Bazı sözde aydınlarımızın içine düştükleri çelişkilerden birisi Türk Tarihine bir bütün olarak bakamamaktır. Göktürklerden Selçukluya, Osmanlıya ve Cumhuriyete kadar devlet ve millet aynıdır ve devamlılık vardır. Devlet de millet de ithal edilmemiştir. Ancak farklı dönemlerde farklı siyasi rejimler ve yönetimler söz konusudur. Padişahlık dönemi de diktatörlük değildir. Bugün bazıları tek adamlığa soyunmuş olsalar da… Oysa Osmanlı’da bugünkü kuvvetler ayrılığına benzer bir sistem vardır. Kadıya ve Şeyhülislama müdahale kolay kolay genellenemez.

Türkiye Cumhuriyeti gecekondu bir devlet değildir. Türk tarihini 1923 ile başlatmak eksik bir bakış olduğu gibi; 1923 sonrasını yok saymak da çok yanlış ve maksatlı bir anlayıştır. Türk tarihini Osmanlı ve Cumhuriyet rekabeti şeklinde değerlendirmek toplumu kamplaştırıcı bilim dışı bir zorlamadır. Ankaraspor Kulübünün ismini Osmanlıspor yapma gibi örnekler ne Cumhuriyeti aşağılar, ne de Osmanlı’yı yüceltir. Bu yanlışı yaparak küçülenler ve Cumhuriyeti “reklam arası” olarak görenler, sadece bazı eczacılar arasında değil; sosyal bilimciler arasında da görülmektedir.

Milli Mücadelenin tacı olan Cumhuriyet’e saldırarak Osmanlı’yı yüceltemez; olsa olsa Anadolu’dan kovduğumuz emperyal güçleri sevindirir ve yeniden ümitlendiririz. Geliniz milli davaları birlikte kucaklayalım. Her dönem kendi içinde artı ve eksileri ile tartışılabilir. Önemli olan Türk tarihinin hiçbir döneminde utanılacak sayfaların olmamasıdır. Tarihi ile hesaplaşması gerekenler, geçmişlerinde insan hakları ihlalleri, katliamlar, soykırımlar, renk ve ırk ayrımı olan bazı Batılı ülkeler, Çin ve dünün Sovyetler Birliği’dir. Sözde bilim ve siyaset soytarılığı yapanlar, yanlış adreste hesaplaşma arayışındadırlar. Siyaset ciddi itibarlı ve kalite gerektiren bir iştir. Önüne gelen sadece cebine güvenerek bu işe soyunursa; Osmanlı ile Cumhuriyeti, laiklik ile dini çatıştıracak gafiller ortaya çıkar.

Bugün gelişme olarak ortaya çıkan değişme sürecinde, ne Osmanlı’nın yükseliş, duraklama veya çöküş dönemlerine geri dönebiliriz; ne de Cumhuriyetimizin ilk dönemlerine.  2015’i yaşıyoruz. Milletvekilliği imkânlarını ve dokunulmazlığını kullananlar onun sorumluluğunu da hissedebilmelidirler.

19 -20 Ocak 1990 tarihinde Bakü’de şehit edilen Azeri kardeşlerimiz unutulmamalı ve unutturulmamalıdır. Bu olay Rus tarihinin Gorbaçov dönemindeki kara lekelerinden birisidir. Çöken Sovyetler Birliği askeri birlikleri gerek Azerbaycan’ın, gerek diğer Türk Cumhuriyetlerinin bağımsızlıklarını önleyebilmek ve gözdağı verebilmek için Bakü sokakları tanklarla işgal edilmişti. 147 kardeşimiz şehit olmuş, 744’ü de yaralanmış ve birçok kişi tutuklanmıştı. Gorbaçov’un alnındaki leke Sovyetler Birliği tarihindeki katliamların bir işaretidir. Bakü’de sivil halkı ezen Rus tankları, 1956’da Budapeşte’de, 1968’de Prag’da Rus işgalini protesto eden ve halkı ezen tanklardır. Bu müdahaleler sosyalizmi kurtarmak için yerli işbirlikçilerin daveti ile gerçekleşmiştir. Devrimci merkez olarak Sovyetler Birliği bu müdahaleleri tabii bir hak olarak görüyordu.

Tarihin çarkını geriye çevirip kayıpları geriye getiremeyiz. Ancak Türkiye ve Türk Cumhuriyetleri, Türk’e yapılan bütün soykırımları belgelendirmeli, Türkçe ve yabancı dillerde CD’ler hazırlanmalıdır. Genç nesiller yakın tarihlerini bilebilmeli, barış ve kardeşlik masallarıyla cahil bırakılmamalı, geleceğe sahip çıkılmalıdır. Artık ülkeler -Karabağ hariç- işgal edilmeden tanınmaz hale getirilmekte, kuruluş amaçları ile yabancılaştırılmaktadır. Türk Cumhuriyetleri 20. Yüzyılın sonunda hızlanan küreselleştirme sürecini, Dünya’yı tek patron olan küresel gücün çıkarlarına uygun yeniden şekillendirme tezgâhlarını fark edebilmeli ve gereken hazırlıklar yapılabilmelidir. Yaşanan acı tarih ve geçirilen zor ve bunalımlı dönemlerden sonra rahat ve gevşeme yanlış sonuçlar doğurabilir. Bağımsızlık ilanı yetmiyor; onu korumak ve güçlendirmek ve yaşatmak da gerekiyor. Onu koruyacak ve geleceğe taşıyacak olan genç nesillerin milli şuurlu ve bilgili yetiştirilmeleri şarttır. Gençlerin sadece teknolojiye uyumu da yetmiyor.

Küreselleştirme, tek taraflı şartlandırma, küresel gücün hayat tarzını sanat dalları ve başta sinema olmak üzere yoğun propaganda ile yürütülmektedir. Artık ideolojik çatıştırmalar yerini sosyal dokuyu bozan etnik tuzaklara ve mezhep çatıştırmalarına bırakmıştır. Türk Cumhuriyetleri bugün Türkiye’nin karşılaştığı sorunlarla 10-15 yıl sonra yüz yüze gelebilirler. Küreselleştirme eğitim ve öğretim programlarında bilhassa okutulmalıdır.

İnsan, hayatı boyunca bir çok sosyal ve siyasal hadiselerle karşılaşır. Eğer tarih bilgisi ile donanımlı değilse, olayların önemini anlamaz ve yapması gereken analizi yapamaz.

Böyle bir durum hem toplumsal hem de ferdi menfaatlere büyük zararlar verir.

Türkiye’nin önündeki süreçte, hepimizin konuştuğu bir çok önemli mesele var. Dünyadaki ekonomik kriz, uluslararası bölgesel, sorunlar, bölücülük, anayasa çalışmaları, siyasi partilerin pozisyonları, Haziran 2015 seçimleri, milletvekili adaylarının kimler olacağından başlayında ucu bucağı belirsiz bir çok sorunla karşı karşıyayız.

Aslında bütün bunlar, insanoğlu var olduğundan ve topluluklar halinde yaşamaya başladığından bu yana, hep mevcut bulunuyor. Önemli olan, bunu bilmek ve tedbirleriniz ile pozisyonunuzu ona göre almaktır.

Türkiye Cumhuriyeti’nin, Atatürk dönemi hariç bugüne kadar gelinen süreçte, insanlarımıza tarih ve tarihin içindeki sosyal ve siyasi hareketler, kasden öğretilmemiştir.Yani bir tarih felsefesi içinde olayların sebep sonuç ilişkilerini değerlendirecek durumda değiliz!

Bu sebeble Türk Milleti, yakın tarihte ülkesinde, çevresinde ve dünyada olup bitenlerden habersizdir.Yüzeysel olarak haberi olsa bile doğru yorumlar yapamamaktadır.

Bu nedenle, ekonomik krizleri, sosyal çalkantıları, siyasi gelişmeleri doğru anlayamamaktadır. Tabiri caiz ise “bilgisiz insanların fikir üretmesi” hali Türk toplumu için çok geçerlidir.

Eğer iddiamızın aksi varid olsaydı,Türk Milleti; kapımıza gelip dayanmış olan bölünme ve çatışma risklerini önemser ve hükümranlığını sona erdirmeye yönelmiş anayasa çalışmalarına tepki gösterirdi. Hatta bunun da ötesine geçer, 2015 Haziran ayında yapılacak olan genel seçimleri irdeler, partilerin pozisyonuna bakar, bu kritik dönemde kimin milletvekili olacağını sorgulardı.

İçinde bulunduğumuz derin sessizlik, bütün bu saydıklarımızın bireyin ve bireylerin oluşturduğu toplumun gündeminde olmadığını bize gösteriyor. Kanaatimce bunun en önemli sebebi, tarihi bilmemek ve böylecede bu sorgulamaların bireyler ve toplum için teşkil ettiği ehemmiyeti anlamamaktır.

Bunun bir örneğinide, daha 100 yıl öncesine kadar bir Türk toprağı olan Suriye’de yaşananlarda görüyoruz. Malumunuz, komşumuz Suriye’de yıllardır süren savaş nedeni ile kan, gözyaşı ve sürgün var. Ama bu Suriye’nin başına ilk defa gelmiyor. Aktörler ve oyunlar değişmedikçe de, hep gelmeye devam edecek.

Osmanlı – Türk Devletinden ayrılıp Fransız Mandasına geçen Suriye’de, Fransa; 1925’te Suriye’nin tüm şehirlerini uçaklar ve tanklar ile bombalamıştı. Bu şehirler harabeye dönmüş. İçlerinde soydaşımız Türkmenlerinde bulunduğu onbinlerce Suriyeli ölmüş, bir çok cami ve tarihi mekan tahrip edilmişti. Bugün Suriye’de Esad güçlerinin sivillere karşı kullandığı varil bombalarını ilk kez Fransızlar, 1925’de Şam ve Halep’te kullanmıştı.

1920 yıllarda Suriye hükümetinin ve askerinin Fransız Mandasının emrinde olduğu dönemde, suçsuz insanların zindanlara atıldığını, öldürüldüğünü ve mallarına el koyulduğunu görüyoruz. 2015 yılında Suriye’de farklı bir şey var mı? Ve biz bunları bilerek Suriye’ye hiç böyle baktık mı?

Yine dönüp Türkiye’ye gelirsek, 1876’da yapılan Türkiye’nin modern anlamdaki ilk anayasası “Kanun-i Esasi” döneminde, ülkemizdeki ve dünyadaki şartları bilmezsek, bu gün yapılmak istenilen anayasa ile neyin hedeflendiğini anlayabilirmiyiz?

Batı ile aramızda bir türlü çözülemeyen tarihsel sorunlardan ve hesaplaşmadan habersiz isek, siyasi partilerin pozisyonunu ve 2015 Haziran seçimlerinin önemini ve kimlerin milleti vekil olarak temsil edeceğini yorumlayabilirmiyiz?

Niçin “zengin ülkenin fakir çocuklarıyız” diye düşünürken, küresel patronların bize bakışını bilmeyerek refaha ulaşabilirmiyiz?

Sevr’i ve Batı’nın; Ermeni, Rum, Bulgar, Sırp, Hırvat, Makedon ve şimdide pkk hamiliğinin, tarihini bilmeden, bunları süzebilir ve bölücülüğün dinamiklerini kavrayabilirmiyiz?

Hayır tarih bilmeden, hiç birini doğru yapamayız. Zaten bize tarihi kasden öğretmediler ki; yaşadıklarımızdan ders çıkartmayalım ve hataya düşelim diye.

Tavsiyem; önümüzdeki süreçte yaşanacak olan gelişmelere tarih ilminin ışığı altında ve doğru bilgilerle bakmaya çalışın. Aksi halde bu güne kadar çoklukla olduğu gibi yine manipüle edileceksiniz…

Siyasal İslam‘ın ve dindar geçinenlerin bizde iki temel karakteristiği vardır: 1-Dinî kavramları her mevzuya meze yapmak. 2-Cumhuriyet düşmanlığı yapmak. İlkini hayatın her alanında görebilirsiniz; inanç ve – varsa – ideallerini yaşamak yerine sırf ağız yoluyla (oral) konuşmak makamında dem sürenler gibi.

Türkiye’deki sığ ama yaygın futbol kültürüne benzer bir şekilde avamîdir ve temel bilgileri kamyon kasalarındaki yol edebiyatımız gibi takvim yapraklarının arkasına yazılanlardan ibarettir.

Diline pelesenk ettiği “Allah rızası” kavramı, dilencilerin cami önlerine serili mendillerine 3-5 kuruş atılması için sergiledikleri tutuma eşdeğerdir.

Zulme mukavemet, kötülüğe müdahale ve mazlumlar adına dövüşme yeteneği yoktur. Cihadı; söylenme ve Allah’a havale olarak algılar.

Sunturlu küfürler ve fıkralar bu kaynaktan neşet eder. İlahiyatçılar ve imamlar bu kaynakla ilgili kutsal kavramları en rahat ve en anormal ifade edenlerdir. Ve bu sıklıkla siyasî temsil noktasındakilere bulaşır. Saysak buradan köye yol olur da en son AKP Düzce Milletvekili İbrahim Korkmaz‘a bulaşmıştır: “Ben Hazreti İbrahim, küçük kardeşim de Hazreti Muhammed.”

İkinci karakteristik özellik de son tahlilde AKP Balıkesir Milletvekili Tülay Babuşçu‘da cips olarak patlamış gözüküyor: “Cumhuriyet reklam arasıdır.”

Nasıl ki Osmanlı‘nın kuruluşundan sonraki 2 asır boyunca Karamanoğulları, Osmanoğullarını kabullenememişse bizdekiler de bu netameli coğrafyada 1 asra yakın zamandır yaşattığımız Türkiye Cumhuriyeti‘ni hala kabullenememiş gözükmekteler. Dahası Osmanlı’nın döküntüleri ve çöküş sembollerini has Osmanlı zannetmekteler.

İllâ Güneydoğu‘ya gitmenize gerek yok; bizim Samanlı Dağlarının eteklerindeki bazı Karadeniz kökenli köylerde bile “Cumhuriyet eşittir okul” olduğu için okul ve öğretmen düşmanlığı yapılır. Dedesi Atatürk’le beraber Türk İstiklal Savaşı için canını ortaya koyarken torunlarının M. Kemal ve Millî Mücadele düşmanlığına bile denk gelebilirsiniz.

Sanırsınız gerçek hayatı ‘Osmanlı Cumhuriyeti‘ filmine çevirse yedi sülalesinin başı göğe değecek. Sanırlar ki ismen Osmanlı nev zuhur ettiğinde dünya devletleri hemen “Oooo, Osman Bey! Buyurun başköşeye” diyecekler. Bizim arkadaşlar da “Dünyayı Kurtaran Adam’ın Oğlu” repliğiyle Mamçakoğlu Cüneyt Abi pozlarına bürünecekler. Bittabi Allah rızası için.

Bizim oralarda “Akıl, gel paçama takıl!” diye bir söz vardır. Yeni evin temellerini oyarak anılardaki eski evi canlandırmaya çalışan bir zihniyeti niteliyor. Hem de fay hattında, deprem kuşağında..

‘Akıl tutulması‘ tabiri bence eskidi, sırada ‘Ruh tutulması‘ var. Ruhu küresel kapitalizmin sahte cennet olarak sunduğu dünya nimetlerine esir, kalbi ve gönlü “Allah ile aldatan o yaman Aldatıcının Oyunları“nda mahpus bu kimselerin dillerini eğip bükmeleri çare sunmak adına değil çaresizliktendir.

Ruhunun sesini işitebilenlere selam olsun!

Her  sabah  ilk ezanın  okunduğu yer  Japonya’nın  en  doğusunda ki KAMÇATKA ‘dır. Kamçatkaya  1931 yılında  cami  yaptıran insan  ise MUSTAFA  KEMAL  ATATÜRK’TÜR. Bu bilgiyi  Atatürkle ilgili ansiklopedilerde bulabilirsiniz..Ayrıca  Atatürk’ün  dinimiz ile ilgili sözlerini  arayıp ,bulup okumakta fayda mülahaza ediyoruz. Atatürk  bir konuşmasında şöyle demişti:”Ey Millet! Allah birdir. Şanı büyüktür. Allah’ın selameti, sevgisi ve hayrı üzerinize olsun. Peygamber Efendimiz Hazretleri, Cenab-ı Hak tarafından insanlara dini hakikatleri duyurmaya memur ve elçi olmuştur. Koyduğu esaslar ve  kanunlar cümlemizce malumdur ki, Kur’andaki anlamı açık olan ayetlerdir. İnsanlara feyz ruhu vermiş olan dinimiz son dindir. En mükemmel dindir. Çünkü dinimiz akla, mantığa, gerçeğe tamamen uyuyor ve uygun düşüyor.”

Şimdi  aklıma  hemen  ortaokul yıllarımızdan beri önce pat çat duyduğumuz, sonra ise  kendinden başkalarını arızalı Müslüman, ya da  şerren Müslüman gözüyle bakmayanlardan  sık sık duymaya başladığımız ”Dinsiz Atatürk, Beton Kemal” suçlamaları, bu milletin beynine sokulmaya çalışılmış, ortam hep bulandırılmıştır. .Hatta defalarca da tartıştığımız zamanlar olmuştur. Şimdi kendime ve herkese sormak istiyorum: Atatürk’e ”Dinsiz”diyenler, Beton Kemal diyenler, gerçekten de taa Japonya da   cami yaptırma   için ne derler acaba?

Kafanızdaki dış mihraklı fikirler yüzünden, bu ülke için çekmediği çile kalmayan bu ve bunun gibi insanlara  attığınız çamurlar yüzünden, şahidiz o tarafta yatacak yeriniz olmayacak. Şimdi de kalkmışlar Peygamber efendimizin resimleri meselesini istismar   edip oy devşiriyorlar. Yine oya tahvil için bir mesele bulundu. Yaşasın din, gelsin oylar gelsin paralar. Gidin  o dergiyi yayınlayanlara  hesap sorun, efendiler. Soranlar çıktı işte,  bile bile ölüme giden  ve Avrupayı ayağa kaldıran   o  2-3 tane  genç, inanın belki de çok şerefli insanlardı. İdealleri için,  (öldürmeyi  asla kabul etmemekle birlikte) canları pahasına  gidip eylem yaptılar.

Türkiye’de, oya tahvil için İslamı kullanmak, artık  moda oldu. Cumhuriyet tarihine baktığımızda, dini kullananlar hep iktidar olmuşlardır. Çünkü  cahil insanları dinle kandırmak çok kolay. AP  li Senator Kamran İnan ve  siyasetimizin duayenlerinden ,renkli sima  Osman Bölükbaşı beyefendiler,Türkiye’de ve İslam Dünyasında  en geçerli ,en   çok  gelir    getirici  mevzu   dindir  demiştiler. Bu iki zatı muhteremi bizzat dinlemiştim. İşte  şimdi görüyoruz. Gerçekten de en iyi geliri elde edenler dini kullananlar.Hep suyun başında oluyorsun ,altında  en iyi arabalar oluyor,yalılar,köşkler,arazilere konuyorsun.Çevrende dönen  bir yığın fırıldak var.Nasılsa bu ülkede  cahil insan sayısı oldukça fazla ,el etek öpenler gani…

Yani anlayacağınız karada  ölüm yok da ,o tarafta ne olacak bilemem  ! Çünkü bu taraftan da belli ki, onca paralar,çalmalar,haksız makamlar  neyin ifadesidir? Sonra da tutup Atatürk’e dil uzatmak, kurduğu Cumhuriyet  için 90 yıllık  reklam  arası demek, ne kadar talihsizlik, ne kadar ihanet  kokan bir  söz ! Bu sözler  halkı ve ortamı  alıştırma, yoklama çekme  denemeleridir. Oysa Atatürk O Cumhuriyeti kurmasa idi  bu hamfendiler, beyefendiler subaşında olabilecek miydi, vekil olabilecekler miydiler? Seçme seçilme hakkı olacak mıydı?  Rahatça dini kullanabilecekler miydiler? İnsan yapısı, çiğ süt emmiş ,herşey beklenir.

Ne yapılırsa yapılsın,ne söylenirse söylensin,bu ülke için , Türk Milleti  için Atatürk herşeydir.Türk Milletinden olmayanlara  sözümüz bu hususta yok. Atatürk, kurtuluşumuzun ,Allah’ın izniyle  müsebbibidir. O’ nu bu milletin kalbinden, kurduğu Cumhuriyeti  Türk Milleti’nin  devlet nizamından, kimse söküp atamayacaktır. Kalkışanlar olursa eğer,  işte o zaman ”An ya mı Konya mı ” belli olacaktır. İşte o zaman ”Dananın kuyruğu ”kopacaktır!

Saygılarımla…

Gazi Mustafa Kemal Atatürk; 06 Mart 1922’de yani Türkiye Cumhuriyeti kurulmadan önce TBMM’de yapılan gizli oturumda şöyle diyor: “Hepiniz bilirsiniz ki, Avrupa’nın en önemli devletleri Türkiye’nin zararıyla, Türkiye’nin gerilemesi ile ortaya çıkmışlardır. Bugün, bütün dünyayı etkileyen, milletimizin yaşamını ve ülkemizi gözaltında bulunduran, en güçlü gelişmeler, Türkiye’nin zararıyla gerçekleşmiştir. ( Günümüzde de öyle olmuyor mu?) Eğer, güçlü bir Türkiye varlığını sürdürseydi denebilir ki, İngiltere’nin bugünkü siyaseti var olmayacaktı. Türkiye, Viyana’dan sonra Peşte ve Belgrad’ta yenilmeseydi, Avusturya/Macaristan siyasetinin sözü edilmeyecekti. Fransa, İtalya, Almanya’da aynı kaynaktan esinlenerek hayat ve siyasetlerini geliştirmişler ve güçlendirmişlerdir.”

Büyük insan devam ediyor “… Avrupa’nın bütün ilerlemesine, yükselmesine ve uygarlaşmasına karşılık, Türkiye gerilemiş, düştükçe düşmüştür. (Bundan sonrası çok önemli!) Türkiye’yi yok etmeye girişenler, Türkiye’nin ortadan kaldırılmasında çıkar ve yaşam görenler, zararlı olmaktan çıkmışlar, aralarında çıkarları paylaşarak, anlaşmış ve birleşmişlerdir. Ve bunun sonucu olarak, bir çok zekâlar, duygular, fikirler, Türkiye’nin yok edilmesi noktasında yoğunlaştırılmıştır. Ve bu yoğunlaşma, yüzyıllar geçtikçe oluşan kuşaklarda adeta yıkıcı bir gelenek biçimine dönüşmüştür. Ve bu geleneğin, Türkiye’nin yaşamına ve varlığına aralıksız uygulanmasıyla, sonuçta Türkiye’yi yenilemek, (“Yeni Türkiye”yi mi kast ediyor acaba?) Türkiye’yi uygarlaştırmak gibi bir takım nedenlerle Türkiye’nin iç yaşamına, iç yönetimine işlemiş ve sızmışlardır…”

Atatürk, milli uyanıştaki gecikmenin Türk Milletine ne kadar pahalıya mal olduğunu da 1923’te sarf ettiği şu sözlerle açıklamıştır. “… Biz, (Türkler) milliyet fikirlerini tatbikte çok gecikmiş ve çok ilgisizlik göstermiş bir milletiz. Bunun zararlarını fazla faaliyetle telafiye çalışmalıyız… Özellikle bizim milletimiz (Türkler!), milliyetini ihmal edişinin çok acı cezalarını çekmiştir. Osmanlı İmparatorluğu içindeki çok çeşitli toplumlar hep milli inançlara sarılarak, milliyetçilik idealinin kuvveti ile kendilerini kurtardılar. Biz ne olduğumuzu içlerinden sopa ile kovulunca anladık. Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler.( Bu günkü gibi olmasın?) Anladık ki, kabahatimiz kendimizi unutmuş olduğumuzmuş!”

Bu arada David Kushner, Türk ve Türkiye ismi ile ilgili olarak o dönemlerde: “Avrupalılar, Osmanlılardan ve Osmanlı İmparatorluğu’ndan bahsederken uzun süredir, Türkler ve Türkiye adını kullanıyordu” der. Yine ünlü hikâyecimiz Ömer Seyfettin, “Türk, Türkler, Türklük, Türkiye kelimeleri ağza alınmıyor hatta en muktedir muharrirler “Memalik-i Osmaniye”ye Avrupalıların Türkiye demesine çok kızıyorlardı” diye ekliyor.

Atatürk‘ün; Türk ve Türklerle ilgili 28 Aralık 1919’da söyledikleri de çok önemlidir; “Milletimiz aleyhinde söylenenler bütünüyle iftiradır… ( Herhalde Ermeni Tehciri ve Etrak-ı bi idrak gibi şeyleri kast ediyor!) Milletimizin büyük kabiliyetleri, tarihen ve mantıken sabittir.”

Atatürk’e göre “Türk Milleti; kendinin ve memleketin yüksek menfaatlerinin aleyhine çalışmak isteyen bozguncu, vatansız ve milliyetsiz beyinsizlerin saçmalamalarındaki gizli ve kirli emelleri anlamayacak bir topluluk değildir”

Yine büyük insan: “İnsanları mutlu etmenin tek yolu, onları birbirlerine yaklaştırarak onları birbirine sevdirmektir” diyor.

Görüyorsunuz; Avrupa Birliğine, pkk bölücülüğüne, yolsuzluğa, istismarcılığa, Osmanlı lalesi yalakalığına, reklam arasına, Türkiye ismine, Türkiye’ye “Yeni” yakıştırmasına, Kara Parti’nin icraatlarına, milliyetsizliğe, toplumsal barışa ve geleceğe dair, çağları delen mesajlar hep onun aklında varmış ve bizlere hepsini aktarmış.

Atatürk’ü anlamak; Türk olmak, Türk Milliyetçisi olmak ve iyi insan olmaktır. Bir de Atatürk’e sövenlere bakın! Bir de Atatürk’ün neredeyse yüzyıl önce önümüze getirip koyduğu konuları, günümüzde ısrarla Türk Milletinin aleyhine kullananlara bakın! Benzer insanların konuştuğu aynı şeyler değilmi?

Bir otobüs yolculuğunda, mola vermiştik. Hanım, mescitte namazını kılıp gelmişti. Fakat durumunda  bir gariplik vardı:”N’oldu?” diye sormama kalmadı, heyecanla anlatmaya başladı:”Hani dedi, ön sırada oturan pantolonlu, başları açık, tıp öğrencisi üniversiteli iki kız vardı ya?””Eee n’olmuş?” dedim. “O iki kız mescide geldiler. Çantalarından birer bol elbise çıkarıp giydiler, başörtülerini de taktılar! Bir güzel namazlarını kıldılar. Sonra tekrar eski hâllerini alarak çıktılar. Kırk yıl düşünsem, onların namaz kılacakları hatırıma gelmezdi. Demek ki görünüşe aldanmamalı.”

X

İstanbul’da yolum Kadıköy kazasının Moda semtine düşmüştü. Yazın sıcak bir günüydü. Kıyıya yakın, sâkin bir mahalde, yeşil bahçe ortasında bulunan Moda camisine uğrayıp, vakit namazını eda etmiştim.

Cami girişi önüne konan sıraların birine oturmuş, yorgunluk gideriyordum. O sırada daracık kot pantolonlu, saçı sakalı birbirine karışmış, derbeder kılıklı modern bir genç;  bahçe kapısında belirdi. Abdest alınan musluklara doğru yöneldi. İçimden:”Herhalde sıcaktan bunalmış, ferahlamak için yüzünü yıkayacak.” diye geçirmiştim ki, dış görünüşüyle tam bir serseri tipinde olan genç, benim şaşkın bakışlarım arasında, bir güzel abdest alıp, sonra da caminin dış kısmında vakit namazını kılıp, tekrar geldiği gibi çıkıp gitti. Cami dışında görsem, onun namaz kılacağı dünyada aklıma gelmezdi. Demek ki görünüşe aldanmamalı.

X

Yalova-Kartal arasında Araba-Vapuru’ndayım.  Vapurun kenarına yaslanmış, denizi seyrediyorum. Yanımda, konuşmalarından anladığım kadarıyla bir hanım, çocuğu ve kayınvalidesi var.Beni ilgilendirmediği için, başımı döndürüp bakmıyorum. Bakmamaya da kararlıyım. İstemiyerek işittiğim konuşmalarından, kadının Ankara’da yüksek bir memur eşi olduğu ve İstanbul’a yakınlarını görmeye geldiği anlaşılıyor.

Fakat istemiyerek kulak şâhidi olduğum konuşmalarından,bir türlü kendimi alamadım.Hem de bütün ilgilenmeme gayretlerime rağmen.  Çünkü hanımefendi, çok güzel ve pek nezîh bir İstanbul Türkçesiyle konuşuyor, kelimeleri çok hoş telaffuz ediyordu. Üstelik düşüncelerini, inanmış bir insanın sağlam itikadını aksettiren fikirleriyle perçinliyordu. Belli ki, her kadın gibi bir namus timsaliydi.

Kayınvalidesiyle yaptıkları söyleşide müspet kader inanış ve anlayışı, mes’elelere Ehli Sünnet açısından bakışı kendisini hemen gösteriyordu. Her bakımdan sağlam temeller üstünde yükselen, millî ve dinî hasletlerle donatılarak kurulmuş gerçek bir Türk ailesinin   fertleriyle karşı karşıya idim. “Herhalde diyordum, giyinişleri de mazbuttur.”

Fakat aile mes’eleleriyle ilgili olan konuşmalarındaki inanç sağlamlığı, telaffuz hoşluğu, fikir doğruluğu beni sanki büyülemişti. Merakım; bakmama kararlılığımı bozdu ve başımı o yöne çevirmekten kendimi alamadım.

Aaa o da ne? Konuşmalarına hayran kaldığım kadın; tamamen sosyetik giyimli, açık saçık bir bayan değil miymiş! Doğrusu öyle giyim kuşamlı, sosyetik bir kadının böyle oturaklı sözler sarfedeceğini hiç mi hiç düşünemezdim! Demek görünüşe aldanmamalıymışız.

X

Öyleyse yorumlarımızda  “Hüsn-i  zan, adem-i  îtimad.”  asıl olmalı. Yani herkes hakkında olumlu düşünmeli; her ihtimale karşı da tedbiri elden bırakmamalıyız.

Bu müşahede ve gözlem, beni şu sonuca götürdü:

Bu millet zâhiren yâni dış görünüşüyle, isteyerek ve istemiyerek ve muvakkat / geçici ârızalarla, hangi şekil ve kılığa girerse girsin; aslında bütün rûhu canıyla gönlü İslam’dan yana, kalbi O’ndan tarafadır!

Demek ki yıllarca evvel: “Ümitvar olunuz! Şu istikbal inkılâbı içinde, en gür sadâ İslâmın sadâsı olacaktır!”  diyen Bediüzzaman, ne kadar doğru söylemiş. Geleceği çok önceden görmüş. Haber verip müjdelemiş.

Bütün mesele, aslî mecra ve akışta yerini almaktır. Çünkü mecrada olana, netîce müyesser olur. Yani doğru yolda olan, doğruya kavuşur. Başka bir deyişle Hak yolda olan Hakk’a erişir.

Asıl olan yolda olmaktır.

Hem zaten yolcu yolunda gerek.