Siz herkesi kör, milleti sersem mi sanırsınız? Ermenilerin yüz yıllık geçmişte yaşadığı acıları samimiyetle paylaşıyorsunuz’ da yakın tarihte Karabağ’da yapılan Soykırımı TBMM’de niçin tanıyamıyorsunuz?

24 yıl önce bir gecede yok edilen Hocalı Köyünü ve 189’u kadın – çocuk olmak üzere büyük bir vahşetle katledilen 613 kişinin acılarını resmî olarak anmanızı Ermenistan mı, Diaspora mı yoksa AB mi, ABD mi engelliyor?

İçinde geçen ‘ulusal Egemenlik’ kavramından mıdır nedir yaşadığınız 23 Nisan körlüğü, 24 Nisan Sözde Ermeni Soykırım Masalı’na karşı bula bula 25 Nisan’da yani Anzak Günü’nde Çanakkale Zaferi kutlamayı mı akıl ettirdi?

100 Yıllık Yalan’a karşı hep 18 Mart’ta kutlamaya alıştığımız Çanakkale Zaferimizin 100.Yıldönümünü peşkeş çekeceğinize I.Dünya Savaşı’nda uğradığımız ihaneti ve tehcir dediğimiz zorunlu yer değiştirmenin tarihin her döneminde olduğu gibi gelecek onyıllarda da uygulanabilir olduğunu ifade etseydiniz ya. Hesapta devlet yönetiyorsunuz ya.

Selçukludan Osmanlı’ya 8 asırlık beraber yaşama tecrübesi olan ve her iki devletin üst kademelerini bile ortak yönetime açtığınız “Sadık Tebaa”nız acaba sizi hangi şartlarda neye zorladı da böyle bir karar aldınız? “Bin yıllık kardeşliğimizi bozdurmayacağız” diyoruz da acaba aynı film tekrar vizyona girse hangi kararları almak zorunda kalacağız, kestirebiliyor muyuz?

– Allah korusun – Türkiye Cumhuriyeti bu Suriye mevzuları yüzünden bir bölgesel savaşa girse, hatta III. Dünya Savaşı diyelim; bir yandan Balkanlarda Bosna ve Kosova için Sırplarla ve Yunanlılarla savaşa girelim. Kıbrıs’ın kuzeyi saldırıya uğrasın, bir yandan Rusya Ermenistan’la beraber Azerbaycan’a ve Doğu Anadolu’muza girsin, İran ve İsrail işbirliği halinde Suriye ve Irak cephelerimizde karşımıza çıksın. ABD ve AB uçak gemileri tüm sahillerimizi ve Boğazları işgale başlasın, diğer yandan da PKK-KCK-BDP hareketi organizasyonuyla ülke içinde askeri birliklere sabotajlar, büyük kentlerde bombalı eylemler, ulaşım araçlarının yakılarak hatların tahrip edilmesi ve 6-7 Ekim Olayları’nda olduğu gibi devlet otoritesinin zayıfladığı mahallelerde savunmasız sivillerin vahşice işkencelerle öldürüldüğünü ve bunun da aylarca sürdüğünü varsayalım. Ne yaparız, ne yapardınız?

Evet, ‘Sürgün’ yani zorunlu yer değiştirme en basit cezadır. Etnik şehvet nedeniyle gözleri kararan örgütlü çetelerin katliamları, kırımları ve kendi halkından bile destek olmayanlara yaptığı infazlarla ortaya çıkan o büyük toplumsal aymazlık, ve sonuç alma adına ‘kopardık, koparıyoruz’ havasıyla zulmü arttırmaları er yada geç misliyle mukabele bulur. Belki de her zaman İttihat ve Terakki gibi merhametli bir idare bulamayabilirsiniz; düşünsenize tüm bunları “Paralelciler” yapmış olsun ve başta da Adalet – Kalkınma Partisi olsun; neler olurdu?

Zaten Tehcir’i soykırım olarak görselerdi 24 Nisan tarihini değil 27 Mayıs tarihini göndere çıkarırlardı; asıl maksat Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığından duyulan rahatsızlıktır. Madem Osmanlı zamanında olmuş öyleyse 23 Nisan’ın ertesine niçin saklanılıyor? 19 Mayıs’tan bir gün sonra da (20 Mayıs) Sözde Rum Soykırımı gündeme getirilmeyecek mi?

Papa, AB Parlamentosu, Rusya, Fransa ve I.Dünya Savaşlarındaki eski müttefiklerimiz olan Almanya ve Avusturya bile böyle bir “Yalan’dan Soykırım” kararı çıkarabiliyorsa bunlara bu cesareti dedem mi veriyor? Cumhurbaşkanı Erdoğan gibi Başbakan Davutoğlu da Osmanlı Ermenilerin büyük (!) acısını paylaşmadı mı, yoksa hakikaten oradan kör ve sersem gibi mi gözüküyoruz acaba?

Bir; biraz sosyalizm ve biraz da İslamizm sosuna büründürülen Siyasal Kürtçülük geç bir Ermenicilik hareketi midir?

İki; yüz yıl önce Ermenistan veremedik, şimdilerde Kürdistan versek yerini keser mi?

Üç; bölücülük hareketinin önderlerinin etnik kimliği acaba gösterdikleri mi?

Dört; HDP’nin seçim taahhütleri niye Tehcir / Soykırım miti dolaylarında geziniyor?

Beş; Çözüm Süreci bu yüzden mi vazgeçilmez, bu yüzden mi kutsal?

Altı; bizim Anadolu’ya misket oynayarak mı girdiğimizi zannediyorsunuz?

Yedi; bu coğrafyadan dışarı çıkarken sırtında çakıl taşı kadar toprak çıkarabilen olmuş mu?

Sözde Soykırımın 100. Yılı dolayısıyla Kumkapı Ermeni Kilisesinde ayin okundu ve bu ayine AB’den sorumlu Başmüzakereci Volkan Bozkır resmen katıldı. Ama Ermenilerin katlettiği 518 Türk unutuldu, belki de görmezden gelindi. Eğer öyle olmasaydı en azından onlar için de hiç değilse mütevazı bir şekilde mevlidi-şerif okutturulabilirdi. Gelmedi tabi kimsenin aklına.. Belki de geldi kim bilir ama daha önemli, daha öncelikli yapılması gerekli işler sırada beklerken, hem milletin gözünü boyayıp, hem de Ermeni dostlarımızın(!) Gönlünü almak varken Türk şehitleri için mevlidi-şerif okutmak, onları hayırla yadetmek olmazdı, tabii ki dostlarımız incinebilirlerdi.

Eğer böyle olmamış olsaydı, Türk Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu ve AB’den sorumlu Başmüzakereci Volkan Bozkır, hatta Azerbaycan devlet başkanı İlham Aliyev de hazır gelmişken, Hocalı şehitleri ve daha dün gibi yakın tarihlerde katil Ermeni terör örgütü Asala‘nın katlettiği hariciyecilerimiz için olsun sembolik manada Mevlit okutturamaz mıydı?

Onları böylesi bir günde anmak vatan ve millet borcu sayılmaz mıydı?

Olmadı, yapmadılar.. Ermeni dostlarına yaranmak için birbirleriyle taziye yarışına girerken, diğer taraftan da göstermelik olsun diye, “Ey Amerika, Ey Avrupa” diye naralar atarak Türk milletinin gözünü boyamaktan da geri kalmadılar.

Ama merak edilmesin ki gene de anılmadı sanılmasın o şehitlerimiz. Şehit yakınları ve yaşlı, emekli hariyecilerimiz, Ankara’da Ulus Meydanından Sıhhıye’ye kadar yürümüşlerdir. Gönül isterdi ki devlet organizasyonuyla, daha geniş katılımlı bir yürüyüş olsun, şehitlerimiz hayırla yadedilsin. Ama yukarıda da değindiğim gibi muhterem devletlümüzün çok daha mühim işleri, önemli misafirleri vardı.

Köylerimizi yakıp yıkarak yüz binlerce Türk’ü şehit edip, düşmanla işbirliği yaparak Türk askerini arkadan vuran, hem de dünyayı ayağa kaldıran Ermeniler için ne demişlerdi, devletimizin en üst makamlarını işgal eden muhterem(!) zevat?

Başbakanlık Baş Danışmanı Etyen Mahçupyan: “Bosna’da, Afrika’da soykırımdan söz edeceksek Türkiye’de de 1915 olaylarını yok sayamayız”.

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç: “Bilerek veya isteyerek soykırım yapılmamıştır”. Yani bilmeden yapmış olabiliriz, bu da soykırım sayılmaz. (Özrü kabahatinden büyük.)

Başbakan Ahmet Davutoğlu: Ermenilere ve Ermeni kilisesine taziyelerini bildirdi.

Cumhurbaşkanı: Ermenilerin acılarını paylaştı taziyelerini bildirdi.

Hem yukarıdaki sözleri sarf edeceksiniz, hem de”ey Almanya, ey Amerika, ey Fransa” diye trübünlere oynayacaksınız. Kimi kandırıyorsunuz Allah aşkına?

Sahi düğün değil, bayram değilken Çanakkale’de 24, 25, 26 Nisan günlerinde 20 devlet başkanını toplayarak neyi andık, neyi kutladık? O tarihe rastlayan önemli tarihi bir günümüz yok. Ama 25 Nisan 1915’te İngiliz Anzak askerleri Gelibolu’ya çıktı. Prens Çarls, Türkiye’nin baş konuğu olduğuna göre herhalde olsa olsa bu olay kutlandı,  benim aklıma başka bir şey gelmiyor.

Bu sözlerim sana Türk milletim: “Önümüzde 7 Haziran genel seçimleri var. Ya 13 yıldır seni aldatanları vereceğin oylarla alaşağı edersin, ya da hak etmediğin zillete bir 5 sene daha katlanmak zorunda kalırsın, tercih senin”.

Ozan Arif’in deyimiyle: “Kalk ayağa Osman Dayı” Kuşatıldık!

Saygılarımla.

“Kumpas” olduğu kesinleşmiş bulunan Ergenekon, Balyoz, Casusluk, Oda TV vd davalarda yaşanan hukuksuzlukların bir benzeri “paralelci” davalarında yaşanmakta.

Samanyolu Yayın Kurulu Başkanı Hidayet Karaca ile “Cemaat yanlısı polisler” için verilen tahliye kararları infaz savcılığı tarafından uygulanmıyor.

Başbakanın seçim mitinginde verdiği gözdağından sonra tahliyelerin yapılması pek mümkün değil. Ama bu aynı zamanda demokrasinin vazgeçilmez şartı “kuvvetler ayrılığı” ilkesinin rafa kaldırıldığının bir kere daha ispat edilmesi olur.

Bu tutuklu şahısların bir kısmının geçmişteki benzer hukuksuzlukları yapmış veya savunmuş olmaları “adil yargılanma hakkını” ortadan kaldırmamalı. Hukuk kendi kuralları çerçevesinde çözüm bulmalı. Seçim meydanından verilen direktifler yargı bağımsızlığına leke sürmek demektir.

Bu hukuksuzluklar da muhtemelen kitlelerin seçimlerdeki tercihini pek etkilemeyecek. Seçmene sorsanız “Hukuk karın doyurmuyor” diyecektir.

Araştırma şirketleri özellikle 17/25 Aralık 2013 olaylarını takip eden bütün seçimlerde beklenenin aksine rüşvet, yolsuzluk iddialarının oldukça somut verilerinin bile etkili olmadığını gösterdi.

Bu iddiaların muhataplarının yargıdan kaçırılması için yapılan hukuksuzlukların da oy tercihinde etkisi pek olmadı.

Bu sebeple ilk defa bu seçimde muhalefet partileri de ekonomik konuları ve vaatleri ön plana alana kampanyalara başladılar.

***

Bu gelişmeleri izlerken benim aklımda bir cümle vardı: “Hukuk Ekmektir.”

Taha Akyol Hürriyet’teki yazılarında bu hususu defalarca vurgulamıştı. Hukuk devleti kurallarının işlediği, şeffaflığın geliştiği devletlerde dış yatırımcının ve finans kaynaklarının daha kolay ve uygun şartlarda geldiğini anlatmıştı.

Yolsuzluk ve hukuksuzluğun çoğalmasıyla, güven azalması ekonomik dengeleri olumsuz etkiliyordu. Nitekim 27 Aralık 2013 tarihli yazısında “Merkez Bankası Başkanı Erdem Başçı’nın 2013 yılsonu için 1,92 yi geçmez dediği dolar kuru 2,1 i geçti. Dolardaki her 8 kuruşluk artış toplam borçlarımıza 20 milyar TL ekliyor” diye uyarmıştı.

Bu tarihten sonra “paralel ile mücadele” adı altında yapılan mevzuat değişiklikleri ve hangi kurumlardan ne kadar atama ve görevden almaların olduğunu sadece başlıkları ile yazmaya kalksam yerim dolar.

“Hukukun üstünlüğü” yerine “üstünlerin hukukuna” geçişe dair onlarca örnek vermek mümkün.

O günden bu yana dolar kuru 2,74 e geldi. Bu hesaba göre borçlarımıza 160 milyar TL (160 katrilyon lira) kur farkı eklenmiş oldu. Bu paranın biz vatandaşlardan çıkacağını belirtmeye lüzum yok.

Yargı üzerinden oynanan bilek güreşinin ekonomik yansıması olacak. Vatandaşın üzerine binen kur farkı yükünü muhtemelen daha da artıracak.

Başbakan Yardımcısı Ali Babacan da “Türkiye gerçek anlamda bir hukuk devleti olmadıkça, ilk 10 ekonomiden biri olma hedefimiz hayal olarak kalır” demişti.

Görünür gelecek için bu hedef maalesef bir hayal.

*****

Cumhurbaşkanı Seçim Kampanyasında

“Ben partilere eşit mesafede olan tarafsız bir cumhurbaşkanıyım” sözüne inanan acaba kaç kişi var bu ülkede?

Bu sözü söyledikten hemen sonra muhalefet liderlerinin seçim kampanyasını oturttuğu hususları “nasıl olsa iktidara gelemeyeceğini bilenlerin sorumsuzluklarının ürünleri” olarak niteleyip “ağızlarına geleni vaat diye ifade ediyorlar” şeklinde tenkit ediyor.

Seçim milletvekili genel seçimi. Sistem parlamenter sistem, siyasi partilerin yarıştığı bir seçim söz konusu. Cumhurbaşkanı bu sistemde sorumsuz.

Muhalefet liderleri mantıksız vaatler verirse, rakibi AKP cevap verebilir. Bu partinin bir başkanı ve yetkilileri yok mu ki Cumhurbaşkanı cevap veriyor?

Zaten seçim kampanyaları başlamadan en az 400 milletvekili isteyerek meydanlara indi. Davet ettiği muhtarlara konuşmaları, açılış törenleri, bayram aklınıza ne gelirse her vesileyle her gün birkaç defa canlı yayınlarla onlarca TV kanalında.

Başkanlık sistemi istedi. Anketler gösterdi ki O’nun başkanlık istemesi AKP’ye oy kaybettiriyor. Bu defa AKP başkanı imiş gibi konuşmaya devam ediyor.

Bütün bu kampanyanın masrafı da devletten çıkıyor.

Hukukçular mevcut anayasal sistem içerisinde bu müdahalelerin suç oluşturduğunda, en azından ettiği yemine sadakatsizlik ve yetki aşımı olduğunda hemfikir. Ama buna müdahale edecek bir mekanizma yok.

Kanaatimce vatandaşımızın çoğunluğu (buna AK Partililer de dâhil) “sorumsuz Cumhurbaşkanı’nın” siyasi partilerin alanına girmesini, bu yetki aşımını olumlu karşılamıyor. Yani Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı sıfatıyla Başbakanken yaptığı konuşmaların benzerini yaparak AKP’ye oy kazandırması pek mümkün değil.

Üstelik Erdoğan’ın partili gibi konuşması, partinin resmi genel başkanı Davutoğlu’nu etkisiz, konuşmalarını anlamsız hale getiriyor.

*****

Türkiye Caydırıcı Değil

1915 Tehcir olayının 100. Yılı sebebiyle dünya devletlerinden veya liderlerinden yaşananların ‘soykırım’ olarak tanınmasına dair tasarılar ve sözlü ifadeler geldi.

Bazı ülkeler ise 1915’te Ermenilere katliam yapıldığını kabul ediyor ve ‘soykırım’ ifadesini tarihçilere bırakıyor.

Bugüne kadar 24 ülke Ermeni tezini resmen kabul etti: Ermenistan, Uruguay, Güney Kıbrıs, Rusya, Kanada, Lübnan, Belçika, Fransa, Yunanistan, Vatikan, İtalya, İsviçre, Arjantin, Slovakya, Hollanda, Venezuela, Polonya, Litvanya, Şili, İsveç, Bolivya, Çek Cumhuriyeti (15 Nisan 2015), Avusturya (21 Nisan 2015), Suriye (23 Nisan 2015)

Büyük Britanya’da Kuzey İrlanda, İskoçya ve Galler soykırımı tanırken İngiltere’de merkezi hükümet ve kraliyet soykırımı tanımış değil.

Bu ülkelerin yanında Avrupa Konseyi ve Avrupa Parlamentosu da Ermeni soykırımını tanıdı.

Her geçen yıl “soykırım yaptığımızı” kabul eden ülke sayısı artıyor. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin caydırıcı olamadığı ortada.

***

Neden Caydırıcı Olamıyoruz?

Dışarıdan bakınca 2004-2009 yılları arasında Ege’de 16 Adamız ile bir kayalığımızın Yunanistan tarafından işgal ve ilhak edilmesine karşı sessiz ve çaresiz kalan bir Türkiye var.

Defalarca bitme noktasına getirdiğimiz PKK terör örgütüne karşı, son senelerde yenilgiyi kabul etmiş bir Türkiye görüntüsü var. Bir bölgemizde devlet terör örgütüne hâkimiyeti devretmiş. Bu terör örgütü ile devletin anayasasını birlikte yaparak onu devletin ortağı haline getirme çalışması devam ediyor. Dolmabahçe Sarayında Başbakanlık çalışma ofisinde ortak mutabakat metni açıklanıyor.

Böyle olunca içinde hep Sevr özlemi taşıyan devletler (Osmanlı’nın hasta adam dönemi gibi görerek) Ermenilere soykırım iddiasını Tanıma ve akabinde Tazminat ve Toprak taleplerinde acele ettirmezler mi?

Her şey olup bittikten sonra, “Türkler soykırım yaptı” diyen Almanya’ya, Fransa’ya, Rusya’ya, Papa’ya, ABD’ye laf çakmakla, kınamakla devleti yönetiyoruz zannediyorlar.

“Değerli yalnızlığımız” artıyor. Gözümüz aydın(!) olsun.

Nitelik ve ilke! Her geçen gün yabancılaştığımız şeyler. Eğer ileride değişmez, başka bir anlam almazsa şimdilik Türk Dil Kurumu’na göre ‘vasıf, kalite’ gibi anlamlara gelen ‘nitelik’ ve ‘temel düşünce, unsur, prensip’ gibi anlamlara gelen ‘ilke’!

Sözlüğümüzde olmalarına rağmen örnekleri pek az görülen ve görülünce de sanki normalin dışında bir şeymiş gibi davranılan şeyler. ‘Prensip meselesi’, ‘ilkeli duruş’, ‘ilkeli adam’ gibi kavramlar bizden epeyi uzaklaştı. Toplumun her alanında görünen bu yozlaşma durumu ‘tavandan tabana’ doğru bir yol seyrediyor.

Merhum Abdurrahim Karakoç diyor ya; ‘İster sâri deyin isterse ırsi, büyük revaç buldu makbulün tersi.’ Durum, tam olarak bu. İlkesizlik her yerde, her bünyede ve normal. Lâkin siyasi arenada had safhada!

Gözlerinde, ‘siyasi malzeme’ yapılabilecek hemen her şeyi ‘yeşil ışık’ ile gösteren bir dedektör taşıyanlar, ‘bu bana oy getirir’ dediği her şeyi siyasi malzeme yapmaktan hiç çekinmiyor, utanmıyor, yüzü kızarmıyor. Utanmak, sıkılmak şöyle bir yana ‘önce ben yapmalıyım’ diye bir yarış ta söz konusu! Bu yarışta birinci hiç değişmiyor bilindiği üzere.

Dini ve Milli değerlerimizden kullanılmayan kaldı mı bilmiyor ve ‘aman varsa da duyulmasın’ hassasiyeti ile konuyu uzatmıyoruz tabii ki. Bayrak, başörtüsü, din, iman, Peygamber! Milli, manevi, dini her türlü değeri ‘limiti olmayan bir kredi kartı’ gibi ceplerinde taşıyanlar, gerek duyduğu yerde hemen kullanıyor! Onlar bu işi çok iyi biliyor. Bunu biz değil kendileri hemen her yerde ‘biz bu işi biliyoruz’ şeklinde ifade ediyorlar!

Bir insan, bir topluluk, bir hareket düşünün ki; menfaati uğruna hiçbir şeyi yapmaktan çekinmeyecek; hak, hukuk, adalet, ilke, her şeyi yok sayacak ve bunu normal bir şeymiş gibi yapıp üstüne bir de karşısındakileri ‘ilkeleri yok ilkeleri’ diye eleştirecek! İşte ‘nitelikli ilkesizlik’ burada karşımıza çıkıyor.

Milletin genelini ilgilendiren hassas konuların işlenip, kendi çıkarları doğrultusunda kullanılması, duygu ve inanç sömürüsü ‘nereden ne kadar oy gelir’ hesabı ile yapılan nitelikli işler.

Üstünlüğün ‘takva’dan geçip, ‘para’da karar kılması ile başlamış olan üstün olma yarışında tabi ki ‘köşeyi dönme’ tabirinin önemini de dile getirmek zorundayız. Köşeyi dönmek; ‘kısa zamanda zengin olup lüks içinde yaşamak’ anlamında kullanılan bir deyim malumunuz. Yani daha çok kazanmak için gösterilen bu uğraşlar, ilkesiz davranışlar tamamen ‘üstünlük’ için. Bu kitle için ‘üstünlük-takva-para’ üçgeni biraz değişik.

Son günlerde ‘Sen hiç şühedanın sesini duydun mu?’ sorusu her ne kadar ‘ne şiir okudu bee’ hayretinin gölgesi altında kalmış olsa da amacına ulaşmış bir çalışma. Anmanın gerçekleştiği tarih olan 24 Nisan tarihi aslında Anzakların Çanakkale’ye çıkışının bir gün evveli! Ve ne hikmetse Anzak torunlar da orada! Sözü fazla uzatmadan gelelim sorunun cevabına; şühedanın sesini duyduk amma bir sor nasıl duyduk. Arif Nihat Asya’da duymuş mudur bilemiyoruz ama ‘dua’ şiirinin bu günlerde ve böyle işlerde kullanıldığını görse ne hissederdi acaba diye düşünmeden de edemiyoruz haliyle.

Ya çağır şurada ilkeli kullarını, ya bizi ilkesiz bırakma Allah’ım.

Yazılarımıza biraz ara verdik.

Neden?

Çünkü particilikle ilgili bir deneme yaptık. 2 ay kadar yoğun bir tempoda bu konu ile meşgul olduk ve sonuç kamuoyunun bildiği şekilde olunca biz de normal hayatımıza geri dönmeye karar verdik.

Şahsen, fikir mücadelesinin daha önemli olduğunu, fikir ve düşünce doğrultusunda hareket etmenin daha gerçekçi olduğunu biliyorum ve bugüne kadar da bu anlayışla hareket etmeye çok gayret gösterdim.

Ancak, bazen, şartlar dayattığında, fikir ve düşünce mücadelesinin yanında, bahsettiğim icraatları yapmanın gerektiğini de kabul ediyorum. Zaten, bunun için bir girişimde bulundum.

Türk Milliyetçisi düşüncesine sahip ve Ne Mutlu Türküm Diyene veciz ifadesine inanan bir anlayışın mensubuyum ve bu anlayışın her zaman, her yerde, her vesile ile ve her fırsatta mücadelesini veriyorum.

Gerçek bu olunca, diğer yaşanan her şey ayrıntı olarak kalmaktadır.

Ne diyor Mustafa Kemal ATATÜRK;

“Mevzuubahis olan vatan savunması ise, gerisi teferruattır.”

Biz de bu anlayışa inandık, iman ettik.

Bunu neden söylüyorum, biliyor musunuz?

Zaman, zaman bazı sorularla muhatap oluyorum ve kafalarda bu tip soruların kalmaması için kamuoyu önünde bir açıklama yapma gereği hissediyorum.

Dünya görüşümüze, şahsî menfaat hesapları için sahip olmadık.

Türk Milliyetçiliği anlayışımıza, koltuk ve unvan hırslarıyla ulaşmadık.

Türk Milleti’nin yücelip yükselmesi düşüncesine kişilere, kurumlara, gruplara göre yön vermek için inanmadık.

Böyle düşündükten, buna inandıktan, böyle hareket etmeyi düstur edindikten sonra, bu düstura, bu inanca, bu düşünceye kırılmak, darılmak, küsmek nasıl izah edilebilir?

Millete hizmet etmenin çok değişik yolları vardır.

Biz, bu yolların birçoğunu uyguladık, uygulamaya devam ediyoruz ve bundan sonra da devam edeceğiz.

Sadece, istedik ki, Türk Milleti’ne hizmet etmenin yollarından bir diğerini de hayata geçirelim. Olmadıysa, ne yapalım, o da eksik kalsın der ve diğer yolları kullanmaya devam ederiz.

Şimdi bakın; Türk Milleti’nin yerleşme alanları Avrupa’da Adriyatik Denizinden başlar.

İşte biz, Adriyatik Denizinde ayağını, Hazar denizinde yüzünü yıkamış bir insanız.

Çok şükür, bize bunlar nasip oldu.

Suriye Türkmenleri, Irak Türkmenleri, yeniden dirilmeye çalışan Urfa Türkmenleri ve diğer Türk Dünyası ilişkileri bizi yeteri kadar ciddi sorumluluklar içerisine sokmaktadır zaten.

Böylesine büyük bir dünyanın sorumluluğunu hissetmek, şahsî hesaplar yapmaya ister istemez engel olmaktadır.

Bakın, 14 Mart 2015’de Halep Türkmenlerinden bir kardeşimle yaptığımız bir mesajlaşmada onun son cümlesi nedir?

“….İnşaallah bir gün olur başkanım, siz bir tohum ektiniz, elbet bir gün yeşerecek…”

İnançları doğrultusunda yaptıklarının bu sonucunu gören hangi insan, şahsî hesaplarla hareket edebilir?

Ne Mutlu Türküm Diyene diyebilen herkesle yolumuz aynıdır. Bu, değişmez, vazgeçilmez, kopulmaz, tartışılmaz bir kuraldır.

Siyasetçi metro açıyor. Halka Yeni Türkiye‘ye evet mi diye soruyor. Topluluk bağırıyor: EVET. Ardından Yeni Anayasaya evet mi sorusu geliyor. Topluluk yine bağırıyor: EVET. Ardından malum tezahürat geliyor: “Türkiye seninle gurur duyuyor“. Vatandaşa göre Türkiye’nin gurur duyduğu kişiler yeni anayasadan Türklüğü, Türk Milleti gibi ifadeleri dışlıyorlar. Milli kimlik hiçbir ciddi ülkede etnik çağrışım yapmıyor; ama onlara göre Türkiye’de yapıyor. Vatandaşın olup bitenlerden ne kadar haberi var bilinmez; ama onun görevi alkışlamak, bazen de para karşılığı meydanları doldurmak ve seçimlerde sandık mankeni olup rey atmak.

Anayasa’dan Türklüğü silecek kadar siyasi sapma içine girenler “…Türk de, Kürt de, Alevi de, Sunni de denmediğine” sığınıyorlar. Onlara göre, böylece sorun da kalmıyor. Kalite bu… Türkiye böyle yöneticilere layık değil… Millet metro ve Marmaray ile avutuluyor. Yönetenler milletvekili aday listelerinin başına “soykırım olmuştur” diyen adayları koyuyorlar. Vatikan’ın soykırımı tanımakta geciktiğini söyleyen Mahçupyan Başbakanlık başdanışmanı yapılmıştı. Acaba Ermenistan Başbakanı, soykırım yalanını reddeden bir Türk’ü baş danışman yapar mı? Oradaki partiler bir Türk adayı listelerine alırlar mı? O halde, yanlışlarımızı görelim ve sözde soykırımı tanıdı diye Papa‘yı ve Avusturya‘yı suçlamak yerine kendi kendimize çeki düzen verelim. Sokma akılla milliyetçi olunmuyor.

Türkiye’de işgücü açığı mı var ki, 70.000 dolayında Ermeni burada çalışıp ülkesine para gönderir? Ülkemizde fiili işsizlik %18‘i bulmuş. Yunan Parlamentosunca 9 Eylül 2014 tarihinde kabul edilen sözde Pontus soykırımı ve Türk düşmanlığı sürekli gündemde iken, Yunan adalarına giderek, Yunan turizmine katkı yapanlar bu ülkenin yüzkaralarıdır. HDP’nin seçim beyannamesini görünce bu parti bir Ermenistan partisi mi diye düşündük. Bu parti bir Türkiye partisi olabilir mi?

Bu arada Papa’ya tarihi uyarı mektubu gönderen, Aydınlar Ocaklarının ve Milli Düşünce Merkezi’nin de içinde bulunduğu Türkiye Sivil Toplum Birliği‘ne mensup kuruluşları bu anlamlı hizmetlerinden ve milli hassasiyetlerinden dolayı tebrik ediyoruz.

Sayın Başbakan “… Konuşursanız tuzak, taziye yayınlarsanız yetmez, peki ne isteniyor; diasporayı tatmin etmek mümkün değil” diyor. İnsanlıktan nasiplenmemiş, her biri teröre karışmış, kan dökmüş bu Ermeni katillerini tatmin etmek TC Başbakanının görevi mi? Barış ve işbirliği karşılıklı olur. İşgal ettiğin Azerbaycan topraklarından çıkarsın; hayali soykırım iddialarını terk edersin; Türkiye ile yaptığın anlaşmalara sadık kalırsın; o zaman iyi komşuluğu düşünürüz. Bunlar olmadan Erivan’a maça gider ve türbinde arka sıranızda oturan ASALA başkanından haberdar olmazsanız; karşı tarafı azdırır ve tahrik edersiniz. Taviz tavizi, taziye taziyeyi takip eder. Devlet adamlığı tecrübe kazanılan ve staj yapılan bir yer değildir. Tersine tecrübenin ve ilkeli olmanın konuşturulacağı bir yerdir.

Anayasa’dan Türklüğü sileceksiniz ve ülkede çatışmacı bir ortam yaratacaksınız; diğer taraftan Türk tipi başkanlık sisteminden bahsedeceksiniz. Bu Türk Milletini aşağılamaktır ve cahil kabul etmektir. Hemen hemen bütün araştırmalarda %5-8 arası Milli Kimliği yani Türklüğümüzü kabul etmeyenler çıkıyor. Bunları, milli kimliği kabule zorlamaya ihtiyacımız yok; ancak ülkeyi yönetenler marjinal görüşleri tatmin etmek zorunda da değiller.

Türkiye çok önemli bir yol ayrımına getirildi. Demokrasi asgari ölçüde önünü arkasını görebilen, oldukça kaliteli, en azından sosyal göstergelere göre oldukça gelişmiş toplumların rejimidir. Milletleşememiş, mutabakatları gelişmemiş neseb-i gayri sahih kalabalık ve insan sürülerinin değil. Her ne kadar demokrasi günümüzde bekleme odasına tıkılmak isteniyor ise de; demokrasi bize göre değil demek istemiyorum. Ama biraz da demokrasiye uygun bir toplum haline gelebilsek.