Süleyman Şah Türbesi’nin yerinden kaldırılması, Türk Milleti’ni derinden yaralamıştır.  Son zamanlarda, bir kurşun atılmadan bize ait olan Ege Adaları’na da maalesef Yunan bayrağı çekilmişti. Süleyman Şah Türbesi’nin sınırımıza doğru taşınması demek, Türk askerinin de, Türk Tarihi’nin de başına çuval geçirilmesi demektir. Asırlardır korunan Ecdat Türbesi ve çevre alanı, bugün korunamaz hale düşürülmesini, hiçbir gerekçe ile açıklayamazsınız!

Ecdat deyip  oy toplamaya benzemiyormuş  bu işler. Bu hususta hiçbir bahane bizi tatmin edemez. Böyle başlatılan tavizler zinciri yarın sınırlarımızın da korunmasında sıkıntı yaratabilir. Zaten kaç yıldır Güney sınırımızdan girip çıkan pkk ının haddi hesabı yoktur. Bu durumu bu hükümete oy verenlere havale ediyoruz. Bu hususta bize ne tür  yalanlar sallayacaklardır acaba? Devletin Suriye sınırında Süleyman Şah türbesini koruyacak gücü vardır, bunu  dünya biliyor… Maalesef ki taşınma işinde Suriye pkksı  ile ortaklıkta yapıldığı söylenmektedir. Düşülen hale bakın, meseleler kimlerle planlanıyor!  Vay halimize!

TAŞINDIK!   Biraz daha içeri geldik demek, Türk Milletini ve  Türk Tarihini tatmin edemez, bu millet artık uyanmalıdır!

Süleyman Şah Türbesi ve çevresi en zor zamanlarda bile terk edilmemişti. Türk ruhu orada yaşatılmıştı. Bayrağımız orada yıllardır dalgalanıyordu. Askerlerimiz yıllardır orada nöbette idiler. Işid terör örgütü höd dedi ve taşındık.( Ve bu şerefli yol haritası bu hükümete nasip oldu.) Bu olaydan dolayı Süleyman Şah’ın kemikleri sızlamıştır, eminiz. Tek kelime diyeceğim:Yazıklar olsun !!!

Bu olay nedeniyle, yandaş tv lerin birine iki tanede yandaş sözde yazar çıkarmışlar ,affedersiniz ,taşınma olayının doğruluğunu ifade edip,beyin yıkama metodu yapmaya çalışıyorlar.

Durumumuz Kurtuluş Savaşı yıllarından çok mu kötü? Bu türbe  o  zaman taşınma dı da şimdi niçin taşınıyor? Korktuk mu? O topraklar, milletler arenasında bizim, hiçbir  karşı siyasi, askeri  manevra yapılmadan bırakılıp çıkıldı. Yok efendim bu tarafa çekildik. Şuna kaçıldı desenize!

İşte efendiler, Güney Doğu da pkk ya böyle bırakıldı, bırakılıyor. Şehit cenazesi gelmiyor muş. Siz şehirleri, sokakları, okulları PKK ya bırakırsanız  eğer, şehit cenazesi elbette gelmez.Ancak öyle olmadı, çözüm  süreci başlayalı  ölümler  artarak devam etti. Bu durumu yandaş medya hep sakladı. Teslim bayrağını çekmişiniz. Onun için mi şehit cenazesi gelmiyor edebiyatı yapılıyor? O bölgeye zaten gidemiyoruz, asker, polis dahi sokağa tedbir almadan çıkamıyor. Direnen sadece Milliyetçi Hareketçiler. Daha kötü günleri  Allah göstermesin, vatan evlatlarının  cenazelerini  artık görmek istemiyoruz. Bundan sonra ne olur Allah Kerim !

Ege Üniversitesi’nde pkknın öldürdüğü genç sizlerin de çocuğu olabilirdi. Bakıyoruz da sadece Milliyetçi camia bu meselede içi yanan ve taraf olan kesim konumunda. Hükümet erkanı, sol cenah duyarsız konumunda. Neler oluyor?  PKK sadece Milliyetçilerin mi düşmanı oldu şimdi?

Aklıma şu geliyor; bu ölen Milliyetçi, vatansever delikanlı ile, öldüren PKK lılar  bu ilgisiz cenahlar tarafından  eş değerde mi tutuluyor?  Biri vatan istilasına, okulların PKK istilasına karşı çıkıyor, PKK lı ise ülkemi bölmek istiyor.40 binden fazla insanımızın katilleri, çoluk çocuk demeden insanları  katletmişler. Ama sırf  pkk ile  aynı masadaki anlaşma yüzünden, sözde çözüm süreci  bozulmasın diye  öldürülen  o  yiğit delikanlı görmezden geliniyor  !  Yarın sizin çocuklarınızın  da  başına böyle  şeylerin gelebileceğini hiç düşünmüyor musunuz?

Her gün onlarca insan ölüyor. Üniversiteler dahi pkk ya devredildi. İşte Ege Üniversitesi ve   vatanını, milletini  seven, sınava giderken öldürülen  genç   şehit Ülkücü  öğrenci  ortada. Bu durumu   iktidardan   çıkar sağlayan onca  duyarsız, sadece kendini düşünen  insanlar    hala göremiyor  mu ? Ülkenin  düştüğü hale bakın , asırlardır  bize ait olan Süleyman Şah türbesi  TAŞINDI  denilerek ,Ege adaları gibi   bir kurşun   atmadan  ,taşınırken de yine  bir şehit verilerek türbe  yok edilerek  terk edildi .Bu durum Türk tarihinde çok su kaldırır. Üzgünüz, kendimizi  zaptetme de   zorlanıyoruz.  İlgililere  beceremiyorsanız  bırakın  bu işleri demekten kendimizi alamıyoruz !!!

Saygılarımla…

Birkaç yazıdır artık Başbakanlığa erişen ve yazdığı Stratejik Derinlik kitabıyla Türkiye’nin son 13 yılının dış politikasının rotasını belirleyen Prof. Ahmet Davutoğlu‘nu teoriden pratiğe analiz etmeye çalışıyoruz. Günün özeti; hayaller hoş olsa da karşılığı yok.

En çok da Osmanlıcılık merakından belli. Hiçbir tarihçi 623 yıllık Osmanlı‘yı tek bir kalıpta ve aşamada değerlendirmez. Rahmetli Atilâ İlhan gibi sorar dururlar: Hangi Osmanlı? Benim gördüğüm ve ikidir yazdığım şimdilerdeki nevzuhur Yeni Osmanlıcılarımızın hepsi Dağılma Dönemi Osmanlıcısı.

Devlet-i Âliye‘nin son döneminde ne kadar hata ve zaaf varsa, ne kadar paça düvel-i muazzamanın kasnağına kaptırılmışsa, ne kadar korku ve eziklik kompleksi varsa onu kuşanmış ve mezarlıktan geçerken ıslak çalar gibi mehter çalıyorlar.

Yine dedik; Türkiye Cumhuriyeti atom çekirdeği sadedinde kurulmuş bir devlettir. Tedbir ve teenniyle hareket eder ama fırsat da gözetir. 1938-39 Hatay’ın bağımsızlığı ve ilhakı aynen öyledir. Gecikmiş de olsa 1974 Kıbrıs Harekâtı‘yla adanın 3’te 1’inden fazlasını almamız ve Kuzey’e topladığımız Türklerle apayrı bir Devlet kurabilmemiz de böyle.

4-5 senedir dile getirenlerle birlikte yazıyor ve söylüyoruz: Lozan’da statüsü belirsiz adalar olarak nitelenen Ege‘deki Eşek, Nergizcik, Bulamaç gibi 15-16 adayı bu Devr-i AKP döneminde Yunan egemenliğine bıraktık. Hem de Yunanistan derin bir ekonomik kriz içerisindeyken. Ve bunların en değersizi olan Kardak kayalıkları için o beğenmedikleri Çiller döneminde savaşa yakın bir kriz yaşamışken.

Adaların kaybı bu arkadaşların İnebahtı’sı (Lepanto Bozgunu), Süleyman Şah Karakolu’nun terki de II.Viyana’sıdır (Viyana Bozgunu). Vermeye başlarsanız gerisi hep gelir. 1921 Ankara Antlaşması‘nın 9’uncu maddesinin size tanıdığı hakkı ve verdiği toprağı güvenlik nedeniyle terk edip atanızın-dedenizin mezarını sınırınızın dibinde (200 metre) 2 dakikalık (120 saniye) mesafeye getiriyorsanız son dönem Osmanlı ricat kültürü size de tevarüs etmiş demektir.

Cumhuriyetin kurulması esnasında Kurtuluş Savaşı’na bile karşı çıkanlar Osmanlı’nın dünyalık peşinde koşan ve dini de dünyalığın sermayesi yapan ezikler – korkaklar takımıydı. Merhum Âkif, İstiklâl Marşımıza bu yüzden Kur’anî “Lâ tehaf / Korkma!” hitabıyla başlamıştı.

Bugünkü İktidar ve şakşakçıları ruhen ve bedenen bu korku kültürünün berdevamıdır. 12 Eylül’de ve 28 Şubat’ta inançlarının ve mukaddesatının mücadelesini veremeyen, vermekten öte hep almaya kodlanan, teoride seslendirdiği dinî söylemlere rağmen pratikte hep dünyalık peşinde koşan bu güruh maalesef o ricat hastalığını da siyaseten nüksettirdi.

Hayalperestlik Nâzırı‘yla birlikte bir haftada (7 gün) Şam‘daki Emevî Camiinde fetih namazı kılmayı düşünen devletlû Tayyip Erdoğan, beş yılsonunda (1825 gün) uluslararası hukukun Türk Kalesi / Karakolu olarak nitelediği Süleyman Şah Türbesi‘ni imha ederek ‘kut‘sal emanetleri sınırımızın dibine getirip yığması sanırım dış politik vizyonumuzun ne olduğu hakkında bir fikir verir.

Suriye‘de daha olaylar çıkmadan Hatay’da 100 bin kişilik kamp kuran ve Suriyeli aileleri incik-boncukla ve çikolatayla adeta davet eden Türkiye; sayı 2 milyonu, sene 5 yılı ve harcama da 4 milyar doları aşınca sosyo-ekonomik anlamda ciddi sarsılmaya başladı. Bir de en uzun sınırımızın olduğu “dost ve kardeş ülke” ile güllük gülistanlık 5-6 milyar dolarlık yıllık ticaretimizin güme gittiğini düşünürseniz krizlere hazır olun derim.

Hakikaten şekilci ve sözlü edebiyat geleneği nedeniyle söze kana bir toplumuz. Açık sözlüleri ve açık düşünceli insanları benimsemede zorluk çekebiliyoruz; ufuk sahibi ve idealist olsalar da: Atatürk gibi..

Ne demiş Dilan‘ın biri; “Kimseyi suçlamayalım / Biz ne yaptıysak kendimiz yaptık.”

“Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolu“nu terk ettik. Orada bulunan 38 askerimiz ve manevi değeri olan emanetler Türkiye’ye taşındı.

Orası vatan toprağımız idi. Edirne gibi, Antalya, İstanbul, Ankara, Diyarbakır gibi. “Savaş riski var” diye bıraktık. Emanetlerimizi kaçırdık.

PKK’ya yakınlığıyla bilinen Fırat Haber Ajansı ise operasyonu, “Türk askerlerini kurtarmak amaçlı, YPG (PKK) ile Türk ordusunun ortak operasyonu” olarak duyurdu.

Oradaki bayrağımızı da “güvenli” saydığımız PYD/YPG/PKK bölgesinde bir araziye diktik.

Bunu niye yaptık? Muhtemelen, Musul Konsolosluğumuzu boşaltmada gecikip, IŞİD’in eline Başkonsolos dâhil 49 kişiyi rehine olarak verdiğimiz olayın benzeri olmasın diye.

Hatırlayınız, Musul Konsolosluğumuza IŞİD’in saldırması pek sürpriz değildi. Çünkü Konsolosluk işgalinden bir gün önce MHP Milletvekili Sinan Oğan TBMM kürsüsünde, “besleyip büyüttüğünüz IŞİD Musul Başkonsolosluğumuzun etrafını sarmış durumda” demişti.

Ayrıca Başkonsolos Öztürk Yılmaz, “IŞİD Musul’u ele geçirebilir” uyarısında bulunmuş, Musul Valisi Nuceyfi kentten kaçmadan önce Başkonsolos Yılmaz’ı arayıp konsolosluğu terk etmelerini istemişti. Ve dahası Musul’daki F. Gülen okulları 3 gün önce tahliye edilmişti.

IŞİD saldırmadan konsolosluğumuzun boşaltılmamasının sebebi, hükümetimizin  “IŞİD bizim dostumuz, Konsolosluğumuza dokunmaz” kanaatinde olmasıydı.

Şimdi hükümetimiz muhtemelen “IŞİD, Süleyman Şah Türbesine böyle bir saldırı yapmaz” diyemiyor.

Çünkü hem yaşanmış bir tecrübe var ve hem de Türkiye Cumhuriyeti hükümeti IŞİD’e karşı olan koalisyona desteğini açıkladı.

Türkiye IŞİD’le doğrudan çatışarak Irak ve Suriye’de yaşanan bataklığa girmek istemiyor.

Bu safhada saygı karakolunu imha edip, Türbeyi taşımaktan başka yapılabilecek bir şey var mıydı?

Bu soruyu önce şöyle soralım ve cevabınızı ona göre veriniz:

Orada bulunan karakol ABD, Rusya, İngiltere, İsrail veya Almanya’nın vatan toprağı olsaydı, Onlar bırakır gider miydi? Dahası IŞİD oraya saldırmaya cesaret edebilir miydi?

Büyük devlet olmak, bölge lideri olmak böyle bir şeydir.

Hükümetimiz özellikle Suriye’de “aktif dış politika” ve “yeni Osmanlıcılık” güdüleriyle, “Şam’da Cuma namazı kılmak” hayaliyle ve “Esad gitmelidir” teziyle yanlış politikalar izledi. İç çatışmanın tarafı oldu.

Erdoğan/ Davutoğlu ikilisinin bu yanlış politikaları sebebiyle Türkiye’nin ağırlığı ve caydırıcılığı kalmadı. Siyasi manevra alanı daraldı. Türbeyi koruyamayacağımız için çaresizce naklettik.

Sonuç: 2004 yılında Ege Denizindeki 16 adamız ve bir kayalığımızın Yunanistan tarafından işgal edilmesine göz yummuştuk. Şimdi savaşmadan terk ettiğimiz vatan topraklarına Süleyman Şah Türbesi de katıldı.

*****

NEDEN AKP DÖNEMİNDE?

AKP’nin iktidar olduğu 13 senelik bu kısacık dönemde bütün bunların olması şaşırtıcı.

Allah korusun, PKK ile yürütülen “açılım/ müzakere süreci” böyle giderse, Güneydoğu da savaşmadan terk ettiğimiz vatan topraklarının üçüncüsü olabilir.

***

AKP döneminde milli gururumuzu rencide eden olaylar bunlardan ibaret de değildi.

PKK militanları Askeri birliğimiz içindeki bayrağımızı indirdi.

İsrail uluslararası sularda vatandaşlarımızı katletti.

ABD askerlerimizin başına çuval geçirdi.

Devletimiz eli kanlı terör örgütü ile muhatap edildi.

Daha da şaşırtıcı olan bütün bunları engelleyemeyen AKP iktidarı ile Türkiye’nin bölgesel güç haline geldiği iddia edildi. AKP’nin her şeyi olan Tayyip Erdoğan da “dünya lideri” sayıldı.

Şimdi de “vatan toprağımız olan Süleyman Şah türbesini adeta kaçarak terk ettik.” Üstelik bunu çok başarılı(!) bir operasyon gibi gösterip buradan kahramanlık çıkarmaya çalışıyorlar.

Sosyal medyadan bir alıntı ile yorumlayalım: “Hastayı kaybettik ama operasyon çok başarılı…”

***

BAKANA BAKIN

Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanı Fikri Işık, “büyük bir başarıyla yürütülen Süleyman Şah Türbesi’nin taşınması operasyonu gerçekten hepimizin göğsünü kabarttı. Dostlara büyük bir güven ve gurur verdi. Düşmanlara büyük bir korku saldı. Bazı hasetleri de hasedinden çatlattı. Türkiye artık dilediği anda bu tip operasyonları yapma gücüne sahip çok güçlü bir ülkedir. Bunu bir kez daha teyit etmiş olduk” dedi…

Şaka gibi. Ama haberi Milliyet’te okudum.

Bakan şunu demek istiyor: Vatan toprağını terk etme zaferimiz kutlu olsun.

“Böyle zafer düşman başına” dedikten sonra şöyle dua ediyorum:

Allah bizi bir daha bu türlü çekilme operasyonları yapmaktan korusun.

******************

ŞEHİT ÖĞRENCİ FIRAT ÇAKIROĞLU

“Ege Üniversitesinde ciddi bir PKK yapılanması var. Aman dikkat edin. Ülkücü gençleri derslere ve sınavlara sokmayan, eğitim hakkını engelleyenlere karşı bir şeyler yapın” diye çırpınan gençler.

“PKK yandaşları, Kürdistan bayrakları açıyor, Türk bayraklarını indiriyorlar. Nevruz kutlamaları yapıyor, Abdullah Öcalan’ın açıklamalarını okuyorlar. Ege Üniversitesi’nde kimlik kontrolü yapıyorlar.”

Üniversite yetkililerinden, emniyet mensuplarına, siyasilere kadar herkese müracaat ediyorlar.

Kampüsleri örgüt kamplarına çeviren bölücülerin, Ege Üniversitesi’nde kurmak istedikleri hâkimiyete karşı çıkan, ancak derslere giremeyen, sınavlara polisler arasında girebilen gençlerin başında yakışıklı ve yiğit bir delikanlı var. Ülkücü gençlerin başkanı olan Fırat Çakıroğlu.

Fırat Çakıroğlu’nun, PKK yandaşları tarafından önceden sosyal medyada açıkça tehdit edildiğine dair görüntüler var.

Ve nihayet bu yiğit gencimiz PKK’lılarca bıçaklanarak şehit edildi.

Malum medya, bu olayı “karşıt gruplar çatıştı, bir kişi öldü” diye verdi.

Fırat’ın şehit edilmesi, 12 Eylül öncesinden beter günlerin geleceği endişesini canlandırdı.

Devlet ve güvenlik güçleri vazifesini yapsaydı Fırat yaşıyor olacaktı.

O şehit edildi. Çünkü Güneydoğu’yu PKK hâkimiyetine terk eden devlet yöneticileri gibi değildi.

Üniversitesinde eğitim hakkına engel olan teröristlere karşı direnenlerin öncüsü olmuş, “bu okula ben giremezsem cenazem girecek” demişti.

“Öz vatanında garip, öz vatanında parya olmayı” kabul edememişti.

Fırat’ın babasının ifadesi olayı tam anlatıyor: “Oğlum Türk olduğu için öldürüldü.”

Ama devletimiz iffetini korumaya çalışan Özgecan‘ı da, milletin şeref ve namusunu korumaya çalışan Fırat‘ı da koruyamadı.

Önceden hazırlanan bir oyun sahneye konulmuş gözüküyor.

Çok ağır bir iç çatışmanın başlangıcı olmasından endişe ettiğimiz bu olayın faillerinin yakalanması ve cezalandırılması, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin ülkenin her karışında hâkimiyet sağlaması için devleti ve güvenlik güçlerimizi göreve davet ediyoruz.

Bu söz, Kanuni Sultan Süleyman döneminden bu yana (Şehzadeler taht kavgasına düşmüşlerdi) devlet, her kaos ortamına sürüklendiğinde haklı olarak hatırlanıp, dile getirilen bir sözdür.

Türk Milleti tarih sahnesine çıktığı günden beri, basiretsiz ve kötü düşünceli yöneticileri tarafından devletin geleceği tehlikeye düşürüldüğünde halk, çeşitli yollarla şikâyetlerini dile getirir, yöneticilerini uyarırdı.

Memleketimiz bu günde iyi yönetilmiyor. Yöneticilerimiz ne yazık ki, delâlet ve hatta ihanet içindeler. Böyle olmadığına itiraz edenler olacaktır elbet, ama onlara şu soruyu sormaktan kendimi alamıyorum:

Sizce ihanet’in manası nedir?

Türk Dil Kurumu Sözlüğüne göre İhanet: 1 – Hıyanet, Hainlik, 2 – Sevgide aldatma, sadakatsizlik, 3 – Gerektiğinde yardımda bulunmama, bir kimsenin güvenini yok etme.

Peki; yöneticilerimiz, yukarıdaki tarif ölçüsü içerisinde yurdumuzu nasıl idare ediyorlar? Vatan parçası üzerinde yaşayan insanımızın tamamının yöneticisi olmaları lâzım gelirken, kendisinden olan yüzde ellinin haricindekilere bakış açısı nedir? Bir yönetici, mensubu olduğu insana “Yahudi Dölü” diye hitap edebilir mi, memleket toprağının bir kısmını teröre ve teröriste teslim eder mi, Ege Adalarının Yunanistan tarafından işgal edilmesine ( sırf iktidarının ömrünü uzatmak pahasına )göz yumar mı? (En son Suriye toprakları içerisinde bulunan son vatan toprağı, Süleyman Şah Türbesinin bulunduğu alan da İşid militanlarına teslim edilmiştir.) Bu ve bunlar gibi misalleri artırmak mümkün’ken yöneticilerimizin, ihanet ve delalet içinde olmadıklarını düşünmemek mümkün mü?

Şu açık ve net olarak görülüyor ki;

Güneydoğu bölgemiz PKK nın yönetimine terk edilmiş, asker ve polis kışlasından dışarı çıkamaz hale gelmiştir. PKK azdıkça azmış, güneydoğu yetmezmiş gibi batı bölgelerimizin de stratejik yerlerinde yöneticilerinin zaafından, korkaklığından ve ihanete varan hoş görülerinin neticesinde hâkimiyet alanı bulabilmişler, oraları zapt edebilmişlerdir.

Bütün bu saydıklarımızın başında gelen en bariz örnek: Ege Üniversitesi. Çeşitli vesilelerle oranın durumu yetkililere bildirilmelerine, meclise taşınmasına rağmen, hiçbir önlem alınmamış en son Ülkücü kardeşimiz Fırat Çakıroğlu PKK lı bebek katilleri tarafından bıçaklanarak hunharca şehit edilmiştir. (Ruhu şad olsun)

Yani PKK demek istiyor ki: “Güneydoğuyu ben yöneteceğim, Batı bölgelerini de birlikte yöneteceğiz“.

Son söz:

Bütün bu olup bitenlere ses çıkarmayan, görmezden gelen, sırf iktidarınızın ömrünü biraz daha nasıl uzatırım diye düşünenler şunu iyi biliniz ki;

Bu millet sizleri affetse bile, tarih asla affetmeyecektir.

Elime bir kitap geçti. Süleyman Uludağ’ın “Sufi Gözüyle Kadın” kitabı.

Yazar bu kitabı niye yazmış? Maksadı nedir? Vermek istediği mesaj nedir? Bir kaç kez okuduğum halde bu soruların cevabını bulamadım. Çünkü benim niyet okuma gibi bir maharetim yoktur.

Öncelikle sufi kelimesinin manasını araştırdım. İslam Ansiklopedisinde şöyle bir tarif buldum;

Sufi, tasavvufi hayat tarzını benimseyerek hakkın yakınlığını kazanmaya çalışan kimse, diye tanımlanmış.

Kitaptan bazı bölümler; “Otuz sene aralıksız oruç tutan şeyh Abdullah Zaid Ahmed Cam Namekiyi ziyaret etmiş, Ahmet Cam Nameki ulu bir zatmış, on iki senedir eşine karşı görevini yerine getiremeyen Abdullah Zaid’e bir ilaç tarifi vermiş Zaid de bu tarifi uygulamış ve erişmişlik mertebesine ulaşmış. Zaid tarif edildiği şekilde hareket etmiş ve otuz sene ibadet ederek ulaşamadığı evliya derecesine bir cinsi ilişki neticesinde ulaşmış.”

“Hz. Peygamber, belki de erkeği arındıran ve yücelten bu özelliklerden dolayı kadınları seviyordu. Ünlü Zaid İbn Ömer’in cinsi ilişki ile iftar ettiği cimadan sonra akşam namazını kıldığı, yatsıdan evvel de dört cariyesi ile ilişkide bulunduğu rivayet edilir. “

“Ünlü Şeyh Ahmed Cam Nameki, Sabura Reisinin on dört yaşındaki kızıyla evlenmek ister fakat annesi seksen yaşındaki şeyhe ihtiyar olduğunu söyleyerek kızını vermez. Anne ve baba rüyada kızlarını şeyhe nikâhlamaları gerektiği aksi halde başlarına büyük felaketlerin ve korkunç belaların geleceğini anlarlar ve kızı verirler. Şeyh ilk gece kızla tam altmış kere cinsi ilişkide bulunur ve eğer sana acımasaydım bu sayıyı yüze çıkarırdım.” Görüldüğü gibi cinsi güç ve çok ilişki keramet sayılmaktadır.

“Hz. Peygamberle Hz. Ayşe arasında da böyle bir olay olmuş. Hz Ayşe Hz peygamberin kendisine yeterince cinsi yakınlık göstermediğini düşünmüştü. Bir kere Hz. Peygamber ile iken yakınlarına ikişer serçe konmuş. Üst üste çiftleşmeye başlamışlardı. Hz. Ayşe şaka yollu bu manzarayı eşine gösterip hislerini anlatmak istemiş bunun üzerine Hz. Peygamber doksan defa ard arda onunla cinsi birleşme gerçekleştirmiş ve “Ey Ayşe az ilişkide bulunmamız iktidarsızlığımızla ya da yetersizliğimizden değil, daha büyük daha önemli ve daha yüce manevi hazlar ve ruhi zevkler arzu ettiğimizdendir.” Demiştir.

“120 yaşında iken bir kızın bekaretini izale eden ünlü Zahid Hubeysin evliyanın cinsel güce verdikleri önemi gösterir.”

“Hz. Süleyman’ın bin karısı olduğu bir gecede hepsini hamile bıraktığı rivayet edilir.”

“Evliya denilen hak erenler ve Allah dostları cinsi güç itibariyle de tam ve mükemmel erkektirler. Ama yüksek ruhi zevkler ve içinde olmaları cinsi hayata zaman ayırmalarına engeldir.”

Şimdi bu yazılardan sonra sormak gerekiyor, özellikle Hz. Peygamberimiz için anlatılan ilişkide kim saymış doksan kere olduğunu? Hz. Peygamber ilişkide bulunduğunu kendisi mi anlatmış? Hele Hz. Süleyman’ın bir gecede bin karısını hamile bıraktığını anlatmak akla ziyan bir olay. Hz. Süleyman bu karılarını stadyumda mı topladı? Bin karısı ile bir gecede beraber olması insanın varlığına sığmayan çok ters bir anlatım. Bunun için daha çok söz söylemek gerekir ancak biz sadece bunları değerlendirdik. İslam dinini seks dini gibi gösteren bu zavallılar neye hizmet etmektedirler? Bu zavallılara sadece şunu hatırlatalım; manevi tokadın yoktur sedası, bir de geldi mi yoktur devası…

Türkiye Cumhuriyeti devletinin üzerinde oturduğu topraklar, dine dayalı meseleler sebebi ile ağır toplumsal ve siyasal sorunlar yaşıyor.

İslam dininin, vatandaşlarımız arasında etkisinin çok büyük olduğuna ve insanlarımızın Allah, Kur’an ve Peygamber aşkına bizzat şahitlik ediyoruz. Bundan da çok şükür, bir şikayetimiz yok!

Bu aşk beraberinde, ne yazık ki; istismarı, yalanı, köleliği, teslimiyeti, işbirlikçiliği getiriyor ve nihayetinde bu zafiyetler Müslümanların dünya coğrafyasında zulüm görmesine neden oluyor!

Çünkü bu öylesine ulvi bir aşk ki; düşünceleri köreltiyor ve aklı dumura uğratıyor. Eğer hümanizmanın hakim olduğu demokratik bir dünyada yaşasak varsın bu aşk içinde eriyelim. Ancak vaziyet hiç de öyle değil. Malum insanoğlu Hz. Adem’in çocuklarından bu yana hep bir kavga içinde. Ve biz Türklerde bu kavgada kendimizi savunmak durumundayız!

İslam dininin inananlar üzerindeki etkisini gören emperyalist küreselciler, başta İngiltere olmak üzere bu etkiyi Müslümanların aleyhine kullanmayı hep başarmıştır.

Günümüzde Müslüman ülkelerin nerede ise tamamı sömürge halindedir. Türkiye’nin de göstergelerine bakarak tıpkı Osmanlının son zamanlarında olduğu gibi yarı sömürge haline geldiğini rahatlıkla söyleyebiliriz.

Ancak gelişmeler Türkiye’nin bu yarı sömürge halini sürdüremeyip tam sömürge haline geleceğini bize göstermektedir. Osmanlı’da da böyle olmuş, Türkler, Sevr ile küçücük bir toprak parçasında şimdilik(!) yaşamaya mahkum edilmek istenmiştir.

Eğer bu güne kadar tam sömürge olmaya dayanabilmişsek, bunda Atatürk’ün temellerini attığı Türkiye Cumhuriyeti’nin, milli değerlere bağlı üniter yapıya sahip bir devlet oluşunun önemli bir rolü vardır.

Atatürk ve arkadaşları, Türkiye Cumhuriyeti’ni kurarken Osmanlı-Türk İmparatorluğu’nun yıkılışında, din adamları ve tarikatların rolünü ve yaptıklarını çok iyi görmüştür.

Yunanı Yunan bayrakları ile karşılayanlar, İngilizlerle dostluk edenler, Amerikan Mandacılığını isteyenler ve Kuvay-I Milliye’ye karşı olan isyanların içinde din adamları hep baş rol oynamıştır. Hatta bölücü kürtçü Şeyh Said isyanının bile din adına başlatıldığı söylenip durulur.

Memleket ve Türk insanı,bugün olduğu gibi 100 yıl öncesinde de, o kadar bitap düşmüştür ki; bu bitap düşüşün ve ruhen çöküşün arkasında, din adamlarının fetvaları ve toplumu yönlendiren söylemleri vardır. Ebetteki, bunlar arasında milli tavırlar alan ve dinin esasına uygun davranan, esaret ve köleliği red eden, haysiyetli din adamları da vardır.

Devletin ve Müslüman Türk Milleti’nin aleyhine davranan din adamlarının, her türlü yanlışı savunması da, genellikle dinin korunması zorunluluğu ile ifade edilmiştir. Onlara göre din korunduktan sonra koruyanın kimliğinin hükmü yoktur. Bu sebeple vatan ve milliyet kavramlarının önemi olmaz. İşte bu anlayış günümüzde de“vatanı seccadeden ibaret görmek anlayışı” ile sürmektedir ve İngiliz siyasetinin bir tezahürüdür.Yani  din korunduktan sonra başımızda İngiliz, ABD,Yunan olmuş fark etmez! Bu yüzden din adamlarının büyük çoğunluğu, Türkiye Cumhuriyeti’ni dinsizliğin odağı olarak görmüş ve Türk Milletini bu yönde ikna etmiştir.

Atatürk bunları yaşamış ve görmüş bir insandır. Akıl, bilgi ve tecrübe süzgecinden geçirdikleri ile ilk yaptığı işlerden biri “Diyanet İşleri Teşkilatı” kurmak olmuştur. Amacı;  batıl inanç,hurafe ve sapkınlıklardan arınmış ve milli değerleri özümsemiş din adamları ile Müslüman Türk Milletinin geleceğine yön vermektir.

Geldiğimiz nokta ise bunun tam tersidir. İki yüz bin üzerinde çalışanı, yüz bin civarında imam, müezzin ve vaizi ile birlikte  Diyanet İşleri’nin Müslüman Türk Milleti’ni  gayr-milli bir çizgiye taşıdığını görüyoruz. Bu gün diyebiliriz ki; diyanetimiz “milliyetsiz sağ”ın elindedir. Diyanet üzerinde etkili tarikat ve cemaatler ise, milletin “Türklüğüne karşıdır hatta düşmandır.

Günümüzün din adamlarının kahır ekseriyeti, adı “Türk” olan milletin erimesi, çözülmesi ve dağılması için elinden geleni yapmaktadır.

1994 Yerel Seçimleri ile 2002 Genel Seçimleri öncesinde “Müslümanlar İktidara Gelsin” şimdi de onca hırsızlığa, ahlaksızlığa, yolsuzluğa ve dine aykırı davranışa rağmen “Müslümanlar İktidarda Kalsın” propagandası, din adamlarının çevresinde dönüp durmakta ve din adamları en azından buna sessiz kalmaktadır.

Camilerde, Türk Milletinin karşı karşıya olduğu tehlikelere ilişkin tek bir söz duymak mümkün değildir. Hatta bir gün Kastamonu’nun meşhur Musalla Camii’nde, “Zafer Haftası”na ilişkin vaaz dinlerken, zaferleri Türk Ordusu kazanmış olmasına rağmen, vaiz tek bir kere bile “Türk” sözcüğünü diline almamıştı. Gerçi ben de hiç şaşırmamıştım!

Yani anlatmak istediğim o dur ki; din adamlarımızın ezici çoğunluğu milli değildir ve Türk olsalar bile Türk milliyetini ret etmektedirler. Maalesef İmam Hatip Okulları ve İlahiyat Fakülteleri bu tip insanlar yetiştirmektedir. Ve bu tesadüf değildir.

Buna karşılık Haçlı Dünyası’nın din adamları, kendi milli bilinçlerini devamlı canlı tutmakta, toplumsal sorunların milli menfaatler korunarak çözülmesi noktasında çaba harcamakta ve kiliseleri bu amaçla kullanmaktadır.

Din adamlarımızın ve Diyanet’in milli olmayışı çok önemli bir sorundur. Türk’ün asimilasyonu bu din adamlarının şuurlu politikaları sonucu ivme kazanmaktadır. Bu Türk’e karşı bir planın parçasıdır.

Halbuki bizler için tek gerçek, Türk Milletinden ve İslam Ümmetinden olduğumuzdur. Böyle olunca hem Türk Milleti hem de İslam Ümmeti için yaşarsınız. Biz övündüğümüz büyük medeniyetleri böyle kurduk. Türk olduğumuzu unutmadan!

Bilmeceye dönmüş olan sözde çözüm süreci dolayısıyla haberlere ambargo konuyor. Korucular hedef tahtası haline geldi. İktidarın iyice emrine girmiş olan üç dört gazete artık TÜİK‘in işsizlik rakamlarını bile değiştirebiliyor.

DSİ’de çalışan baraj işçisi Kürşat Metin PKK tehditlerine aldırmayıp işinde çalışmaya devam ettiği için evinde şehit edildi. Korucularımız her türlü saldırıya açık. Üzücü olaylar herhalde bazı siyasiler üzülmesin diye basında yer almıyor!

Ekonomik durumun nasıl olduğunu anlamak için bırakın esnafla konuşmayı; İstanbul Gedikpaşa‘da ve Laleli‘de dolaşmak bile yeter. Rusya terlik ve ayakkabıda gümrük vergisini artırarak ithalatı önlemeye çalışıyor. Buna karşılık bizim herhangi bir yaptırımımız yok. Sadece ricacı oluyoruz.

2015 yılı Ermenistan’ın ve militan Ermenilerin saldırı yılı olacağa benziyor. Sayın Cumhurbaşkanı “Ermenilere uzattığımız el hep boş kaldı” açıklamasını yapıyor. Önemli olan elinizi boş bırakacaklara elinizi uzatmamaktır. Sözde bir adım önde olabilmek için itibar kaybettirecek, akıl dışı ve ilkesiz politikaya ihtiyaç yoktur. Dış baskılarla Ermenilere taziyede bulunduk. Taziyenin devamı özürdür. Bizden özür bekleyenler; Anadolu’da dağınık yaşayan Ermenileri katleden Bizans’ın bugünkü varisleri kimlerse onlara başvurmalıdırlar.

Şimdi de Ermenistan Türkiye ile ilişkilerin tesisi ve geliştirilmesi protokolünü geri çekti. Vakur, ciddi, ağırbaşlı, itibarlı ve Türkiye Cumhuriyetine yönelecek değişik saldırıları caydıracak kararlı duruşa ihtiyaç vardır. Bu duruş bugün aranıyor. Kendilerinin Türk olup olmadıklarında anlaşılmaz tereddüdü olanların Ermeniliğini asla tartıştırmayanların haksız iddiaları karşısında başarılı olmaları mümkün değildir. Ülkeyi yönetenler yeni Türkiye‘ye varmada yeni anayasa treninden Türk Kimliği’ni pencereden atmakla uğraşıyorlar. Tarih boyu Türk’e yöneltilen soykırımları kim ele alıp haklarımızı ve milli menfaatlerimizi savunabilecek? Kendilerini Türk hissetmeyen bazı siyasetçiler mi?

Osmanlı Türk devlet adamlarımızdan Talat, Cemal ve Sait Halim Paşalar Ermeni militanlarınca şehit edilmişti. Yakın tarihe gelirsek; Ermeni terör örgütü Asala‘nın Esenboğa Havaalanı dâhil birçok yere sabotaj yaptığını, yurt dışındaki bazı dışişleri mensuplarımızı şehit ettiğini unutmamalıyız. Ne gariptir ki; bu şehitlerimizin hayatları ev sahibi ülkelerin garantisi altındaydı. Talat Paşa‘yı Berlin’de şehit eden yaşlı militanın Alman adaleti tarafından serbest bırakılması bir hukuk skandalı idi. Bizim terör örgütlerine bulaşmamış Ermeni vatandaşlarımızla bir sorunumuz olmadı. Ermeniler dün Osmanlı, bugün T.C. Vatandaşı olarak bizlerle birlikte yaşamışlar; komşu ve meslektaş olmuşlar, orduda ve bürokraside ve özellikle dış işlerinde üst kademelerde yer almışlardı. Ticaret dâhil her türlü mesleği yapmışlar ve yapmaktadırlar. Ancak dış yönlendirmelerle Ermeni terör örgütleri dün Osmanlı’ya, yakın geçmişte ise T.C.’ne karşı kanlı eylemler gerçekleştirmişlerdir. Karmaşa ve harp yıllarında bir çok Türk ve Ermeni ölmüşlerdir. Bazı Ermeniler, Ermeni oldukları için değil; terörist oldukları için hayatlarını kaybetmişlerdir. Karşılıklı ölümleri soykırımı olarak ele almak gerçekleri saptırmaktır. Bu yönde alınmış herhangi bir mahkeme kararı da yoktur. Mütareke yıllarında İstanbul işgal altındayken Osmanlı arşivleri bazı Batılı ülkelerin elindeydi. Soykırımını doğrulayacak belge bulunamamış; Malta’ya sürülen Türk aydınları bilahare serbest bırakılmışlardır.

Osmanlı hükümeti bazı Ermenilerce isyan ve katliamların devam etmesi karşısında 24 Nisan 1915‘de Ermeni komitelerini kapatmış; 235 yönetici devlet aleyhine faaliyette bulunmaktan tutuklanmıştır. Başbakanımızın haksız bulduğu tehcir yani yer değiştirme olayı, bazı Ermenileri Osmanlı sınırları dışına çıkarmak şeklinde olmamıştır; bu ülke içinde yer değiştirmedir ve doğru bir karardır. Tehcir isyanların sonucudur; isyanlar tehcirin değil… Ermeni sorunu Ermenilerin sorunu olmaktan çok Ermenileri dün Osmanlı’ya, bugün T.C.’ne karşı kullananların sorunu olmuştur. Aynen kullanılan bazı Kürtçüler gibi…