Etnik Tuzak isimli kitabımızın ilk baskısının çıktığı 1990 başlarından beri bir gerçeği dile getiriyoruz. Türkiye’de terörle mücadeleyi zaafa uğratanlar, terörün kültürel hakları elde edememe ve bölgesel az gelişmişlik dolayısıyla doğduğunu zannedenler sorunun Kürt değil; Kürtçülük ve ırkçı bölücülük olduğunu görmezden gelirler. Demokratikleşme kamuflajı altında teröre alan açıldığı, siyasallaştırıldığı ve dışarısı tarafından kullanıldığı unutulmamalıdır. Bu iş sadece güvenlik tedbirleri ile olmuyor diye ortaya atılan art niyetliler ve bunlardan etkilenen çaylak siyasetçiler hep yanıldılar. Demokrasiyi teröre yenik düşürdüler. Şimdi günah çıkarıp yanlışlarını kısmen de olsa kabul edenler, siyaseti bırakıp başka bir işle uğraşmalıdırlar. Haklı tenkitleri “Efendim bunlar kanla besleniyor; terörle yaşıyorlar” diye işi geçiştirmek boşa çıkmıştır.

Maalesef açılım, çözüm, barış ve demokratikleşme kavramları ülkeye karşı kullanılmıştır. Bazıları devlet düşmanlığını, devletsiz ferdin daha özgür ve mutlu olacağına kadar götürmüşlerdir. Oysa fertsiz devlet de; devletsiz fert de hayaldir. Buna olur diyenler ferdi devletine karşı başka bir ülke için kullanmak isteyenlerdir.

Cumhuriyeti ve milli devleti kuran iradeye karşı yıllardır farklı cephelerden savaş açılmıştır. Kimi Sovyetlerin güdümüne girip komünist bir düzene geçmediği için 1923 Türkiye’si ile kavgalı olmuş; kimi Cumhuriyeti milli tarihimizin bir parçası olarak görmemiş, Yeni Osmanlıcılık tuzağına düşmüş, bu anlayışın ışığında Anadolu’ya sıkışmış olan bizlere “daha da ufalan; ama büyü!” telkinleri yapılmıştır. Kimi ise; Cumhuriyeti İslam’la kavgalı kabul etmiş, Washington veya Brüksel’in şefaatine sığınmıştır. Yabancı istihbarat örgütlerinin özellikle yurtdışında bu fırsatı kaçırmayarak bazılarımızı kolay kullanmaları bundandır.  Bütün bu farklı devlet ve rejim karşıtları Türkiye’ye karşı kullanılan birer malzeme deposu olmuşlardır. Son yıllarda da liberal ve aşırı sol ittifakı yeni bir ihanet cephesi oluşturmuş, Devletle kavgalı kim varsa onlara destek olmuşlardır.

Halka ters düşen ve yanlış politikalarla iç düşman üreten, Türk tarihini 1923 ile başlatıp manevi dünyamız ile yabancılaşmış bazı çevreler de bu ihanet kervanına su taşımışlardır. Bunlar Cumhuriyetin akılsız dostlarıdır. Halk-Devlet ilişkileri bundan olumsuz etkilenmiştir.

Çözüm çözüm diye tepinip onun bunun oyuncağı olanlar bu sürecin kime yaradığını anlayabilmelidirler. Bu ithal süreç, dün Osmanlı, bugün ise Cumhuriyet Türkiye’si ile uğraşanların çıkarınadır. Açılımlar yapıp ana çizgiden saptıkça boğulma tehlikeleri geçirdik. İnsanlarımız birbirine soğutuldu, yabancılaştırıldı ve ötekileştirildi. Etnik taassup arttırılıp Türk Milletine mensubiyet şuuru zedelendi. Araştırmalara göre, ülke için fedakârlık yapma eğilimi azaldı. Etnik ve mezhepçilik etnosantrizm saplantısını ortaya çıkardı. Parça ile bütün karşı karşıya getirildi. Millet ve milliyet anlayışı saptırıldı. Milli kimlik ve etnik sıfatlar rakip zannedildi. Anayasadan milli kimliğin çıkarılmasına cüret edildi. Yeni Türkiye ve ileri demokrasi kavramları ile T.C. tasfiye edilmeye çalışıldı. Üstelik muhafazakâr görüntülü Batının yeniçerileri tarafından… Bu tasfiye ve çözülme yönetenlerin yetersizliği, cehaleti ve gafleti ile yol aldı. Bölücü terör örgütü ve ihanet çetesi Kuzey Suriye bir tarafa, Ağrı-Ardahan-Kars kantonunu kurmaya kalktı. Çözüm süreci adındaki ithal proje artık çöktü; kıvırmaya gerek yok. ABD ve Almanya ise devam edin diyor. ABD terör eylemleri ihaneti ve işi bozduğu için PKK’ya Türkiye tarafından ders verilmesini onay veriyor. Aynı ABD Suriye’nin kuzeyinde PYD’ye destek verdiği için İncirliğin kullanılmasında bizimle ihtilaflı… Bazı siyasetçiler ise günah çıkarma peşinde… Sanki bunların ana rahminde terör örgütü ve malûm parti büyümemiş… Çözülmeye dönük ihanet süreci etnisitesi ne olursa olsun; bütün vatandaşlarımızın aleyhinedir. Bazılarının “Efendim bu Devletin aleyhine ama vatandaşın lehinedir; özgürlükler genişliyor.” şeklindeki safsatalarına artık kanılmamalıdır.

Bebek katili Abdullah Öcalan, tutuklanıp yurda getirilirken uçaktaki komutanlara: -“Benim Annem de Türk, bırakın bundan sonraki hayatımda TC. ye hizmet edeyim” demişti. Yargılanma sürecinde kendisiye görüşüldü mü, o günler için devlete bir hizmeti oldumu, ilerde tarih bunu yazacaktır elbet ama gerçek olan bir şey var ki; 2002 yılının sonuna kadar PKK denen kanlı terör örgütü, kahraman Türk ordusu tarafından çökertilip dağıtılmıştı.

Ancak, 2002 den sonra iktidara gelen AKP, önce Kürt sorunu sonra adına milli birlik ve kardeşlik projesi ve en sonunda da aslı çözülme ve yıkım projesi olan çözüm süreci ile bu günlere gelindi. Önceleri F tipi örgütle ittifak halinde, TÜRK Ordusunun kahraman komutanlarına kumpas kurup, Silivri cezaevinde yıllarca esaret hayatı yaşattılar, Oslo görüşmeleri ve Habur rezaletleriyle Türkiye Cumhuriyetinin şerefiyle oynayıp, devletin elindeki inisiyatif’i PKK ya kaptırdılar. Dolmabahçe sarayında ise Bebek katilinin mutabakat metnini okutarak adına çözüm süreci dedikleri çözülme sürecini adeta taçlandırdılar. Çözüm süreci boyunca terör örgütü güya elindeki silâhları bırakıp yurtdışına çıkacaktı. Hâlbuki PKK, dağa adam çıkarıyor, daha fazla silâhlanıyordu. Güneydoğuda yol kesiyor, vergi topluyor, kendi yargı sistemini kuruyordu. Bu rezaletleri görüp hükümet yetkililerini uyaranlar ise kandan beslenmekle suçlanıyorlardı.

13 Sene geriye gidip hafızamızı yoklayacak olursak; çözüm süreci ve Kürt sorunu hakkında bazı yetkililer neler söylemişler bir bakalım.

Bülent Arınç: -“Sayın Öcalan demeyi, PKK bayrağı açmayı suç olmaktan çıkarttık“. BDP Milletvekili Gülten Kışanak‘ı kastederek: -“O bayanın yerinde olsam bende dağa çıkardım“.

Kanal kanal gezerek kendisine aydın yaftası yapıştıran, o günlerde yandaşlıkta sınır tanımayan Nihal Bengisu Karaca ise: -“Bebek katili dediğiniz adam, bize geleceği gösterdi.” diye Öcalan’a methiyeler diziyordu.

Yiğit Bulut, namı diğer Jöle’li: -“Öcalan, Türkiye’nin önünü açıyor“

. Dediler.

Gelinen son durumda ise; 7 Haziran seçimlerinden sonra, PKK’nın kandildeki lider kadrosu, çatışmasızlık olayının bittiğini, içerideki PKK’lılara ilan ediyordu. Aslında Suruç olayı başlı başına bir tezgâhtı, ne kadar fazla insan öldürülürse onların cinayet işlemelerine o kadar meşruiyet zemini kazandıracaktı ve öyle oldu. Hükümet’in bunlara karşılık vermesinden başka çareleri kalmamıştı. Gerek Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, gerek’se Hükümet, çok geç kalınmasına rağmen mecburen PKK’nın hem yurt içinde hem de sınır ötesinde müzakereyi bırakarak, terörist’in anlayacağı dilden mücadele yolunu seçti.

Hükümet kanadının bu günkü sözlerine bakacak olursak:

Bülent Arınç: -“MHP önceleri bizi tenkit ediyordu haksız buluyorduk ama anladık ki onlar haklıymış”.

Bülent Arınç: –“Aldatıldık diyemeyiz PKK’nın yaptığı her şeyden haberimiz vardı. Omuzlarında silâhlarla karakollara el sallayarak geçiyorlardı ama çözüm süreci yara almasın diye sesimizi çıkarmadık”. (Tam yüce divanlık bir söz.)

Önceleri çözülme sürecine iman etmiş gibi savunan Yasin Aktay: -“Devlet göz yumdu PKK 2,5 kat silahlandı.

Olayların akabinde malum medya bülbülleri devreye girdi:

-“Efendim gençler ölüyor taraflar silâh bıraksın”. Taraf dedikleriniz bir tarafta devlet, diğer tarafta terör örgütü.

“Efendim, doksanlı yıllara mı dönüyoruz Allah korusun”. Niye, doksanlı yıllarda 2002 ye kadar terörle gerçekten mücadele edilmiş ve netice alınmıştı.

– “Efendim İspanya, İngiltere bu işi nasıl çözdüyse bizde öyle çözelim”.

Bu ülkelerin jeopolitik yapılarıyla Türkiye’nin konumunu mukayese etme yeteneğinden yoksun gafiller. Hâlbuki İran’da da vardı PKK terör örgütü ve çok kısa zamanda bu meseleyi bitirdi ve şimdi bütün dünya’yı karşısına alarak, atom reaktörlerinde uranyum zenginleştirme çalışmaları yapıyor. Ama bunlar, İran’ı akıllarına dahi getirmek istemiyorlar.

Terör örgütü ve onun lideriyle tek bir şartla görüşürsünüz (Bütün dünya da aynısını yapmıştır çünkü)hatta müzakere yaparsınız ancak; Terörün belini kırarsınız, onu mağlup edip inisiyatifi elinize alırsınız işte o zaman -“gel bakalım derdin ne senin” diye karşınıza alıp konuşursunuz. Gerisi ise lâf-ı güzaf.

Yıllar yılları kovalıyor ama bir takım şeyler olduğu gibi yerinde duruyor. Bende değişmeyen şeyleri gördükçe, dönüp yıllar önce yazdıklarımı okuyor ve değişmeyen tek gerçeğin, Türk düşmanlığı olduğunu görüyorum. Tabii eğer Devlet Bahçeli gibi, Türk Milletinin ve Türk Devletinin yüksek menfaatlerini korumaya çalışırsanız da her zaman hedefe oturuyorsunuz.

Yiğidi öldürün ama hakkını verin. Devlet Bahçeli, Türk Milletinin haklarını korumaya çalışıyor. Bu sebeple Türk düşmanlarının, Bahçeli karşıtlığını anlıyorum. Sizi de anlamaya çağırıyorum. Bakın 10.10.2012 tarihinde neler yazmışım, değişen bir şey var mı siz karar verin…

“Türk Milliyetçliğinin siyasi kurumu MHP, 04.Kasım’da 10. Büyük Kurultayı’nı gerçekleştirecek.

Sadece Türk Milliyetçileri için değil Türk Milleti içinde çok büyük önem arz eden bu kurultayda, MHP Genel Başkanlığı için bir çok aday var.

Demokrasiden ve demokratik kurallardan söz edecek olursak, MHP çatısı altında üye olarak siyasal mücadele yapan herkesin genel başkanlığa aday olma hakkı vardır.

Ancak MHP, Türk Milleti için siyasi partiden öte bir şeyler ifade eden, bir kurumdur. Keza MHP’nin Genel Başkanlık makamı da bununla eş değer olmak üzere bir makamdan öte çok daha fazla şeyler ifade eder.

Türk Milliyetçiliğinin ve siyasi hareketinin tarihsel süreci düşünüldüğünde, MHP ve onun liderlik makamı ile ilgili bu yazdıklarımıza, itiraz eden olmayacaktır.

Bu açıdan baktığımızda, Devlet Bey’in sadece bir genel başkan değil, aynı zamanda Türk Milliyetçiliğinin lideri, büyüğü, ağabeyi, bilge insanı olduğu sonuçlarına varırız. Devlet Bey’de hayatı boyunca sürdürdüğü mücadelesi ile bunu defalarca ispatlamıştır.

Türk Milliyetçileri, Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran iradenin sahibidir. Bunun günümüzdeki temsilcisi; MHP ve onun lideri Devlet Bahçeli’dir. Hal böyle olunca doğal olarak MHP ve Devlet Bahçeli, yan yana gelmez gözüken ve öyle de bilinen odakların ittifakı tarafından kesif bir saldırı altındadır. Bu saldırı dolaylı olarak Devlet Bey üzerinden Türk Milletine yöneliktir.

Türk Milliyetçilerinin sahip olduğu güçlü irade ve şuur sebebiyle, bu saldırılar bu güne kadar def edilmiştir ve inşallah bundan sonra da def edilecektir.

Eğer Türk Milliyetçileri, böyle bir iradeye ve şuura sahip olmasalar ve başlarında da Devlet Bey gibi bir lider olmasa; Türkiye ve MHP hangi halde olurdu sorusunun cevabını, 2006 yılından bu yana sahip olduğum pratikle, bu gün çok daha iyi verebiliyorum.

Onun için Devlet Bey’e karşı, basında oluşan ve kendi içinde bir ittifakı içeren karşıtlığı da çok daha iyi anlayabiliyor ve anlamlandırabiliyorum. (Günümüzde de bir şerefsizler ittifakı söz konusu!)

Bu gün günlerden 10.Ekim.2012 Çarşamba, yoğunlukla Türk Milliyetçilerinin alıp okuduğu Yeniçağ Gazetesi’nin 12 köşe yazarından 7’si bir genel başkan adayını desteklemek üzere, Devlet Bey aleyhinde görüşler ifade eden yazılar kaleme almış ya da köşelerinde bu meyanda fikirler beyan etmiş… Yazarların ve gazetenin Türkiye’nin onca hayati sorunu varken, tamamen bu konuya angaje olması gazetecilik tekniği açısından da çok tuhaftır.

Yine Ahmet Hakan, 09.Ekim.2012 tarihli Hürriyet’teki köşesinde “Kadersiz Parti: MHP” diyerek, basında Bahçeli karşıtlığına giden yola bir taş döşemiş…

Yandaş medya tarafından, Devlet Bahçeli ve MHP aleyhine görevlendirildiği anlaşılan Emin Pazarcı’da 09.Ekim. ve 10.Ekim.2012 tarihli Takvim Gazetesi’ndeki yazılarında “MHP’de Panik Büyük” ve “MHP’de Çin işkencesi sürüyor” diyerek görevini yerine getirmiş…

Gelelim aydınlık mı, karanlık mı olduğu meçhul gazeteye… O da içerideki başyazarının “MHP’nin BOP Milliyetçiliği ve Natotürkçülüğü” ile 10.Ekim.2012’de saldırı içeren yazısı ile karşıtlığa katılmış. Aynı gazetenin iç sayfalarında ise Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu’nunda adının kullanılarak“MHP Zavallı Durumda” diye birilerince yapılan ve sayfanın neredeyse üçte birine oturtulan bir açıklama var. S. Önkibar’a ise çoktan alıştık!

Görüyorsunuz değil mi? Milliyetçi görüşe seslendiğini iddia eden bir gazete, büyük sermayenin gazetesindeki İslamcı köşe yazarı, milletin parasıyla yandaş medya haline getirilen gazetenin çalışanı ve nihayetinde mao’cu çizginin öcalan kardeşliği ile pekiştiği gazetenin, Bahçeli ve MHP’ye karşı saldırısındaki son iki günlük ittifakı…

Ben biliyorum ki; bunların yazdıklarının tamamı hakikat dışıdır. Hepsinin Devlet Bahçeli’nin liderliği ve MHP’nin varlığı ile hem şahsi ve hemde birliktelik içeren ayrı bir hesapları vardır.

Alın bunları okuyun, sonra da tefekkür edin. Acaba niçin Devlet Bey’i ve MHP’yi hedef alıyorlar diye…

Ancak ne yaparlarsa yapsınlar, Türk Milliyetçileri; bilge liderleri Devlet Bahçeli ve her geçen gün daha güçlenerek Türk Milletinin ümidi haline gelen siyasi müesseseleri MHP ile yollarına devam edecektir.

Nedeni ne olursa olsun, şer hareketi olarak değerlendirdiğim, Devlet Bahçeli ve MHP’ye karşı basında (ve siyasette!) oluşan bu ittifak, hepimizi düşünmeye itmelidir…“

17 Ağustoslar; 17 Ağustos 1999’da yaşadığımız ve 20 binden fazla vatandaşımızı kaybettiğimiz, korkunç depremin hazin yıldönümleri.

17 Ağustos 1999’da, hemen hemen Türkiye’nin üçte birini sarsan ve Türkiye’yi derin bir hüzne ve yasa boğan, büyük ve dehşetli zelzele ve depremden sonra, yurt çapında çok acı günler yaşadık.

Bütün Türkiye, aynı dertle aynı keder ve ıztırapla gecelerini uykusuz, gündüzlerini olağanüstü çaba ve gayret içinde geçirdi. Yine de acımız dinmiş, sorunlarımız, tam manasıyla çözülmüş değil.

Bu geçen müddet zarfında, zaman zaman yurdun çeşitli yörelerinde sayısız fakat tehlikesiz depremler olurken; halkı ürküten şiddette olanlar da az değil.

Üstelik dünyanın çeşitli yerlerinde hafif ve ağır şiddette depremler olagelmekte; bütün insanlığı korku ve telaş içinde bırakmaktadır.

Bütün bunlar kâinatın ve içindeki tüm insanların tek bir Rabbi olduğunu gösteriyor.

Şüphesiz depremler; zâhiren bildiğimiz açıklanan ilmî / bilimsel sebepler dairesinde ortaya çıkmaktadır. Elbette ilim adamlarımızın uyarıları doğrultusunda gereken tedbirler alınmalı, mümkün mertebe depremlere hazırlıklı olmalıyız.

Bu arada o bilimsel izahı yapılan sebeplerin arkasındaki Îlahî güç, bütün haşmetiyle kendini göstermekte, bizleri derin düşüncelere salmaktadır.

Mülk sâhibi tasarruf edebilir. Tasarruf ediyorsa mülk onun; mülk onunsa tasarrufa yâni mülkünde istediği gibi hükmetmeye hakkı var demektir. Tarla kiminse ekin onun; ekin kiminse tarla onun olduğu gibi. Velhasıl tasarruf yetkisi mülk sahibinindir.

Elbette bütün tedbirler alınmalı, bütün ilmî araştırmalar yapılmalı, maddî hasara hazırlıklı, psikolojik sarsıntılara karşı eğitilmiş olmalıyız.

Kısaca, sebepleri reddetmeden, ilmî araştırmalardan vazgeçmeden, tedbir almayı ihmal etmeyerek, hazırlıklı olmayı yadsımayarak deprem felâketine eğilmeli derken; yorumsuz olarak naklettiğim aşağıdaki parçayı, bir de -Allah bir daha göstermesin- başımıza gelen Deprem faciası açısından düşünsek diyorum. Mutlaka uyarıcı birçok hususları farkedeceğimiz muhakkak:

X

Süleyman (a.s.)’ın küçük bir kusuru yüzünden Rüzgâr’ın ters esmesi:

Rüzgâr bir gün Hz. Süleyman’ın tahtına ters esti. Süleyman: “Ey Rüzgâr! dedi, ters esme!”

Rüzgâr da: “Ey Süleyman! dedi, Sen de çarpık yürüme. Çarpık yürüyünce, benim de ters esmeme kızma!”

Allah; ders alalım da insafa gelelim, doğruluktan ayrılmayalım, birbirimize haksızlık yapmayalım diye, teraziyi biz insanların arasına koydu.

Cenab-ı Hakk buyurmuştur ki: “Sen, terazide tartılacak şeyi eksiltirsen, ben de sana verdiğimi eksiltirim. Bana karşı doğru olursan, ben de sana öyle olurum!”

Rüzgâr ters estiği için Süleyman’ın başındaki Tac’ı da eğrildi. Böylece onun sultanlığı sarsıldı, aydınlık gündüzü gece gibi karardı.

Hz. Süleyman: “Ey Tâç! Dedi, başımda eğri durma! Ey sultanlık güneşi olan Taç; başımda doğru dur, başka yöne meyletme!”

Süleyman eliyle Tâc’ı doğrulttukça Tâç yine eğilmekteydi.

Tam sekiz defa Tâc’ı doğrulttu. Tâç da eğrildi. Süleyman dedi ki: “Ey Tâç, bu hâl nedir? Artık eğrilme!”

Taç tekrar dile geldi de: “Ey güvenilir, inanılır kişi!” diye cevap verdi: “Sen beni yüz kere doğrultsan, yine doğrulmam! Sen eğri gittikçe ben de eğrilirim!”

Bunun üzerine Hz. Süleyman içini düzeltti, gönlüne gelen nefsanî istekleri gönlünden attı.

Süleyman doğrulunca Tâç da doğruldu ve istediği gibi başında durdu.

Bu defa Hz. Süleyman, Tâc’ı kendi isteği ile eğriltti, fakat Tâç eğri durmadı. Kendiliğinden doğruldu ve tam tepesinde karar etti.

417

O büyük Süleyman, sekiz defa Tâc’ı eğriltti, Tâç yine de başında doğruluyor, doğru duruyordu.

Derken Tâç dile geldi de: “Ey Pâdişahım! Dedi, övün; mademki kanat açtın, çırpındın, kanatlarındaki tozu toprağı silktin, artık Mânâ Âlemi’ne yüksel.

Buradan ileri gitmeme; bu işteki gayb perdelerini gizlilik perdelerini yırtmama izin yok.

Elinle ağzımı kapa da beğenilmeyecek, sevilmeyecek bir söz söylemeyeyim.

Sana da dertten, kederden, gamdan ne gelirse; onları kimseden bilme, kendinden bil.”

X

Ey Gâfil! Sen de dışındakilerle kötü olmuş, onlarla uğraşıyorsun da, içindeki en büyük düşman olan Nefsinle dost olmuşsun! Onunla hoş geçiniyorsun!

Senin asıl düşmanın Nefs’in olduğu hâlde sen onu şekerle besliyor, sonra tutuyor dışında bulunan herkesi töhmet altına alıyor, onları suçluyorsun!

Sen de Firavun gibi körsün, kör gönüllüsün. Bu yüzden can düşmanınla hoş geçiniyorsun da, suçsuzları aşağılamaktasın!

Ne vakte kadar Firavun gibi, suçsuzları öldüreceksin de, suçla, suçlularla dolu olan bedenini okşayacaksın?

Aslında Firavun’un aklı, başka Pâdişahların akıllarından üstün ve fazla idi. Fakat Allah’ın hükmü, takdiri, onu akılsız ve gönlü kör bir hâle getirmişti.

Allah bir kimsenin gönül gözüne, gönül kulağına mühür vurursa, o kişi Eflatun bile olsa hayvanlaşır! (Mesnevî Tercümesi, 3.- 4. cilt, Tercüme: Şefik Can, İstanbul – 1997, s. 523 – 525)

Lise yıllarımızda komşu köy Yeniköy‘ün kahvelerine oyun oynamaya giderdik. Bir defasında adı aklımda Hüseyin diye kalmış bir arkadaş öğle ya da ikindi ezanı okunur okunmaz oyun masasından kalkıp camiye gitti. Biz oynamaya devam ettik ama gidişi de hoşumuza gitmedi değil. 10-15 dakika sonra geldiğinde “Sana helal olsun, ne zaman başladın?” dediğimizdeyse “Küçükten beri giderim, bu âdeti devam ettirmemiz lazım” diye cevap vermişti. Biz âdet olsun diye kılmayacaktık.

Üniversite yıllarımızda ise dinî teşekküllerin İstanbul‘daki yurtlarında kaldık. Hesapta dini, imanı burada öğrendik. Çok kitap okuduk, çok sohbete katıldık. İçerisindeyken fark edemesek de tarikat âdabı / cemaat âdeti adı altında muhtelif ebatta dinsel gelenek oluşturulduğuna tanık olduk.

İlk öğretmenlik yıllarımızda ise Konya Akşehir‘de mezhepsiz (mezhepleri kabul etmeyen) ama Kuran‘ı bilen bir arkadaşla aynı evde kaldık. Kuran sorgusuna çekildiğim her tartışmadan mağlup ayrıldım. Ve o günden beri döne döne hem Arapça metninden hem Türkçesinden Kur’an okurum.

İlk aldığım Kur’ân-ı Kerîm ve İzahlı Meâli‘nin ilk sayfasına 19.08.1993 tarihini düşmüşüm. Ahmed Davudoğlu‘na (Ahmet Davutoğlu değil) ait mealli Kuran’ın sayfalarını kıvırmışım, renk renk fosforlu kalemlerle içindeki âyetlerin altlarını çizmişim, yanlarına işaretler koymuşum.

Onu kaç kere hatmettim bilmiyorum ve ondan sonra kaç farklı kişiden metinli meal okumuşum, hatırımda değil. Tek bildiğim ve tam hissettiğim bize İslâm diye öğretilenle Kuran’ın mesajlarının örtüşmediği idi. Kâinatın Kullanma Kılavuzu‘na hâlâ her gün bakarım ve aldığım birinci etki mücadele azmidir.

72,5 fırkayı içinde barındıran 77,5 milyonluk milletimin Müslümanlığı bana göre 4 âdet ve siyaset meydanında kısmen kavgası yapılan 1 kıyafetten ibaret. Hatta bunları önem / önemsetme sırasına göre Namaz Müslümanlığı, Oruç Müslümanlığı, Kurban Müslümanlığı, Mevlid Müslümanlığı ve Tesettür / Başörtüsü Müslümanlığı olarak nitelemek bile mümkün.

Halkımızın haftada bir yada günde birkaç kere namaz kılanların oranı yüzde 77 civarında. Oruç tutanların oranı yüzde 84‘lerde, Kurban kesenlerin oranı yüzde 74‘lerde.. İyi-kötü başını örtenlerin oranı ise yüzde 71‘lerde.. Sebepli (düğün-dernek, cenaze vs.) veya sebepsiz lafzen Kuran ve mevlid okuyan – dinleyenlerin oranı da yüzde 77‘lerde..

Son yıllarda bu oranlarda düşüşler yaşanmasına ters orantılı bir vaziyette bir siyasî partiye oy verme de gayri resmi olarak Türkiye Müslümanlığı için 6’ncı şart sayılma eğilimdeydi. Belki de o düşüş rakamlarından yeni bir yüzdelik dilim ihdas edilmiştir.

Sonuçta 100 yıl önce Mehmet Âkif Ersoy‘un yazdıkları ve yakardıkları ile bu işin bu asra bakan tarafı arasında pek fark yok. Yine yoksulluk, yine cehalet, yine kan, yine şiddet… Ve işgaller – izmihlâller.. Ve tembellik – gayretsizlik.. Ve israf – şatafat.. Ve, ve, ve…

Ve ilk âyettir “oku” ama kime dokunur? Kime sorsanız ‘Okumak iyi bir şeydir‘ der ama kimse okumaz. Sanki okumak namaz kılmaktan daha zor; aslında okuyup anlamak istemiyorlar.

Nüzul yani Allah’tan Elçisine inen vahiy sırasına göre Kuran’ın ilk sûresi “Alâk” yaratılış ve hilkatle ilgili. İlk emir ise 2 kere tekrarlanan “ikra! / oku!”

İkinci sûre ‘Kalem’, adı üstünde.. “Kaleme ve yazdıklarına yemin olsun!” diyor. Üçüncü sûre “Müzzemmil” yatağa-yorgana bürünüp yatanları gece gece kaldırıyor, uyandırıyor. Dördüncü sûre “Müddessir” kenara çekilenleri, pijamasıyla evde oturanları sahaya sürüyor; “Kalk ve uyar!” emrini veriyor.

Bir millet, bir dilin (meselâ İngilizce) telaffuzunu öğrense ve elinde bulunan yabancı dildeki bir kitabı (meselâ The Holy Quran) bilmeden ve anlamadan ezberlese ne olur? Cevap: Şimdi olanlar.

Dünyayı, ülkesini ve olan bitenleri değiştirmek isteyenler bence Peygamber‘in vahyi yudumladığı o kutsal sıradan okuyup yaşamlarını anlamlandırmayı denesinler bir kez.

İstemeyenler, vahyin beşinci sûresi ve klasik dizilişin ‘başlangıç‘ sûresi olan “Fâtiha”yı hitame olarak okurken ne demek istediğini bir düşünsünler bari. Allah rızası için..

Cumhurbaşkanı Erdoğan ve AKP hükümeti PKK ile müzakereleri kesip, mücadeleye başlamış gibi görünüyor. Bunu bir yandan Kandil’deki PKK kamplarının bombalamalarından ve Erdoğan, Davutoğlu ve hükümet sözcülerinin açıklamalarından anlıyoruz:

“Eline silah alıp, insan öldüren terör örgütleriyle müzakere yapılmaz. Mücadele yapılır.”

Ben bundan 4 yıl önce, 19 Temmuz 2011 tarihinde, “Silah Bırakmayan Terör Örgütüyle Müzakere Sonuç Vermez“ diye köşe yazısı yazmış bir sade vatandaşım.

Peki, benim görebildiğimi Erdoğan ve ekibi görememiş veya bilememiş olabilir mi? Sanmıyorum.

Çatışmasızlık ortamında Başbakan Erdoğan liderliğindeki Ak Parti seçimler kazandı. Erdoğan Cumhurbaşkanı oldu. 17/25 Aralık yolsuzluk soruşturmalarından hasarsız kurtuldu.

Buna karşılık Devlet bölgede operasyon yapmadı, asker kışlaya, polis karakola çekildi. PKK Güneydoğu ve Doğu Anadolu Bölgesinin bir bölümünde alan hâkimiyetini devraldı, paralel bir devlet kurdu.

***

Seçim Sonucu ve ABD Baskısı

Şu soru bugünlerde çokça sorulmakta: Cumhurbaşkanı Erdoğan ve AKP 7 Haziran seçimlerinden de tek başına iktidar olarak çıksaydı “müzakere yerine mücadele” politikasına döner miydi?

Bu yaşananlar sadece Erdoğan’ın AKP’yi tekrar tek başına iktidar yapacağı şartları oluşturmak için yarattığı bir kaos politikasının sonucu mudur?

Bana göre bu tez yabana atılacak bir görüş değil. Ancak tek boyutlu bir açıklama bana yeterli gelmiyor.

“PKK ile müzakere sürecinin” arkasında sadece AKP hükümetinin değil, yabancı devletler ve istihbarat örgütlerinin olduğunu ve bunların kendilerine has hesapları olduğunu göz ardı edemeyiz.

Ege Cansen‘in yazdığı gibi, “Şubat 2008’de Kandil’e, ‘PKK’ya haddini bildirmeye giden TSK’, ABD Savunma Bakanı Robert Gates ‘Çıkın!’ diye bastırınca yarım gecede geri çekilmişti. Bu olay PKK ile ilişkilerde dönüm noktasıdır. Açılım bundan sonra başlamıştır.” Nitekim Oslo Görüşmeleri 2009’da başlamıştı.

ABD başkanlığındaki bazı ülkeler Suriye ve Irak’ta üniter devleti parçalayıp, üçer parçalı devletler kurmak niyetindeler. Irak’ın kuzeyindeki özerk Kürdistan bölgesi ile Suriye’nin kuzeyinde PKK/PYD egemenliğinde oluşturulmaya çalışılan Akdeniz’e açılacak koridor vasıtasıyla petrol ve doğalgaz hatlarını geçirecekleri güvenli bir bölge yaratma planları var.

Türkiye’nin Güneydoğusunda oluşturacakları PKK devleti ile bu “güvenli alanı” genişletmek planın devamı.

*****************************************

Cin Şişeden Nasıl Çıkarıldı?

Türkiye’de, çok şükür ki, Türkler ve Kürtlerin çatıştığı bir iç savaş yaşanmamaktadır. Kürtler adına bir örgüt terör üretmekte.

Terör örgütü ile müzakere edilmez, terörün bitirilmesi ve silahların bırakılması görüşülür.

PKK savaştığımız bir devlet imiş gibi, eşit şartlarda “barış şartları” görüşülmüştür.

Dolayısıyla PKK ile yapılan görüşmeler “taraflar arasında barış görüşmesi” olarak kabul edilmekle gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenmiştir.

PKK Kürt halkının meşru temsilcisi ve teröristbaşı Öcalan bu halkın meşru lideri haline getirilmiştir. (Maalesef CHP de PKK’nın TBMM’deki siyasi uzantısı olan partiyi muhatap almak istemekle aynı yanlışı devam ettirmeye isteklidir.)

Bu örgüt ile -silahları bırakmadığı halde- Kürt halkının meşru temsilcisi gibi kültürel haklardan, siyasi haklara kadar konuları görüştüler. Hatta birlikte Anayasa yapmaya kalktılar. PKK’yı devletin ortağı yapacak 10 maddelik mutabakatı Dolmabahçe Sarayında Başbakanlık çalışma ofisinde okuttular.

Bu sürecin ta başından beri PKK’nın yayın organı gazetede yazıldığı gibi, PKK “kendini dağıtmıyor, Öcalansız ve PKK’sız çözüm artık kimsenin aklından bile geçmiyor. Bu görüşmeler yüzünden PKK gerçekten hiçbir şey ertelemiyor. İşler PKK açısından iyi gidiyor“du.

Alan hâkimiyetini sağlayınca dağa çıkarılan gençlerin sayısı katlandı, şehirlerimizde PKK bombaları ve ağır silahlar stoklandı.

Suriye ve Irak’taki gelişmelerle “IŞİD’e karşı savaşan kahramanlar” haline getirilen PKK/PYD batı nezdinde terörist olarak değil, “özgürlük savaşçısı” olarak tanımlanmaya ve meşrulaşmaya başladı.

Ayrıca sosyal ve siyasal olarak da bölgesel kopuşun şartları olgunlaştırıldı.

Bilgesam Araştırma Şirketi’nin Ocak 2011‘de yaptığı “Kürtler’in Yüzde Kaçı Bağımsızlık İstiyor?” konulu araştırmada Kürt kökenli vatandaşların yüzde 9,9 u bağımsız bir devletten yana olduğu görülmekteydi. Şimdi bu oranın yüzde 50’yi geçtiği tahmin ediliyor. HDP’ye verilen oyların yüzde 6,5 dan 13,1 e çıkarak ikiye katlanması bu bakımdan tesadüf değil.

(Türkiye’de Kürt nüfusun oranı yüzde 17. HDP’ye verilen oyun yaklaşık yüzde 2-3’ü çoğu CHP’den gelen emanet stratejik oy sayılırsa, HDP’nin Kürtlerden aldığı oy oranı yaklaşık yüzde 10-11 dir. Bunların tamamının bağımsızlık istemediği de açıktır.)

AKP yaptığı bütün hataları anlamış gibi görünüyor. Zaten Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç bile CHP ve MHP’nin bu yönde yaptığı eleştirilerin haklı olduğunun anlaşıldığını itiraf etti.

Ancak cin bir kere şişeden çıkmıştı.

******************************************

AKP ve Erdoğan terörle mücadelede samimi mi?

Kandil’in bombalanması, ülke içindeki teröristler ile çatışmalar bir kararlılık ifadesi mi?

Yoksa bu görüntülerin sebebi geçici bir süre toplumun gazını alma, milliyetçi oyları devşirme veya PKK ile müzakerede pazarlık gücünü artırmadan ibaret midir?

Bundan emin olamıyoruz.

Çünkü mesela 2009’da başlayan 2012’ye kadar devam eden mücadelede devam ederken MİT ve PKK’nın masaya oturduğunu, Devletin KCK operasyonlarına rağmen Öcalan’la anlaştığını öğrenmiştik. KCK operasyonlarında birçok önemli isim tutuklanırken, Oslo görüşmesinde MİT’in muhatapları arasında KCK’nin Türkiye temsilcisi Sabri Ok‘un da olduğu ortaya çıkmıştı.

Özellikle İdris Naim Şahin‘in İçişleri Bakanı olduğu 2011- 2012 (bir yandan müzakere devam ederken) yapılan etkin mücadele ile bölücü örgütün ciddi kayıplar verdiği yıllar olmuştu. İlaveten yapılan KCK operasyonları ile örgütün eylem yapma kapasitesi oldukça kısıtlanmıştı.

Zamanın Başbakanı Erdoğan’ın Başdanışmanı, şimdiki Başbakan Yardımcısı Yalçın Akdoğan (Kasım 2011’de) PKK’nın bu çatı örgütü KCK’ya yönelik operasyonları, “30 yıllık terörle mücadelede yapılan hamlelerin en önemlisi” olarak gördüklerini açıklamış ve şunları söylemişti:

“Hükümet, terörle mücadele adına yapılması gereken neyse onu yapmaktadır. Bunun içinde sınır ötesi operasyon da vardır, Türkiye kırsalında operasyon yapmak da vardır, şehirde KCK operasyonu yapmak da vardır.”

Sonra ne oldu?

PKK’ya operasyon yapılmadı. Karakollara yapılan saldırılara bile cevap verilmedi.

Ocak 2013‘de 4. Yargı paketiyle 1000 KCK’lı tahliye edildi. KCK’lıların tutuklanması “Paralelci hâkim ve savcıların” ihaneti sayıldı. KCK operasyonlarını yapan polisler tutuklandı. Öcalan’dan medet umuldu.

Bölge adeta PKK’ya terk edildi.

Kandil’e bomba ve asker yerine TBMM’de yer alan milletvekilleri elçi olarak gönderildi.

*********************************************

Mücadelenin Devamı Gelir mi?

Önceki tecrübelerimiz sebebiyle Erdoğan ve AKP‘nin bundan sonra terör ile mücadeleye ne kadar devam edeceğinden emin değilim.

AKP tek başına iktidar olsaydı, “çok geçmeden tekrar müzakereye geçebilir” derdim.

CHP ile koalisyon yaparsa da yeni bir formatla tekrar müzakere süreci başlayabilir.

Ancak Milliyetçi Hareket Partisi ile bir koalisyon kurulursa “müzakere yerine mücadele” politikasının istikrarlı bir şekilde devam edeceğini öngörebiliriz.

Nihayetinde düşman kudurdu ve Türk yurdu Türkiye’yi ateşe boğdu.

Bunun böyle olacağını, biraz insan fıtratını ve insanlık tarihini bilen herkes anlardı.

Ama Türk Milletine karşı ezeli bir husumet içinde olanlar işlerin böyle gelişeceğini Türklerden hep sakladı. Halende saklamaya devam ediyor.

Bunu saklarkende, fakir ve eğitimsiz bırakılmış saf insanlar topluluğu olan Türkleri; “bakın çocuklarınız tabutlarda gelmiyor”yada “analar ağlamasın”martavalları ile avuttular.

Halbuki Türk Milleti daha 100 yıl önce Balkanlar ve Anadolu’da başına gelenleri unutmamış olsa veya günümüzde Irak ve Suriye’de yaşananları doğru algılayabilse, başına son günlerde gelen hadiselerin hiç de öyle beklenmedik şeyler olmadığını bilirdi.

Bana göre yurdun dört bir köşesinde, Türk Milletine ve Türk Devletine girişilmiş saldırılar ve can kayıplarımız daha birşey değildir. Gerçekleri görmez ve gereğini yapmaz isek daha ağır saldırılar altında kalmamız ve hatta milyonlarca canımızı kaybetmemiz söz konusu olabilecektir.

Bilmemiz gereken birinci husus, pkk’nın artık bütün Türkiye’ye sahip olma arzusu ve çabasıdır. Bunun dışa vurumu, pkk’nın yaptığı ideolojik çalışmalar ve bunun sonucu ortaya koyduğu stratejidir.

Pkk  tarafından son günlerde fütursuzca yapılan saldırıların nerede ise Türkiye’nin tamamına dağıldığı görülürse yukarıdaki tespitimizin haklılığıda anlaşılmış olur.

Türkiye’nin batısında bulunan Muğla, Aydın, İzmir gibi kentler ile Trakya’da pkk yanlılarının; alaycı ifadelerle bu şehirlerinde sözde Kürdistan olduğunu inanarak ifade ettiklerini şahsen yaşamış biri olarak bunları söylüyorum.

Pkk’nın arkasında ABD, İsrail ve AB’nin kilit ülkelerinin olduğu tartışılmaz olduğu için bu devletler pkk’ya sadece silah ve lojistik destek sağlamakla kalmayıp, Türkiye’yi Kürdistan yapmak için fikirde aşıladıkları gelişmelerden anlaşılmaktadır.

Bu aşı tutmuştur. Pkk’nın peşine takılmış hain takımı, Türkiye’yi Kürdistanlaştırmak hayaline kapılmıştır.

Aslında haksız da değiller. Ülkede büyük bir pkk sermayesi oluşmuş, merkezi ve yerel idarelerde bürokratik makamlar işgal edilmiş, vergi toplanır hale gelinmiş, siyasi partileri mecliste kendine yer edinmiş ve silahlı bir yapı oluşturulmuştur. Şimdi Türkiye’ye topyekün el koyma için, vakti saatin gelmesi beklenmektedir.

Türk Milleti, pkk yanlılarında oluşan bu topyekün Türkiye’yi ele geçirme anlayışının ete kemiğe büründüğünü bilmeli ve anlamalıdır.

Genelkurmay Eski İstihbarat Daire Başkanı Korgeneral İsmail Hakkı Pekin’in yazmış olduğu “Kozmik Oda” kitabında; Türk Milletinin bir ideolojisinin olmadığını ve buna karşılık pkk yanlılarının bir ideolojiye sahip  olduklarını vede yaşamlarını buna göre tanzim ettikleriniaskerlik hayatında gördüğüne dair tespiti çok doğrudur. Sırf bu sebeple Türkler, kendi yurtlarında palikarya durumuna düşmüştür.

Türk Milleti içine düştüğü zilleti, mutlaka görmelidir. “Bana bir şey olmaz” gibi yanlış düşüncelerden arınmalıdır. Düşmanlarının, madden ve manen yakaladığı ivmeyi doğru tespit ederek karşı tedbirler almalıdır.

Yoksa Türkiye, pkk’nın fütuhat ruhunu yakalamasından dolayı Kürdistanlaşacaktır. Görüyoruz ki; Türkler arasında yaygın kanaatin; lafla peynir gemisinin yürüyeceği şeklinde olduğudur. Bu da bizi topraklarımızdan ve canımızdan eder!

Demokratikleşme masalları ile şımartılan, teröre alan açılan, açılım ve sözde barış süreçleriyle muhatap alınan, terörle mücadele yerine müzakere ve pazarlık sürecini üstelik silah bırakmamış bir örgütle sürdüren bir iktidara şahit olduk. İşin enteresan tarafı vatandaş da reyiyle bu çarpık gidişi destekledi. İktidar rey aldıkça coştu ve sonunda bazı bölgelerde kamu düzenini sağlayamaz oldu ve vatandaş Devleti arar hale geldi.

Uzatmalı iktidar nihayet 13 senelik yanlışı terk eder gözükmektedir. Aziz şehidimiz Yalçın Nane‘ninismini taşıyan dışarıdan onaylı operasyon gerçekleştirildi. Yıllardır etnik etiketli bölücü ve ırkçı terör örgütü ile İslâmi görüntülü, İslâmı teröre bulaştırmak ve tefrika yaratmak için kurdurulmuş IŞİD -bazılarına göre DAEŞ – kanlı örgütleri birçok vatandaşımızın kanına girdi. Hala şehitler veriyoruz. Demokrasiyi teröre yenik düşürenler şimdi günah çıkarıyor.2002’den bugüne yanlış politikalarla, tecrübesiz, duygusal ve Devletinden intikam alma peşindeki yöneticiler, dış telkinlerle ülkeyi yangın yerine çevirdiler. Hayali ve romantik sözde çözümlerle ülke oyalandı. Türkiye’de hukuk devleti işletilebilse, terör örgütü ile iç içe olan parti çoktan kapatılırdı. Ona demokrasicilik oyunu oynatılmaz, toplumla dalga geçmesine fırsat verilmezdi. Habur’da kurulan çadır mahkemesi, güvenlik güçlerini savunmaya çeken, elini kolunu bağlayan sorumsuz anlayış, Oslo ve Dolmabahçe’deki rezil pazarlık ve mutabakatlar – Sayın Cumhurbaşkanı haberim yok dese de – ciddi devlet adamlığı ile bağdaşır mı? Böyle bir anlayışla nasıl bir koalisyon kurulabilir?

Her şehit haberinden sonra “şiddetle kınıyoruz” ve “kanları yerde kalmayacak” lafları artık ezberlendi. 13 sene sonra inşallah uzatmalı ve istifa etmiş olan iktidar gerçekleri görebilmiş ve tecrübe kazanmıştır. Bunların ve kendilerine rey vererek “ileri demokrasi” ve “Yeni Türkiye” tuzağına teslim olanların terörden ve ekonomiden şikâyet hakları var mı?

Halkımız birçok şeyi sorgulamıyor, sorgulayamıyor. Çavuşesku basını yıkama ve yağlama servisi gibi çalışıyor. Riyakârlık ve sahtekârlık diz boyu… Terör örgütünün palazlanmasında, siyasallaştırılmasında sandıktan çıkan reylerin payı yok mu? Demokrasi öyle bir sürece sokuldu ki; kendi kendisiyle yabancılaştı ve çelişti. İktidar geçmiş dönemlerin merkez “sağ kitle” partileri gibi zannedildi. Gerçekler ve yanlışlar ferdi irade (cüz’i irade) ile değil; kader (külli irade) ile örtüldü. Alnı secdeye giden bir devlet adamı, laiklik elden gitmesin diye Süleymaniye Camiine sokulmayan ve bekletilen bir Cumhurbaşkanından çok daha iyidir; ama iş bununla da bitmiyor. İşbirlikçi Sadrazam Damat Ferid’in alnı secdeye gidiyordu.

Operasyonlarda bazı soru işaretleri var. ABD IŞİD’e ders verme işini bize mi havale etti? Suriye’nin kuzeyinde Kürt koridorunun tamamlanmasında engel olarak kalan IŞİD alanı için mi operasyon izni çıktı? ABD Kandil’in kulağını mı çekiyor? IŞİD de PYD de onun emrinde… ABD’nin sivil yeni müttefiklerini koruyacağı bir gerçek… PKK’ya karşı operasyonda ABD ile istihbarat paylaşıldı mı? Esad’ın kısa zamanda düşeceğini bekleyenler, muhalif güçleri ve İslâmi terör örgütlerini destekleyenler, tedavi ettirenler, bedava otellerde barındıranlar, lojistik destek sağlayanlar, TIR’larla Adana’da yakalananlar ne kadar büyük çelişki ve yanlışlar içinde oldular? Jandarma ile uğraşıp onu İçişleri Bakanlığı’na bağlamak teröre alan açmak değil miydi? Öncelikli hedefimiz Esad idi; şimdi ABD bize hedef mi değiştirtti? “İsmi önemli değil; hepsi terör örgütü” diyen sayın Cumhurbaşkanı değişim sürecine mi girdi? Silahlı peşmerge sürülerininAynel-Arap’ı (Kobani) IŞİD’den kurtarmak için topraklarımızdan ABD lehine tezahüratla geçişleri yasal mıydı? IŞİD’li katillerin üzerinde bizce verilen özel ikamet tezkereleri çıkmadı mı? PYD başkanı Müslim Ankara’da ağırlanmadı mı?

“Müslümanın vatanı, milli kimliği, sınırı ve devleti olmaz; ibadet yapabildiği her yer vatanıdır” şeklinde egemen güçlere hizmet eden sözde ümmetçi ütopya artık çökmüştür. Orta doğu dersini iyi okuyalım. Herkes aslına dönüyor; ümmet ortaklığı üst bir etiket olarak kalıyor.

Bugün neredeyse bırakın milliyeti; her etnisiteye izinle devlet ve vatan kurdurup kullanma çabaları var. Birçok Müslüman kardeşimiz de bundan mutlu ve rahatsız değil… Emperyalizmin yeni silahı etnik ve mezhep çatıştırması ve dinde yeni tefrikalar yaratmaktır. Çatışma ve ayrıştırmanın olmadığı yerde emperyal güç barınabilir mi?

Milliyet ve milli kimlik reddedilerek ümmeti büyük ve güdümlü bir kalabalık olmaktan kurtaramazsınız. İslâm Dünyasının öncelikli sorunlarını pratiğin ışığında tekrar tekrar düşünelim.