Dünya’nın dört bir tarafını gezip belgeseller çekerken Gebze ve Türkiye’deki etkinlikleri de ihmal etmiyorum. Değim yerindeyse zamanla yarışarak zamanı değerlendirmeye çalışıyorum.  Zaman en değerli varlık. Allah’ın yarattığı en büyük değer. Çünkü her şey zaman içerisinde olup bitiyor. Her gün zamanımızı nasıl değerlendirebiliyoruz.  Zamanı dolu dolu yaşayıp, günü verimli ve başarılı bitirebiliyor muyuz?

Acı ama gerçek. Zamanı en kötü kullanan, sözlü kültürlerinde “Zaman öldürme” değimi olan bir gelenekten geliyoruz.  Zaman öldürmek için en çok kahvehane, eğlence yerleri bizim toplumumuzda. Sadece Gebze bölgesinde binlerce kahvehane var. 40 yaşında emekli olmuş, hayatının en verimli günlerini kahvehanede boş geçiren insanlara gerçekten üzülüyorum.

Zamanı birde boş işlerle, dedikoduyla, verimsiz olarak geçirenler… insanlara ve topluma zarar vermek için çalışanlar.  Daha buna benzer bir çok şey görürüz. Siyaset arenasının yoğun olduğu bir dönemde siyasi kulisler, rakibini yıpratma savaşları, düne kadar dost olan ve bugün bir birini yok etmeye çalışanları gördükçe hem siyaset hem de insanımız adına üzülürüm.

Buradan tüm okurlarıma bir tavsiyede bulunmak istiyorum. Siz siz olun Allah’ın yarattığı en büyük varlık, en değerli şey olan zamanı çok iyi değerlendirelim. Her sabah bugünkü zamanımı nasıl değerlendireceğim planını yaparak dolu dolu yaşamaya çalışın. Ve kendi kendinize de her akşam bugün millet, memleket, insanlık, kendim, ailem ve Allah için ne yaptım? Sorusunu kendi kendinize sorun. Aldığınız cevap karşısında vicdanen rahatsanız ne mutlu. Şahsen ben her akşam bu soruları kendime sorup kendimi çek etmeye çalışıyorum.

MİLLET DERNEĞİNDE TARİH KONFERANSI

Bir çok resmi ve özel kurum ve kuruluş tarafından seminer, toplantı, konferans ve belgesel gösterimlerine davet ediliyorum. İmkanım olduğu sürece bu davetleri kaçırmadan değerlendirmeye çalışıyorum. Bu konferanslardan biri de merkezi İstanbul’da bulunan Millet derneğimde gerçekleşti. ” Horasan’dan Endülüs’e” başlıklı belgesel sunumu ve sinevizyon gösterisi sonrası yaptığım konuşmada Horasan ve Endülüs medeniyetinin İslam dünyası ve insanlık tarihine katkılarını anlatmaya çalıştım.  Konferans verdiğim Millet Derneği yetkilileri tarafından kaleme alınan bir yazıyı sizlerle paylaşıyorum.

MİLLET DERNEĞİ’NİN

Millet Derneği İstanbul Şubesinin Kasım ayı konuğu araştırmacı-gazeteci ve belgesel yapımcısı-yönetmeni İsmail Kahraman idi. 30 Kasım 2013 tarihinde, Dernek Merkezinde, Büşra Sofu’nun sunumunun ardından kürsüye gelen Kahraman, öncelikle kendisine davette bulunan Dernek yönetimine teşekkür ederek, hizmet insanları ile bir arada olmanın mutluluğunu yaşadığını belirtmiştir.

İsmail Kahraman’ ın “Horasan’ dan Endülüs’ e İslam Medeniyeti” konuşmasından notlar:

TARİH BİLİNCİNE SAHİP DEĞİLİZ!

Devletimiz fazla güçlü olamadığı ve başka yerlere çok paralar harcadığı için, tarih akademisyenlerine imkân tanıyarak tarihi mekânları araştırmalarına fırsat vermediği için bugün tarih dersi en sevilmeyen derslerden biri statüsünde. Bugün öğrencilerimiz, öğretenlerimiz tarih bilincine sahip olmayınca çok önemli bir ilim dalı olan tarih, çekilmez bir ders halini alıyor…

ENDÜLÜS′Ü DE HORASAN′I DA BİLMİYORUZ

İslam medeniyeti çok kısa sürede, Allah Resulü ve Hulefa-i Raşidin döneminde muazzam bir yayılma gösteriyor sonra Emeviler ve Abbasiler dönemiyle bu yayılma sürüyor. Ancak iki önemli dönem var ki bunlar maalesef biraz göz ardı edilmiş. Bunlardan biri Horasan medeniyeti coğrafyası, diğeri de Endülüs medeniyeti. Endülüs’ü de Horasan’ı da bilmiyoruz…

Rahmetli Burhaneddin Rabbani’ yle sohbetimizde şöyle demişti: “Siz diyorsunuz ki 400 çadırla Osmanlı çıktı ve Bizans hudutlarında büyük bir devlet kurdu. Bu doğru değil. Osmanlı, Horasan’dan, Horasan medeniyeti gibi bir coğrafyadan, Anadolu’ya gitti ve Anadolu’da, devlet geleneği olan Horasan medeniyetine mensup olduğu için muazzam bir devlet kurabildi.”

HORASAN NE DEMEK?

Peki Horasan ne demek? Horasan, güneşin batıdan doğduğu yer anlamına gelen ve İslam medeniyetiyle şereflendikten sonra da Ulu Türkistan’a İslam medeniyetini dağıtan, hatta Ulu Türkistan’dan Anadolu, Balkanlar, Kafkaslar’a İslam medeniyetini götüren bir medeniyetin adı. Ve Horasan, İsfahan’dan Akra’ya, Semerkant’tan Pakistan’a kadar birçok ülkeyi içine alan büyük bir medeniyetin adı. Hz. Osman döneminde İslam medeniyetiyle şereflendikten sonra bu ismi aldı. Dört başkenti var: İran’da Meşhed, Herat, Türkmenistan’da Merv ve Belh şehri. 800-900 yıl İslam’a hizmet etmiş muhteşem bir medeniyettir. Ve bu coğrafyayı İngilizler böldüler, parçaladılar, yıktılar ve onlar gitti o coğrafyalardan. Sonra Ruslar geldi. Şimdi de Amerikalılar ordalar. Rahmetli Rabbani’ den aktarıyorum: “Horasan medeniyeti coğrafyası öyle mübarek bir coğrafya ki hiç kimseyi burada kabullenmedi ve oraya saldıranları hep perişan etti. İngilizler, ne zaman ki İslam medeniyetinin kalbi olan Afganistan’a saldırdı o zaman ilk yenilgiyi Horasan’da tattı ve Horasan’da kaybettikten sonra üzerinden güneş batmayan imparatorluk yavaş yavaş yıkılmaya başladı. Sonra Ruslar geldi, darmadağın oldular. Şu anda Amerika bizimle uğraşıyor. İlk yenilgiyi onlar burada tadacaklar ve Amerikan İmparatorluğu da çöküp gidecek.”

Türkiye’de Horasan üzerine araştırma yapan üniversitemiz, merkezimiz yok. Horasan’a İranlılar sahip çıkıyor. Horasan’ı anlayabilirsek, Anadolu’yu, Türk-İslam medeniyetini anlarız…

İslam medeniyeti, Rönesans, ilim, medeniyet, kültür dediğimiz dönem Horasan ve Endülüs’tür. Ama ne Horasan ne Endülüs yeteri kadar bilinmemektedir…

Tarih, tarihin yazıldığı yerde araştırılmalı. Tarih, tarihin yaşandığı yerde özümsenmeli. Bunun için seyahat edilmeli. Ama maalesef en az seyahat yapan ülkeyiz…

ENDÜLÜS′ÜN DOĞUŞUNDAKİ HİKMETLER..

Horasan’ dan Endülüs’ e doğru uzanacak olursak; Allahu Teala bazı şerlere hayırlı sonuçlar bağlamıştır. Ehl-i Beyt ile Emeviler’in çarpışmaları bir şer ama Allah-u Teala oradan bir hayır murad etmiş ki, Hz. Hasan Efendimizin torunu I. İdris, canını kurtarmak için bugünkü Fas’a, Mağrip’e geliyor ve Fas’ta I. İdrisiler Devleti’ni kuruyor. İslam güneşini daha 6. asrın sonlarında Fas’a getiriyor. Ardından o devlet orada şekillendikten sonra kendisi Berberi olan Tarık b. Ziyad, Fas’ın karşısına geçiyor ve Endülüs medeniyetini kuruyor…

Endülüs, öyle muazzam bir medeniyet ki, yıkıldıktan sonra bir daha o parlak devrine ulaşamadı. Kurtuba, Saragossa, Sevilla (İşbiliye) gibi şehirler kültür ve bilim merkezi olmaları sebebiyle İslâm hakimiyeti devrinde bütün dünyaca tanınan şehirlerdi. Bugün ise, Müslümanların bıraktığı sanat ve kültür eserleri sayesinde birer turistik ve tarihî şehirler olmaktan öteye geçemediler…

ENDÜLÜS GÜNEŞİ

Endülüs’ün yıkılışı çok acı ama Endülüs güneşi Batılılar üzerinde öyle bir durmuş ki birçok şeyin Batı’ya Endülüs’ten gittiğini söylüyor bizzat Batılı müsteşrikler. Üniversite mezuniyetlerinde kep atma törenler bile tamamen Endülüs’ten alınmadır. Daha da önemlisi, İngiltere’nin yazılı bir anayasası yok, hukuki gelenekler üzerine kurulu deniyor ama İngiltere hukuk sisteminin tamamen Endülüs hukuk sisteminden kopya olduğu ilmi delillerle ispat edilmiştir. ..

MEDENİYET FİKRİ

Medeniyet nedir? Medeniyet, tamir-i bilad, terfih-i ibad. Beldeleri imar etmek ve halkı müreffeh yaşatmak anlamına gelen ifadedir. İslam dünyası Horasan’ da ve Endülüs’ te medeniyeti zirvelerde yaşamıştır. Bugüne kadar dünyada çoğu İslam ülkesi 75 ülkeyi gezdim. Ne yazık ki, İslam dünyası bugün o mutlu, refah ve medeni günlerinden çok uzaktadır. İslam dünyasının en büyük sorunları: Cehalet ve fakirliktir. Afgan mücahitler zamanında savaşa önem verdiler, bu sayede düşmanlarını yurtlarından kovdular ama keşke eğitime de önem verselerdi. O zaman zaferleri anlamlı olur, düşmanlarını yutan kovduktan sonra ülkelerini yönetip mamur edebilirlerdi. Oysa şimdi kabile, kabile ayrılmış durumdalar…

Olimpian Derneği Başkanı Prof. Dr. İbrahim ÖZTEK son derece ilginç bir açıklamada bulundu ve halen 2020 olimpiyat oyunlarına adayız dedi.

Türkiye Olimpian Derneği Başkanı Prof. Dr. İbrahim ÖZTEK son derece ilginç bir açıklamada bulundu ve halen 2020 olimpiyat oyunlarına adayız dedi. Öztek; Fukuşima’da halen radyasyon kaçağı mevcut, ayrıca bölge her an yeni bir felakete uğrayabilir. Böyle bir şey hiçbir zaman temenni edilmez ama, Türkiye hazırlıklı olmalıdır dedi.

Olimpian derneği aşağıdaki konularda görüşlerini dile getirdi.

2020 OLİMPİYAT OYUNLARINA HALEN ADAYIZ

2020 Olimpiyat adaylık seçimlerini 7 eylül 2013 günü Buenos Aires’te yapılan oylamada kaybettik. Bu şansı Japonya yakaladı. Türkiye çok gayret sarfetmiş ve adaylığa hiç bu kadar yaklaşmamıştı. Bu yüzden üzüntümüz büyük oldu.

Kayıp nedenlerimizin başında gezi olaylarının yankıları, sporcularımızın doping rekorları, İstanbul’un trafiği ve ulaşım sorunları, spor dışı kişi ve siyasilerin TMOK’nin önünde yer almaları, terör olayları veya Türkiye’nin Ortadoğu politikasını benimsemeyen Arap delegelerin hiç birinden oy alınamaması gibi bahaneler ileri sürülmekle beraber işin aslı; Uluslar arası Olimpiyat Çalışma Grubu’nun 2011 yılında aday üç şehir için yaptığı değerlendirme sonuçlarıdır. Bu sonuçlara göre, yapılan tüm hazırlıklar gözden geçirilmiş ve İstanbul’un 14 ayrı konudan 12’sinden sınıfta kaldığı belirlenmiştir. İstanbul için en düşük puanlar ‘Ulaşım’, ‘Konaklama’, ‘Olimpiyat Köyleri’, ‘Tıbbi Hizmetler ve Doping Kontrolü’ konularında verilmiştir.

Şimdi bir başka gerçek gözden kaçırılmaktadır. Fukuşima halen radyoaktif sızıntısı içindedir. Tokyo da bu sızıntının etkisi altında bulunmaktadır. Sızıntı her an sağlığı yüksek seviyede etkileyecek boyutlara varabilir. Böyle olmasına rağmen İOK, Japonya’ya ikinci kez olimpiyat bahşetmiştir.  Deprem bölgesi olan Japonya’da her an yeni Fukuşima’lar söz konusudur. Allah göstermesin, böyle bir felaketi temenni etmek mümkün değildir. Fakat böyle bir durumda Tokyo’nun yedeği olarak İstanbul, 2020 olimpiyat oyunlarını yapacakmış gibi hazırlıklarını sürdürmelidir. Yapılacak ek hazırlıklar  2024 için de büyük avantaj sağlayacaktır.

DOPİNG

Doping, sporcuya hiç yakışmayan haksız derece elde etmeye yönelik hiyledir.  Doping, haksızlık ve ahlaksızlıktır. 2013 yılında 114 sporcumuzda doping tesbit edilmiştir. Akdeniz Oyunları’nda 30 sporcumuzda doping tesbiti ve bu durumun olimpiyat oyunları adaylık çalışmaları öncesi alel acele açıklanması Türkiye’yi çok zor durumda bırakmış, hatta olimpiyat oyunlarını alamayışımızın en etkili nedeni olarak görülmüştür.

Bugün yetkililer doping yapılmasını engelleme yerine, dopingli avına çıkmışlardır. Bir sporcunun doping yapmasında antrenöründen federasyon başkanına kadar herkes sorumludur. Engellenmesi konusunda da her kademede özel eğitim şarttır. Sorumlular suçlunun cezasını da paylaşmak zorundadır. Doping yaptığı tesbit edilen sporcuların cezalandırılması konusunda da ortalığı ayağa kaldırmadan, işin reklamını yapmadan, WADA’ya fırsat vermeden ve onurumuz lekelenmeden kendi sistemlerimiz içinde problem çözülmelidir.

Hacettepe Doping Merkezi yeniden açılıyor

2010 yılında bir sporcunun doping tespitindeki yanlışlık yüzünden akreditasyonu iptal edilen Hacettepe Doping Kontrol Merkezinin eksikleri tamamlanmış olup, kan ve idrar tetkikleri yapabilecek duruma getirilmiştir. WADA’nın izni ile yakında yeniden çalışmalarına başlayacaktır. Merkezin başında Prof. Dr. Ahmet Başaran bulunmaktadır.

TÜRK SPORUNU KALKINDIRMA PROJELERİ

I. SİSTEMİN TESİSİ

Türk spor teşkilatı yeniden organize ve tesis edilmelidir. Yeni tesiste devlet yalnız destekçi olmalı, siyasiler kesinlikle sporun içinde bulunmamalıdır.

YENİ SİSTEM: TÜRK SPOR KONSEYİ’dir.

Türk Spor Konseyinin Kurumları;

1. TÜRKİYE MİLLİ OLİMPİYAT KOMİTESİ, Seçilmiş 4 üye (yaptırım gücünü artırma amacıyla federasyonlarla daha çok iç içe çalışmalıdır).

2. Resmi Spor Federasyonları, Seçilmiş 4 üye, FEDERASYONLAR KONSEYİ

3. Özel Spor Federasyonları, Seçilmiş 4 üye, ÖZEL SPOR KONSEYİ.

4. Spor Kulüpleri, Seçilmiş 4 üye, KULÜPLER KONSEYİ

5. Üniversite sportif öğretim üyeleri, Seçilmiş 4 üye, BİLİM VE EĞİTİM KONSEYİ

Sonuç kararları ise, her konseyin 2 üyesi tarafından alınmalıdır.

II. TÜRK SPORUNDA ÇAĞDAŞ YAPILANMA, VERİMLİLİK VE KALKINMANIN TESİSİ

Çalışmaların temelini dört esas konu teşkil etmelidir.

I.  Sporu, yani tüm spor dallarını iyi tanıtma ve yaygınlaştırma

II. Kitle sporunun geliştirilmesi ve geniş taban oluşturma

III.Çağdaş sportif eğitim ve öğretim

IV. Güçlü müsabık yetiştirme.

III. SPORCU TESİSİ

Türk sporunu kalkındırmak amacı ile; milletçe sporun önemini anlamak gerekmektedir. Bunun için de Spor kültürü ve spor bilinci geliştirilmelidir.

Çocuklar için temel spor dallarından atletizm, jimnastik ve yüzme spor dallarından biri mecburiyet haline getirilmeli, mücadele sporlarına yatkınlığımız göz önünde bulundurularak, bu dallara özellikle önem verilmelidir.

Daha sonra müsabıklık, milli sporculuk ve elit sporculuk müessesesi geliştirilmelidir.

• Ülkede kitlesel spor oluşturulamıyorsa,
• Çocuklarımız anaokulundan itibaren spora yönlendirilemiyorsa,
• Öğrenciler ilkokuldan itibaren çarpık eğitim sistemi içinde anlamsız bir yarışa sokuluyor, hem okul hem dersane arasında koşturuluyorsa,
• Anne veya babaya çocuklarını spor sahalarına götürme fırsatı verilmiyorsa,
• Okul spor kulüpleri istenen düzeye çıkartılamıyorsa,
• Özellikle yaz aylarında Okul spor salonlarının kapılarına kilit vuruluyor ve bu salonlardan gençler yararlanamıyorsa.
• Kulüplere gereken önem ve destek sağlanmıyorsa,
• Semt spor tesisleri oluşturulamıyorsa,
• Üniversiteye giren veya askere giden genç, spordan kopuyorsa,

sporun gelişmesi beklenemez.

El adlü esasü’l-mülk.” Kuşkusuz adalet mülkün temelidir. Adalet olmayan yerde huzur olmaz. Güven bulunmaz. Orası yaşanılan yer olmaktan çıkar. Zayıflar ezilir. Haklılar haksız duruma düşer.

Kuvvetsiz fakat haklı olan kimse, adaletli devlet katında hem kuvvetli hem de haklı sayılırken; kuvvetli fakat haksız olan kimse, adaletsiz devlet yanında kuvvetli ve haklı kabul edilir.

Bu durumda kuvvet hakda olması gerekirken, hak kuvvette olur. Yani insan haklı olduğu için kuvvetli sayılması gerekirken, haksızken sırf kuvvetli olduğu için haklı sayılır. İnsan haklı olduğu  için değil, kuvvetli olduğu için haklı sayılmış olur. “Güçlüyüm, o halde haklıyım.” Anlayışı öne çıkar.

Oysa Hz. Ebu Bekir’in dediği gibi: “Haklı fakat zayıf olanınız, hakkı alınana kadar nazarımda en kuvvetliniz. Haksız ama güçlü olanınız, hak yerini bulana kadar, gözümde en kuvvetsiz olanınızdır..” hükmü geçerli olmalı.

Elbette hukuk her şeyin üstündedir. Ve hak deyince, akan sular durur. Şeriatin kestiği parmak acımaz. Kimsenin yaptığı yanına kâr kalmaz.

Şüphesiz, böyle olmalı ki, orası yaşanılır bir yer olsun. Kimsenin burnu kanamasın. Kimsenin yakasına  -haksız yere-  yapışılmasın. İşte bütün bunlar hukukun gereği. Hukuk devletinin yapması, uyması gereken hususlar.

Kısaca haklı fakat zayıf kimse devlet yanında en güçlü sayılmalı. Haksız ama kuvvetli kimse de devlet katında en zayıf kimse kabul edilmeli. Böylece vatandaşın hukuku, hukukla korunmalı. Ki zaten bu şekilde korunur.

Durum bu merkezde olmakla beraber, sıra dışı olaylar da vardır aziz okur. İçten dıştan devleti çökertmek isteyen sinsi güçler de vardır sevgili dost. Bunlar gizli faaliyet ve etkinlikler içindedir. Fakat bunları kanun çerçevesinde kalarak, sureti haktan görünerek yaparlar. Argo tâbirle kitabına uydururlar.

Bam teline dokunduğunuz zaman da feryadı basarlar. Devlet olarak yakalarına yapıştığınız an, bas bas bağırırlar. Nerede hak hukuk? Nerede hukuk devleti? Nerede hukukun üstünlüğü? Nerede insan hakları? Nerede bu devlet? Diyerek sözde temel hakların savunucusu kesilirler!

Kanunların koruyucu zırhına bürünerek mangalda kül bırakmaz! Devlete demediklerini komaz. Dünyayı ayağa kaldırır. Şimdilerde olduğu gibi  -sırtlarını AB’ye dayayarak-  şirretlendikçe şirretlenir. Azdıkça azar. Tepemize çıktıkça çıkarlar.

Yavuz hırsız ev sahibini bastırır misali, allem eder kallem eder, içte dışta devleti güç durumda bırakırlar. Aslında dedikleri doğru. Dış görünüş bakımından sanki suçsuzdurlar. Güya masumdurlar. Yersiz olarak mağdur. Haksız yere itham edilmişlerdir.

Aslında devletin istihbarat / haber alma ve toplama birimleri herşeyin farkındadır. Görünüşte  hukuk yönünden haklılık ve kanun çerçevesinde hareket eden bu gibilerin, tam bir ihanet içinde olduklarını bilirler.

Fakat hukuken devletin bunlara karşı eli kolu bağlıdır. Yazık ki, devlet bazan hukukunu hukukla koruyamaz bir durum arzeder. Çünkü bunlar minareyi çalan kılıfını hazırlar misali yasal çerçeve içindedirler. Evet devletin bunlara karşı eli kolu bağlıdır.

Zira devlet kalbe değil, ele bakar. Yani devlet bilkuvve suçlu olanın değil, bilfiil suçlu olanın yakasına yapışır. Yani devlet; yapmayı düşünenin değil, düşündüğünü yapanın yakasına yapışır. Potansiyel suçlunun değil, bunu kinetiğe dönüştürmüş olanın eline bakar.

910

Ve bakmalı.

Hem zaten doğrusu da budur. Nitekim genelde böyledir. Hem zaten böyle olması da gerekir. Fakat müstesna / istisnaî / sıra dışı / sözde kanunî, özde kanunsuz etkinlik ve faaliyetler de var.

İşte burada devlet çok dikkatli olmalı. Hem oluyor da. Fakat  görünüşte hukuksuz gibi görünen; devletin, devleti koruma gayretleri; hemen şer kuvvetlerce yaylım ateşine tutulur. Güvenlik güçlerini yıpratma, korkutma ve sindirme hareketi başlar.

Onların şahsında devlet hedef alınır. Yetkililere gevşeklik ve çekince getirilmek istenir. Bu dışa da sirayet edip, bulaşır. Bu vesileyle, dış basın ve belli mihrak noktaları insancıl endişeler taşıdıklarını söyleyip dururlar.

İşte bu şekilde polis ve yetkili merci ve makamların elleri kolları bağlanmak istenir. Bu vaziyetten yararlanan hainler; zehiri altın kupayla sunmak misali; yıkıcılık ve bölücüklerini en saf ve en insancıl bir kılıf içinde sunmaya çalışır. Dış mihraklar gibi, âdeta herkesi kör, âlemi sersem sanırlar.

Bu durumda karda yürüyüp iz bırakmayanların üstesinden ve hakkından nasıl gelinecek? İşte bütün sorun burada düğümlenip odaklanıyor sevgili okur. Dikkat edersek devlet ve milletin var olma hakkı; hukuken, hukuk dairesinde yani örtülü ve dolaylı biçimde hareket edenlerce baltalanmış olur.

Devlet hukuken kendini savunamaz. Devlet hukuken  kendini koruyamaz hâle düşer. Devletin sureti haktan görünerek kuyusu kazılır. Devlet hukuken seyirci kalmak zorunda bırakılır.

İşte devlet, vatan ve milletin hukuku; hukuka dayanılarak çiğnenmiş olur. Bu durumda vatan, millet ve devletin hak ve hukuku nasıl korunacak dersen aziz dost? Hukukumuzu hukukla çiğneyenlerin karşısına yâni sözde hukuka sarılanlara karşı sözde hukuka değil, özde hukuka sarılarak karşı çıkmak lâzım. Çünkü burada nefis müdafaası söz konusu.

Zaten her devletin; sırasında yapmak zorunda kaldığı da budur. Başka türlü hiçbir devlet hayatta kalamaz. Başka türlü hiçbir devlet ayakta duramaz. İçimizde dış devletlerin sinsi ve gizli ajanları cirit atmıyor mu? Aramızda hiç fark edemiyeceğimiz şekilde dolaşıp durmuyorlar mı?

Bunlar bazan gençlerimizin içine karışarak, bazan insanlarımızın arasında dolaşarak; onlardan biri gibi görünmüyorlar mı? Kışkırtıcılıkta bulunmuyorlar mı? Ortalığı karıştırmıyorlar mı? Devletle halkı karşı karşıya getirip sırra kadem basmıyorlar mı?

Kimisi bazı gazetelerin köşe başlarında çöreklenip,halka karşı zehirlerini gıdım gıdım kusmuyorlar mı? Çaktırmadan yazılarına her gün bir damla zehirli söz katmıyorlar mı? Zamanla halkın yanlış düşünmesini sağlamıyorlar mı? Dolaylı bir üslûp ve stil kullanmıyorlar mı? İstedikleri doğrultuda düşünebilecek ve sırasında harekete geçirebilecekleri bir kamu oyu oluşturmuyorlar mı?

Bu gizli, sinsi ve hain emelleri uğrunda yazıp çizmiyorlar mı? Bu sinsilik ve gizlilik resmiyetin her kademesine az veya çok sızmamış mıdır? Bu sureti haktan görünüşleriyle hareket edenler parti içlerinde bile yer almamışlar mıdır?

Bütün bu hâl ve şartlar altında nasıl bir tavır alınacak? Nasıl bir tavır takınılacak? Devlet, vatan ve milletin; var olma ve kendilerini devamlı kılma hak ve hukukları nasıl sağlanacak? Millet ve devletin var olma hakkı en meşru, en haklı bir dava değil mi? Varlığını sürdürmek istemesi en hukuksal hakkı sayılması gerekmez mi?

Öyle ise bunlarla devlet; hem hukukla, hem de hukuksuz hukukla, yani görünürde hukuksuzluk sanılan; aslında vatan savunmasının gerektirdiği hukukla savaşacaktır.

911

Unutmayalım ki, bunun normal vatandaşın hak ve hukukuyla bir ilgisi yok.

Zaten bu, halk için halka belli etmeden, halka rahatsızlık vermeden yapılan bir etkinlik. Tıpkı bedenimizdeki yıkıcı mikroplarla, akyuvarların bize belli etmeden onlarla yaptıkları savaş gibi. Nitekim vücudumuzda haberimiz olmadan bizler için nasıl bir mücadele yapıldığını ve bu sayede ayakta nasıl kaldığımızı hepimiz çok iyi biliriz.

Eğer akyuvarların bu koruma ve kollama görevleri olmasaydı. Bizler tarla, tezgâh ve masalarımızda rahat çalışamaz, işlerimizle uğraşamazdık. Akyuvarların zararlı mikroplara karşı amansız mücadelesi olmasaydı; bizler hayatımızı devam ettiremezdik. Aynen bunun gibi akyuvarlar hükmünde olan ve onlar gibi cansiperane mücadele eden kahraman polis ve askerlerimiz ve özellikle bu amaç için var olan gizli servislerimiz olmasaydı; işimizle gücümüzle böyle rahat bir şekilde meşgul olamazdık.

Evlerimizde huzur içinde kalamaz, geceleri mışıl mışıl uyuyamazdık. Bu etkinlikleri; şeklî mevcut hukukla yapmak mümkün mü? Önce de söylediğimiz gibi, harp hileden ibarettir. Düşmanın silahına aynı silahla karşılık vermeden, düşman etkisiz hâle getirilemez.

İşte devlet, bu gibilere karşı onların anladığı dilden harekete geçmekle kendisini yükümlü bilir. Ve bunu halkı rahatsız etmeden yapar. Halk için fakat onun farkında bile olmadan gerekeni yerine getirir. Gerektiğinde bazı hayatî tedbir ve çarelere başvurur.

Çünkü bu da bir savaş. Hem de ne savaş. Varlık yokluk savaşı. Asıl ölüm kalım savaşı. Çünkü düşman mert değil. Namert mi namert. Sinsi mi sinsi. Gizli mi gizli. Geliyorum demeyen bir düşman. Kendini tehlike olarak saydırmayan bir düşman. Şeytanın en büyük hilesi kendini; musallat olacağı insana önce inkâr ettirmesidir. Aynen bunun gibi, bölücü, yıkıcı ve parçalayıcı düşman ve / veya düşmanların her şeyden önce yerleştirmek istedikleri husus, kendilerini devlete ve halka inkâr ettirmektir. Böyle düşünenleri paranoyaklıkla suçlamalarıdır. Tıpkı bazı bitki veya hayvanların saldırdıkları avlarını önce vücuduna zerk  ettikleri uyuşturucu bir maddeyle, onları etkisiz ve zarar veremiyecek duruma getirmeleri gibi.

Evet bu savaş devlet ve milletin var olma savaşı. Savaş ise hiledir. Düşmanın oyununu bozmak neyi gerektiriyorsa, onu yapmak ve yaptırmaktır. Bunun normal  vatandaşla, işiyle gücüyle meşgul olan halkla bir ilgisi yok. Bunun sıradan vatandaşın hukukuna tecavüzle bir alâkası yok. Bunun, normal vatandaş için var olan hukuku, geçersiz kılmak gibi bir gayesi yok. Bu; normal hukuksal hayatı yok saymak gibi bir anlayışsanılmasın. Bu, hukuku yok zannettiren bir bakış tarzı olarak görülmesin.

Çünkü bu savaş, bu mücadele; hukuk paravanası altında hukuksuz iş yapanlara karşı uygulanır. Çünkü bu savaş, yer altı örgütlerine karşı aynı paralelde hareket etmek zorunluluğundan doğar. Çünkü bu savaş, en doğal bir nefis savunmasıdır. Bu, bir devletin var olma mücadelesidir. Yer altındakilerle yer altında, amansızca bir savaş. Onlarla, onların anladığı dilden kıyasıya bir savaş.

Çünkü kimi zaman devletler; milletin temel hukukunu, hukuken savunamaz bir durumla karşılaşırlar. Bazan devlet; milletin hukukunu hukukla koruyamaz duruma düşer. Hukuk derken hukukunu kaybeder.

Bu ender hâllerde hukukunu, yâni haklarını hukukla korumak mümkün olmaz. Aslında bu da bir hukuk yolu. Varlığını koruma, kollama ve sürdürme ana hukukunun, hukuk  yöntemidir. Sırasında şartların ve koşulların gerektirdiği bir hareket.

Lâkin görünüşte hukuksuzluk sanılır. Bu gerçeği şu özlü söz en güzel biçimde özetler: “İnsanlar zulmeder, kader adalet eder.” Görünüşte zulüm olur ama hakikatte adalet tecellî eder, güzel yüzünü gösterir.

912- 914

Milli kimlik ve Devlete hakarette, saldırmada yasal engeller demokratikleşme adına bir bir kaldırıldı. Bazıları çekinmeden hakarette ben de varım diyebiliyor. Bir başka önemli kilometre taşı da vatana ihanetin (hıyanet-i vataniye) suç olmaktan çıkarılmasıdır. Bunlar hep ülkenin demokratikleşmesi için yapıldı!

Son yıllarda akademik unvanlar; Milli Devlet, Cumhuriyet ve Türklük ile sorunları olanlara, yandaşlara bol kepçe dağıtıldı. Bu dağıtımda garip ve düşündürücü örneklerle karşılaştık. Dünya düzdür gibi bir iddiaya benzer şekilde Türklük yoktur hükmünü verenler var. Aslında bunları şahıs olarak ciddiye alıp konu yapmak uygun olmayabilir. Ancak mensup oldukları yer iktidar partisinin Merkez Karar Yönetim Kurulu ise durum değişir. Marjinal ve sapma görüşlere sahip bazıları iktidar partisince siyasete davet edilmiş ve ödüllendirilmişlerdir. Bir kısmı da akiller heyeti adıyla Türkiye’yi dönüştürecek yeni anayasa için vatandaşın aklını çelmeye memur kılınmışlardı. Aynen Damat Ferit’in Heyet-i Nasiha’sı gibi…

“Bugün kaçımızın atası, dedesi Orta Asya’dan gelmiş” diyen birisiyle Kızılay’da gezerek kemik şekillerine göre Türk arayıp da bulamayan Mümtaz Bey’in yaklaşımları farklı değildir. Türk dediğin bir sentez ise; bu Müslüman öğretim üyesi tez ve antitez ile de meşgul müdür? Aklındaki sentezi neden geri çevirerek, sentezdeki unsurları tek tek ayırma ve tesbihi dağıtma ihtiyacı duyar? Herkesi kucaklayan ve ayırmayan Türk Kimliği yerine etnik taassuba neden ihtiyaç duyarlar? Araştırmalarda milli kimlik olarak Türküm diyen, kendini Türk hisseden ve %90’ları aşan Türk Milleti hayaletler ile mi uğraşıyor?

Terör örgütünün istekleri doğrultusunda TBMM’de kurdurulan çözüm komisyonunun başkanı Naci Bostancı’nın da açıklamaları doğrusu enteresan…  Devletin milletinden, milletin devletine geçiliyormuş. Devlet, milletin teşkilâtlanmış şekli değil mi? Milletleşemeyen, ortak mutabakatları oluşmayan topluluklar zaten devlete geçemiyor. Devletim dese de devlet olamıyor. Etnik ve mezhep ağırlıklı çatışmaları aşamadıklarından milli seviyede politikalar oluşturamıyor. Milli menfaatlere sahip çıkamıyor. Türkiye’de milletleşmeden geriye döndürülmek istenen, etnik gurup ve mezhebe göre şekillendirilmeye çalışılan bir millet var. Millet ile devlet arasında bir sorun yok. Sorunun özü, seçimle veya darbelerle devleti yönetenlerle milletin değerleri arasındaki yabancılaşmadır. Bunu ortadan kaldırmanın yolu, tarihi bir gelenek, siyasi bağımsızlığın ve egemenliğin kaynağı olan devleti taşlayıp yeni bir anayasa ile yeni bir devlet kurma macerasına girmek değildir. Kaldı ki, bu tip projelerin sahibi de yerli değildir. Ayrıca, devlet mi milletten; millet mi devletten üstündür tartışmaları abes ile iştigaldir. Devlet ve millet birbirine rakip futbol takımları değildir. Liberal ve küresel rüzgarlarla devletsiz ve Cumhuriyetsiz yeni bir millet inşası büyük bir ütopyadır. Osmanlı’dan Cumhuriyete geçen aynı devlet ve millettir. Rejim ve devletin şekli değişse de… Tarih süreklilik gerektirir. Milli tarihte kurulmuş olan devletler birbirinden kopuk tren vagonları değildir.

Anti Türk mayını gibi ortada dolaşan sözde bazı siyasetçiler var. Bunlar yakalarında ay yıldızlı rozet taşırlar; konuştukları kürsünün yanında itina ile hazırlanmış bayrak asılıdır; ama Türk’ü ve Türk Milletini reddederler. Türk Milletinden hayali milletler üretmekle uğraşırlar.

Ülkede demokrasi ve milli güvenlik yıpratılmaktadır. Milli güvenliğin tehdit altında olması, demokrasi için de geçerlidir. Ülkedeki sorun, iktidar partisinin Türkiye partisi ve kitle partisi olmaktan uzaklaşma sorunudur.

Artık her şeyin önüne “Türk” sözcüğünün gelmesi, bir hatıradan ibaret oldu!Şimdi geçer akçe “Türkiye” ve “Türkiyelilik” kavramları.

Eskiden “Türk Ordusu”, “Türk İstihbaratı”, “Türk Polisi”, “Türk Siyaseti”, “Türk Yargısı” vs. vardı. Şimdi ise “Türkiye Ordusu”, “Türkiye İstihbaratı”, “Türkiye Polisi”, “Türkiye Siyaseti”, “Türkiye Yargısı” var. Türklerin iç ve dış düşmanlarının amaçları böylece tahakkuk etmiş oldu.

Burada “Türk” ve “Türkiye” kavramlarına yüklenen anlamlar birbirinden çok farklıdır. Biri Türk’e aidiyeti diğeri ise Türk’ün dışındakilerin; yönetimi ele geçirip, sevk ve idare ettiğini ifade eder.

Anlattıklarımızdan yola çıkarak, şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki; “Türkiye Siyaseti” üzerinde dünyanın güçleri ile ittifak kurmayı bir maharet olarak gören “Türkiye İstihbaratı”nın büyük etkisi vardır.

Eğer işler “Türk” ile ifade edilen kapsamda kalsaydı bir mesele yoktu. Ancak iş Türkiyeliliğe dönünce her şey Türk’ün aleyhine olmaya başladı.

Ergenekon, Balyoz gibi davaların arkasında, Türk Ordusu’nun belinin kırılmasında, Baykal’ın CHP’nin başından uzaklaştırılmasında, MHP’nin 10 divan üyesinin kasetlerinin çıkmasında velhasıl Türkiye’nin iktidarlarının belirlenmesinde bu “Türkiyeli İstihbarat”ın rolü olduğunu görüyoruz. İstihbaratın; bir milletin ve devletin bekası için nasıl bir önem taşıdığını biliyorsak, yazdıklarımızın ehemmiyeti çok daha iyi anlaşılır.

Bu “Türkiyeli İstihbarat” nereden yetki alıyorsa, üniter milli devlet sürecinin sona erdiğini söylüyor, demokratik çözü(m)lmeyi hazırlıyor, iktidara dediklerini yaptırıyor, Türkiye’nin sosyal, siyasal, ekonomik, kültürel emarı elinde olduğu için her sahada cirit atıyor. Böylece bir yolunu bularakher sahayı dize getirmiş durumda!

Herkes biliyor ki; 2007’den sonraki süreç içinde, Türkiye’de birbirlerinin otokontrolünü sağlayan farklı istihbarat yapıları zayıflatılmış ve hatta çökertilmiş diyebiliriz. Bunu kim, kimler ve hangi amaca hizmet için yapmıştır? Bu sorular hepimizce cevaplanmalıdır.

Bunları nereden mi anlıyoruz? Mehmet Baransu, Emre Uslu, Nazlı Ilıcak, Cengiz Çandar ve daha bir çok kişinin, dün ve bugün yazdıkları bize bunları anlatıyor…

Hele Mehmet Baransu’nun evdeki bavuldan bahsetmesi ve Balyoz Davası’nı başlatan eski bavulu yargının önüne getirmesi olayları çok ilginç…

MGK’nın Türk Milleti ve Türk Milleti’nin Türkiyesi için taşıdığı önem ortadayken,Milli Güvenlik Kurulu’na ait bir belgenin, gazete manşetlerinde böyle boy göstermesi, Türk Milleti açısından asla kabul edilebilecek bir şey değildir.

Türkiye’nin 1938’den bu yana geçirdiği evreyi anlamak ve olayların üzerindeki giz perdesini Türk Milletinin lehine kaldırmak için, mutlaka bu “Türkiyeli İstihbarat”ın yaptıkları afişe edilmelidir. Türk Milleti’nin istikbali için, buna bugün herşeyden fazla,inanılmaz bir ihtiyaç vardır.

“Türkiye Siyaseti” bu “Türkiyeli İstihbarat” ve onların küresel işbirlikçileri tarafından kontrol ve dizayn edilmekte midir? Vatansever, yurtsever, milletsever ayırımı yapmadan her bir Türk’ün cevap araması gereken soru, budur…

Türk Milleti, içinde bulunduğu badireden, ancak milliliği koruyarak veya kaybettiği millilik vasıflarını yeniden kazanarak çıkabilir. Bunun içine, istihbarat anlayışımız  ve yapımızda girmektedir. Aksi halde millilik vasfını yitirmiş bir istihbarat yapısı ve istihbaratçılık anlayışı, bilerek ve isteyerek Türk Milleti’nin esaretine sebep olur. Gidişatımız bu yöne doğrudur. İyilik pompalayan, sahte meleklerin yarattığı feci tablo, önümüzü aydınlatıyor. Onun için fazla söze hacet yoktur.

Gün geçmiyor ki (şimdilik) Türk milletinin birer mensubu, yöneticileri olmalarına rağmen, her fırsatta kendi milletini aşağılayan, yok sayan ve hatta Türk milletinin kazandığı zaferleri dahi yok hükmünde gösteren zavallılar var.

Bunları, çoğu zaman medyada, kapalı konferans salonlarında, hatta meydanlarda görebiliriz. Türk milletinin de basireti bağlanmış olacak ki küçük bir azınlığın haricinde bunlara sus, sen ne demek istiyorsun diye soran yok.

Ama şu da bir gerçek ki Türk milleti çok sabırlıdır, hoş görülüdür lâkin birde ayranı kabardı mı tutabilene aşk olsun. Dede Korkut asırlar önce söylemiş: ” Türk milleti, öyle uykuya dalar ki bıraksanız bir günlük uykuyu yedi günde zor bitirir, ama uyandığında da önünde kimse duramaz“

Hatta bakın birde Fransız yazar ve gazeteci Pierre Loti ye kulak verelim: Türk’ü anlamamak için tarihe göz yummak gerekir. Haksız saldırılar ve adi iftiralar önünde Türk’ün vakur kalışı, kuşku yok ki körlerin gerçeği, eşyayı anlamadıklarını düşündüklerinden ve körlere acıdıklarındandır. Bu soylu davranış o adi iftiralara ne açık bir cevap oluyor.

İşte yukarıda sözünü ettiğim gafiller, Türk milletinin bu yanını galiba hiç akıllarına getirmiyorlar.

Başbakan Diyarbakır’a gidiyor, üç-beş çapulcunun gönlünü hoş tutmak için önce milleti otuz altı etnik parçaya bölüyor, Türk milliyetçiliğini ayaklarımın altına alıyorum diyor;

Erzurum’a, Trabzon’a gidince de tek dil, tek din, tek milletten söz ediyor. (Karakolda doğru söyler, mahkemede şaşar) misali.

Bu guruba en son AKP MYK. Üyesi Prf. Dr. Yasin Aktay eklendi.  Aktay, Bayburt üniversitesince çağrıldığı bir panelde, Türk ırkı diye bir ırkın olmadığı, bunun sadece bir sentezden ibaret olduğunu söyleyebiliyor.

Peki, ama bir an için farz edelim ki bunların dedikleri doğru. O zaman koskoca Türk tarihini çöpe mi atacağız, Mete han, Oğuz Kaan, Avrupa’nın bağrına bir hançer gibi saplanan Attila’yı yok mu sayacağız o Attila ki, Avrupa şehir ve caddelerinde bıraktığı eserlerin izleri hala silinmemiş.

Sultan Alpaslan’a ne demeli, Anadolu ya ordularıyla gelip, Romen Diyojen le savaşmadı mı, yani altı yüzyıl hükümdarlık yapmış bir Osmanlı imparatorluğu yalan mıydı?

Ya yerli ve yabancı tarihçiler? Hepsi de yalan mı yazdılar, yüzlerce yıl sadece bu milleti değil, bütün dünyayı Türklük konusunda aldattılar mı?

Fransız tarihçi, yazar La Martin, dört ciltlik Türk tarihini boşuna mı yazdı, boşuna mı söyledi şu sözü La martin: ( Türkler bir ırk ve bir millet olarak yeryüzünün en şerefli insanlarıdır) Tarihçi Naima, Türk illerini gezeceğim diye bir ömrü boşuna mı harcadı Evliya Çelebi? Reşat Ekrem Koçu, onlarca cilt Türk tarihi kitabının yazarı Yılmaz Öztuna, hala hayatta olan İlber Ortaylı bunlar hep yalan mı yazdılar, kandırdılar mı koskoca milleti?

Her fırsatta meydanlara ve kürsülere çıktığınızda Türk Milleti hakkında yazdıkları şiirlerini okuduğunuz Mehmet Akif den, Necip Fazıldan hiç utanıp, sıkılmadınız mı?

Şimdi soruyorum sizlere; geçmişinizde hangi kara lekeler

Kayıtlarda olan değil hafızalarda olan tarih geleceği yazacak…

Britanya’nın hafızası güçlüdür, İsrail’in de; İran’ın da.

Çin’in kayıtlı ve siyasi hafızası da güçlüdür.

Devlet sistemi de değişmiş, ama hafızası değişmemiştir.

Önce İngiltere’yi 99 yıllığına “kiraladığı” Hong Kong’dan 1997’de çıkardı.

Yanında İngiltere’ye “verilen” Kowloon ve

Yeni Topraklar”ı da aldı.

Ama “kiralamanın” tarihçesini hafızasında tuttu.

Mesele sadece yapılan kontratın sonra ermesi değildi.

Eski müstemlekecinin oradan çıkarılması psikolojik bir üstünlük oldu.

1842’deki Nanking Anlaşmasından beri İngiltere bölgede oynuyordu.

Çin arkasında durmasaydı, kontrat yenilenebilirdi.

İngiltere, sermayesi ve bölgeye yerleştirdiği hafıza çipleriyle hala orada belki.

Ancak bu durum ikonların konuştuğu dünya siyasetinde önemli bir “reconquista” oldu Çin için.

Tıpkı Endülüs’teki gibi.

“Beyaz Çin”de en azından şimdilik sorun görünmüyor.

Çin belki zamanla siyasi oligarşinin Mao’yu ikonlaştırarak, Çin halkının kapitalizme nasıl işçi yapıldığını sorgulayabilir. İhtimal ki bu da Marksizm’in yeniden, püriten bir model içinde yorumlanmasını getirecektir. Sonra Mao’ya dönecek olan bakışlar medya ve oligarşik siyaseti zorlayacaktır.

Ancak, buna karşı reçeteler de sunulabilir.

Hani tarihsel şartlar filan…

Japonya ve Rusya sendromları önemlidir.

Çin kendi trajedilerini hem Japonya hem de Batı emperyalizmine karşı kimlik yapacaktır.

Beyaz Çin Sarı Çin’i nüfus açısından uzun yıllardır kontrol etmektedir.

Çin’deki dini gelenekler, Hindistan’daki kast sistemi bu anlamda Batı’nın işine yaramıştı.

Çin’in kültürel genlerini Beyaz Çinli bu sefer de Batı’ya karşı istihdam edebilir.

Bu suretle içerde nüfusu bir arada tutmak isterken, “Beyaz Çin” Batı’yı da dengeleyecektir.

Yani “tehdit” algıları oluşturmak ve bunu zamanla bir “milli” kimliğe dönüştürmek…

Batı’dan aktarılan sermaye ve teknoloji yanında makine parkları ise Çin’in artık kendine ait olacaktır.

Bu da diplomasi de kaçınılmaz olarak Çin’in “daha erkek” olmasına neden olacaktır.

Dünya pazarlarındaki mahut ama yaygın Çin malı hükümranlığı bir yana…

İlk büyük gövde gösterisi 2008’deki Olimpiyat Oyunlarında yapıldı.

Çin sırf Olimpiyatlar için adeta sıfırdan kent yarattı.

Çin diasporasını çok derinden etkiledi bu durum. Ayrıca Batı ülkelerindeki diaspora Çinlileri, özellikle Amerikan tarihindeki yerlerini tekrar sorgulayacaklar ve belki siyahlardan daha etkili bir muhalefet damarları oluşturacaklardır.

Onca mutantan açılış ve kusursuz organizasyonun amacı sadece turistik cazibe olmak değildi.

Çin dünya pazarlarında sadece “ucuz üretici” olmak değil, artık belirleyici de olmak istiyor.

Ortadoğu halen Anglo-Amerikan diplomasisine göre şekillenmeye devam ederken, Çin Afrika’da sessiz diplomatik devrimler yapmak istiyor. Bazı yerel darbeler, borç silmeler, petrol arama çalışmaları bunun açık göstergeleridir. Bir anlamda, Anglo-Amerikan dünyanın eski hükümranlık bölgelerine uzanmak istiyor.

Neden derseniz?

Cevabım yine tarihsel hafıza olacaktır.

Kuzey Kore ve Vietnam sendromlarını Çin’in unuttuğunu sanmıyorum.

Soğuk Savaş döneminde SSCB ve ABD arasındaki savaşta Çin Komünist Blok içinde en az yara alan ülke oldu. Bunda iç siyasette komünist, dış ticarette ABD ile olan ticari ilişkileri etkili oldu. Ayrıca Çin özellikle son on yıldır dünyada piyasalardan en çok petrol ve demir-çelik çeken ülkeler arasında. Belki bugünlerde başlarda.

Enteresan bir şekilde kapitalizm, Mao üniformalarını çıkarttığı Çin’e kendi tasarladığı işçi elbisesini giydirdi. Ama bunun arkasından tasarımcıların sorgulanması da gelecektir.

Sanayi üretimindeki başarısı yanında gıda meselesini de eklersek Çin, bu yılki gerçekleştirdiği yıllık yüzde on bir oranında büyüme hızı ve yıllardır devam eden ortalama yüzde onluk büyüme hızıyla kendinde “ABD doları” haricinde bir uluslararası para birimi ihdas edilmesi ve uluslararası sistemin yeniden oluşması yönünde sessiz ama ciddi adımlar atmaktadır. Buna dünyadaki yeni paylaşım planları dâhildir. Japonya’nın nüfusu ve ekonomisi 2050 yılında tamamen “tehdit” olmaktan çıkarken, Çin’in kendisi yeni bir “tehdit” unsuru olacaktır. Belki bu arada Hindistan ile Çin arasında Ortadoğu tipi sorunlar çıkacaktır.

Şüphesiz ki…

Şu an demografik yapısındaki itaatkâr ve nispeten az karışmış ırkı ve 1,4 milyar civarındaki nüfusu ile Çin yakın gelecekte en etkili siyasi aktörler arasında yerini alacaktır. Güney Kore gibi iktisaden gelişmiş eski arka bahçesinin hatıralarını unutmadan Kapitalist Bloktan aldıklarını bir gün ona karşı kullanmak ve eski hesapları yeniden açmaya yönelik çalışmalar yapacaktır. O zaman stratejik nedenlerden dolayı devam eden Rusya ittifakı da o kadar bağlayıcı olmayacaktır.

Kuzey Kore’nin onca umarsız davranışlarına karşı, Amerika’nın genelde belagat düzeyinde ve kara-propaganda ağırlıklı medya savaşından öteye gitmeyen tehditler bunu açık göstergesidir. Hollywood’un Çin kampanyaları, Tibet ve Doğu Türkistan sorunları ayrı satranç takımlarıdır. Batı sıkıştıkça takımlara satranca yeni piyonlar eklemek isteyecektir.

Huntington’un tezinde asıl sorun belki de buydu.

Çatı’şan “medeniyet” algıları değil, “medeniyet” diye yutturulan algılar olacaktır.