AKP ile Cemaat savaşı başladıktan sonra R. Tayyip Erdoğan ve AKP yetkililerinden sıkça duyduğumuz bir ibare bu: “Aldatıldık.”

Saadet Partisi Genel Başkanı Mustafa Kamalak bu durumu yorumlarken şöyle dedi:

“Bundan 12 yıl önce bu iktidarın önde gelenleri ‘Biz Milli Görüş gömleğini çıkardık. Erbakan Hoca 33 yıldır bizi yanıltmış, safmışız’ demediler mi? Şimdi de 12 yıl kendi iktidarları zamanında yanıldık diyorlar. 45 yıl ediyor.“

“12 yıl beraber yürüdükleri bir kısım arkadaşlarına ‘Bizi sırtımızdan hançerlediler’ diyorlar. Peki, sizin yanıldığınız 12 yıl süreçte ne olmuş. TÜBİTAK işgal edilmiş, adliye bütünüyle ele geçirilmiş, emniyet ha keza. Allah aşkına Bütün Hayatı Yanılgı ile Geçen Bir Zihniyete Koskoca Bir Ülkenin Yönetimi Teslim Edilebilir mi?”

Kamalak’ın eksik bıraktıklarını biraz tamamlayalım. Ergenekon, Balyoz, Casusluk, Oda TV davaları ile Orduya kumpas kurulmuş, masum insanlar hapislerde çürütülmüş, hatta ölmelerine sebep olmuşlar. TSK savaşamaz hale getirilmiş, donanmaya komutan bulunamaz olmuş. Kozmik odaya girilmiş, devletin en mahrem bilgileri yabancı devletlerin eline geçmiş.

Bütün bunlar hükümetimizin “saflığından” olmuş. Ne yapsınlar inanmışlar ve “aldatılmışlar.”

“45 senedir aldatıla aldatıla aldatılmamayı öğrenmişlerdir” düşüncesiyle tekrar yönetimi bunlara teslim edenlere ne diyelim?

*****

Ya Şimdi de Aldatılıyorlarsa.

İtiraflarının haricinde “aldatıldıkları” başka olayları da hatırlıyoruz.

• Peygamber Efendimize hakareti savunan Danimarka Başbakanı Rasmussen’in 2009 yılında NATO Genel Sekreteri olmasına AKP iktidarı ilk başta karşı çıkmıştı. Fakat ABD ve AB bastırdı. Hükümeti ikna ettiler. “NATO’nun faaliyetleri eskisi gibi olmayacak. Türk Genel Sekreter Yardımcısı olacak. Sizin onayınız olmadan bir şey olmayacak. Rasmussen özür dileyecek dediler.” AKP hükümeti Rasmussen’in Nato Genel Sekreteri olmasını onayladı.

Ancak verilen sözlerin hiçbiri tutulmadı ve tabii Rasmussen seçildikten sonra özür falan da dilemedi. Tayyip Erdoğan ve hükümeti aldatıldı.

• Yine hatırlayalım Nato’nun Libya’ya müdahalesi gündeme gelince (28 Şubat 2011’de) zamanın Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, ”NATO Libya’ya müdahale etmeli midir? Böyle bir saçmalık olur mu yahu? NATO’nun ne işi var Libya’da?” diye karşı çıkmıştı.

Bu konuşmanın üzerinden daha bir ay geçmeden (21 Mart 2011’de) bu defa “NATO, Libya’nın Libyalılara ait olduğunu tespit ve tescil için oraya girmelidir. Yer altı kaynaklarının, zenginliklerinin birilerine dağıtımı için değil” demişti.

Akabinde NATO kuvvetleri karargâhı olarak İzmir’i tahsis etmiş, müdahaleye gemilerimizle destek vermiştik.

Bu süre içinde herhalde NATO’yu yöneten devletler Erdoğan’a bu konuda söz vermiş olmalıydı.

Sonuç, Libya Libyalılara ait olmadı, petrol ve doğalgaz kaynakları ABD ve AB şirketlerinin eline geçti.

Tayyip Erdoğan ve AKP hükümeti yine aldatılmıştı.

• Malatya Kürecikte konuşlandırılan Füze Kalkanı Projesinde komutanın bizde olacağı söylenmişti. Olmadı.

Tayyip Erdoğan ve AKP hükümeti yine aldatılmıştı.

Ama bozuntuya vermemeyi iyice öğrenmişti. “Komutanın kesinlikle NATO’da olması gereğini ifade ettik” dedi.

• Irak ve Suriye konusunda da hükümetimizin aldatıldığına dair işaret pek çok. ABD, Esad’ı devirme konusunda Rusya ve Çin’in direncini görünce onlarla anlaşmayı tercih etti. ABD’ye güvenerek stratejisini Esad’ı devirme planları üzerinden yapan Erdoğan ve AKP hükümeti müttefikleri tarafından aldatıldı.

Irak’ta IŞİD’e karşı Türkleri PKK ve Barzani’nin himayesine bırakmak zorunda kaldık. Kerkük artık Türk şehri değil. Türk Silahlı Kuvvetleri PYD/PKK militanlarını eğitip donatmakta.

• PKK ile müzakerelerde de Tayyip Erdoğan ve AKP hükümeti yine aldatılmış olmalı. Öcalan ve Kandil PKK militanlarının silahlı veya silahsız sınırlarımız dışına çıkacağına ve eylem yapmayacaklarına söz vermişlerdi. Bunun karşılığında hükümet vermeyi vaat ettiği her şeyi yerine getirmesine rağmen, Güneydoğu’da kamu düzeninin olmadığı, alan hâkimiyetinin PKK’nın eline geçtiği, Kobani olayları bahanesiyle 50 kişinin öldürüldüğü olaylar, Cizre kalkışması, güvenlik güçleri ve korucuların şehit edilmeleri engellenemedi.

Bütün bu olanlardan sonra Erdoğan ve hükümet “PKK açılımı ve müzakere sürecinin” sonucunda da “aldatıldık” diyebilir.

Bütün bu aldatılma olaylarında aldananların bir sorumluluğu olması gerekmez mi?

Tayyip Erdoğan ve AKP bunca aldatılmalarına ve bu aldanmaları sebebiyle ülkeye verdikleri zararlara rağmen, en azından neden sandıkta cezalandırılmıyor?

*****

Deve Dişi mi Erkek mi?

Şimdi İslam tarihinin o meşhur hikâyesini hatırlamanın tam zamanıdır:

Muaviye Şam valisidir. Bir yandan halife Hz. Ali‘ye muhalefet ederken diğer taraftan halife olmanın altyapısını hazırlıyordu.

Bir gün Hz. Ali’nin taraftarlarının yoğun olduğu Kufe’den, bir Arap, devesiyle Şam’a gelmiş. Şam sokaklarında dolaşırken biri: “Ver o dişi deveyi bana” demiş.

Tartışma büyümüş, Kufe’den gelen adam, “Bu deve benimdir, üstelik dişi değil, erkektir” diye itiraz etmişse de anlaşamamışlar. Konu Muaviye’ye yansımış.

Halk meydanda toplanmış… Muaviye, Kufe’den gelenle Şam’da deveye sahip çıkan yerliyi dinledikten sonra, kararını açıklamış: “Bu dişi deve Şamlınındır!”

Sonra toplananlara dönmüş ve sormuş: “Ey cemaat, bu dişi deve kimindir?”

Cemaat hep birlikte bağırmış: “Şamlınındır!”

Kufeli şaşkın bir vaziyette devesinin ardından bakakalırken, Muaviye onu yanına çağırmış:

“Ey Kufeli, dinle! Sen de ben de biliyoruz ki, bu deve senindir ve dişi değil, erkektir. Ama sen Kufe’ye dönünce gördüklerini Ali’ye anlat ve de ki: Ey Ali, Muaviye erkek dediği için dişi deveye erkek diyen, O ne derse evet diyen 10 binlerce adamı var. Ayağını denk al!”

Dikkat ediniz, Hazreti Peygamberin vefatının üzerinden çok fazla zaman geçmemiş, İslam’ı bizzat peygamberden öğrenen arkadaşları ve akrabaları sağdır. Muaviye sahabe ve vahiy kâtibidir. Rakibi de Hz. Ali‘dir.

Muaviye’nin yaptığının İslam’ın temel kuralları ile bağdaşmadığı açıktır. Tavrı bir diktatörün adaletsiz, haksız ve ahlaksız bir davranış örneğidir. Taraftarlarının bütün bunları alenen görmelerine rağmen O’na tam bir teslimiyet içinde olması da Müslümanca bir davranış değildir.

Bugün de “devenin dişi mi, erkek mi olduğuna ve kimin devesi olduğuna” karar veren bir kişi var mı? Haksızlık, hırsızlık yapan, Kur’an ile alay eden, “Allah’ın bütün sıfatlarını taşıdığı” şeklinde şirk sözler eden yakınlarını koruyup, kollayan biri var mı?

Bütün bunlara rağmen O’nun her dediğini doğru kabul eden milyonlarca bağlısı var mı?

“Olamaz” demeyin, sahabe döneminde bile olduğuna göre. Olabilir.

Peki, ülkemizde Sünni’si, Alevi’si, Şii’si ile oğluna Muaviye ismini veren bir Müslüman var mı?

Yeni Türkiye ye doğru hızla ilerlerken fırsat buldukları her zeminde zihinlerinin arka planındaki “Osmanlıya “geçişin ön hazırlıklarına çoktan başladılar bile.

-“90 Yıllık cumhuriyet Osmanlının reklâm molasıydı” diyeninden tutunda, buna benzer ne kadar zırva varsa hepsini bir bir kusuyorlar.

Hâlbuki bilmiyor ki gafil! “90 Yıllık reklâm molasıydı” dediği zaman diliminde seçme ve seçilme kanunu çıkarıldı ve kendisi o sayede bu günkü (Milletvekilliği) konumuna yükseldi.

Tamam, geçmişimiz inkâr edilmesin, o devirlerde iyi, Millet için faydalı ne varsa alınsın ama ne yazık ki Hükümetimiz Osmanlının ilk Kuruluş ve yükseliş dönemindeki kıstasları örnek alacağına, İmparatorluğu çöküşe sürükleyen ne kadar saik varsa onları örnek alarak sanki TC. devletini de aynı Osmanlı gibi hazin sona hazırlıyor. Örnek mi istiyorsunuz;  işte balkanlar ve güneydoğu. Balkanlar nasıl kaybedildiyse kimsenin ne olup bittiğini, hatta askerin dahi bilmediği:

“Çözüm Süreci”:

Sahi çözüm sürecine nasıl başlanılmıştı? Akdamar kilisesinin imar edilmesi, ibadete açılması ve işte Fener Rum Patrikhanesinin milletimiz aleyhine hazin sonu. (1880 yılında Brelin müzakerelerinin sonucunda Bulgar Mebuslarının baskılarıyla çıkarılan “Kiliseler Kanunu”. Bu kanun çıktıktan sonra Selanik’te gözaltında tutulan Abdülhamit’in:  “Ne yaptınız ey vah! Rumeli elden gitti. Böyle bir gaflet irtikâp (Kötülük) edilir mi” haykırışı duyulmuştur.

Oysaki Osmanlıyı Osmanlı yapan esas kurucu irade Türk Milletiydi, nedense bu hep göz ardı ediliyor.

Evet, Balkanlar ve Güneydoğu.

Birisini nasıl hangi şartlarda kaybettiysek Allah korusun bir müdahale olmadığı takdirde ötekini de bekleyen akıbet aynısı olacak.

Osmanlının çöküşünü durdurmak için madde madde yayınlanan Tanzimat fermanı (1939) batılı devletleri tatmin etmemiş olacak ki, arkasından Islahat fermanı yayınlanmıştır. Bu fermanın amacı; Millet sistemini kaldırarak (Milliyetçiliği ayaklarının altına alanların kulakları çınlasın), Osmanlıcılık adı altında gayri Müslimlerle Müslümanlar arasında tam bir eşitlik sağlamak, devlet memurluğuna gayri Müslimlerinde girmesini sağlamak. Şimdiki örnek: (Başbakanlık Baş Danışmanı Etyen Mahçupyan)

Bu anlaşma ile gümrüklerden alınan vergiler eşitleniyor, dışarıdan yabancı sermaye ve yabancı malların yurda sokulması kolaylaştırılıyor, yabancılar içişlerimize müdahale ediyor ve zaten az sayıda olan el zanaatları ile uğraşan esnafın işleri de yabancı malların yurda sokulmasıyla tamamen ortadan kalkıyordu. (Bu gün dış borç açığı neden büyüyor sanıyorsunuz)

Osmanlının çöküşünü Tanzimat fermanı, Islahat fermanı ve sonradan ilan edilen meşrutiyet hareketleri de durduramamış olacak ki;

O günlerde Mareşal Fevzi Çakmak Cumhuriyet’in ilanından iki yıl sonra:

“Batı Rumeli’yi Nasıl Kaybettik?” adıyla bir kitap yayınlar ve Harp Akademilerinde şu hazin konuşmayı yapar:
“19 Haziran 1913 Batı Rumeli’de beş yüz yıllık Türk hâkimiyetine veda ettik. Güneş batarken Arnavutluk kıyıları yavaş yavaş gözümüzün önünden siliniyordu. Atalarımızın asırlar boyunca kanlarıyla suladığı, eski ve yeni şehitlerimizin gömüldüğü vatan parçasının terk edilmesi kalplerimizde giderilemeyecek acılar, hasretler getiriyordu.”

Her tarafta bir düşman vardır. Hayat, mütarekesiz bir muharebedir. Varlığımızın gayesi ızdırap değilse onun hikmeti vücudu yok demektir. Zira hayatta sefaletten doğan ve bütün dünyayı kuşatan sonu gelmez ızdırabın bizatihi gaye değil de sadece araz olduğunu kabul etmek abestir. Her münferit felaket gerçekten istisna imiş gibi görünür. Fakat topyekûn felaket ve ızdırap değişmez kanundur.

Nasıl ki nehir bir engele rastlayıncaya kadar düzgün akar, aynı şekilde hayat da insanlar ve hayvanlar âleminde iradeye karşı koyan bir engel zuhur etmedikçe şuursuz ve dikkatsiz akar. Eğer dikkat uyarmışsa sebebi iradenin bir engele çarpması bir şoka uğramasından irademize karşı dikilen, onu kesen veya ona karşı koyan yani acı ve ızdırap veren her şeyi derhal ve apaçık hissederiz.

Bütün vücudumuzun genel sıhhatinin farkına varamayız da ayakkabımızın vurduğu küçük bir noktadaki mevzii ızdırabı olanca derinliği ile hissederiz. İşlerimizin iyi ve düzgün gidişini mühimsemediğimiz halde işimizi bozan en küçük bir hadise bizi fazlasıyla düşündürür. Şu halde refah ve saadet menfidir. Müspet olan yalnız ve yalnız ızdıraptır.

Her felakette her ızdırapta bu büyük teselli bizden daha bedbaht olanları düşünmektir. Bu çareye herkes başvurabilir. Dünyada bu yolla teselli bulamayacak insan yoktur. Fakat topyekun beşeriyet için bunun ifade ettiği teselli ne olabilir?

Kasabın kendilerini kesmeye karar verdiği bir zamanda bundan habersiz çayırlarda oynaşan hayvanlar misali mesut günlerimizde kaderin bize hastalık, körlük, cinnet v.s. gibi felaketlerden hangisi hazırladığını asla bilmeyiz.

Gemiye muvazene ve istikametini korumak için tayfa gerektiği gibi insana da daima bir miktar acı, ızdırap, sefalet, endişe lazımdır.

Izdırap, faaliyet, acı ve sefalet, işte hayatı boyunca insanlara isabet eden ikramiye budur.

İlk gençlik yıllarında sahnede cereyan edecek olayların sevinçli ve sabırsız bekleyişi içinde tiyatro perdesinin açılmasına sevinen çocuklar gibi ileride doğacak ve önceden hakkında hiçbir şey bilmediğimiz için bir nevi saadetle beklediğimiz kaderin karşısında bulunuruz. Gerçekten vaki olacak şeyleri bilen birinin nazarında çocuklar ölüme değil hayata mahkum edilmiş fakat haklarında verilen hükmün muhtevasından habersiz masum suçlulardır. Bununla beraber “Bugün fenadır, yarın daha fena olacak, ta ki günlerin en fenası gelinceye kadar.” diye ifade edebileceğimiz bir hali yani çok yaşamayı istemeyen de yoktur.

Yeryüzünde hüküm süren ızdıraplar, sefalet ve acılar düşünüldükçe bu dünyada hayat hadisesini icat etme bakımından güneşin ay ve veya herhangi bir diğer gezegen üzerindeyken daha fazla tesire malik olmaması yeryüzünde onlarınki gibi buzlu kristalden ibaret olması temenni ve tercih edilir.

Üçüncü ölüm yıldönümünde KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı, değerli devlet adamı RaufDenktaş saygı ve rahmetle anıyoruz.

Soğuk harp dönemi sonrası Batı için tehlike algısı komünizm yerine artık İslam oldu.Bu değişme Türkiye dahil Ortadoğu ve İslâm ülkelerinde siyasi depremler yarattı. Dostluk ve müttefiklik köklü değişikliklere uğradı. Ancak milli menfaatlere odaklı dış politika hiç değişmedi. Batının hedefi değişince İslam ülkelerinin ve Türkiye’nin işi zorlaştı.

Türkiye son 10 yıldır gizli ve açık saldırılarla karşı karşıyadır. Ülkemiz üzerinde operasyon üzerine operasyonlar yapılıyor. Basın ve bazı siyasetçiler de kullanılarak kamuoyu hazırlandı. Birçok ülkede muhalefeti ve iktidarı ile devlet korunurken; bizde devletle hesaplaşma ve rejime karşı olma uğruna demokratikleşme adına devletle çatışılıyor. Devlet her şeyden sorumlu tutuluyor ve her şeyin altında derin devlet aranıyor. Oysa yabancı derin devletler ülkemizde cirit atıyor. Çelişkiler yumağı ve Türkiye’nin sıcak karnı burada… Fransa da son Paris olayları bazılarına ders olmalıdır.İnsan hakları ve demokratikleşme uğruna örgütlerle pazarlık ve açılım yapılmadı. Güvenlik ihmal edilmedi.Teröristlerin analarının ağlayıp ağlamayacağı düşünülmedi. Bizdeki gibi komik akiller heyeti teşkil edilerek halk kaldırılmaya çalışılmadı.Batılı istihbarat örgütlerinin tezgâhı yürütüldü. TV ekranlarında çözülmeci koro yer almadı. Hrant Dink, Trabzon da bir rahip ve Malatya da misyonerlik yapan bir yayınevine gerçekleştirilen cinayetler,askere ve önemli bazı kurumlarımıza uygulanan dış destekli operasyonların, kumpasların ve davaların önünü açtı. Askeri darbeler öne çıkarılarak birçok sivil darbe örtüldü. Darbeler izinle yapıldığına göre, süper güç ülkemizde kendi kendine mi darbe yapacaktı? Askerin operasyon yetkileri sınırlandırıldı ve terörle mücadele müzakereye yönlendirildi. Bu süreç özerklik mi bağımsızlık mı tartışmalarına döndü.

Yargı kamplara ayrıldı. Bazı hâkim ve savcılar milletin olmaya devam ederken bazıları partinin, bazıları ise paralel yapının oldu. Ortaklık bozulunca paralel yapı mensuplarının üzerine gidildi. Maalesef Başbakana methiye düzen savcı ve hâkimler görüldü. Tarafsız olanlarda cemaatçi ve paralel yapılarak suçlandı.Paralel yapıları doğuranlar, kurumları onlara teslim edenler, Türk Milletinin vermediği yetkiyi paralel yapıyla paylaştılar.

Polis ise; yine Devletin, partinin ve cemaatinin diye üçe bölündü ve birbiriyle uğraşır hale getirildi.Terörle mücadelede asker ve polisin etkisizleştirilmesi için gerekenler yapıldı. Terör azdırıldı; açılım ve çözüm süreci masalı topluma yutturuldu.

Güney sınırımız yolgeçen hanı oldu; egemenlik haklarımız çiğnendi. Şii-Sünni ayrımı yapıldı. Bizimkiler sanki bize yetmiyormuş gibi, ithal teröristler ülkeye doldu. Gariptir ama, düşmanlarımıza kucak açtık. Irak’ın kuzeyindeki bölge yönetimine her türlü desteği verdik. Silahlı PKK ve Peşmergeleri sınırımızdan geçirerek İŞİD‘in hedefi olduk. ABD den daha fazla Esad düşmanlığı yaptık oysa Esad’ın zayıflaması kuzeyde terör örgütlerinin egemenliği idi. Güvenlik güçlerindeki çekişme ve tasfiye ülkeyi terör ve sabotaj olaylarına müsait bir hale getirdi. Son olarak İspanya’da pasaportunda Türkiye çıkışlı olanların gözaltına alınabileceği kararı alındı. Türkiye ile mücadele eden örgütlerle ilgili suç hafızası adeta yok edildi. Etnik sıfatlar öne çıkarılarak milli kimlik dışlandı ve etniklik iç politikanın merkezi yapıldı. Eşit vatandaşlık, adalet ve kardeşlik adı altında ortak aidiyet duygusu tahrip edildi. Etnik fitne ve taassuba yol verildi.Hak ve özgürlükler herkes için değil; mezhep ve etnikliğe göre düşünüldü. Etnik tuzağı kendi elimizle kurduk; buna uygun olarak yer adlarıyla oynadık. Milli Mücadele ile kavgalı, yabancılarla işbirliği yapmış bütün isyancıları, hainleri kahraman ilân ettik. Ülkenin Başbakanı Ermeni tehcirini yanlış buldu ve Osmanlıyı adeta suçladı. Milli bağımsızlığı kazanmak için kan ve can veren terörle mücadele eden şehit ve gazilerimiz neredeyse yargılanacaklar! Türk Milleti 7 Haziran Genel Seçimlerini iyi değerlendirmelidir.

Bir süreden beri, ülkemizdeki gelişmelerin dinimize yarar yerine zarar verme boyutlarına ulaşma işaretleri vermeye başladığını ısrarla söylemeye, anlatmaya başlamıştık. Bu gidişatın, güya din adına hareket ettiğini iddia edenlerin, dini referans olarak alanların eliyle yapıldığını da dilimizin yettiğince anlatmaya gayret göstermekte idik.

Ülkede, 2003-2010 yılları arasında Diyanet İşleri Başkanlığı yapan Ali BARDAKOĞLU’nun görüşlerini okuyunca, anlatmaya çalıştığımız konunun tahminimizden daha dehşet verici boyutlara gelmiş olduğunu görmenin üzüntüsünü yaşadım ve iliklerim sızladı.

Ben, ülkemizde kurulmak istenen Laiklik anlayışının doğru temeller üzerine oturtulmuş olduğuna inanan insanlardanım. Fransa’dan sadır olan Laiklik Anlayışı devletin hiçbir şekilde din işlerine karışmaması şeklinde uygulama alanı bulmuşken, ülkemizde ise, devletin İslâm anlayışını topluma anlatma, ama bunu yaparken, din ve vicdan hürriyetini de koruma üzerine uygulamaya çalışıldığını düşünüyorum. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın kuruluş amacı, Elmalılı Hamdi YAZIR’a hâlâ aşılamayacak değerde Tefsir ve Meal yaptırılması, Sahihi Buharî’nin tercüme ettirilmesi vb. konular benim böyle düşünmeme gerekçe oluşturuyor.

Hal böyle iken, bugün gelinen noktada, Laiklik karşıtı olduğunu iddia edip, din referanslı davrandığını ve dini ideolojik olarak kullanıp istismar edenlerin toplumu ne hale getirdiklerini görmek cidden üzücü, üzücü olduğu kadar düşündürücü ve düşündürücü olduğu kadar kamçılayıcı olmaktadır.

Ali BARDAKOĞLU’na kulak verelim, hem de bütün hücrelerimizle:

“Kendisine güvenen bir medeniyet, özeleştiri kültürünü geliştirir. İslam medeniyeti de tarihte böyleydi. Ama Müslümanlarda ciddi bir özgüven kaybı oldu. Tarihten devraldıklarını bir ayıklama yapmaksızın korumaya ve savunmaya başladılar. Ulemayı ve şeyhleri eleştirilebilir, yanılabilir kişiler değil de Allah’tan özel yetkiler almış ayrıcalıklı kimseler zannettiler. Oysa yanılmaz olan, Kur’an ve sünnetin bilgisidir.”

“Bir sarıklı cübbeli çıkıyor… Kamu düzenini ortadan kaldıracak şekilde ve terörü körükleyecek bir dizi fetva verebiliyor. Din adına kadınlara ayrımcılık yapabiliyor. Öteki gördüklerine ayrımcılık yapabiliyor. Cihat ilan edebiliyor, ölüm fermanı çıkarabiliyor. Bütün bunlar ciddi bir eleştiri ile karşılanmıyor. Böyle bir keyfilik olur mu? İslam tarihinde böyle bir keyfiliğe hiç meydan verilmedi. Bugün niye bu fetvalar kendisine alan bulabiliyor? Bunun bir nedeni de günümüzde ulemanın birbirini idare ediyor ve adeta meslek dayanışması gösteriyor oluşu… Bugün İslam dünyasında tam bir ulema enflasyonu ve dini bilgi keşmekeşliği var. Sorun çözücü olması gereken ulema, sorun kaynağı oluyor. Ulema da dünyevileşti. Siyasete ve dünyaya bu kadar yakın duran ulemanın eğilip bükülmemesi, kirlenmemesi de zaten mümkün değildir.”

“İslam’ın hükmü kaybolmadı, ama hikmeti kayboldu. Ahlâk ve hikmet zemini olmaksızın İslam’ın şekil ve kurallarının içinin boşalacağını fark edemedik. Ana gövde, ahlâk ve hikmetten soyutlanmış kurallarla boğuşuyor. Dinin kerameti ahlâk ve hikmetten soyutlanmış kurallarda aranmaya başlandı.”

“Batılılar, şiddet olaylarından Müslüman’a, ondan İslam’a, ondan da Kur’an’a giderek sebep-sonuç ilişkisi kurmaya çalışıyorlar, doğru. Ama Batılılar böyle yapıyor diye bir refleks olarak kendi mahallemizin sorunlarını örtmeye çalışmamalıyız. Çünkü bu fark ediliyor ve inandırıcı olamıyoruz.”

“Türkiye’nin giderek dindarlaştığı tezi doğru değil. Şekil ve sembolleri ölçü alırsak, bolca kullanılan dinî kelime ve kavramları ölçü alırsak, ilk bakışta dindarlaşma artıyor zannederiz. Ama dinin insandan beklediği özü ve samimiyeti ölçü alırsak, ahlâkîliği esas alırsak, kendine ve çevresine barış ve huzur veren bir rahmet olmasını esas alırsak… Çok gerilere gittiğimizi söyleyebilirim.Türkiye ve İslam ülkeleri hızlı bir şekilde dünyevileşiyor. Dinî cemaat ve tarikatlar, bugün itibariyle dünyevî olmuşlardır. Din adına topladıklarıyla dünyaya yatırım yapıyorlar. İslamî zihin, bugün, Kur’an’ın inşa ettiği süreci tersine döndürdü. Yani, akide(inanç) ve ahlâk sona, muamelat(uygulamalar) başa alındı. Neden? Çünkü dünya, dinin önüne geçti. Böyle olunca da kul ile Allah ilişkisi de bozuldu, insanın insan ile ilişkisi de.”

“İdeoloji ile İslam’ı, siyaset ile İslam’ı özdeşleştiren ve bireyleri din konusunda yol ayrımına getiren bir dil benimsenmiş durumda.Bu dil, Kur’an’da ve Peygamber’de olmayan, sonradan üretilmiş siyasal bir dildir, dinî dil değildir. Dinî söylem ideolojik oldu… Din, ideolojilerle yarıştırıldı… Kavgalar din üzerinden verildi. Herkes dinden kendini meşrulaştıracak veya ötekini dışlayacak argümanlar seçme yarışına girdi.

Bireyler özgürlük alanı bırakmak şöyle dursun, kimi sevip kime karşı olması gerektiğine kadar inen prototip Müslüman modeli sunuldu. Oysa bizim kadim geleneğimiz böyle değildi. İslam hep sivil ve özgür ortamda gelişti. Gerçek İslam deniliyor. Kim belirleyecek gerçek İslam’ı? Ulema deniliyor. İyi ama zaten sorunların arkasında ulemanın zihin yapısı yok mu?

Yapılacak şey belli: Şablonlar ortaya koymak yerine, bireyi Kur’an ve İslam’la zihinsel temas kuracak bir donanıma sahip kılmak. Böylece İslam’ı anlama ve yaşama tercihini ona bırakmak.”