Bundan önceki yazımızda 39.Şuranın ikinci gün çalışmalarının da tamamlandığını ve akşamüzeri saat 22.oo sıralarında otelimize gittiğimizden bahsetmiştim.

Şuranın 3. Günü programı saat 9.30 da başlayacaktı. Bunun için sabah 9.oo sıralarında kaldığımız ARTUR Oteli de kahvaltılarımızı yaptıktan sonra tam zamanında Şuranın yapılacağı salonda yerlerimizi aldık. Şuranın bugünkü toplantısında,  ilk günkü toplantıda kurulan Sonuç Bildirisi Hazırlama Komisyonunun hazırlamış olduğu 39. Şura Sonuç Bildirisinin okunması icap ediyordu. Nitekim toplantı başlayınca salonda bulunan üyelere, komisyon tarafından Sonuç bildirisinin hazırlanmış olduğu ifade edilerek, bildirinin hazırlanmasında emeği geçenlere teşekkür edildi. Arkasından da 13 madden ibaret olan üç sahifelik bildiri okundu.  Okuma işlemi tamamlandıktan sonra bazı üyeler söz alarak, bildiri ile alakalı düşünce ve kanaatlerini açıkladılar. Konuşanların tamamı bildirinin iyi hazırlanmış olduğunu, günümüz meselelerinin vukufiyetle dile getirilmiş olduğunu ifade ederek, onlarda bildiriyi hazırlayanlara ayrı ayrı teşekkür ettiler. Yapılan bu değerlendirme konuşmalarından son 2014 Yılı Mayıs Ayındaki 40. Şuranın Azerbaycan’da yapılacağı üyelere bir defa daha duyuruldu. 40. Şuranın Can Azerbaycan da yapılacak olması salonda bulunanlar tarafından memnuniyetle karşılandı.

Son olarak, Aydınlar Ocakları Genel Başkanı Prof. Dr. Mustafa Erkal tarafından bir değerlendirme konuşması yapıldı. Genel Başkanın yapmış olduğu bu değerlendirme ve kapanış konuşmasından sonra üç gündür devam etmekte olan 39. Şura çalışmaları tamamlanmış oldu.  Bunun üzerine orada bulunan üyeler birbirleriyle vedalaşmak suretiyle salondan ayrıldılar

Çanakkale’den öğle saatine doğru ayrılmamız icap ediyordu. Bu durumda iki saate yakın bir zamanımız vardı Bu sebeple kalan bu süreyi değerlendirmek için bir grup arkadaş alışveriş yapmak için çarşıya, bir grup ta sahilde bulunan Nusret Mayın Gemisi ile hemen yanında bulunan Çimen Kaleyi ziyaret etmek için gitti. Ben gemiyi gezmeye gidenler arasında yer aldım. Bu bakımdan ben gezinin bu kısmını anlatacağım. Herhalde çarşı Pazar kısmını da başka bir arkadaş anlatır.

Ziyaret edeceğimiz Nusret Mayın Gemisi kaldığımız otelin çok yakının da bulunuyordu.  Bu sebeple, fazla bir zaman kaybetmeden hemen gemiye intikal ettik.  Müzelere giriş 60 yaşın üzerinde olanlar için ücretsizmiş. Bu bakımdan yaşı altmışın üzerinde olanlar giriş ücreti ödemeden girdi.  Demek ki bazen yaşlı olmanın da faydası oluyormuş.

Bilindiği üzere, Nusret Mayın Gemisi’nin Çanakkale savaşları içerisinde çok önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu itibarla, biraz bu gemiden bahsetmenin faydalı olacağı kanaatinde bulunmaktayım.

Almanya’ da 1911 yılında inşa edilen Nusret Mayın Gemisinin Çanakkale Savaşlarındaki hizmetleri  o kadar  çok anlatılmıştır ki, bir takım, destansı  özellikler de ilave  edilmiş  olduğundan  menkıbe kitaplarında önemli bir yer işgal etmiş bulunmaktadır. Geminin boyu  40 m., eni  7 m., derinliği  3 ,4 m., sürati  15 mil olup, mayın kapasitesi  40, mürettebat sayısı  61, gemi  Komutanı da   meşhur Tophaneli  Yüzbaşı  Hakkı Beydir.

Çanakkale Savaşları amansız bir şekilde devam ederken 7 -8 Mart 1915 günü gece yarısı sisli bir havada Çanakkale’den ayrılan Nusret Mayın Gemisi bütün ışıklarını söndürmek  suretiyle daha önceden döşenmiş olan mayınların arasından, Yüzbaşı Hafız Nazmi Beyin kılavuzluğunda geçerek Karanlık Limana doğru sessiz bir şekilde ilerlemeyi sürdürmüştür. Kıyıya paralel olarak yüzer metre aralıklarla suyun 4,5 m. altında olmak üzere, 26 adet mayın büyük bir maharetle döşenmiştir. Görev tamamlandıktan sonra yine ayni sessizlik içerisinde geriye dönen Nusret Mayın Gemisi yapmış olduğu bu hizmetle bir Cihan Savaşının kaderini değiştirmiştir. Her ne kadar İngilizler tarafından, mayının döşendiğinin ertesi günü keşif uçuşları ve mayın taraması yapılmış ise de, her nasıl olduysa döşenen mayınların yeri tespit edilememiş ve temiz raporu verilmiştir.  Karanlık Koyda mayın bulunmadığına dair rapor veren İngiliz pilot, gemilerin mayınlara çarpmasından bir gün sonra kurşuna dizilmiştir.

1955 Yılında hizmet dışı bırakılan Nusret Mayın Gemisi, 1962 Yılında satılmış ve şekli değiştirilerek, muhtelif nakliyat şirketlerinde kuru yük gemisi olarak kullanılmıştır. Daha sonra ekonomik ömrünü tamamladığı gerekçesi ile terk edilmiş ve kısa bir süre sonra da 1990 Yılında Mersin Limanında batmıştır. 1999 Yılında gönüllü şahıslar tarafından yüzdürülmüştür.  Yüzdürenler tarafından müze olarak kullanılması için kampanya başlatılmış ise de ilgi gösteren olmadığı için nerede ise jilet yapılmak üzere satılma tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştır. Ancak 2003 Yılında Tarsus Belediyesi’nin gayreti ve himmeti ile Tarsus ta ki Çanakkale Parkın da müze olarak sergilenmeye başlamıştır. Halen de müze olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere Nusret Mayın  Gemisi’nin orijinali halen Mersin’ de bulunmaktadır. Çanakkale Limanın da müze olarak gezdiğimiz gemi ise Samsun da bulunan Bandırma Gemisinde olduğu gibi aslına sadık kalınarak 2011 Yılında evet yanlış okumadınız 2011 Yılında yeniden yapılmış.

Nusret Mayın Gemisini gezdikten sonra hemen yanında bulunan Çimen Kale’ye geçtik. Çimen Kale çok muhkem olarak yapılmış bir kale. Şu kadarını söyleyeyim ki, taştan yapılmış olan duvarlarının kalınlığı yedi metre olup, yine kalenin çatısı üzerinde bulunan toprakların da yüksekliği  7 metre imiş. Kalenin çevresinde 1903 ve 1905 yıllarında Alman ve İngilizler tarafından yapılmış muhtelif çapta toplar bulunmaktadır. Şu hususu ifade edeyim ki, buraları böyle bir iki cümle ile anlatmak mümkün değil.  Bundan önceki yazımda da ifade ettiğim üzere, buralara bizzat gelerek, gezip görmek lazım.

Çimen kaleden otele dönüşümüz esnasından çarşının içinden geçerken Çanakkale’nin meşhur olarak bilinen peynir tatlısından alma imkanımız oldu. Yalnız almadan önce Ali Kahraman arkadaşımız yerinde kalite kontrolü yaptı. Eski bir Belediye Reisi olarak vermiş olduğu uygunluk raporu üzerine peynir tatlılarını gönül rahatlığı ile aldık diyebilirim.

Otelin önüne geldiğimizde saat 12.oo olmuş, araba da hazır vaziyette bekliyor ve gelenlerin valizleri bagajlara yerleştiriliyordu. Bizim de valizlerimiz hazır olduğu için hemen getirip arabaya koyduk. Zira, 12.15 de karşıya araba vapuru varmış. Onun için acele etmemiz lazımmış. Nitekim bütün arkadaşların göstermiş olduğu hassasiyet sebebiyle 12.15 te kalkan araba vapuruna son yolcu olarak yetiştik. Dönüş yolculuğumuz Tekirdağ – İstanbul güzergahından yapılacağı için karşı sahile geçtik. Çünkü Kafile Başkanı Mustafa Cerrahoğlu böyle tensip etmiş.  Bizde uyduk.. Meğer Mustafa Beyin bir bildiği varmış. Bunun sebebini Keşan yakınlarında bulunan Yeni Muhacir Beldesine geldiğimiz zaman öğrenecektik.

DEVAM EDECEK

Büyük zâtlar gaye ve hedeften, durup dururken bahsetmiyorlar. Yerli yersiz gaye ve hedefi söz konusu etmiyorlar. Ama gaye ve hedefe doğru durmadan yürüyorlar. Gaye ve hedef için hep çalışıyorlar. Gaye elde edilir veya edilmez ona kafa yormuyorlar.

Hedefe varılır veya varılmaz, onları fazla ilgilendirmiyor. Çünkü onlar kendilerine düşeni yapmakla ancak görevli olduklarının bilinci içindeler. Sonucu mes’ele etmiyorlar. Onu gündemde tutmuyorlar. Ama daima yolda olmaları gerektiğini çok iyi biliyorlar. Yine biliyorlar ki yolcu yolunda gerek.

Çünkü cüz’î / azıcık iradelerinin küllî  / her şeyi kuşatıcı iradeye uygun olup olmadığını bilemiyeceklerini biliyorlar. Yani kendi istekleri; İlâhî istekle örtüşüp örtüşmediğine akıl erdiremiyeceklerinin şuur ve bilinciyle hareket ediyorlar.

Kısaca demek lâzımsa, temennî ediyorlar, gerekeni yapıyorlar fakat gerçek mânada, küllî anlamda irade edemiyorlar. Onun için gerekeni yapıp; olup olmıyacağına, gerçekleşip gerçekleşmiyeceğine karışmıyorlar. Çünkü neyin haklarında hayır veya şer olacağını kestiremiyorlar.

Bunun için istiyorlar, fakat ısrarcı olmuyorlar. “İlle de olmalı.” demiyorlar. “Muhakkak gerçekleşmeli.” diye gereğinden fazla hırs göstermiyorlar. Ama bu davranışlarıyla aslında onlar en sağlam, en zararsız bir şekilde gayeye doğru hep yürümüş oluyorlar. Hedefe doğru biraz daha yaklaşmış bulunuyorlar.Hem de kavgasız gürültüsüz en güzel şekilde.

Bizler ise bunun tam aksini yapıyoruz. Zaten kıyamet de işte bundan kopuyor. Bununla beraber kimileri daima hep hedeften, gayeden  bahsediyor. Bu yüzden mes’eleye karşı bilgisiz olanların, yersiz fakat ne yazık ki realite olan karşı çıkışlarıyla karşılaşıyor. Yâni fincancı katırlarını ürkütüyorlar.

Nitekim sıkıntı böyle başlayıp böyle sürüp gidiyor. Bir kördövüş yüzünden bir bardak suda fırtınalar kopuyor. Mesela İslâm’da Mekke Dönemi’ni hatırlıyalım: Önce akıllar, fikirler, dimağlar hazırlandı. Zemin kazıldı, temel atıldı. Sonra da Medine Dönemi’ne geçildi. İşte ancak o zaman yükseliş başladı. Önce mâna benimsendi sonra maddî zuhûr gerçekleşti.

Büyük zatların yaptıklarının aksine, bugünkü insanların yaptıklarında çoğu kez dâvalar hak olduğu halde, metodlar hak değil. Yani dâva hak. Fakat ona götürecek yol yordam, o haktan alınmamıştır. Bu yüzden çalışma yapmak yerine çatışmalara sebep olacak yersiz çekişmeler olmakta.

Demek ki dâva hak olduğu gibi, metot da hak olmalı. Oysa Türkiyemizde sırf haklı oluştan hareketle direnilen durumlar var. Oysa bu yetmiyor. Çünkü bu hâle katlanamıyan bir resmiyet mevcut! Yine de bu davranışlar, bu tepkiler, bu anlayışlar sürdürülmek isteniyor.

Türkiye’de bu çeşitten birçok mes’ele ve proplem diz boyu. Bütün bunlar aslında Türkiye’nin realite  vegerçekleri. Öyleyse eğri oturup doğru konuşmalı.

Evet ortada  bir kör dövüş söz konusu. Ortada olumsuz metodlar yüzünden bilmedikleri gerçeklere cephe alan bir resmiyet var! Ortada menfî metotlara cephe alan resmiyetin, işin asıllarına da düşman olduğunu sanan gruplar var.

İki taraf da, yarısı doğru olan doğrularla karşı karşıya. İşte bu durum, kör dövüşten başka bir şey değil.

Kısaca resmiyet sorunu bilmiyor. Haklı olan da: Resmiyetin işin aslına değil, yanlış metoda karşı olduğunu anlamıyor. Aslında iki taraf da kendi açılarından haklı.

951

“Peki öyle ise ne yapmalı?” derseniz: “Büyük zâtların yaptığını yapmalı.” derim. “Kimseyle inatlaşmadan, kimseyle sürtüşmeden, kimseyle karşı karşıya gelmeden fikrimizi, bakış ve inancımızı ortaya koymalı. Bizleri benimseyip destekliyecek, hiç olmazsa tarafsız kalacak yığınların oluşması için çalışmalı.” derim. “İnsanımızı kazanmanın yoluna bakmalı.” derim.

” ‘Haklıyım öyle ise hakkımı, söke söke alırım!’ zihniyeti evde, büyük bir ev sayılan yurtta geçerli bir yöntem, doğru bir düşünce değil.” derim. “Kendi dünyamızda itaatsizliğe ‘evet’  diyebilir. Pasif bir direniş gösterebilir.Fakat bu direnişi isyan olarak, aktif bir şekilde ortaya koymaya  hakkımız yok.” derim.

Bu durumda başarıya götüren yol: “Men sabere zafere.” hükmünden geçer. Yani sabreden kazanır. Yani sonuç alana kadar müsbet / olumlu harekete devam asıldır.

Evet sabreden menzili maksuda erişir. Müsbet hareketle yapılması gereken olumlu davranışla, bu sonuç müyesser ve nasip olur. Bu sonuç kolayca alınır. Yoksa yersiz ve zamansız çıkışlar, kendimize zarar verir ancak.

Oysa inanç seviyemizi bugüne getirenler, sadece kendilerine düşeni yaparak bu güne ulaştılar. Başkalarını kendileriyle uğraştıracak tüm davranışlardan kaçındılar. Salt tebliğ ve duyuru yaptılar. Tenkit  etmediler. Kimseyi eleştirmediler. Böylece tenkidin değil, tebliğin asıl olduğunu bildiler.

Kimsenin: “Ayranım ekşidir.” demiyeceğini gördüler. Sadece kendilerini kabul edenlere kucak açtılar. Sırf onları yetiştirmeye çalıştılar. Onlar da kendileri gibi bir başkalarını. Onlar da kendileri gibi diğerlerini. Derken inanç halkası genişledikçe genişledi.

Tıpkı suya atılan taş misali. Nasıl ki taşın düştüğü yer bir noktadır. Ama dalgaları ta kıyılara kadar erişir. Etki alanı halkalar halinde ta kıyılara dek ulaşır.

İşte başarı yolu budur.

952- 953

Vali sayın Ercan Topaca’nın basın toplantısında gazetecilerin büyük bir çoğunluğu çevre konusundaki endişelerini dile getirdiler. Hemen hemen söz alıp soru soran bütün gazeteciler bölgemizde yaşanan çevre sorunları ve çevrenin korunmasıyla ilgili alınması gereken önlemler üzerinde durdular.

Gerçektende Gebze ve Kocaeli bölgesinde büyük bir çevre sorunu yaşanıyor. Hava, deniz ve diğer kirlilikler tüm önlemlere rağmen sorunların önüne geçilemiyor. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, Kocaeli Valiliği ve Kocaeli Büyükşehir Belediyesi çevre konusunda çok ciddi çalışmalar yapıyorlar. Bu çalışmalara rağmen sorunlar çözülemiyor.

Gebze bölgesinin en büyük sorunu çevre kirliliği. Sahillerin işgali, Kömürcülerin çıkardığı tozlar, bacalardan çıkan hava gazları, otoyoldan geçen araçların egzoz gazları, bilinçsizce yapılan çalışmalar, Taş Ocakları ve daha buna benzer sebeplerden dolayı yaşanan çevre katliamları.

Büyük bir orman ve yeşil alan katliamı yaşanıyor. Gebze’nin 35 yılına canlı şahitlik yapan bir gazeteci ve belgeselci olarak 30 yıl önceki Gebze ile bugünkü Gebze bölgesi arasında büyük farklılıklar var. Elbette sanayileşme olacak. Sanayileşme, çarpık yerleşim ve nüfus yoğunluğunu da meydana getirecektir. Ancak, önlemler alınması gerekirdi.

Bugün Türkiye’nin in çok OSB’si bölgemizde. Ancak, bu OSB’ler organizeden çok çarpık bir şekilde sanayileşmeler meydana getiriyor, üretimden çok arsa ve arazi rantı ön palan çıkarılıyor, deyim yerindeyse vatandaştan ve devletten ucuza kapatılan arsalar üzerinde milyonlarca lira rantlar elde ediliyor.

Para hırsı yüzünden Gebze’deki çarpık sanayileşme ve nüfus artışı Gebze’yi bugünlere getirdi. Yakın bir gelecekte bugünleri de arayacağız. Çevre kirliliği yüzünden büyük cezalar yazılıyor. Hatta Vali bey, 1 Milyon lira ceza yazdıklarını açıkladı. Eski parayla 1 Trilyon lira çevreyi kirlettiği için ismi açıklanmayan bir kuruluşa ceza yazılmış.

Ceza yazmak sorunu çözmüyor. Çevre konusunda herkesin üzerine düşecek büyük görev var. Gebze bölgesi, adeta İstanbul’un hafriyat çöplüğüne döndü. Sanayi atıkları bile ormanlık alanlara bırakılıyor. İstanbul’un çöp ve hafriyatı kaçak olarak Gebze bölgesine dökülüyor. Vali sayın Topaca bu çevre katliamını önlemek için halen Kirazpınar girişine seyyar Polis karakolu kurduklarını açıkladı.

Evet vali beyin basın toplantısında hemen hemen tüm gazeteciler çevreyle ilgili sorular sordular. Gerçekten bölgemizin temel sorunlarının başında çevre geliyor. Birbirimizi suçlayarak sorunlar çözülemez. Komple çevre bilinci kampanyası başlatılarak çevreye sahip çıkmalıyız. Çevre atalarımızdan miras değil, gelecek nesilden emanet aldığımız en değerli varlık. Çevre yok olursa insanlıkta medeniyette yok olacaktır. Çevreye sahip çıkmak insanlık görevidir.

Bir rivayete göre sayın başbakan Erdoğan’a gezi olayları arifesinde, ABD ye yaptığı son ziyarette yetkililerin, yüzüne karşı eş başkanlık görevinin kendisinden alındığı söylenir.

Eskiden fırsat buldukça “Biz orta doğunun eş başkanıyız” sözünü gururla söylemekten çekinmeyen Erdoğan’ın ağzından, o gün bu gündür bir daha böyle bir kelâm duymadık.

Aynı gülerin takibinde ise ne tesadüf ki Kemal Kılıçdaroğlu’nun Ortadoğu ülkelerine seri olarak gezi ve ziyaretleri başlar. Daha önceleri ısrarla ABD ziyareti için yetkililere haber üzerine haber gönderip kabul görmeyen Kılıçdaroğluna,  Ortadoğu ülkeleri ziyaretlerinden sonra olumlu cevaplar verilir.

Türk siyasetinin ve devlet geleneğinin aksine ABD büyük elçisi Ricciardone, Kılıçdaroğlu’nu otelde görüşmeğe davet eder. Hem de tercüman hariç tek başına. Ne konuşulur ne söz verilir bilinmez ama kendi partisinden dahi görüşmeğe yalnız gittiği için tepkiler alır.

Olay bununla da kalmaz, Erdoğan’ın gezi olaylarından şikâyetçi olduğu faiz lobisi, rantiyeciler ve ABD’nin destekleriyle Mustafa Sarıgül CHP ye monte edilir.

Bu noktaya geliş sebepleri ise Erdoğan hükümetinin, ABD ye vermiş olduğu taahhütleri yerine getirmemesi ve dış politikada raydan çıkmış olması. Öyle ya AKP kurulurken parti tüzüğünü dahi ABD den alan bir partiye, Suriye, Mısır, Irak politikalarında kendilerince yanlış yollar seçen bir hükümete desteğini neden devam ettirsin? Üstelik Füze ihalesini Çinli bir firmaya vermişken.

Bütün bu olup bitenlere karşılık, Erdoğan da oturup akıbetini bekleyecek değil’ya; o da kendince önlemini, tedbirini alacak. Önümüzde üç tane seçim var. Yerel seçimler, genel seçimler ve cumhurbaşkanlığı seçimleri.

Önce komşulardan başlanıldı, İran’dan heyetler geldi, uzun zamandır iki ülke arasında köprülerin atıldığı Merkezi Irak, dışişleri bakanı nezdinde ziyaret edildi. Küstürülen iki devlet bir millet dediğimiz Azerbaycan devlet başkanı Aliyev’in zannediyorum bir nebze olsun gönlü alındı.

Geldik en önemli son finale. Hafta sonu Diyarbakır da buluşacak olan Erdoğan ve Barzani birlikteliği bakalım içeride ve dışarıda ne gibi yankılar uyandıracak?

“Türkiye ye değil bir PKK lı, kedi bile vermem” , “Türkiye Kerkük’e karışırsa bizde Diyarbakır’a müdahale ederiz” gibi çeşitli defalarda söylemlerde bulunan Barzani’ye; Bizim devletlû büyüklerimiz bakalım onlar ne söyledi:

Tayyip Erdoğan: “Bu sözlerinin altında kalır; tarih, bizim kim olduğumuzu bilir, kendisi zaten benim muhatabım değil”.

Abdullah Gül: “ABD ye: Susturun şu adamı, yoksa biz susturmasını biliriz”.

Bülent Arınç: “Bizim verdiğimiz pasaportla canını zor kurtardı, verdiğimiz ekmek daha kursağında duruyor sonu çok kötü olur” gibi laflar edildi.

Ama bu gün; Şivan Perver, İbrahim Tatlıses eşliğinde düet ler okunacak, türküler söylenip zılgıtlar çekilecek ve birlikte toplu nikâhlar kıyılacak. Ne diyelim onlar ersin muradına, biz geçelim kerevetine diyeceğim ama gelin görün ki kazın ayağı hiçte öyle değil.

Memleketimin kaderi; Başkent Ankara da, bakanlar, bürokratlar eşliğinde değil’ Diyarbakır da iki kişinin dudaklarının arasında tayin ediliyor. Sanki yıllar öncesi seyrettiğim “Bir kavuk devrildi” tiyatrosunda olduğu.

Atatürk’ün ölüm yıldönümü olan 10 Kasım’da birçok siyasetçi Cumhuriyete ve milli değerlere saygılı olmayı hatırladılar. Türkiye’de Türk Milleti gerçeğinin var olduğunu fark eder oldular. Milli kimliği, T.C.’yi dışlayanlar, “Ne Mutlu Türküm diyene” özdeyişini silmeyi marifet sayanlar,Devlet nişanından Atatürk’ün siluetini ve T.C.’yi kaldıranlar tam ters bir davranışla Atatürk’ü anar oldular.

Ancak ne yazık ki bu siyasi şike 24 saati geçmedi. Ne gariptir ki, Barzani’ye başkent Ankara’da değil; Diyarbakır’da randevu verildi. Böylece sözde jest yapılmış oldu. Diyarbakır’da Ne Mutlu Türküm diyene özdeyişinin bulunduğu takın törenle yıkılması, her halde bu jeste dâhildi. İstanbul Emniyet Müdürlüğünün Vatan caddesindeki binasının tepesinde yer alan aynı özdeyişe acaba ne oldu? Bunlar yapanlara sorarsanız barış ve demokratikleşme için gerçekleştirildi.

Diyarbakır’da Barzani’ye randevu verilmesinin savunulacak hiçbir gerekçesi olamaz. Anlaşılan ülkeyi Ankara’dan ne ölçüde yönetebiliyorsak; yabancı misafirleri de o ölçüde Ankara’da kabul edebiliyoruz. Diyarbakır’daki görüşmenin bir seçim yatırımı olmadığı söylenemez. Ancak siyasi amaçlar için devletin itibarı ve uygulaması gereken politika ayaklar altına alınamaz.

Yemek ve yedirtmemek… Bu kelimeler bir devlet adamının sözlüğünde bulunmaması gerekenlerdir. Uygun olmayan kelime ve kavramların kullanılması, sadece kullananları değil; o kişilerin temsil ettikleri makamları da yıpratır ve aklı başında olan herkesi üzer. Soyadına uygun olarak coştukça coşan Adana Valimiz, yarın inadına İç İşleri Bakanlığına getirilirse, kimse şaşırmasın ve tabii ki kusura bakmasın!

İçeride bu ve benzeri olaylar cereyan ederken dışarıda ortaya çıkan bazı gelişmeler bizi daha çok düşündürtmelidir. Sadece düşündürtmemeli; ama birlik ve beraberliğe neden ihtiyaç duyduğumuzu hissettirmelidir.

10 Kasım töreni dolayısıyla Sağlık Bakanı Sayın Müezzinoğlu Batı Trakya’ya ve Selanik’e trenle gittiler. Bu seyahat sırasında Yunanlıların törenleri baltalamak için treni birkaç yerde bekleterek yaptıkları saygısızlık gözden kaçırılmamalıdır. Bu sadece Bakana değil; Türkiye’ye karşı yapılmış bir saygısızlık ve diplomatik bir yanlıştır. Yunanlıların alışık olduğumuz bu türlü muameleleri karşısında herhangi bir tepki görmedik.

Diğer taraftan, Ermeni komandoları Türk ve Azerbaycan bayraklarını taşıyan kiremitleri kırıp geçtiler. Sözde komik Ermeni açılımı yapanlardan da bir tepki duymadık.

Yabancılara ve bilhassa Yunanlılara satılan bankalarımızda müşterilere çıkarılan zorluklar ve yapılan saygısızlıklar sık sık basında yer alıyor. Yunanistan’da bulunan bankalardan bazılarını biz alabildik mi bilemiyorum. Ancak Yunanlılara geçen bazı bankalardan şikâyetler artmaktadır. Bu bankalar neredeyse Yunan bayrağı asacaklar ve bankayı tel örgü ile çevirip Yunan toprağı ilan edecekler. İçeride kolay kahramanlık örnekleri verenler; yabancılar söz konusu olduğu zaman seslerini bile çıkartamıyorlar.

Aslında bugün bunları konuşma zamanı değil. Bunu biliyorum. Ancak, Türk Milletine karşı öyle bir düşmanlık almış başını yürümüş ki; hafızaları tazelemek bakımından bazı şeyleri Türk Milleti’nin önüne getirmekte fayda görüyorum.

Bazıları, beni; sevgisiz, hoşgörüsüz ve kucaklayan olmaktan uzak görebilir. Ama ben bu sıfatları taşıyacak kadar hiç bir zaman alçalmadım. Aksine Türk olsun veya olmasın, mensup olduğum millet ve milliyet anlayışı ile bu topraklar üzerinde yaşayan her kardeşimi sahiplenmeye çalıştım ve çalışıyorum.

Bütün bunlara rağmen, unutulmaması gereken şeyler var. Tarih içinde ve de özellikle yakın tarihimizde, herkese kucak açmış ve ekmeğini paylaşmış olan Türk Milletinin,sırtından hançerlenişine ve nedenlerine, kendimi bir kez daha bakmak zorunda hissediyorum.

Amacım şahıslar üzerinden bir topluluğu küçümsemek, aşağılamak ve ihaneti yüzlerine vurmak değil. Sadece gerçeği Türk Milletine bir kez daha hatırlatmak için yazıyorum. Çünkü “Ne Mutlu Türküm Diyene” tabelaları, bürokrasinin ve yargının kararları ile ülkemde aşağıya indirilirken bunlardan başka konuşulabilecek ne olur ki?

Bakınız, Çerkez Ethem, İkinci İnönü Savaşı’nda Türklere şöyle sesleniyor(Tahidiromos Gazetesi): “Kardeşlerim! Vatanımıza karşı yapılan cinayet hitam bulmak üzeredir. Ankara hükümetini idare edenlerin gurur ve azameti, milleti uçurumun kenarına sürüklüyor. Üst perdeden atıp tutmaları, basiretlerini bağladı. Köylülerin vatan ve yurtseverlik duygularına beyhude hitap etmişlerdir. Köylülerden para toplayan bu adamlar, onların hayvanlarını ve buğdaylarını gasbediyor, cebren çocuklarını askere alıyor. Bütün bu sebeplerden, ahlaksızlıklardan, haksızlıklardan dolayı, binlerce defa üstün bulunan Yunan Ordusu tarafından mağlup olacakları şek ve şüpheden varestedir. Bu şöhret hırsı taşıyan adamların değil, fakat yalnız Cenab-ı Hak’kın kulu olunuz.

Kardeşlerim! Yunanlıları pek iyi tanırım. Dinimizi, namusumuzu, hürriyetimizi, malımızı müdafaa etmekte bulunmuşlardır. Onlar Türk Milletine karşı değil, asıl Mustafa Kemal Paşa ile uşaklarına karşı harp ediyorlar.

Yunan Ordusu ilerlediği bu dakikada, köylerinizde, şehirlerinizde kalınız. Kaçmaya kalkışmayınız. İşleriniz ve güçleriniz ile meşgul olunuz. Yunan Ordusu, şehirlerimizi ve köylerimizi işgal ettiği zaman korkmayınız. Zira bugün işgal edilmiş yerlerde hüküm süren intizam, asayiş ve hürriyetten sizde yararlanacaksınız.

Eğer, Ankara’nın pençesinden vatanınızı ve hürriyetinizi kurtarmak istiyorsanız bu nasihatımı dinleyiniz. Eğer onlarda beni dinlemiş olsaydılar şimdi vatan tehlikede bulunmayacak idi. Son nasihatım, iyice kayd ediniz sevgili dindaşlarım, şehirlerinizden uzaklaşmayınız. Sabık Kuvvayı Seyyare Kumandanı Çerkez Ethem, Peyamı Sabah Gazetesi, 2 Nisan 1921″.

Diğer yaptıklarına girmeden bile sadece bu belge, Çerkez Ethem’in ihanetini göstermeye yeterde artar…

Çerkez Ethem’in, İkinci İnönü Savaşı sebebi ile sureti haktan yani Türkten yana gözükerek ama Türk’ü bir batağa çekmek için söylediklerini, satır satır tefekkür ederek, günümüzdeki olaylarla birlikte bir değerlendirme ve mukayese yapmak gerekir.

Çerkez Ethem’in söylemleri ve vurgularında belirttiği hususlar ile günümüzün söylem ve vurguları arasında büyük benzerlik vardır.

Türk Milletine düşman olanların ortak hedefi, dün de Mustafa Kemal Atatürk ve Türk Ordusu’dur bugünde… Çünkü onlar yıkılmadıkça Türk Milleti ve Türk Devleti yok edilemeyecektir.

Yine bu bildiride millet mensubiyetinden ziyade, Cenab-ı Hak’kın kulu olmak teşvik edilerek, müslüman Türk Milletinin Allah’a, Resul’üne ve Kuran’a olan bağlılığı istismar edilmeye ve bu yolla düşmana teslimiyete yol açılmaya çalışılmaktadır. Bugünde öyle değil midir?

Dün Çerkez Ethem tarafından Yunanlılara karşı oluşturulmaya çalışılan muhabbet, günümüzün Çerkez Ethemleri tarafından ABD, AB ve İsrail’e karşı oluşturulmak istenmemekte midir?

Hangi Yunan; dinimizi, namusumuzu, hürriyetimizi ve malımızı muhafaza etmiştir ve edebilir? Mora Başpiskoposu Germanos’ta, Çerkez Ethem’in söylediklerini söylüyordu. Ama bir Paskalya bayramında teslim olan Türklerden, bir teki bile sağ bırakılmadı. Çerkez Ethem’in Germanos’tan ne farkı var? Bugünde dinimizi koruyacak ve yaşatacak diye ABD ve İngiltere gibi ülkelere yakınlık hisseden tesettürlü kızlarımız, insanlarımız yok mudur? Ne yazık ki; bunların arkasında yeni Çerkez Ethemler bulunmaktadır.

Çerkez Ethem’in bidirisinin son satırı, yine Müslüman Türkleri “dindaşlarım” diyerek İslam ile aldatmaya yöneliktir. Bugün Türkle,kin ve nefretle uğraştığını bizzat gördüklerimiz, Türk’ü Allah ile aldatmamakta mıdır?

Onun için Türk Milleti, tarihteki etnik ihaneti mutlaka hatırlamalı ve kendisine bugün yapılmak istenenlerin bu etnik ihanetle ilişkisini bilmelidir. İşte o zaman, milli şuurla zincirler kırılacak ve “Büyük Türk Milleti” yurdunun hükümranı olarak, kutlu yürüyüşüne devam edecektir.