Batı standardındaki demokrasilerde siyasetçilerin belli başlı “ahlak kurallarına” uyması beklenir.

Hatta siyasetçilerden ahlaklı olmasını talep edenler içinde kendi özel hayatında bahsettiğimiz ahlak normlarına uymayan vatandaşlar da vardır. Batıda vatandaş “beni yöneten benden ahlaklı olsun” ister.

Bu ahlaki kuralların içinde ‘konusu suç teşkil eden eylemler’ olduğu kadar suç teşkil etmeyen ancak ‘dürüst, namuslu, sözüne güvenilir insanların yapması uygun bulunmayan davranışlar’ da girer.

Siyasi ahlak kuralları dediğimiz kurallar her ikisini de kapsar.

Gelişmiş demokrasilerde ahlak kurallarına uymadığı kamuoyu tarafından öğrenilen siyasetçi hangi makamda bulunursa bulunsun kamuoyu baskısı sebebiyle istifa eder.

Bizde ve birçok ülkede siyasetçinin “halka yalan söylemesi” hiç yadırganmaz. Çoğu zaman “yalan siyasetin doğasında var” hoşgörüsüyle karşılanır. Hatta ne kadar çok ve büyük yalan söyleyerek olayları ve gelişmeleri kendi lehine yönetmeyi başarırsa o kadar “usta siyasetçi” sayılır.

Oysaki Batı demokrasilerinde halka yalan söyleyen bir siyasetçinin ülkeye ihanet de edebileceğine inanırlar.

Bizde siyasetçiler bu konuda rahattır.

Mesela programlarında demokratik parlamenter sistemi savunan iki parti (AKP+MHP) bir araya geldi. Anayasa değişikliği yapma gücünü bulunca adına Türkiye’ye Özgü Başkanlık Sistemi denilen bir tek adam sistemine geçirdiler.

Seçmenleri “bizi niye kandırdınız?” diye tepki göstermedi. Hatta “Reis’imizin gücü arttı” diye hararetle desteklediler.

Mesela aynı partiler, son seçim kampanyasında kendilerini PKK terör örgütü ile mücadele eden partiler olarak gösterdiler. Muhalefetin oluşturduğu 6’lı Masanın altında “PKK uzantısı parti” var dediler. Muhalefetin CB adayını kurgu bir videoda Kandil’deki teröristlerle gösterdiler.

Muhalefetin “PKK ile işbirliği yaptığı” suçlamasıyla yürüttükleri seçim kampanyasıyla hem Cumhurbaşkanlığını hem de milletvekili çoğunluğunu kazandılar.

Seçimden sonra PKK ve Meclisteki uzantısıyla yürüttükleri müzakere süreciyle PKK taleplerini meşrulaştıran söylem ve eylemlere giriştiler. Seçimde halka yalan söyledikleri tamamen açıklığa kavuştu.

*************************************

Terörle Müzakere Sürecinde Söylenen Yalanlar

PKK ile yürüttükleri süreçte “al-ver yok, kayıtsız şartsız silah bırakıp örgütü feshedecekler” dediler. Şimdi teröristbaşına statü vermek gereğinden, “koordinatör” sıfatı verilmesi, yasal ve anayasal değişikliklerin yapılması ihtiyacından bahsediyorlar.

Bunu söylerken “biz halka yalan söyledik” diye yüzleri bile kızarmıyor.

Sürecin aktörlerinin söylemlerinden şu hedeflerin olduğu anlaşılıyor: Ülkenin savaştığı bu narkoterör örgütü (PKK) devletimize ortak olacak. Örgütün başı bu yeni yapının “kurucu önderi” olacak. Dağdan inecek PKK lider kadrosunun yönetebilmesi için DEM Parti tüzüğü değiştirilip “kurucu parti” haline getirilecek.

İktidar partilerinin liderlerinin seçim öncesi PKK’ya yönelik sert söylemlerini ayakta alkışlayan milletvekilleri ve parti yöneticileri öncekilerin tam zıddı yeni söylemlerini de ayakta alkışlıyorlar.

Bu liderlere oy veren seçmenler “bizi neden kandırdınız?” diye sormuyorlar. Bir kısmı tıpkı şeyhlerinin her dediğinde keramet arayan müritler gibiler. “Liderimiz bu yolu gösterdiyse bir bildiği vardır” rahatlığı içindeler.

*************************************

Batı Değerleri ve Doğu Zihniyeti

Batı demokrasileri de kusursuz değildir; ancak siyasi etik ihlallerine karşı kurumsal ve toplumsal refleks bizden çok güçlüdür.

Bu ülkelerde de bazen siyasi ahlak kurallarını çiğneyenler çıkıyor: Devletin verdiği kredi kartıyla çikolata alan, devletin uçağı ile gittiği ülkelere yakınlarını da alan, devlet kuruluşlarının bilgi ve gücünü kullanarak seçim kampanyasını manipüle edenler, koltuğunun itibarını kullanıp bedava maç bileti alanlar, vergisini ödemeden kaçak işçi (hizmetçi) çalıştıranlar güçlü ve bağımsız medyanın kamuoyunu uyaran yayınlarıyla istifa etmek zorunda kalıyorlar.

Oysa bizim seçmenimiz böyle “küçük” işlerle uğraşmaz. “İtibardan tasarruf olmaz”, “reisimize, liderimize daha fazlası bile yakışır” der geçer.

Bu ilkel anlayış yüzünden, ülkenin beka sorunu olan konularda bile halka yalan söyleyenler son derece rahatlar.

Ne tepki gösteren medya var ne de halk.

*************************************

Siyasette Yargı Sopası ve Ahlaksız Transferler

Bize özgü bir rezilliğimiz daha var: Milletvekili ve Belediye Başkanlarının “siyasi davalar” yoluyla siyasetten tasfiyesi veya transferi.

Adalet bakanları her gün “yargımız tarafsız ve bağımsızdır” dese de halk buna inanmıyor. Siyasetçilerin yargılandığı davalarda, Yargının bağımsız olmaktan çıkıp rakipleri oyun dışı bırakan bir “operasyonel araca” dönüştüğü kanaati hâkim.

“Demokrasilerde sandıkla gelen sandıkla gider.” Ancak bizde sandıkla gelenin önüne ‘yargı bariyerleri’ örülüyor. Rakibini sandıkta yenemeyen siyasi irade, cübbesi ilikli bazı savcı ve hakimler eliyle ‘siyasi yasak’ veya ‘hapis’ kartını masaya sürüyor.

Siyaseten tasfiye edemediklerini partilerine transfer ediyorlar. Vekil ve belediye başkanı transferleri sadece bir “saf değiştirme” değil, bir “hukuki sığınma” olarak görülüyor.

Muhalefetteyken hakkında ‘yolsuzluk’, ‘FETÖ iltisakı’ veya ‘ihaleye fesat’ dosyaları hazırlanan bir belediye başkanı veya siyasetçi, iktidar saflarına geçtiği an tüm günahlarından arınıyor. İktidar partisi, adeta bir siyasi çamaşırhane ve yargıdan kaçışın ‘güvenli limanı’ haline geldi.

Seçmen A partisinin görüşlerini beğendiği için ve ‘bu kişi dürüst’ diye oy veriyor. Siyasetçi ise ‘hakkımdaki dosyalar kapansın’ diye B partisine geçiyor. Bu, halkın oyunu satmaktır, siyasi ahlaksızlıktır.

Kendi partisinden ayrılanı “davasına ihanet eden hain” olarak niteleyenlerin, kendi partilerine gelen transferleri “doğru yolu bulan vatansever” olarak nitelendirdiği bir yozlaşma içindeyiz.

“Reis (veya bilge liderimiz) yapıyorsa bir bildiği vardır” cümlesi, bireysel ahlakın tarikat türü sadakate kurban edilmesidir.

Bu siyasi ahlaksızlığa, “kul hakkı” kavramına inandığını varsaydığımız dindar seçmen kitlesi de “milli iradeye saygılı” olması beklenen “milliyetçi” partinin seçmenleri de itiraz edebilmeli idi.

Ama bunlar “ahlaksızlığı yapan bizimkilerse caizdir” anlayışı içindeler. Bu durum evrensel ve İslami ahlakın ölümüdür.

“Ahlaksız dindarlığın” olabileceğini veya “milli iradeye saygı”yı, “lidere itaat” sananlar gençleri İslam’dan ve Türk Milliyetçiliğinden uzaklaştırıyor.

Siyasi ahlakı talep etmek, sadece muhalefetin değil, tüm seçmenin görevi olmalı.

Devlet Bahçeli MHP’nin grup toplantısında (5 Mayıs 2026) Öcalan üzerinden yaptığı hamleleri yeni bir evreye taşıdı: “Öcalan’a statü verelim, adı da Barış Süreci ve Siyasallaşma Koordinatörlüğü olsun” anlamındaki sözleri özellikle milliyetçi kesimde tepki hatta bir “tektonik kayma” yarattı.

İyi Parti ve Zafer Partisi bu tepkilerin yansımasını bulduğu iki parti durumunda.

CHP açısından durum belirsiz. Genel Başkanı Özgür Özel’in son açıklaması muğlak. Geçtiğimiz dönemde kullandığı “El yükseltiyorum Devlet Bey. Ben de Kürtlere bir devlet teklif ediyorum. Kürtlere kendilerini tam olarak ait hissedecekleri bir Türkiye Cumhuriyeti devleti vaat ediyorum” retoriği gibi tartışma yaratıcı değil.

CHP’nin genel tavrı milliyetçi seçmenin CHP’nin Cumhurbaşkanı adayına kaymasına set oluşturabilecek nitelikte.

DEM Parti Eş Başkanı Tuncer Bakırhan, “Bahçeli’nin statü ve yasal adımlar konusunda çizdiği çerçevenin altına imza atabileceklerini” söyledi.

Asıl önemli olan şu aşamada Erdoğan ve AKP kanadı henüz Bahçeli’ye destek açıklaması yapmadı.

FİİLİ AF: Bahçeli’nin önerdiği bu sıfat, aslında “Yasal olmayan ama siyasal olan” fiili bir af ve statü arayışıdır. “Koordinatörlük” sıfatı, hukuki bir af çıkarmadan Öcalan’ı İmralı’dan “süreci yöneten bir memur/danışman” statüsüne sokmanın yolu olarak tasarlanmaktadır.

İdari bir kararla ömür boyu hapse mahkûm bir hükümlüye böyle bir statü verilmesi Türk Ceza Kanunu ve İnfaz Yasası’na göre imkansızdır. Hatta Meclis’ten böyle bir kanun çıkarılması bile yetersizdir. Referanduma sunulması gereken bir siyasi tercihtir.

“Meclis’te kurulan komisyon ve bunların hazırladığı rapor da hukuka aykırı idi, buna da alışılır” denebilir. Doğru olabilir ama geniş kitlelerde böyle teknik konularla “Öcalan’a af” aynı tesire yol açmaz.

Öcalan’a doğrudan bir “af” çıkarmak meclis aritmetiği ve halk tepkisi nedeniyle imkansıza yakındır.

Ancak “Koordinatör” sıfatı, onu cezaevi hiyerarşisinden çıkarıp devletin bir “çözüm ortağı” haline getirerek fiili bir özgürlük alanı açar. MHP/DEM/PKK hukuksuz da olsa bu alanın açılmasından yana.

****************************************

Tepkisizlik ve “Süreç Başarılı Olmaz” İnancı

Devlet Bahçeli’nin “Öcalan’ı koordinatör yapalım” çağrısının sonuç vereceğine inanılsa kitlelerin tepkisi çok fazla olur. Ancak Bahçeli’nin çağrısı toplumun genelinde etki yapmıyor. Çünkü daha önce de “Ahmetler göreve, Öcalan umuda” “Öcalan gelsin Meclis’te konuşsun” gibi sözleri AKP’nin tereddüdü ve hukuk duvarı aşılamadığı için gerçekleşmedi.

Öcalan’ın idari bir kararla, af anlamına gelecek bir düzenlemeyle “koordinatör” yapılması suç teşkil eder. İleride yapanların yargılanmaması sürecin başarılı olmasına bağlı.

Ya süreç başarılı olmazsa?

Böyle bir adım, “suçu ve suçluyu övmekten” öte, “görevi kötüye kullanma” ve “yargı kararına aykırı hareket etme” gibi ağır suçları beraberinde getirir. Bu adımı atan bürokrat veya siyasetçiler, iktidarın değiştiği veya sürecin başarısız olduğu ilk gün kendilerini yargı önünde bulur.

Erdoğan gibi tecrübeli bir liderin, kendini ve kadrolarını böylesine açık bir “hukuki intiharın” içine sokması rasyonel görünmüyor.

****************************************

Yumuşak Atın Çiftesi Pek Olur

Bahçeli’nin daha önceki “gerçekleşmeyen” çağrılarını da bu son çağrısını da birer “siyasi deney” olarak nitelemek mümkündür.

Erdoğan’ın “temkinli bir sessizlik” içinde oluşunu, bazı yorumcular Erdoğan’ın “Bahçeli’yi mayın eşeği” olarak kullandığı” şeklinde açıklıyor. (Bu bir hakaret nitelemesi değil siyasi literatürdeki anlamıyla öncü test aktörü olarak kullanıldığını ifade eden bir söylemdir.)

Erdoğan “iyi polis”, Bahçeli “kötü polis” rollerini paylaşmış da olabilirler.

Ancak Türk halkı muhtemel olaylara ani refleks gösteren değil, sabırla bekleyen ve gerçekleşme noktasına gelen durumlara tepki gösteren bir halktır. “Yumuşak atın çiftesi pek olur” sözü gibi tepki gösterdiğinde fena çarpar.

Eğer Bahçeli üzerinden yürütülen “nabız yoklama” süreci çok uzarsa, halktaki “belirsizlik” huzursuzluğa; hamle somutlaşırsa “infiale” dönüşebilir.

Erdoğan gibi tecrübeli bir siyasetçinin halkın sabrını “tevekkül” sandığını ve tepki patlamasının hiç olmayacağı varsayımı içinde olduğunu sanmıyorum.

Bence, Erdoğan Türk halkının muhtemel tepkisinin zamanını ve ölçüsünü henüz tahmin edemiyor. Tereddüdü bundan.

Erdoğan’ın bugünkü tereddüdü, anketlerdeki sayılar değil, o sessiz yığınların aniden atacağı ve tüm oyun planını yerle bir edecek olan ‘sert çiftesidir’.

****************************************

Süreç Seçime Kadar Askıda Kalır

Erdoğan, halkın “sert çiftesinden” sakınmak için süreci hiç somutlaştırmadan, sadece bir “umut/beklenti” olarak seçime kadar askıda bırakmayı deneyecektir. Bahçeli ile Erdoğan “iyi polis – kötü polis” rollerini seçime kadar sürdürebilir.

Buna karşılık muhatapları (DEM/PKK) “yasal düzenlemeleri şimdi yap” diye sıkıştıracaktır. Ancak bunların “oyun bitti” diyebilecek kadar elinde koz yok.

PKK/DEM süreçte bu aşamaya kadar kazandıklarını ve umutlarını kaybetmeyi göze alamayacak ve bu oyuna/oyalamaya razı olacaklardır.

Devlet Bahçeli en radikal, hukuku zorlayan, halkın “asla olmaz” dediği (Koordinatörlük, Meclis konuşması vb.) teklifleri yaparak şimşekleri paratoner gibi üzerine çekmeye devam eder.

Bahçeli’nin açtığı oyun alanında, Erdoğan “Devletin vakarı ve milletin ferasetiyle hareket edeceğiz” diyerek süreci somutlaştırmadan, halkın tepkisini çekecek STATÜ ve “eve dönüş yasası” gibi düzenlemeleri “çalışmalarımız sürüyor” muğlaklığında tutacaktır.

Bu sayede hem DEM/PKK kanadı “bir şeyler oluyor” beklentisiyle masada tutulur hem de milliyetçi seçmene “Erdoğan henüz onay vermedi, devleti o koruyor” mesajı verilir.

Ancak satranç tahtasının asıl sahibi olan o sessiz yüzde 80’lik kitle, sabırla bu oyunu izliyor.

Halkın feraseti, “askıda barış” illüzyonu ve oyalama taktiğini şöyle algılayabilir: Seçimden sonra mevcut iktidar tekrar seçilirse PKK/DEM taleplerini kabul eder ve bölünme riski ya da bir “beka sorunu” yaratır duygusuna kapılabilir.

Bu durumda Öcalan’ın çağrısı, asgari ücret ve maaşlara yapılacak şok zamlar bile girilecek seçimde, o meşhur ‘yumuşak atın çiftesini’ engelleyemez.

 “Hekimi kendine yakın ve iyi tut. Onun haklarını koru” KUTADGU BİLİG

Kartepe ilçemiz, Köseköy merkez olmak üzere 11 beldenin birleşmesiyle oluşmuştur. Kocaeli’nin doğusunda, Kartepe eteklerinden Sakarya il sınırlarına kadar uzanan bir bölgedir.

Köseköy, Uzunçiftlik, Uzuntarla, Eşme, Acısu, Maşukiye, Büyük Derbent, Arslanbey, Sarımeşe, Suadiye ve Balaban beldelerinin 06.03.2008 tarihli bir kararla birleştirilmesi sonucu meydana gelmiş; bu bölgeyi idari bütünlüğe kavuşturarak tek belediye çatısı altında toplayan bir ilçe olmuştur. Bölge yoğun göç almakta ve nüfusu hızla artmaktadır. Sağlık hizmetleri, 1995 yılına kadar bölgedeki sağlık ocaklarından, İzmit Devlet Hastanesi ve SSK İzmit Hastanesinden alınmaktaydı. Ayrıca bazı fabrikaların revirleri ve işyeri hekimlikleri de sağlık sorunlarında başvurulan yerler arasındaydı.

Onayı Kemal Kılıçdaroğlu Verdi

Bölge nüfusunun hızla artması ve insanların büyük çoğunluğunun SSK’lı olması nedeniyle sağlık hizmetleri alanında yeni imkânların acilen sağlanması gerekiyordu. O dönemde sendikacılıktan gelmesi nedeniyle bu konulara yüksek hassasiyet gösteren Köseköy Belediye Başkanı Mehmet Aras’ın çalışmaları sonuç vermiş; SSK Genel Müdürü Kemal Kılıçdaroğlu’nun onayı ile SSK Bölge Müdürü Recep Akçakaya döneminde bir dispanser açılması kararlaştırılmıştır. Köseköy merkezinde, Menderes Bulvarı No: 13’te bulunan ve “Sporköy” adı verilen üç katlı özel mülk binanın bir bölümü belediye tarafından 5 yıllığına kiralanarak tefriş edilmiş; SSK İzmit Hastanesine bağlı olarak çalıştırılmak üzere dönemin Valisi Kemal Nehrozoğlu tarafından kalabalık bir törenle hizmete açılmıştır. Dönemin başhekimi Kemal Cebeci, bu dispanserde görev yapmak üzere Dr. Can Çabukaş’ı görevlendirmiştir.

Önemli Bir Merkez Oldu

Dr. Can Çabukaş, 1983 yılında SSK Hastanesine iç hastalıkları uzmanı olarak gelmiş, hekimliğine güvenilen, çalışkan ve sevilen bir hekimdir. Çalışkanlığı ve şefkatli yaklaşımıyla burayı kısa sürede halkın sağlık hizmeti aldığı önemli bir merkez hâline getirmiştir. Burası; 2 sabit pratisyen hekim, 3 hemşire ve 7 yardımcı personel ile ayrıca haftalık rotasyonlarla SSK Hastanesinden gelen çocuk ve kadın doğum uzmanlarının katkısıyla, günde 200-250 poliklinik hizmeti veren bir kurum olmuştur. Tabip Odası başkanlığı da yapmış olan bu hekimimiz, buradaki görevinden sonra emekli olmuş; 2005 yılında İzmit merkezinde 1983’te açmış olduğu muayenehanesini kapatmış ve 2015 yılına kadar özel hastanelerde hekimliğine devam etmiştir. 2016 yılından itibaren ise aktif hekimliği bırakmış olup hâlen şehrimizde yaşamaktadır. Bu dispanser daha sonra, günümüzde Kartepe Sağlık Müdürlüğünün bulunduğu Dumlupınar Mahallesi Sakıp Sabancı Caddesi No: 31 adresindeki binaya taşınmıştır. Sağlık kurumlarının birleşmesi sonrasında Kocaeli Devlet Hastanesine bağlı olarak bazı branşlarda poliklinik hizmeti vermeye “Kartepe Semt Polikliniği” adı altında devam etmiştir.

2013 Yılında Yeni Yerinde

Poliklinik, 2013 yılında şu an bulunduğu, E-5 Köseköy battı-çıktısının köşesinde yer alan yeni binasına taşınmıştır. Burası, Mehmet Aras döneminde yapılan şuyulandırma ile belediyeye kazandırılan ve Şükrü Karabalık’ın Kartepe Belediye Başkanlığı döneminde sağlık alanı olarak ayrılan yaklaşık 4 dönümlük bir alandır. Bu alan Sağlık Bakanlığına devredilmiş; 2012 yılında sağlık merkezi olarak projelendirilmiş, kısa sürede inşaatı tamamlanmış ve dönemin Sanayi Bakanı Nihat Ergün’ün de katıldığı bir törenle 2013 yılında Kartepe Semt Polikliniği olarak hizmete açılmıştır. 2023 yılına kadar Kocaeli Devlet Hastanesine bağlı olarak faaliyet göstermiştir. İzmit’teki Yürüyüş Yolu Semt Polikliniğinin kapanmasıyla buradaki bazı imkânlar Kartepe’ye aktarılmış; merkez daha donanımlı hâle getirilerek tekrar Seka Devlet Hastanesine bağlanmıştır.

Aylık 14-15 Bin Başvuru Oluyor

Günümüzde Dr. Özlem Haşim Atalay’ın yönetiminde bölge halkına sağlık hizmeti vermeye devam etmektedir. Hâlen dahiliye, cildiye, çocuk sağlığı ve hastalıkları, kadın hastalıkları ve doğum, göz, psikiyatri, üroloji ve ortopedi branşlarında poliklinik hizmeti sunulmaktadır. Ayrıca 16:00-24:00 saatleri arasında acil sağlık hizmeti verilmekte; laboratuvar, röntgen, pansuman ve alçı odası imkânlarıyla bölge halkının sağlık ihtiyaçlarına cevap verilmektedir. Aylık yaklaşık 14-15 bin başvurunun olduğu bu semt polikliniği, bölgenin önemli sağlık merkezlerinden biridir.

Kartepe Hastaneyi Bekliyor

Bu semt polikliniğinin çalışmaları ve vatandaşların beklentileri, Kartepe ilçemizin daha geniş imkânlara sahip bir hastaneye ihtiyaç duyduğunu açıkça göstermektedir. Yetkililerin bu durumun farkında olması ve bu yönde yeni adımlar atılacağına dair yapılan bilgilendirmeler sevindiricidir. Öncelikle sağlıklı olmanız; ihtiyaç duyduğunuzda ise başta sağlık olmak üzere her konuda çözüm bulabileceğiniz kurumların ve insanların var olması dileklerimle.

Köseköy Dispanseri, ilk olarak 1995 yılında hizmete başladı. Dispanserin ilk başhekimi Dr. Can Çabukaş ve çalışma arkadaşları, dönemin Köseköy Belediye Başkanı Mehmet Aras ile görülüyor.

Mehmet Aras ve Dr. H.İbrahim Kahraman, Köseköy Dispanseri’nin açıldığı ilk bina olan, şu an farklı amaçla kullanılan biranın önünde birlikte.

Köseköy Dispanseri olarak açılan, daha sonra Semt Polikliniği olarak kullanılan bina şimdi Kartepe İlçe Sağlık Müdürlüğü olarak hizmet veriyor.

Köseköy Dispanseri şimdi 2013 yılında yapılan bu binada hizmet veriyor. Dispanserin yöneticisi Dr. Özlem Atalay, yardımcıları Ziyamet Zaman ve Serap Efe ile görülüyor.