaktadır. Türk kültüründe böyle bir anlayış yok. Osmanlı bile Batılı manâda emperyalist olamamıştır. Olmayacak şeylere özenmeyelim.

Gözü açık gitmiş Lawrence; “Bir Kürt devleti kurabilseydim Türkleri tarihten silecektim, başaramadım.”

36. paraleli hatırlayan var mı? Proto Kürdistan için çizilmiş hattı. Hatt-ı Kürdistan yoktur, hattı Washington vardır.

Çekiç Güç‘ü anımsayan var mı? Kuzey Irak‘a ne Saddam‘ı ne de Türkiye‘yi sokmama kalkanı idi. Kürdo – İsrael için Kürtçe bilen Amerikalı askerler.

Doğu ve Güneydoğu‘da askerlik yapmış bu neferin ya astsubay dövmüşlüğü ya da “tam PKK’lıları kıstırmışlık, bir telsiz geldi; bıraktık” demişliği vardır. Çekiç Güç’ten ne çektik!

İyi de Çekiç Güç’ü oraya Kemal Derviş gibi kim davet etti?

• – Biz
• – Çekiç Güç’ün altı ayda bir görev sürecini kim uzattı?
• – Hükümetlerimiz

Nasrettin Hoca mı demiş, Nasrettin Hoca‘ya mı demişler; “madem düşeceğimi bildin, öleceğimi de bil.” Söylüyorum; Çekiç Güç düşmektir, Füze Kalkanı ölmektir.

Bindiği dalı kesme alışkanlığı olan insanların seçme ülkesidir Türkiyem. Siz İsrail‘le aşna – fişna yaparken Malatya Kürecik‘e ABD’nin Füze Savunma Sistemleri hart diye kondu. Sanki memleketimizde yeterince Amerikan Üssü yokmuş gibi.

İran‘a karşıymış da, İsrail‘le ilgisi yokmuş da; hepsi lâf ugüzaf.

•1) İran’a karşıysa niye Van ya da sınıra yakın bir yer seçilmedi?

•2) Malatya’ya daha önce Amerikan askerleri için genelev kurma talebi gelmiş

miydi?

•3) Eski Ermenistan (bkz. Sevr), yeni Kürdistan (bkz. CIA) haritalarına bakar

mısınız Malatya neresinde duruyor?

•4) Ordu nüfusuna kayıtlı ayarsız filmlerin yönetmeni Mustafa Altıoklar’ın Füze

Kalkanı’yla ne ilgisi var?

Çok. Bu Füze Kalkanı eski (bkz. Tarih) Vilâyet-i Sitte‘mizde[1] özerk / yarı bağımsız Kürdistan‘ın bekçiliğini yapacaktır. Bundan sonra orada askerî operasyon yapmak istediğinizde “bırakın” komutu oradan gelecektir. Memurunuzu, mühendisinizi, kurumlarınızı, yatırımlarınızı özerk yerel yönetimlere emanet edeceksiniz.

Ve Füze Kalkanı, adı üstünde rantın Kürtçülüğe aktığını görenlerin de Altıpat Mustafa gibi bir tarafını kaldıracak. Ne de olsa büyük (!) Kürdistan İran‘ı, Suriye‘yi, Türkiye‘yi, hatta İran‘ı kapsayacak. Paranın akışının dini imanı olmaz.

Fakat para insanların dini – imanı olur. Yunan işgalinde 1 asır önceki filimde olduğu gibi cinayetler, tecavüzler, katliamlar gırla gider; siz “mercimek tarlalarıma girdiler mi” diye sorar beklersiniz.

Hayır, henüz girmediler. Rahat olun; bol bol dizi ve yarışma programı seyredin, cep telefonundan sabah akşam facebook’a girin, borsada hisseleri takip edin, oturun kaldırımları ve yolları işgal eden geyik cafelerde ‘kapuçino‘ yudumlayın.

4 bin yıldır savaşlardan bıkmışsınız. Dedelerinizin Millî Mücadele ve Çanakkale hatıralarından bezmişiniz. Seçmişsiniz yüzyılda bir kendinize benzeyen arslan yeleli, o herkese haddini bildirir ve her şeyi idare eder, rahat olun siz.

Rahmetli (Ö. Lütfü Mete) derdi ki “Gülmekten öldürür beni bu ciddiyet”.

[1] TOKİ’nin yeni bir sitesi değildir. Yuvanızı başkaları yapacak.

Bundan yaklaşık 5 yıl önce bir resim sergisinin açılışında kalabalık bir grupla sohbet ederken, bana yöneltilen ne olduğum sorusuna o günkü kızgınlığımla “ben bir Rumeli kürdüyüm” diye cevap vermiştim. Aslında vurgu yapmak istediğim husus, Türk milletinin asimilasyona karşı olan zafiyetini ortaya koymaktı. Bu ısrarımı biraz sürdürünce, beş dakika sonra soruyu soran kişi kendisinin de ” Rumeli kürdü” olabileceğini söyleyince, konuşmayı bitirip arkamı dönerek uzaklaşıp gittim. Ancak o zamandan bu yana bütün sohbetlerimde, yarın Balkanlar üzerinde bir kürt meselesinin gündeme getirilebileceğini söyleyip durdum. Herkes bana gülüp geçti.

Ancak ben Türk olan aslını unutup, Arnavutlaşan, Boşnaklaşan, Pomaklaşan, Goralı ve Torbeş diye kendini tanımlayan ve aslında Türk olup artık karşımızda Bulgar, Yunan, Makedon, Sırp, Hırvat olan o kadar çok insan biliyorum ki; mutlaka “ben Balkan kürdüyüm” diye de karşımıza çıkacak olanı bekliyordum.

Yanılmadım ve malum güç odakları “Balkan Yarımadasında Kürtler” diye uyduruk bir inceleme kitabını kafamıza kü(r)t! diye çarptılar. Aslında bu kitap, Balkanlarda kürt varlığını anlatmaya çalışırken bütün kürtlerin, Türk ve Turani bir kavim olduğunu ispatlamış. Eğer aksi olsa buradan ilan ediyorum: Ne kadar Balkan Türkü, Arnavut, Boşnak, Torbeş, Pomak, Goralı, Bulgar, Yunan, Makedon, Sırp, Hırvat varsa hepsi kürttür…

Türk milleti, içinden “kürt” diye bir millet çıkarma çabası ile bölünmek istenmektedir. Bu gün kürt aşireti denilen, aşiretlerin neredeyse tamamı Türk aşiretidir. Ama bu kolay asimile olma belası yüzünden kendilerini farklı görme yanlışına düşmüşlerdir. Bunu sadece kendine Kürt diyen Türklerde değil Araplaşan, Arnavutlaşan, Boşnaklaşan, Bulgarlaşan, Makedonlaşan, Sırplaşan, Hırvatlaşan, Rumlaşan, Pomaklaşan, Goralılaşan vs. tüm Türklerde görmek mümkündür.

Bu saydığımız toplulukların; arkeolojik ve etnografik yapılarını, kültür, örf, adet ve sanatlarını inceleseniz hemen hepsinin ortak bir milletin çocukları olduğunu görürsünüz. İşte batının bu milleti yani Türkleri un ufak etme projesi burada devreye girer ve ortak kimliğin yani Türk isminin kullanılması, milletimizin içinde değişik ve farklı isimde topluluklar çıkarmak suretiyle engellenir. Aynı oyunun son perdesi de Türklerin en büyük kalesi olan, Türkiye Cumhuriyeti’nde de oynanmak üzere sahneye konulmuştur.

Son günlerdeki iddialar, Osmanlı – Türk İmparatorluğu döneminde, devletin hakim olduğu topraklarda büyük bir Türkleştirme politikası izlendiği yönündedir. Hatta kürtlerin ve diğer grupların Türkleştirildiği gibi sırp ve slav kökenlilerinde Türkleştirildiği konusunda televizyonda konuşan paraları peşin ödenmiş satılıklar vardır.

Yani birilerinin iddiasına göre Balkanlarda büyük bir kürt varlığı vardır kimine göre de Türk’üm diyenlerin çoğunluğu Slav ırkından gelen Sırplardır. Ey Balkan Türkleri soruma cevap verin: Kürtmüsünüz, Sırp mısınız ? Ve bu durum Osmanlı’ya özlem duyan ve “Yeni Osmanlıcılık” akımı peşinde koşanlar için büyük bir çelişkidir. Eğer Osmanlı, bir Türkleştirme politikası izlediyse, Türk karşıtlarının Osmanlı arzusu izah edilemez bir durumdur.

Ben bir Balkan Türküyüm. Anne tarafım Kuman Türklerindendir. Sarışın ve mavi gözlüyüzdür. Balkan topraklarına gelen Peçenek, Kıpçak, Çepni, Oğuz Türk boyları ile iç içe geçmişizdir. Şimdi birileri kalkmış Balkanlarda kürt varlığını ispat edeceğim diye Kuman Türklerini kürt yapmış, Balkan adının kürtçeden geldiğini söylemiş, Sarı Saltuk menkibelerinin kürt destanları olduğunu belirtmiş ve bütün Kuman Türklerinin aslında asimile olmuş kürtler olduğunu anlatmış. Balkanlara kürt geçişinin nedeni olarak da “kürt toplulukları yer ve yurt bulma endişesiyle hareket ederek hep batıya doğru yayıldılar. Balkan yarımadasına girişin amacı da orayı kendilerine vatan edinmekti”  diye belirtmişler. Ne yazık ki; daha da ileri giderek Balkanların insanlık tarihinin ilk yıllarından bu yana bir kürt vatanı olduğunu ilan etmişlerdir.

Şimdi böyle bir çalışma yapılmasını yani “Türk” diye bir milletin olmadığı ve kürt diye bir milletin olduğu ve Türk topraklarının aslında kürt vatanı olduğu veya bu başarılamazsa Türkler hakkında, Balkan Türkleri örneğinde olduğu gibi slav ırkından gelen bir sırp olduklarına dair uyduruk tezlerin seslendirilmesinin nedeni; şu an Silivri Cezaevi’nde tutuklu olan Albay Hasan Atilla Uğur’un 1999’daki hain Abdullah Öcalan’ın sorgusunu anlattığı kitapta, Öcalan’ın verdiği cevaptan anlıyoruz.

H. Atilla Uğur sorar “Sen Türkiye Cumhuriyeti ülkesinden toprak koparabileceğine gerçekten inandın mı?” Bölücübaşı cevap verir: “Asla benim böyle bir düşüncem ve idealim olmamıştır… Çünkü biz bütün Türkiye’ye talibiz…” Şimdi Balkanlarda kürt varlığını ispata kalktıklarına göre bundan anlıyoruz ki; bütün Türk Dünyasına talip olmayı düşünmeye başlamışlar.

Neremle güldüğümü yazarsam ayıp olur ama Türk milletinin zafiyetlerini de göz önünde tutarak, bu çalışmaları ciddi bulduğumu da ifade etmek isterim.

Eğer Türk milleti ve milletimizin değerli evlatları; soyumuza, sopumuza, kültürümüze, tarihimize ve inancımıza ilmi çalışmalarla ve bütün dünyanın kafasına vura vura sahip çıkmazsa, bu gülüp geçtiğimiz şeylerin ete kemiğe bürünüp gerçekleştiğini gelecek nesillerimiz görebilir.

Aslını terk etmişlerin varlığı bizim gözümüzü açması gereken en önemli delillerden biridir. Bakalım şimdi Balkan Türkleri, Balkan yarımadasındaki kürt varlığına ne diyecek? Benim ise cevabım şimdiden belli “Elhamdülillah Türkoğlu Türküm”…

Uzun zamandır bir araştırma yapıyoruz. Osmanlı, Fransız, Belçika ve İngiliz arşivlerinden ve bu kaynaklara daha önce başvuran bazı değerli yazarların eserlerinden de yararlanıyoruz. Yakında sizlere sunulacak olan “DUVAN DE OTOMAN” isimli 16. Kitabımızda; Türk, Kürt, Ermeni, Çerkez ve diğer bütün etnik gruplarla asırlardır bu topraklarda kardeşçe yaşadığımız ve birilerinin bu kardeşliği bozmak için asırlardır çalıştığı ve bizler bu topraklarda yaşadıkça asırlarca da çalışacakları anlatılmaktadır.

Bu arada, “Ayrılıkçı” olarak nitelenen, İspanya’da Katalanları ve İrlanda’da İrlandalıları da kendi topraklarında tanıdım. Onlarla dostluklarım oldu. Ülkelerinde ve dışarıda da onlarla beraber oldum. Şimdi düşünüyorum da bizimkilerden, bizim ayrıkçılardan çok farkları var.

Bir kere daha bilinçliler.. Ne istediklerini biliyorlar. Nerden geldiklerini biliyorlar. Ve çok önemli bir şey daha; en ateşlileri bile çok daha sempatikler. Mücadelelerini akılcı yapıyorlar. Taleplerini mantıklı olarak ileri sürüyorlar. Boş konuşmuyorlar, terbiyesizlik yapmıyorlar. 

Şimdi iki olay anlatacağım; Akbank tarafından Staj ve Lisan Eğitimi için İngiltere’ye Londra ve Cambridge’e gönderildiğim zaman; davaları ve hedefleri hakkında hiçbir fikrim bulunmayan, hatta onun bir Katalan olduğunu bile çok sonra öğrendiğim bir profesör arkadaşım vardı. Barselona dediği zaman ağzından bir kez daha Barselona çıkıyordu. O zamanlar pek anlayamamıştım. Yıllar sonra Barselona’ya yeniden gittiğim zaman orasının İspanya’nın özerk bölgelerinden bir ve en önemlisi olduğunu o zaman öğrendim. Ve orada ayrılıkçı bir grup; Katalanlar vardı.

Katalanları daha yakından tanıdıkça onlara sempatimiz de arttı. Bir kere en önemli unsur, “Kendi Bölgelerini Sonsuz Seviyor Olmalarıydı”  Gerçekten onlar için varsa yoksa Barselona idi. Ve bunu lafla değil icraatla yapıyorlardı; yıllar öncesinin merdiven altı cinsinden imalathanelerini büyük üretim tesislerine çevirmişlerdi. Dediler ki; “Burada Katalan Bölgesinde yaşayan işadamı ve sanayicileri kesseniz yatırımlarını gidip mesela Madrid’te yapmazlar. Başka bir bölgeye de yapmazlar. Barselona’yı canları gibi severler. Ve bu çalışkan, sempatik insanlar kendi bölgelerinin gelişmesine gerçekten büyük hizmet etmişler.

Diğer olayımız İngiltere’de geçiyordu. Cambridge’de; çok önemli bir toplantıya katılmıştım. Bu toplantıda Türk Büyükelçisi, eşi ve bazı diplomatlarla Cambridge Valisi ve Üst yöneticileri de vardı. Bu toplantıya katılan bir de çok önemli bir Lord vardı. Beni bu İngiliz’le tanıştırdılar.

Bu Lord, çok önemli bir şahsiyetmiş, çok tanınmış, çok saygın bir İngiliz Lordu imiş kendileri.   İşte beni bu Lord ile tanıştırdılar. Sevgili Lord hemen şöyle kasıldı, gerildi ve o heybetli haliyle bana hitaben;

• – Ooo, are you Turkey? Dedi.. (Güya; Sen Türk müsün? Diye pekiştirecekmiş gibi benimle alay ediyor ve “Sen HİNDİ misin? Diyordu? Müstehzi bir edayla, küstah bir ifadeyle ifade ile ve aynı kelimeleri kullanarak, benimle alay ediyordu. Ortalıkta buz gibi bir hava esti. Onun jest ve mimiklerinden benimle alay etmek istediğini anlamıştım. Hemen cevabı yapıştırdım;
• – No sir, I am not a Turkey, I am coming from Turkey. (yani ben hindi değilim sadece Türkiyeli bir Türküm diyordum.

Hemen anladı ve yüzündeki o alaycı ifade hemen değişti. Pişkinliğe vererek benim İngilizcemin çok iyi olduğunu söyledi.  Zira nüansı çabuk fark etmiş ve ona “Benimle Bir Türk’le Alay Etme Fırsatı” vermemiştim.  Hemen değişti kendine keldi.    

Ortalık önce buz gibi olmuştu. Orda bulunan  Cambridge Üniversitesi Atatürk Kürsüsü Başkanı Prof. Sinan Bayraktar ve eşi, Büyükelçimiz Rahmi Gümrükçüoğlu son derece rahatlamış, memnun olmuşlardı, hemen hepsi bir fırsatını bulup beni tebrik ettiler., Bu ara da bir İngiliz de bana yaklaştı ve hararetle tebrik etti. Harika bir cevap verdin ve bu pis Lord çok şok oldu.

• – Senden hiç kimse bunu beklemiyordu, ama öyle muhteşem bir cevap verdin ki bizler ve diğer İngilizler, sizin Büyükelçi de çok mutlu oldu filan dedi.
• – Teşekkür ettim.

Ama işin asıl önemli yanını hemen sonra öğrendim. Bu İngiliz, İrlandalı idi ve O Lord’u hiç mi hiç sevmiyordu. Benim cevabıma çok mutlu olmuşlardı. Kendilerinden başka herkesi küçük gören O Kendini Beğenmiş İngiliz’e öyle güzel bir cevap vermişim ki sormayın.

Evet bu İrlandalı beni çekti ve;

• – Bak dedi, sana çok güzel bir şey öğreteceğim. Öğreteceğim ki bu kendini beğenmişlere bunu da söyle lütfen. Buna çok bozulacaklardır. Tamam mı?
• – Tamam dedim lütfen anlatın şimdi. Ve İrlandalı anlattı.. Kısaca olay şu idi.

Bir büyük söz vardı, daha önce de duymuştum; derler ki;  “The sun never sets on the United

Kingdam”  Yani diyor du ki; “İngiliz İmparatorluğu Üzerinde Güneş Asla batmaz”  Yani; bu imparatorluk Doğudan Batıya O kadar Büyük bir İmparatorluktur ki her zaman gündüz olan bir toprakları vardır. Güneş asla tam olarak batmaz.  Evet gerçekten büyükmüş..

       Bak ama dedi neden böyledir biliyor musun?

• – Biliyorum dedim. Hani İmparatorluk Büyük, Çok Büyük ya ondan.. Değil mi?
• – Hayır dedi, hayır ondan değil. Bunlar öyle söylerler ama ondan değil
• – Peki neden efendim?
• – Bak dedi dikkatle dinle beni ve devam etti. ..
• – The sun never sets on the United Kingdam, because, yes because The God NEVER TRUST them in darkness.
• – Hemen anladım ve kahkahayı patlattım. Beni hararetle kutladı.

Çok ilginçti. Bakınız ne diyordu;

“

• –

 Miş  

Burada biraz duruyor ve bizim ayrılıkçıları düşünüyorum. Yıllardır Doğu için alınan teşviklerle Batı’da tesis sahibi oldular. Antalya’da, Bodrum’da, Mersin’de; Akdeniz ve Ege’de, yüzlerce tesisin sahipleri “Güney Doğulu Zenginlerdir.”  Arada bir kendi yöresinde yatırım yapmak isteyen ve yapan da var. Onları takdirler karşılıyoruz. 

Bölgenin “Yaşam Seviyesinin Yükseltilmesi” edebiyatını yapıyorlar ama bu bölgede devlet ve özel sektörün bazı yatırımlarını engellemek için de her şeyi yapıyor, kendi yatırımlarını da bölge dışına kaçırıyorlar. İşte bu nedenle samimiyetlerine inanmak zor.

Bir de biraz daha sempatik olamazlar mı? Mesela; Gemlik Yürüyüşü gibi terör estirmek yerine, Gemlik’te Kürt Kültür ve Sanat Haftası adıyla; ya da Diyarbakır Kültür ve Sanat Gecesi adıyla kendi kültürel değerlerini sergileyemezler mi?

Bütün Anadolu gibi çok zengin kültürel değerlere sahipler ama onlarla sempati toplamak yerine Milletvekili Hüviyetine sığınarak Polis Tokatlamayı yeğliyorlar. Bu ne küstahlıktır? Bu fotoğraf kendi sempatizanları nezdinde bile tepki çekmiştir. Öyle kabadayılıkla, küstahlıkla sempati toplayamazlar, davalarına da ihanet etmiş olurlar.

Bir kere fert olarak da iyi bir fotoğraf vermiyorlar, öyle asık suratlarla hain bakışlarla davaya hizmet edemezler. Dua etsinler ki; Selahattin Demirtaş gibi, her şeye rağmen güler yüzlü bir fotoğraf veren güler yüzlü bir liderleri var da biraz olsun durumu kurtarıyor.  Ne terörle, ne kavgayla, ne de polis tokatlamakla davaya hizmet edilmez. Tam da tersine antipati kazanırsınız.

Bir kere sevgi göstermek gerek.. Bölgesini, Ülkesini, İnsanını sevmek gerekir.  Sevgiye inanmak gerekir. Bizim de Kürt, arkadaşlarımız, akrabalarımız, can ciğer dostlarımız var.  Örnek olarak Mir Veli ÖZDEMİR Bey var, Asil bir Kürt Beyi, Milli Mücadele kahramanı, Atatürk adına onun talimatı ile Yozgat isyanını bastırmak üzere gidebilen tek güç. Bizim aile büyüğümüz. Ayrıca dostlarımız var; Kürt Cemal Erdoğan, Hasan Bozdoğan ve başkaları bizim canlarımız, dün de bu gün de can ciğer dostlarımız. Biz de yıllarca oralarda o bölgelerde bulunduk, görev yaptık, dostlarımız oldu.

Dostlukları gördük.  Ama densizlik görmedik. Terbiyesizlik görmedik.  Bu densizlikler önce kendi davalarına ihanet demektir.  

Ana Dilde Eğitim demiş tutturmuş gidiyorlar. Ve biliniz ki yıllar önce, 1990’larda bunu bazı İlkokullarda Devlete rağmen gizlice yaptılar, yaptırdılar. Ve ne oldu biliyor musunuz? Yüzlerce genç Kürtçe İlk Okuldan sonra İl Merkezlerinde Orta Öğretime devam edemediler. Zira Orta Öğretim Kürtçe değildi.  Devletin Resmi okulunda ve Türkçe idi. Birkaç hafta bocalayan bu çocuklar kaçtılar, belki binde biri orta okula devam edebildi. Ama diğerleri büyük şehirlerde hamallık vb. işlerde çalışmak zorunda kaldılar,  ya da daha kestirmeden ve çaresizlik içinde kendilerine daha iyi imkanlar sağlayan terör örgütüne gittiler.

Ana Dilde eğitim olacaksa, Üniversiteye kadar devam edebilecekse ne ala, aksi halde ilk okuldaki o şuursuzluk sonucu  -eğer bilerek yapmadınızsa- o çocuklara yazık olmuştur. Çok yazık olmuştur.  Bir bakıma onların katili sayılırsınız. Onların içinden de Ali Babacan’lar çıkabilirdi. Yazık!

Herkes ne istediğini açıkça söylemeli ve bu tartışılabilmelidir.

Şiddet yerine sempati ile davayı açık ve net olarak ortaya koyup savunmak ve tartışmakla bir yere varabilirsiniz. Aslında varabileceğiniz hiç bir yer de yoktur.

Gelin kardeşçe yaşamaya devam edelim. Bunu ciddi ciddi düşünemez misiniz?  O zaman sabredin ve “DUVAN DE OTOMAN” ı okuyunuz lütfen.    

Herkese selam sevgi ve saygılar sunuyorum.