“Herkes her şeyi söyledi. Seçmenler de, özgürce oyunu kullandı.” Yerel seçimler sona erdi. 

Propaganda süreci olağanüstü sert söylemlere ve gerginliklere sahne olan 2014 yerel seçimleri nihayet geride kaldı. 

17 Aralık  2013’te  okyanus ötesinden kurgulandığı genel kabul gören bir operasyon, gündeme oturdu. Başbakan ve bakanları haksız ve akçalı çıkar sağlamakla suçlanıyorlardı. 

Muhalefet partileri, bu iddiaları seçim süreci boyunca gündemlerinde tutarak, iktidar partisini ve Başbakan’ı yıpratmayı seçmişlerdi. 

İktidar partisi sözcüleri ise bu iddianın asılsız, ancak devlet kademelerindeki bazı kişilerin kullanılarak meydana getirildiğini söylemişlerdir. Yani paralel devlet teşebbüsü içinde tehlikeli bir girişim olduğunu açıklamışlardır. 

Kısa sürede paralel yapının gücü kırılmış ve zanlıların hukuki önlemlerle takibe alındığı gözlenmiştir. 

Seçimlerin sonuçlarına bakınca, okyanus ötesindeki örgütün siyasi alanda kayda değer bir etkisi olmadığı anlaşılmıştır. Cemaat’in başındaki zat, sert bir ikazla karşı karşıya kalmıştır. Hem kendi içindeki, hem de dışındaki önemli kanaat önderlerince tasvip görmemiştir. 

Anamuhalefet Partisi Genel Başkan’ı, propaganda süresince yaptığı konuşmalarda  Pensilvanya’dan servis edilen Başbakan’ı çürütme ve itibarsızlaştırma siyaseti söylemleriyle kısıtlı kalmıştır. 

Türk insanının yaşam kalitesini yükseltecek, hiç bir yeniliği vaadetmemiştir. Genç kuşakların geleceğine yönelik herhangi bir tutarlı proje gündeme getirmemiştir. Söylediği tek şey, ” Recep Bey ne veriyorsa, ben daha fazlasını vereceğim” olmuştur. 

CHP seçim kaybetmeye alışık bir partidir. Ancak demokrasi açısından ülkemizin ihtiyacı olan bir siyasi kuruluştur.  Özellikle genç kuşak parti üyelerinin, çağdaş normlarda politika yapacak ve ülke siyasetine katkı sağlayacak  yeni bir parti imajını halka sunması gerekmektedir. 

Milliyetçi Hareket Partisi seçimden az da olsa kazançlı çıkmıştır. Ancak İstanbul’daki % 4, Ankara ve İzmir’deki % 7’lik  oy oranlarının sorumlusu kimdir? 

MHP Genel Başkan’ı sayın Bahçeli, bozkurt işaretini yanlış yapan CHP Genel Başkanı’nı eleştirmiş ve kınamıştır. Bozkurt işaretinin nasıl yapılması gerektiğini açık ve net olarak göstererek üyelerini uyarmış ve oylarını kendi adaylarına vermelerini istemiştir. 

MHP gibi disiplinli bir partide, başka partiye oy kayması varsa ki öyle görünmektedir. Bu konunun açıklığa kavuşturulması, kaçınılmaz olmalıdır. 

Seçmen, Cemaat’in siyasi girişimini reddetmiş ve hiçbir etkisinin olmadığını göstermiştir. Ayrıca, aylardır belli bir medya grubunun her fırsatta her konuda, iktidara ve sayın Başbakan’a yaptığı ağır eleştiriler de seçim sonuçlarına  beklenen etkiyi yapamamıştır.

Bir kısım iç ve dış medyanın ve sosyal medyanın yurtiçi ve yurtdışı kötü niyetli ve bilhassa çirkin ve küfürlü üsluplu  tüm saldırıları da, işe yaramamış tam aksine seçmenin tepkisine neden olmuştur. 

Önemli bir  gelişmede Aralık 2013 girişiminden itibaren yerel seçimin, genel seçim hatta referandum havasına sokulmuş olmasıdır. 

Ancak son 12 yılda Başbakan ve partisi 3 kere genel, 3 defa mahalli ve 2 seferde referandum olmak üzere seçmenin karşısına çıkmıştır. Seçimlerin tümünden de büyük başarı kazanarak yoluna devam etmektedir. 

Bu büyük bir deneyim, bilgi ve birikimdir. Çok önemli bir siyasi zaferlerin göstergesidir. 

Halk Başbakanına sahip çıkmıştır. 

Ancak iktidar partisi ve Başbakan’ın şimdi 17 Aralık olaylarıyla itham edilen parti mensuplarının davalarının, T.C. mahkemelerince, hukuk kuralları içinde sonuçlanmasına özen göstermeleri gerekmektedir.

Ya suçlayanlar ya da gereksiz yere suçlananlar ve görevlerini kötüye kullananlar, adâlet önünde hesaba çekilerek, kamu vicdanı rahatlatılmalıdır.

Ankara’ya gidip geliriz. Ancak Ankara Kalesi’ni görmeden, Hacı Bayram´ı gezmeden, Ankara’dan ayrılırız. Ankara’ya son gidişimde kendime zaman ayırdım. Hacı Bayram’ı ve Ankara Kalesi’ni doya doya gezdim. Hacı Bayram Camii avlusunda güvercinlere yem attım. Restorasyonu yapılan Hacı Bayram Camii ve Hacı Bayram çevresinde ki göz ve gönül ziyafeti sunan evleri doya doya seyrederek Ankara Kalesi’ne çıktım. Ankara Kalesi’nin perişan ve içler acısı hali beni hep üzmüştür. Ankara Kalesi’nden Ankara bir başka güzel seyredilir. Ankara Kalesindeki evlerin, dar sokakların, yıkılmaya yüz tutmuş tarihi binaların, vefasızlığa kurban gitmesine hep isyan etmişimdir. Ankara Kalesiyle ilgili hep hayaller kurmuş, kendi kendime projeler üretmişimdir.

VALİLER VE BELEDİYE BAŞKANLARIMIZA TARİHİ GÖREV

Türkiye’nin 81 ili var. Başkentimiz Ankara. Her ilin Valiliği ve Belediyesi’nin Ankara’da işleri oluyor. Bu işleri takip etmek üzere Ankara’ya giden Valilik ve Belediye yetkilileri otellerde kalarak büyük masraflar yapmakta. Bu masraflar toplandığında büyük bütçeler çıkmaktadır. Ankara’nın en önemli yeri olan Selçukludan Osmanlı’ya Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyeti’ne Ankara Kalesi’nde ki muhteşem mimarisiyle göz ve gönül ziyafeti sunan konaklar ve evler her geçen gün yıkılıp yok olmakta. Hep düşünmüş ve hayal etmişimdir. Her ilin Valilik ve Belediyesi ortaklaşa bir proje hazırlayıp Ankara kalesinde ki evlerden birini satın almak suretiyle ve restore edip illerine ait bir kültür evi ve misafirhane haline getirmek suretiyle Ankara Kalesi muhteşem bir kimliğe kavuşabilirdi. Bu konuda belgesel TV programları çekerek Ankara kalesiyle ilgili daha önce yayınlar yapmıştım. Ankara’ya hep yolumuz düşer. Ankara kalesine çıkmadan Ankara’yı Ankara kalesinden seyretmeden Ankara’ya gittik demeyin. Ben her fırsatta Ankara’ya gittiğimde Ankara kalesine çıkarak Selçukludan Türkiye Cumhuriyeti’ne Ankara kalesinin muhteşem manzarasını seyretmekteyim. Ankara kalesi son yıllarda büyük bir restorasyon hamlesine bürünmüş durumda. Evler ve konaklar restore ediliyor, Hacı Bayram çevresi tarihi kimliğiyle buluşuyor. Bu çevrede yapılan yatırımlar ve restorasyonlar gerçekten her türlü takdirin üzerinde. Yetkililere teşekkür etmek istiyorum. 

BURSA BELEDİYESİ’NDEN ÖRNEK HİZMET

Bursa Büyükşehir Belediyesi, tüm Valililerimiz ve belediye başkanlarımız için örnek bir hizmet çalışma yaparak Ankara kalesinden tarihi bir konağı satın almak suretiyle Ankara’da Bursa Konağı yaptığına şahitlik ettim. Kale girişinde Koç müzesinin de hemen karşısında daha önce Ankara’da ki Bursa Derneği tarafından satın alınıp Bursa Evi olarak restore edilen Bursa Evi’nin yanında ki büyük bir konağı belediye bütçesi ile satın alıp Ankara’da Bursa Konağı adıyla restore etti.  Bursa Büyükşehir Belediyesi’nin bu çalışması dilerim diğer belediyelerimiz ve valiliklere de örnek olur. Her ilimizin Ankara Kalesinde bir evi olabilir. Bu ev illerimizin küçük bir müzesi, illere ait yöresel yemeklerin yapıldığı bir mutfağı, belediye ve valilik yetkililerinin konaklayabileceği bir mekan haline getirilerek Ankara Kalesi farklı bir kimliğe bürünebilir. Bursa Büyükşehir Belediye başkanımızı candan kutluyorum. Çok önemli ve örnek bir hizmet başlattı. Bu örnek çalışma her türlü takdirin üstünde. Bizim geçmişte hayal ettiğimizi Bursa Büyükşehir Belediyesi’nin uygulamaya koymasından büyük keyif aldım mutluluk duydum.

İÇİŞLERİ BAKANI’NA TARİHİ GÖREV

İçişleri Bakanımız sayın Efkan Ala, Ankara’yı da yakından bilen bir isim. Ankara kalesinden tüm illerimiz için bir ev de siz tamir edin kampanyası başlatarak Türkiye’nin bütün illerinin kültür değerlerini Ankara kalesinde toparlamak için çalışmalar yapmalı, valiler ve belediye başkanlarımızı teşvik etmelidir. Bu konuda İçişleri Bakanı’ndan çalışma yapmasını bekliyoruz. Evet sonuç olarak Ankara’daki Bursa konağı çok önemli bir proje. Bu projeden bütün valilik ve belediyelerimize örnek olmasını diliyorum. Ankara kalesi bu çalışmalarla tarihi kimliğine kavuşup muhteşem bir kültür merkezi haline gelebilir.

————-

Kınacızade Konağı

TARİHİ KONAK GÖRÜLMEYE DEĞER

Konak 1800’lü yılların sonunda yapılmış, 2007’de Kıvırcık Usta tarafından aslına sadık kalınarak restore edilmiş. Kapıdan itibaren geçmişe ait ne varsa “merhaba” diyor size. Antika eşyalar arasında kaybolduğunuzu hissediyor nereye bakacağınızı şaşırıyorsunuz.

Şimdi hem restoran hem de cafe olarak hizmet veriyor aynı zamanda misafirlerini huzurlu bir ortamda eskiye dair bilgilendiriyor.

İkinci kata çıktığımızda sizi TRT´nin ilk kadın spikeri Jülide Gülizar´ın şahsi çalışma odası karşılıyor.

Emekli olduktan sonra da çalışmalarına devam eden Jülide Gülizar´a 2010 yılında konakta bir oda tahsis edilmiş, vefat ettiği tarihe kadar da çalışmalarına burada devam etmiş. Vefatından sonra odası aynı şekilde korunarak konuklara açılmış.

Konağın bundan başka iki özel odası daha var.

Biri İsmet İnönü´nün özel kalem müdürlüğünü yapmış ve kendisini kültür sanata adamış  Yurdusev Arığ ´a ait bir oda. Diğeri ise dünyaca ünlü tarihçimiz Prof. Dr. Halil İnalcık´a ait oda.

Müzede Cumhuriyet dönemine ait kadın-erkek giysileri  çoğunlukta.

Yılda 20 bini Avrupalı turist olmak üzere 50 bin kişinin ziyaret ettiği Kınacızade konağı tarihimizi ve kültürümüzü yansıtan çok önemli bir yapı.

Günümüzde insanlık, bir girdabın içerisinde çırpınıp duruyor. Çırpındıkça daha çok batıyor. Enerjisi tükeniyor. Özellikle genç nesiller tamamen hayattan bezgin ve geleceğe yönelik hiçbir amacı olmayan bir şekilde, günübirlik yaşıyor. Mutlulukları, hüzünleri, umutları birkaç günde geçiyor, unutuluyor.

Bu hızlı yaşam koşturmacasında insanlık, amaçsız ve hedefsiz olarak bir o yana bir bu yana savruluyor.

İnsani değerler unutulmuş, kavramlar karışmış; herkeste bir bencillik, bir vurdumduymazlık almış başını gitmiş. Okulda okuyan çocuklar eğitim görmeden (!) öğrenim gördükleri için sıkıntılı ve kendilerinden -ne yazık ki- bir haber vaziyette yetişir olmuş. Okullarda esas olarak öğretilmesi gereken insanlık bilimlerinin adı bile geçmezken, sosyal bilimlerde ve fen bilimlerinde pek çok teori ve kuram somut gerçek gibi öğretilip duruyor.

İnsanlar mutlu yaşamak hülyasıyla, zengin olmak ve güzel yemekler yemek maksadıyla yanıp tutuşuyorlar. Oysa amaç olan insanın elbette güzel yemeklere, şık kıyafetlere, paraya, otomobile, villaya kaliteli yaşam standartlarına, gülmeye, eğlenmeye ihtiyacı var.

Ama bu maksatları gerçekleştirmesi, kendisinin huzurlu bir şekilde amaçlarına ulaşabilmesi için gerekli. Yoksa bunların hiç biri nihai amaç değildir. Bunlar insanın dünyaya geliş amacına ve ömürlük davasına ulaşabilmesi için gerekli olan lojistik ihtiyaçlar.

Bu aynen şuna benziyor. Bir ordu düşünün savaşa gidiyor. Bunun erzağa, silaha, uçağa, mermiye, tanka, topa, konaklama ve barınma imkânlarına, iletişim imkânlarına, uydu bağlantılarına ihtiyacı var. Ama bütün bunlara, nihai olarak düşmanla karşılaşıp yenmek için ihtiyacı vardır.

Yoksa düşmanla savaşıp onu yenmedikten sonra; hatta cepheye bile çıkmadıktan ve er meydanında mücadele etmedikten sonra dünyanın en iyi donatılmış ordusu olsanız; ne yazar…

Ukrayna ordusu gibi tek kurşun atmadan ülkenizin yarısını teslim edip kös kös ‘cehennem azabına’ ve sıratta vicdan muhasebesine geri dönersiniz…

Öyle ise her bir birey olarak bu dünyada niye bulunuyoruz, amacımız nedir, neden dünyaya insan olarak gelerek şeref verdim diye düşünmemiz gerekiyor???

* Örgünöz

Tarih Öğretmenliği’me 1975’de Diyarbakır’ın Ergani ilçesindeki Dicle Öğretmen Lisesi’nde başladım. Bu görev 1977’ye kadar devam etti. 1977 – 1989 arasında ise, Erzurum’daki Atatürk Üniverstesi Edebiyat Fakültesi’nde Osmanlıca Okutmanı olarak bulundum. 1989 – 1999 senelerinde Van’daki Yüzüncü Yıl Üniversitesinde Öğretim Görevlisi olarak hizmetimi noktaladım.

Bu müddet zarfında, Doğu insanını daha yakından tanımak imkânını buldum. Yöre insanıyla ailecek öyle kaynaştık ki, ilk defa doğup büyüdüğüm İstanbul’dan ayrıldığım hâlde, kendimi gurbette hissedecek bir hâlet-i ruhiyeye düşmedim. Bölge insanının sıcak, içten ve kardeşane tavır ve davranışları, bizleri öyle kaynaştırdı ki, sanki ben o topraklarda doğup büyümüş gibi kendimi sadık birer dost çemberi içinde sarılmış buldum. Kısa zamanda Diyarbakır’dan hoş – gelenlerle, evimizin bahçesi dolup taşmaya başladı.

Tabî aynı manevî havayı paylaşmış olmamız  “İnsanlar kardeştir.”  İlahî düsturunun şuurunda olmamız, doğuştan ziyade, aynı oluştaki beraberliğin, aynı oluşlar etrafında kümeleşmiş bulunmamız, bizleri bir bütün hâline getirmiş, günlerimizi aydınlık kılmıştı.

Her fırsatta, kaza merkezine gider (Okul  5 km. kadar şehrin dışındaydı.) merkez çay bahçesinde oturur, oralı yârânla sohbetler eder, vakit namazlarında, tıklım tıklım dolu olan camilerine giderdik. Tabî yöre insanı arasında, bizim öğretmen olduğumuz ve Batı’dan geldiğimiz, her hâlimizle belli olurdu. Fakat yöre insanı, nereden gelirse gelsin, kendi arasında yer alan, onunla aynı Mâbedi paylaşan, aynı Mâbuda secde eden birine karşı olan memnuniyetlerini, göz ucuyla bakmakla belli eder, hemen onu bağırlarına basardı.

Câmi çıkışında hemen hoş beşler, tebrikleşmeler başlar, tatlı çay sohbetleriyle hoş vakitler geçerdi.

Bir vesile çıkıp da, Erzurum’a gitmek gelip çattığında arkamızda, içten gözyaşlarıyla üzüntülerini saklayamayan, mahzun bakışlı dostlar bıraktık. Hâlen onların bir kısmıyla mektuplaşıp, tebrikleşmemiz devam etmektedir.

Bu sefer aynı sevgi hâlesini Erzurum’un yiğit bakışlı, güven verici, sağlam yapılı dadaşlarında bulduk. Yine kırk yıllık dostmuşçasına seviştik, kaynaştık ve uzun yıllar karşılıklı olan, bu sevgi saygı çemberi içinde, İstanbul’a hasretimizi içimize gömmeyi bildik. Doğup büyüdüğümüz yerlere olan daüssılamız, Doğu’nun mert Dadaşının varlığıyla âdeta küllendi ve uzun yıllar onların aguşunda, sert iklimine, uzun kışlarına rağmen Dadaş’ın sıcak bakışları bizlere sabır ve tahammül gücü verdi.

Orada da geniş bir sevgi hâlesi bırakarak, bu sefer, nasip ve kader bizleri Van’a sürükledi.  Doğu’nun gerçekten bir tabiat harikası olan Van gölü kıyılarında yeni vazifemizde, yine Şark insanının cana yakın, içten, samimî davranışlarını sergilediği, sıcak ortamda görevimiz devam etti.

Bir kısım maneviyattan yoksun gençlerin  -aileleri hilâfına-  huzursuzluk kaynağı olmaları dışında; Doğu insanı gerçekten her haliyle, her türlü yaşayışlarıyla kardeşlerimizdir. Bizler onlarla, onlar bizlerle bir bütünüz. Asırların beraberliğinde kaynaşmışız. Et ile kemik gibi olmuşuz. Akrabalıklar kurmuşuz. Birbirimizden kız alıp vermişiz.

Bir konuşma esnasında, bir arkadaşın  “Kimi kimden ayırıyorlar, benim eniştem Kürt…”  diyerek, ayrılıkçı düşünceye karşı gâleyana gelmesi…Yine bir Karadenizli arkadaşın, yine böyle

bir sohbet sırasında  “Ben iki kız kardeşimi de Pötürge’li gençlerle evermişim, kimi kimden

206

ayırıyorlar…”  demesi. Aramıza  fitne fesat sokanların, bir avuç suda nasıl fırtına çıkarmak istediklerini ortaya koymaktadır.

Doğu’nun gençleri, bilhassa hayatını kazanma çaba ve gayretinde olanları, hayat yükü omuzlarına binmiş kimseler dürüst, samimî, yardım sever ve kanaatkâr ve emin olun dost canlısıdırlar. Karşılıksız yardım etmeye âmâdedirler. Bunları örneklerle belgelemek mümkün fakat lüzum görmüyorum. Çünkü bu hükmüm işitmeye değil, bizzat şahsî müşahademe dayanmaktadır.

Özellikle orta yaşın üstündeki halk tabakalarında  -emîn olun ki-  devlete millete, resmiyete bağlılığın, saygı ve hürmetin, kanunlara riayetin içten somut örnekleri her zaman görülmektedir.

Zaten devleti zor durumda bırakan; terörü önlemekte, elini kolunu bağlayan, halkın bu olup bitenlerden, asla memnun olmaması ve bir an evvel bitmesini temennî ettiğinin bilinmesi, kurunun yanında yaşın da zarar görmesini istememesi değil midir?

Biraz daha sabır. Bu devlet, bu millet nice fırtınaları, bâdireleri atlatmıştır. İnşâllah bunu da milletçe, Doğusu, Batısı, Kuzeyi ve Güneyi ile birlikte, bir ve beraber olarak atlatacağız. Çünkü şairin dediği gibi:

“Ölmez bu vatan, farz-ı muhal ölse de hattâ
Çekmez kürenin sırtı, bu tabut-u cesîmi.”

Demek ki, bu ülkeyi soyanlar, hırsızlık, yolsuzluk yapanlar, şeref sözünün çılkını çıkaranlar, pkk’ya taviz verenler haklılar.  Bu insanları halk demek ki seviyor ve inanıyor. Bu ülke demokrasi değil, liderler ülkesi. Oyları adam tek başına alıyor, adayların konumu hiç önemli değil. Seçim bölgelerinde, özellikle yakinen izledik ki bdp ve Saadet Partileri tamamen akp ye oy verdiler.   pkk ya verilen açılım sözlerinin ileri ki günlerde macerasını birlikte izleyeceğiz. Pkk nın baskın olmadığı tüm sandıklarda Saadet Partisine 3-5 tane, bdp ye 2-3 tane gibi oylar çıktı.  Bu durumu iyi tahlil etmek lazımdır.

Daha önce ikaz etmiştik, vatanseverler parti gözetmeksizin konjöktürü birlikte değerlendirmedikleri müddetçe iyi bir sonuç alamayacakları muhakkaktır. Çünkü bu ülkenin yüzde ellisi fakirliğin pençesinde inlerken, söylenen vaatler, verilen kumanyalar, yapılan baskılar açlık sınırındaki insanları elbette etkilemektedir. Devletin tüm imkanlarını kullanan iktidar partisi, elindekileri kaybetmemek için her yolu denemiştir. Halkın tabanı nasılsa, tepede odur. Topluma salınan korku, ayrıştırma, muhalefete tamamen kulak tıkama Türkiye’nin gelecekteki iç barışında korkarız ki kötü etkiler bırakacaktır. 
Batıda göç alan şehirlerde, pkk’nın yoğun olduğu yerlerde, açıkça iktidar partisine yoğun kaymalar yaşandığı ortadadır. Buda seçimden sonra ülkenin gidişatında yıllardır görüşülen Kandil ve Apo ile olan ilişkileri tamamen yüzeye çıkardı. Gidişat o ki bölücü örgütün hakimiyetinde olan iller eyaletleşme de, verilen özerklik sözleri ile artık açılım süreci hızlanacak, uygulamaya konulacak gibi görünüyor. İnsanların seçim kazanma sarhoşlukları, ya da kaybetme hüzünleri ile zaman geçerken, Türkiye bu sonuçlarla çok şeye gebedir. 
Bundan sonra kim ne yaparsa artık yanına kar kalacaktır. ABBASI TUT TUTABİLİRSEN!!! Herkes şapkasını önüne koymalı, tepeden tırnağa bir değişime ihtiyaç olduğu aşikardır. Bunca ortaya dökülen yolsuzluklara kulak tıkayanlar, Türk kelimesinin, andımızın kaldırılmasına kulak tıkayanların, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin ve Cumhuriyetimizin dinamikleri yok edilirken, İslami hassasiyetler oy alma uğruna örselenirken, insanlar hiç kaygı duymuyorlar mı acaba? Gemi azıya alıp ne yaparsak yapalım halk desteğini veriyor diyenleri, bundan sonra yapacakları yanlışlarda kim ve hangi güç durdurabilecektir? Sonuç olarak gelinen noktada hukukun üstünlüğü ve adalet bu ülkede hakkaniyetli olarak işliyor diyebiliyor muyuz?  Bizce tamamen hayır!!!
Saygılarımla…

Genç okurlarımız 1960 ve öncesini haliyle yaşamamışlardır. O dönemin kamplaştırıcı çatışmayı kavgayı ve siyasi şiddeti ön plana çıkaran ortamı, köy ve kasabalarda kahveleri bile DP‘li ve CHP‘li olarak ayırmıştı. Partiler sanki birbirine düşmandı. Hoşgörü ve uzlaşma yoktu. Çatışma ve sertleşme tırmandırılarak oy artırılabiliyordu. Bu da toplumda kemikleşmeyi ve içten kenetlenmeyi sağlıyordu.

Bugün olup bitenleri göz önüne alınca ve siyasi tansiyonu artırarak siyasi başarı beklentisini görünce dünü hatırladık. Sayın Başbakan %45 oy almasına rağmen, balkondan öyle laflar sarf etti ki, aklıselimle bağdaşmıyor. Bir yazarın bu ülkeyi yönetenler acaba cinnet mi geçiriyor sorusuna hak vermemek mümkün değil… Muhalif olan herkes paralel yapının bir parçası kabul edildi. Bunlara karşı İstiklal Savaşı ve Milli Mücadele verildiği, muhalefetin Osmanlı tokadı yediği, kurumlardan temizlik ve ayıklamanın olacağı, inlerine girileceği belirtildi. Dahası bu konuşma ile Türkiye ve Suriye’nin harp halinde olduğunu öğrendik. Herne kadar ana muhalefet de geri kalmadı ama; siyasi tansiyonu yükseltmede Sayın Başbakan liderliğini korudu.

Türkiye’nin Suriye ve özellikle Mısır’dakine benzer bir kardeş kavgasına çekileceğinden endişeliyiz. Mahalli seçimleri kanlı ve kavgalı bitirdik.  Başbakanın kendisini ve partisini Adnan Menderes ile özdeşleştirmesi ana muhalefeti 1950’li yıllara göre suçlaması, “CHP geliyor” gibi sanal tehlikeler yaratması, partilileri kenetlenmeye ve kemikleşmeye götürmüştür. Sayın Başbakan siyaha beyaz bile dese, o artık beyazdır. Mantık ve rasyonel düşünce adeta rafa kalktı. Siyasi olgunluk ve hoşgörü kayboldu. Seçim sonrası BDP‘nin özerklik isteyeceği unutturuldu. Aslında BDP’yi bu noktaya getiren iktidarın yanlışları ve tavizleridir. Açılım ve çözüm adı altında devlete ortaklar aranmıştır. Teröre ve örgüte pirim verilmiştir. Örgüt bütün Kürtleri temsil eder gibi takdim edilmiştir. Egemenliğe ortak aranmıştır. İlk kez bir hükümetin dört bakanı rekor seviyedeki yolsuzluk ve rüşvet iddialarıyla görevlerinden istifa etmek zorunda kalmışlardır. Sosyal medya yasaklarıyla gerçekler örtülmüştür. Yargıç ve emniyet mensupları sağa sola sürülmüştür. TBMM’ye geç gelen bakan fezlekeleri, önce iade edilmiş sonra soruşturmadan kaçırılmıştır. Komplo, darbe, paralel yapı tekerlemeleriyle otoriter ve yasakçı tavıra haklılık kazandırılmıştır. Siyasi hayatımıza yerleşmiş olan çıkarcı ve şahsi menfaatleri esas alan seçmen tipi daha da gelişmiştir. Bunlar için EgeAdalarının işgal edilmesi, Kıbrıs‘ta taviz, toprak bütünlüğünün zedelenmesi, Milli kimliğin reddedilmesi, özerklik ve federasyon beklentileri, Ermeni iddiaları, Libya Suriye ve Mısır politikasının iflası, Orta Doğuda geleneklerimizle ters düşen fanatik Sünnici bakış, Dış İşleri Bakanı’nın Ermeni tehciri nedeniyle Osmanlıyı suçlaması,etnik ırkçılık ve bölücülük, seçmenin en azından yarısı için yanlış ve tehlike algılaması olmaktan çıkmıştır. Tersine barış ve istikrar için her türlü taviz her konuda verilebilir. En son Yenikapı mitingi ile, Yeni Türkiye adlı tuzağa çıkartma yapılmıştır. Bu tuzak 1923 Türkiye’sinin tasfiyesidir.

Halka yansımayan, kredili ve sanal gelirlere dayalı tüketimde %4.4’lük büyüme üretimden çok ithalata dayalıdır. Cari açık ve işsizlik artmıştır. TÜİK araştırmasına göre, kendisini mutlu hissedenler %70’lerden %59’a düşmüştür. Buna rağmen,yoksul yoksulluğunun, işsiz işsizliğinin, mutsuz da mutsuzluğunun farkında olmayıp bunu kabullenemiyor. Halk yoksullaştıkça kontrol altına alınıp reyine ipotek konulabiliyor. Para ve erzak yardımı halkı teslim alıyor. Tâbi hale gelenler aksi hiçbir şeye inanmıyor. Artık onlar yardım yapanlara oylarıyla, varlıklarıyla hayat boyu borçludurlar. Dış finansman ve sıcak para girişi kesilirse, rantlar da azalacaktır. Bu defa yardımların dağıtımı düşeceğinden, yönetenlere tepki ve nefret doğabilir.Yargıda değil;sandıkta aklandıklarını iddia edenler, her tarafı paralel yapı görerek yeni davalar açabilir, internet kısıtlamaları ve kamu personelini ayıklama hızlanabilir. İş adamları da bundan payını alabilir. Bütün bu ve benzeri olumsuzlukların ülkenin itibarını zedelememesini ve fırsat kollayan protestocu eylemleri artırmamasını dileriz.

Balkan coğrafyası, Türk Milleti ve Türkiye Cumhuriyeti devleti için, her daim özenle ilgilenilmesi gereken ve Türk Dünyası içinde yer alan önemli bir bölgedir.

Bu topraklardaki Türk varlığının yoğun başlangıcı, M.S . 4. yüzyılın başlarına kadar gitmektedir. Türkler bu tarihten itibaren Balkanlarda bir çok devlet kurmuşlardır.

Balkan topraklarının büyük bir bölümünde, Türk hakimiyeti hukuken sona ereli 100 yılı yeni aşmıştır. Ancak fiziki Türk varlığı Balkan topraklarında henüz devam etmektedir. Bu nedenle Balkanlar; Türk’e ait Türkiye Cumhuriyeti devletinin, siyasetinin, üniversitelerinin, medyasının ve sivil toplum kuruluşlarının ilgili alanı olmaya devam etmektedir ve gelecekte de bu ilgi zorunlu olarak sürecektir.

Bu nedenle öncelikle “Türk Dış Politikası”nın en azından Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan bu yana izlediği stratejilere bir bakmak gerekir.

A-Türk Dış Politikasında Balkanlar:

Tanzimat Dönemi’nden beri Türkiye’nin batılılaşma çabaları ve Batı’nın ortak değerlerini benimseyerek çağdaş medeniyet düzeyine erişme azmi ve iradesi sebebleriyle, Türk dış politikasının anayönü genellikle Batı’ya dönük olmuştur. Ayrıca savunma ve ekonomik gereksinimlerinin de bunda büyük etkisi vardır.

Türkiye Cumhuriyeti devletinin kurucusuMustafa Kemal Atatürk‘ün “Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” söyleminde de en veciz tarzda ifade ettiği gibi, Türkiye Cumhuriyeti için hem içeride hem de dışarıda ve yakın çevresinde barışın tesisi ve sürdürülebilmesinin ayrı bir önemi vardır.

Bu nedenle, Cumhuriyet döneminde Türk dış politikası, barışçı bir yaklaşımla öncelikle ülkenin bağımsızlığının korunması ve güvenliğinin sağlanmasını ve sonra laik, demokratik ve modern rejiminin sürdürülmesini amaçlamıştır. Türk dış politikasında, Balkanlara bakış açısı da bu temel çerçeve içinde belirlenmiştir.

Buna karşılık Türkiye Cumhuriyeti Devleti; son iki yüzyıl içerisinde Balkanlarda yaşananları, Balkan halklarının ırkçılık duygularını, dünyanın güçlü devletlerinin Balkan halklarını kendi politikaları çerçevesinde kullanmak isteyişini, Balkanlardan Türkleri arındırma arzusunu ve bütün bunların günümüze yansımalarını yaşanan acı tecrübeler nedeni ile çok iyi bilmektedir.

Türkiye’nin bir Balkan politikası olduğu kadar, Balkan halklarının oluşturduğu birçok devletin kendi aralarında ve Türkiye’ye karşı izlediği politikalar mevcuttur. Ancak bu politikaların temelinde yatan en büyük argüman, Lloyd George’un 29 Ekim 1919’da Avam Kamarası‘nda ifade ettiği şu düşüncelerinde vücud bulmaktadır: “Biz dünyanın her yanında savaştık… Türkiye’nin fethinin tümünü fiilen gerçekleştiren İngiliz silah gücü oldu. Türkiye ile savaşa 1.500.000 asker gönderildi. Bu, Büyük Britanya’nın başarısıydı. Medeniyet uğrunda ülkemizin bugüne kadar giriştiği işlerin en güzellerinden birini yapmış bulunuyoruz. Dünyanın en zengin topraklarından biri olan geniş bir ülkeyi Türk’ün mahvedici nüfuzundan azad eyledik. Medeniyet yüzlerce yıl bu yolda başarısızlığa uğradıktan sonra İngiltere bunu gerçekleştirdi.”

Türkiye ile Balkan devletleri arasında bugünde devam edegelen sorunlara ve tartışmalara bakınca Lloyd George’un yaklaşık yüzyıl önce ifade ettiği düşüncelerin halen ne kadar etkili olduğunu görüyoruz.

aa)-Atatürk’ün Balkan Politikası:

Balkanlar özellikle Batılı güçlerin, Türk hakimiyetini sona erdirmek için yaptığı çalışmalar sonucu 19. yüzyıl Avrupa’sının böğründe sürekli kanayan bir çıban gibi idi. Bugünde bu kanama azalmış gibi görünsede sürmektedir. Günümüzde de Balkanlar patlamaya hazır bir barut fıçısıdır.

19. Yüzyılda, ırkçı akımlar burada karşılaşıyor, panslavizm ve pangermanizm baskıları yine burada toplanıyordu . 1912’de yaşanan Balkan Savaşı neticesinde Türk hakimiyeti yirmidört bin kilometrekarelik Doğu Trakya bölgesi hariç, Balkanlarda sona ermişti. Ancak daha Türkler ayaklarını Balkan topraklarından çekmeden, Türk’e karşı müttefik olanlar, birbirleri ile kapıştılar, sonrasında da 1914’de Saraybosna’da gerçekleşen suikast, Birinci Dünya Savaşı’nın çıkmasına neden oldu. Bu savaş sonucu milyonlarca insan öldü ve milyarlarca servet heba olup gitti.

Kendisi de bir Balkanlı olan Mustafa Kemal Atatürk, bu süreci bizzat yaşamış ve çekilen acıları görmüştü. Bu nedenle, Balkanlar’da barışın kurulmasını ve korunmasını amaç edinen Balkan Birliği’nin hararetli bir savunucusu idi. Böyle olduğu içinde Ankara’da yapılan bir Balkanlararası toplantı da “… unutmayalım ki; Balkan milletlerinin ataları birbirlerinin hısımları idiler. Bu milletler yüzyıllar boyunca birlikte yaşadılar. Biz Balkan Birliği’ni tarihi tekamülün tabii bir neticesi olarak kabul etmeliyiz.” demiştir.

Balkan Birliği’nin ilk konferansı Ekim 1930’da Atina’da toplandı. Bu toplantıya, Bulgaristan, Arnavutluk, Yunanistan, Yugoslavya, Romanya ve Türkiye katılmıştı. Bu toplantının tarihsel büyük bir önemi vardı. Çünkü Balkanlar yüzyıllar boyunca birbirlerine karşı dini, milli ve diğer düşmanca hislerle dolu olan milletlerin yaşadıkları bir bölge olarak tanınmış veya tanıtılmıştı. Şimdi bu bölge milletleri, aralarında işbirliği etmek için ilk defa olarak bir araya gelmişti. Bu günümüze kadar gelen Avrupa Birliği yapısının oluşmasına da fikir ve cesaret verici bir örnek oldu.

Balkan Birliği’ni oluşturan devletlerin aldığı ilke kararlarının aslında günümüzde de karşılıklı olarak sürdürülen dış politikaların yüzeysel(!) çerçevesini oluşturduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.

Balkan devletleri bu birlik kapsamında; doğrudan doğruya görüşme, anlaşma ve sistematik bir işbirliği yolu ile müşterek uygarlık unsurlarını bir araya getirmek sureti ile aralarındaki barış bağlarını kuvvetlendirmek istemişlerdir. Ayrıca küresel yakınlaşma, iktisadi yakınlaşma, her türlü ulaştırma ilişkilerinin geliştirilmesi, sosyal politikalar alanında işbirliğine gidilmesi hedeflerin belli başlı olanlarıdır.

Balkan Paktı, 09 Şubat 1934’te Atina’da imzalanmıştır. Ancak bu anlaşma, Balkan ülkelerinde ve Balkanlar üzerinde emperyalist amaçları bulunan İngiltere, Rusya, İtalya başta olmak üzere bir çok Batı ülkesinde tepkiyle karşılanmıştır. Bu Birinci Balkan Birliği’nin sürecidir. Bundan sonra İkinci Dünya Savaşı’na müteakip 1954 yılında Yugoslavya, Yunanistan ve Türkiye arasında İkinci Balkan Birliği kurulmuştur. 1934’e nazaran 1954’te farklı bir dünya ve uluslararası konjonktür vardır. Avrupa ideolojik olarak bir duvarla ve dolayısıyla Balkanlar’da ikiye bölünmüştür. Sovyet Rusya’nın farklı emelleri ve talepleri Balkanlar’ı da karıştırmıştır.

Evvela meşru Erbakan hükümetini, “hükümet gitmeli,” “askerler sivillilerden daha demokrat” diye darbe işbirlikçiliği yaptılar. Sonra da darbe karşıtlarıyla bir oldular. Birden 28 Şubat zulüm dönemi oldu ve onlar “mağdur” olmuşlardı. “Diyet” ödetmek zamanı gelmişti.

Sonra 28 Şubatla hesaplaşma başladı. Yani adı öyleydi. Giderek artan bir “ele geçirme” ve dâhili “istilâ psikozu” Türkiye’ye hâkim oldu.Hükümet seçilmişti, ama onlar hükümeti seçicileri olmak istediler.

Öyle bir aşamaya geldi ki artık hükümet içinde hatta hükümet üstünde hükümet olmak hırsına kapıldılar. Hükümetler gelir-geçerdi, o halde onlar kalıcı bürokrasiye yerleşmeliydiler. O da yetmedi, hükümete eski dönemlerde zinde güçlerin yaptığı gibi akıl vermekten yön vermeye kadar hatta rehin almaya götürdüler işi. Artık “bir her yerdeyiz” sendromunu her yere sarkıtmaya başladılar. Geri tepince de gene eski “mağdur” rolüne soyundular. Yani, önceleri reklam ettiler “her yerde” olduklarını. Sonraları yine inkâra başladılar. Mantık cambazlıklarıyla bunu dameşrulaştırdılar.

Bir ara, devletin kendi içinde dönem dönem oligarşiler oluşturan “iç tehdit, dış tehdit konseptleri” vardı. “İrtica”nın kamufle ettiği sermaye ve güç savaşları oldu.Sonra sistem oligarşiden kurtuluyoruz diyerek “holigarşiye” dönüştürüldü.Yani kutsal oligarşi…

Öyle ki, Bülent Arınç bir insan için, Gazze meselesi patlak verince “O her zaman doğruyu söylemiştir!” diyebildi.Bu sözün tek muhatabı İslâm tarihinde sadece Hz. Muhammed olmuştu.”Doğrudur” dediği de Başbakan’ın dediklerinin tam tersiydi!

Anlıyoruz, kızılcık şerbeti, alçılı demokrasi. Şimdilerde dış düşmanlar unutuldu. İç düşman konsepti değişti.Bush’un bir zamanlar dediği gibi, “ya bizimlesin ya da bizim düşmanımız!”Yani ya taraf olacaksın ya da bertaraf.Araf’ta kalmanın bile “içtihatta” yeri yok.

İntikamın kararttığı ruh gözleri bedevîce dönüyor: “Onlar” da yaptılar. Sonra “onlar” herkes olur nagehan!Ne mızrak gizli artık, ne de kılıf kullanmaya hacet duyuyorlar.Görünen o ki, birileri ittifak kurmuşlar, düşman güçlere cihat ilân etmişler.Türkiye “Dâr-ülHarp,” olunca her hile de “helâl” oluyor.Haram-helâl kavramlarını taktıklarından değil.İçlerini kurtçuklar kemirse de “Dicle kenarında” kendileri kurt oldular.Zulmün kendini, zalimden daha helâl görmelerinden…

Düşman kim? Sen, ben, o?
Sen, ben, o kim? “Bizden” olmayanlar.
Ya “biz” kimiz? “Onlar”dan olmayanlar.
Ya “onlar” kim? Onlar da bilmiyorlar.
Önceleri gömlekleri vardı, gömlekçileri vardı.
Ertuğrul Özkök’e “özel gömlek” yaptırıp giydirmişlerdi.
Sonraları çömlekçileri oldu, çömlekleri doldu.
Susamın kapısını susanlar açıyorlar; ağzını “hayır”a açmayanlar…

Hükümet tek partili derken bakıyorsunuz koalisyona dönüşmüş: AKP-C.Biri Türkiye’de yaşayan herkese ve her şeye kendince olmadıkça bertaraf lâfı ediyor.Diğeri onunla da yetinmiyor. “Mezardaki ölüler bile” yardıma gelsin istiyor.Kendisi “Mesih”  ne de olsa! Tek tuşta o da halledilecektir.

Tam bir NLP dönemindeyiz. Sil, yeni baştan yaz. Unut, yeniden yaz. Yaz, silmeden üstüne yaz.Gözlerini açınca 28 Şubat görüyorlar.Ağızlarını açınca 12 Eylül.Darbecileri önce “cennetle” müjdelemişlerdi.28 Şubat sürecinde Aydın Doğan’ın kanalı Kanal D’de 28 Şubat işbirlikçiliği de yaptılar.

Yetmedi, adi suçtan yargılanan bir Deniz Kuvvetleri mensubunun yargılanmaaşamasında, suçu sabit olmasına rağmen destek mesajları da verdiler.”Kahraman ordumuzun” bir neferine böyle yapılmaması lâzımdı o dönemde.

Biliyorum, her daim bir hikmeti vardır!Hanefi Avcı da çok sevdikleri bir polisti. Holigarşinin işine bazı dedikleri yaradı bir zaman. Ülkesini seven, becerikli bir insan. Lekesizdi hani.Sonra, son iki günde birden, linç operasyonu başladı.”Bolşevik” Devriminden sonra Troçki rolünü giydirmek an meselesi.

Sahi, Avcı ne diyor ki?Eskiden ülkenin zihinsel ve ideolojik bölünmüşlüğünün sembolü olarak polis ayrışmıştı.Pol-Bir vardı, Pol-Der vardı.Hamdolsun, şimdilerde C-Bir var.Yani bir “üç  maymun” hikâyesi izliyoruz.

Bu koalisyon kendi içinde çatışmalar vardı. Lâkin dışarıya karşı sızdırmazlık ilkesi işliyordu.Paylaşmanın “dayanılmaz hafifliği” ikisini de çok ruhanî yapıyordu.Kendileri haricinde herkes karşı tarafta ve onlar her zaman kötü, kötü niyetli, yanlış. Seçilmiş hükümete sultan kurmaya kadar gitti “ruh ikizi” aldatmacası. Hükümet teyakkuza geçince, o da birden “tu kaka” oldu.

Musa Firavun’un sarayında büyüdü ama Firavun olmamıştı.Bir yandan Ramazan’da tatlı tatlı asıl cihadın “nefs ile olan cihat” olduğunu anlatırlar.Bir yandan –bu nasıl bir nefs, ihtiras ise, intikam hırsı ise-hem pençe atıyorlar hem de pençelerinin kirasını istiyorlar. Hadi koro hâlinde, “Yaşasın zalimler için cehennem!”Birilerinin aklında olan “zencilik” psikozu, kireçleseniz gitmiyor.Gitmeyecek de!

Medyada Ertuğrul Özkök hayranı zavallı, onca çabalamıştı onun tahtına oturmak için. Olmadı. Hatta Özkök’e hediye ettiği okunmuş gömlek de fayda etmemişti. Üstelik Özkök Ahmet Hakan’la hacca filan da gitti, ama Paris’e gittiği bir turistik seyahat olarak kaldı. Perde arkasında “Ertuğrul’u kafaladık” sendromu yaşayanın ise, zaten Paris’e ve New York gidip Paris ve New York’ta poz vermekten başka hiç amacı olmamıştı. Yani Ertuğrul Özkök en azından göründüğü oldu ve öyle kaldı…