Maksatlı Tarih Tezleri

55

Zaman ve şartlar insanları olduğu kadar kuruluşları da
değiştirebiliyor. Geçenlerde bir Vakıfta iki gün devam eden bir
toplantıda bulundum. Oturum Başkanlığına; Türkiye Cumhuriyetinin
kuruluş felsefesine aykırı, milli tarih teziyle ters düşen, Türk
tarihini Orta Asya bağlantısından koparan ve sadece Anadolu ile
sınırlandıran, Anadolu’da yeni soy ve atalar arayan ve benimseyen
Anadolu medeniyetleri tezini öne çıkarıp Osmanlıyı ve Selçukluyu birer
hâkim kültür olmaktan uzaklaştırıcılığı ile tanınan bir bilim adamı
getirilmişti. Demek ki; bu sağ eğilimli Vakıf bu çizgilere gelebilmiş
veya getirilmiş. Burada önemli olan farklı görüşe sahip olmak değildir.
Önemli olan bu görüşlere sahip olan bir kimsenin oturum başkanlığı ile
taltif edilmiş olmasıdır. Acaba 15-20 sene önce bu ve benzeri örnekler
görülebiliyor muydu?

Türk Tarih ve Medeniyetini Orta Asya bağından kopararak sadece
Anadolu ile sınırlandırmak ve Anadolu’da bizim de koruyup kolladığımız,
rakip görmediğimiz Anadolu medeniyetlerini esas alarak yeni soy ve
atalar arayışına çıkmak, tarihi süreci bir yerde kesip geçmişi reddetme
çabasıdır. Acaba başkaları neden bizim atalarımızı da ata kabul etmez,
biz sadece Yunan’ın atalarını sahiplenmeye özeniriz. Kaldı ki; bazı
Yunan filozofları (Eflatun vb.) ve fikir adamları bile kendi atalarını
reddederken…

Biz Anadolu’da yaşamış, Anadolu’ya katkı yapmış hiçbir topluluğu
reddetmeyiz. Ancak, bunları reddetmemekle beraber; Anadolu’da
Selçukluyu ve Osmanlıyı ve günümüzde de Cumhuriyet Türkiye’sini hâkim
kültür olmaktan uzaklaştırıcı çarpıtmaları da kabullenemeyiz. Gerek
savaş, gerek barış dönemlerinde kültürün maddi ve manevi unsurlarıyla
karşılıklı alışverişler olmuştur. Kültür ve medeniyetler birbirine
kapalı değildir. Ancak, bu alışverişler Anadolu’da Türk kültür ve
medeniyetini dışlayamamış ve sürmesini de engelleyememiştir. Hâkim
kültür; yaşar, yaşatır, korur ve kollar. Karışmışlık (amalgamation)
iddiaları hâkim kültürü dışlamanın bir başka yoludur. Eğer biz
İspanya’da, Endülüs’te yapılan kültürel soykırımı, Anadolu’da ve
Balkanlar’da yapmış olsaydık; bugün ne Anadolu medeniyetleri ifadesi
kullanılabilir, ne de Balkanlar’da bizim dışımızda izler kalabilirdi.

Anadolu’da Türkler 1071 öncesi de vardılar. Türk topluluklarını
sadece göçebe olarak kabul etmek de yanlıştır. Çünkü, Batılı evrimci
değişme kalıplarının aksine; Türk tarihinde hem göçebelik, yarı
göçebelik; hem de yerleşik hayat birlikte yaşanmıştır. Bugün Anadolu’da
bunun izleri hala devam ediyor. Aslında, sadece göçebe toplulukların
geleceğe tarihi belge aktarmaları da zordur. Milli kültürümüzün bazı
maddi ve manevi öğelerine bizim dışımızda sahip arama da eksik bir
yaklaşımdır. Kendi atalarını bırakıp başka atalar aramak gibi… Bazı
maddi kültür unsurları, yediğimiz, içtiğimiz, kullandığımız maddeler,
eşyalar başka kültür ve medeniyetler tarafından da kullanılmış
olabilir. Önemli olan; bunları farklı kullanma üslubunun bulunup
bulunmamasıdır. Zeytinyağını, zeytin yetiştiren genelde Akdeniz
ülkeleri kullanır. Ancak, bu Türk mutfağında bize özgü isimlendirilmiş
yemeklerde bir şekil ve tat alır. İmambayıldı da, zeytinyağlı dolma
örneklerinde olduğu gibi…

Bu kadar iyimser ve başka kültür ve medeniyetleri öne çıkarmada
bonkör davrananların, özellikle bazı komşu ülkelerin tavırlarından
habersiz olmamaları gerekir. Kıbrıs Rum Kesimi’ne gitmek isteyen bir
turist KKTC’den bir eşek alır. Bu eşekli turist Rum Kesimi’ne sokulmaz.
Yine KKTC’den alınan bir köpeği ülkesine götürmek isteyen Güney
Kıbrıslı bir Rum’a müsaade edilmez ve yakılır. Hayvanların ve
portakalların bile milliyetini tayin edecek kadar şövenist ve ırkçı Rum
tarafının bulunduğu göz ardı edilebilir mi? Yunanistan’ın en son Türk
lokumu ve diğer bazı bize özgü tatlı ve yemeklerin patentini aldığı,
“Bunlar da Türklerin mutfağıdır, bunları kabullenelim” demediği
bilinmektedir. Bir Türkün buluşu olan “Behçet hastalığı”nın bulunuşunu
takdir edip bunu Türk’e etiketlememişler, bu hastalığa kendi
dillerinden bir isim bulmuşlardır.

Anadolu rahatsız edilmeye müsait bir coğrafyadır. Eğer savaşta
kovduklarımızı barışta tekrar bu coğrafyaya davet etmek istemiyorsak;
barış içinde caydırıcı olacaksak, yabancılara yeni tapular vermek
niyetinde değilsek, ölçüyü de kaçırmamamız gerekir. Kimseyi ne inkâr
edelim, ne de yaşadığımız coğrafyayı sahiplenmede tahrik edelim.
Kimsenin yapmadığı gibi…

Önceki İçerik2008 Yılına Girerken
Sonraki İçerikMilli ve Dini Kimlik Bağlamında Yılbaşı Kutlamaları
Avatar photo
1944 İstanbul doğumludur. Orta Öğrenimini Maarif Kolejinde, yüksek öğrenimini İktisadî ve İdari Bilimler Yüksek Okul'unda tamamlamıştır. 1967'de İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne asistan olarak girmiştir. Ord. Prof. Dr. Z.F. Fındıkoğlu'na asistanlık yapmıştır. 1972'de "Bölgelerarası Dengesizlik" teziyle doktor, 1977'de "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" teziyle doçent, 1988'de de profesör olmuştur. 1976 Haziranında yurt dışına araştırma ve inceleme için giden Erkal 6 ay Londra ve Oxford'ta inceleme ve araştırmalar yapmış, Doçentlik hazırlıklarını ikmal etmiştir. 1977 yılında hazırladığı "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" isimli Eğitim Sosyolojisi ve Eğitim Ekonomisi ağırlıklı tezle Doçent olmuştur. 1988'de Paris'de, 1989'da Yugoslavya Bled'de yapılan milletlerarası UNESCO toplantılarında ülkemizi birer tebliğle temsil etmiştir. 1992 Yılında Hollanda'da yapılan Avrupa Konseyi'nin "Avrupa'da Etnik ve Cemaat İlişkileri" konulu toplantısına tebliğle katılmıştır. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi dışında dönem dönem Harp Akademilerinde, Gazi Üniversitesi'nde, Karadeniz Teknik (İktisadi ve İdari Bilimler Yüksek Okulu) ve Marmara Üniversitelerinde de derslere girmiştir ve konferansçı olarak bulunmuştur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü ve İktisat Sosyolojisi Anabilim Dalı Başkanı, Metodoloji ve Sosyoloji Araştırmaları Merkezi Müdürü, İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi, Aydınlar Ocağı Genel Başkanı ve İstanbul Türk Ocağı üyesi olan Prof. Dr. Erkal'ın yayımlanmış ve bir çok baskı yapmış 15 kitabı ve 700 civarında makalesi vardır. Halen Yeniçağ Gazetesi'nde Pazar günleri makaleleri yayımlanmaktadır. Prof. Dr. Erkal evli ve üç çocukludur. Dikkat Çeken Bazı Kitapları : Sosyoloji (Toplumbilimi) (İlaveli 14. Baskı), İst. 2009 Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri, İst. 1978 Bölgelerarası Dengesizlik ve Doğu Kalkınması,(2. Baskı), İst. 1978 Sosyal Meselelerimiz ve Sosyal Değişme, Ankara 1984 Bölge Açısından Az Gelişmişlik, İst. 1990 Etnik Tuzak, (5. Baskı), İst. 1997 Sosyolojik Açıdan Spor, (3. Baskı), İst. 1998 İktisadi Kalkınmanın Kültür Temelleri, (5. Baskı), İst. 2000 Türk Kültüründe Hoşgörü, İst. 2000 Merkez Binanın Penceresinden, İst. 2003 Küreselleşme, Etniklik, Çokkültürlülük, İst. 2005 Türkiye'de Yolsuzluğun Sosyo-Ekonomik Nedenleri, Etkileri ve Çözüm Önerileri (Ortak Eser), İst. 2001 Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü (Ortak Eser), İst. 1997 Economy and Society, An Introduction, İst. 1997 Yol Ayrımındaki Ülke, İst. 2007 Yükseköğretim Kurumlarının Bölgelerarası Gelişme Farklılıkları Açısından Önemi ve İşlevleri, İTO, İst. 1998 (Ortak Araştırma)