Özel gereksinimli gruplar; toplumsal, ekonomik, fiziksel, kültürel ya da çevresel nedenlerle kamusal hizmetlere, sosyal yaşama, eğitime, istihdama ve karar alma süreçlerine eşit biçimde erişmekte güçlük yaşayan birey ve toplulukları ifade eder. Engelliler, yaşlılar, çocuklar, kadınlar, yoksulluk riski altındaki bireyler, göçmenler, bakım ihtiyacı olan kişiler ve kronik hastalığı bulunan yurttaşlar bu kapsamda değerlendirilebilir. Ancak bu grupları yalnızca “yardıma muhtaç” bireyler olarak görmek yerine, eşit haklara sahip yurttaşlar olarak ele almak gerekir. Bu nedenle yerel yönetimlerin temel sorumluluğu, özel gereksinimleri kalıcı hale getiren engelleri azaltmak ve herkes için erişilebilir, adil ve kapsayıcı bir yaşam alanı oluşturmaktır.

Türkiye’de yerel yönetimlerin özel gereksinimli gruplara yönelik politikaları uzun yıllar boyunca çoğunlukla sosyal yardım ve destek hizmetleri çerçevesinde ele alınmıştır. Ancak bu alanın yalnızca geçici yardımlarla değil, hak temelli, sürdürülebilir ve güçlendirici bir sistem anlayışıyla değerlendirilmesi gerekir. Çünkü kalıcı sosyal politikaların amacı, bireyleri yardıma bağımlı kılmak değil; onların yaşamın her alanına eşit, güvenli ve bağımsız biçimde katılabilmesini sağlamaktır. Gelişmiş toplumlarda bu konu bir lütuf ya da merhamet meselesi olarak değil, insan onurunu ve eşit yurttaşlığı esas alan bir hak meselesi olarak görülür. Özel gereksinimli grupta yer alan bir bireyin toplu taşımaya ücretsiz ve engelsiz binebilmesi, bir devlet dairesine kimseye muhtaç olmadan girebilmesi lütuf değil; sistemin ona olan borcudur.

Gonca Engelsiz Yaşam Merkezi’ni değerli kılan nokta tam da burada ortaya çıkmaktadır. Gonca, özel gereksinimli bireylere yönelik hizmetleri bir merhamet, yardım ya da geçici destek meselesi olarak değil; insan onurunu, bağımsız yaşam hakkını ve toplumsal katılımı merkeze alan kurumsal bir sorumluluk olarak ele almaktadır. Merkezde sunulan imkânlar, özel gereksinimli bireylerin yalnızca bakım veya rehabilitasyon ihtiyacı üzerinden tanımlanmadığını; eğitim, terapi, sosyal yaşam, sanat, spor, mesleki beceri ve bağımsız yaşam alanlarında desteklenmesi gereken tam ve eşit bireyler olarak kabul edildiğini göstermektedir.

Bu yönüyle Gonca Engelsiz Yaşam Merkezi, yalnızca modern bir bina ya da teknik donanımı güçlü bir tesis değildir. Daha önemlisi, özel gereksinimli bireylere “ne yapamaz?” sorusuyla değil, “hangi desteklerle neyi başarabilir?” sorusuyla yaklaşan bir anlayışın ürünüdür. Bu bakış açısı, özel gereksinimli bireylerin toplumsal hayatın kenarında değil, tam merkezinde yer alması gerektiğini güçlü biçimde hatırlatmaktadır.

Gonca Engelsiz Yaşam Merkezi’ne ilişkin sahadaki gözlemler, merkezin yalnızca teorik olarak değil, somut imkânları ve teknik kapasitesiyle de güçlü bir sosyal hizmet modeli ortaya koyduğunu göstermektedir. Özellikle duyu bütünleme ve fizyoterapi alanlarındaki donanımın yüksek standartlarda tutulması, özel gereksinimli bireylerin nitelikli desteklere erişimi açısından önemlidir. Bunun yanında merkezin yalnızca bireyin rehabilitasyonuna odaklanmayıp, ailelerin üzerinde çoğu zaman görünmez kalan ağır bakım yükünü hafifletecek psikososyal destek mekanizmalarını da içermesi, hizmetin bütüncül niteliğini güçlendirmektedir. İstihdama yönelik atölyeler ise özel gereksinimli bireyleri pasif hizmet alıcısı olarak değil, üretime ve toplumsal yaşama katılabilecek bireyler olarak görmesi bakımından değerlidir.

Ancak bu atölyelerin yalnızca vakit geçirme alanları olarak kalmaması, Kocaeli’nin sanayi yapısıyla ilişkilendirilerek gerçek istihdam olanaklarına dönüşmesi, projenin uzun vadeli başarısı açısından belirleyici olacaktır. Bu önemli yatırımı takdir etmekle birlikte, yapıcı bir yaklaşımla bazı hususların da altını çizmek gerekir. Merkezin İzmit Vinsan Kampüsü gibi kentin çeperinde ve korunaklı bir alanda yer alması teknik açıdan avantaj sağlasa da, özel gereksinimli bireylerin kentin gündelik ritminden ve kamusal yaşamından uzaklaşması riskini de beraberinde getirebilir. Gerçek kapsayıcılık, bu bireylerin yalnızca özel merkezlerde desteklenmesiyle değil; kent merkezlerinin, kaldırımların, toplu taşımanın, parkların ve tüm kamusal alanların herkes için erişilebilir hale gelmesiyle mümkündür. Bu nedenle Gonca Engelsiz Yaşam Merkezi bir vaha niteliği taşımalı; ancak kentin geri kalanındaki erişilebilirlik eksiklerini görünmez kılan bir perdeye dönüşmemelidir.

Ayrıca Kocaeli’deki özel gereksinimli birey nüfusu dikkate alındığında, bu nitelikte tek bir merkezin tüm ihtiyacı karşılaması mümkün görünmemektedir. Benzer merkezlerin, Gebze’de açılacak olmasının yanı sıra, diğer ilçelere de yayılarak yerelleştirilmesi, hizmete erişimde adaletin sağlanması açısından önemlidir. Son olarak merkezin başarısı yalnızca binanın modernliği ya da teknik donanımın yeterliliğiyle değil, burada hizmet alan bireylerin bağımsız yaşama, eğitime, sosyal hayata ve istihdama katılım düzeyleri ile ölçülmelidir. Bu nedenle büyükşehir belediyesinin, üniversitelerin özel eğitim, psikoloji, sosyal hizmet ve rehabilitasyon alanlarıyla iş birliği yaparak merkezin çıktılarını düzenli, bilimsel ve şeffaf biçimde izlemesi, Gonca modelinin sürdürülebilirliği ve geliştirilebilirliği bakımından büyük önem taşımaktadır.

Gonca Engelsiz Yaşam Merkezi, bize bir kez daha göstermiştir ki gerçek belediyecilik yalnızca yol, kavşak, bina veya altyapı yapmak değildir; insanın hayatına dokunan, özellikle de özel gereksinimli bireylerin ve ailelerinin yaşamını kolaylaştıran kalıcı sistemler de kurabilmektir. Bu yönüyle Gonca, Kocaeli adına gurur verici ve Türkiye’ye örnek olabilecek nitelikte bir sosyal belediyecilik uygulamasıdır.

Soy bilincimiz Türkçe temelinin üstüne oturur. Dili bozulan milletler yozlaşır, tarih sahnesinden silinirler.
Güzel Türkçemize giren Arapça sözcükler Arap kültürünü, Farsçalar Fars kültürünü, İngilizceler Amerikan kültürünü beraberinde taşırlar. Kültür işgali düşman ordularının vatan topraklarını çiğnemesinden daha tehlikelidir.

Cumhuriyet dönemi milliyetçileri “izm”lerin kurbanı oldular. Türkçenin Türkleşmesine karşı çıkıp Kaşgarlı’nın sözlüğünde yer alan “yanıt”ı öteleyip Arap’ın cevabını savundular. Yunus’un şiirlerinde yer alan “tanık”a karşı çıkıp Arapça “şahit”i kullandılar. Aslında Türkçenin Türkleşmesine en çok Türkçülerin katkı vermesi gerekiyordu ama olmadı.

Cumhuriyet dönemi milliyetçilerinin etkisinden kurtulmadan duru Türkçeyi yakalayamazsınız. Nazım Hikmet’in şiirleri güzel Türkçenin örneğidir, Necip Fazıl’ın dili Arapça ve Farsça yığınıdır.
Türkçe karşılığı varken Arapça, Farsça, İngilizce kullanmak yozlaşmadan yana olmaktır.
*
Okuduklarımızdan bahisle;
Türk dili, Ortaasya coğrafyasından doğarak Türk milletinin gönül coğrafyasında beslenmiştir. Ortaasya ‘dan Ahmet Yesevi’nin Horasan Erenleri vasıtasıyla Anadolu ve Balkan coğrafyasına taşınmıştır. Hacı Bektaşi Veli, Hacı Bayramı Veli, Taptuk Emre, Sarı Saltuk ve Somuncu Babaların birer kültür elçisi olarak taşıdıkları Türkçe bayrağını 13. yüzyılda Yunus Emre zirveye taşımıştır. 8. yüzyılda Bilge Kağan, Göktürk Yazıtlarında dilin millet hayatındaki büyük önemini vurgulamıştır. 13 Mayıs 1277’de Karamanoğlu Mehmet Bey Türk dilini resmi dil olarak ilan eden ilk devlet adamı olmuştur. Bu tarihi olay her yıl Karaman’da Türk Dil Bayramı olarak kutlanmaktadır.

Türk dilini resmi dil olarak ilan eden ikinci Türk devlet adamı, Türkiye Cumhuriyeti devletini kuran Mustafa Kemal Atatürk’tür. “Milli his ile dil arasındaki bağ çok kuvvetlidir. Dilin milli ve zengin olması, milli hissin gelişmesinde başlıca etkendir. Türk dili, dillerin en zenginlerindendir. Yeter ki, bu dil şuurla işlensin. Ülkesini, yüksek bağımsızlığını korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı diller boyunduruğundan kurtarmalıdır” diyen Atatürk önce Türk Dili Tetkik Cemiyeti’ni kurmuş, 26 Eylül 1932’de de ilk Türk Dili Kurultayının açılışını yapmıştır. 26 Eylül tam 84 yıldır Dil Bayramı olarak kutlanıyor. Bu vesileyle dört parmağıyla (Tek vatan, tek millet, tek devlet, tek bayrak) diyen Cumhurbaşkanımıza diyoruz ki, başparmağınızı açarak (Tek dil) diyerek de haykırınız. Çünkü dil olmazsa millet de olmaz. Dil milli birliğin çimentosudur.

Aile, İslam’ın ilkelerini belirlediği nikâh akdiyle kurulan huzur ve muhabbet yuvasıdır. Sıkıntıların birlikte omuzlandığı; kederlerin paylaşıldığı, sevinçlerin çoğaltıldığı huzur ocağıdır. Aile; bizleri, günahlardan Zararlı işlevlerden uzak tutan güvenli bir sığınaktır. Millî ve manevi değerlerimizi kuşaktan kuşağa aktarmamıza vesile olan bir müessesedir.

*
Diğer bir ifadeyle Aile huzurlu bir toplumun teminatı ve gücüdür. Aile, dinen evlenmelerine engel bulunmayan bir erkek ve bir kadının meşru nikâhla kurdukları mutluluk ve muhabbet yuvasıdır. Aile, insanlık tarihinin en kadim ve en sağlam kurumudur. İnancın, kimliğin ve kişiliğin şekillendiği, millî ve manevi değerlerin gelecek nesillere aktarıldığı eşsiz bir okuldur. Yüce Yaratan bir ayette, “Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için eşler yaratması ve aranızda sevgi ve merhamet var etmesi O’nun varlığının ve kudretinin delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için ibretler vardır.” buyruğu üzere aile; sevgi ve saygı, şefkat ve merhamet yuvasıdır.
*
Aile olmak, sadece aynı mekânı paylaşmak değildir. Aile olmak, dünyayı da ahireti de cennete çevirmek için el ele verebilmektir. İyi günde olduğu gibi kötü günde de birlik ve beraberliği güçlü kılabilmektir. Aile eşlerin arasında elinden ve dilinden emin olunan güvenilir birlikteliği sağlayabilmektir Kızını ayakta karşılayıp yerini ona ikram eden vefakâr bir baba olabilmektir. Yetim ve öksüzlere hamilik yapan, kimsesiz çocuklara aile sıcaklığını hissettiren merhametli bir insan olabilmektir.
*
Öncelikle vurgulamak isterim; Âdemoğlu dünyaya yaşamak ve yaşatmak için gelmiştir. İnsanlık tarihihine baktığımızda Peygamberden tutun da sıradan vatandaşlara kadar herkesin kendine göre yaşama ve yaşatma mücadelesi vermiş olduğunu görürüz. İnsanlar bu Fani Âleme ölmek ve öldürmek için değil, yaşamak ve yaşatmak için gelmiştir.
Ne yazık ki Kur’an’ın ve ilgili hadislerin ön gördüğü hayat ikliminden uzak kalmış, din diye Bedevi Kültürüyle, Acem Kültürüyle şuursuzca işlenmiş zihniyetlere özgürlük adı altında Batının Sokak kültürü de eklenince avamlaşan/ körleşen Türk insanı milli değerlerinin şuurundan bihaber olunca içine düştüğü dramlarla cebelleşir oldu. Bu sebeplerle olacak ki son yıllarda ülkemizde işlenen kadına yönelik cinayetlerin, cinsel sapıklıkların sıkça işlendiği Anaerkil Türk insanına uygun düşmeyen içler acısı durumları duyar olduk.
*
Ve ne acıdır ki, şiddet, istismar ve kadın cinayetleri tırmanmaya devam ediyor. Bu vahim tablo karşısında, kadın söz konusu olduğunda merhamet, adalet ve hakkaniyetten asla taviz verilmemelidir. “Sizin en hayırlınız hanımlarına karşı en iyi davranandır” buyuran Peygamber Efendimizin davetine icabet müminim diyen her insanın temel görevidir.
*
Yüce Yaratıcı kadın ve erkeği yeryüzünün en değerli varlıkları olarak yaratmış, farklı niteliklerle donatarak birbirine eş kılmıştır. Dünya hayatının yükünü birlikte taşıyalım, birbirimizde huzur bulalım diye bizlere aile olma nimetini bahşetmiştir. Aile, insanın yalnızlığına kalkan olan, neslin devamını sağlayan, güzide bir kurumdur. İnancımızın, şahsiyetimizin, yaşam tarzımızın şekillendiği en değerli çatıdır. Aile, çocuklarla büyüyen, güzelleşen, gençlerle geleceğe kök salan bir çınardır.
*
Aileyi hedef alan tehditlerin arttığı, fıtrata aykırı tahribatın hızla yayıldığı bir çağdayız. Ailenin, özgürlükler önündeki engelmiş gibi gösterilmeye çalışıldığı bir ortamdayız. Sorumluluk almadan tek başına yaşamanın daha cazip olduğu fikrinin özendirildiği bir zamandayız
Ne yazık ki aileyi hedef alan bazı mihraklar tarafından; kadınlar annelik, erkekler babalık gibi kutsal bir değerden uzaklaştırılmak, kadın ve erkeğin aile içindeki rolleri zayıflatılmak istenmektedir. Fıtrata aykırı sapkınlıklar medeni birliktelik adıyla masum; nikâhsız beraberlikler normal; evlilik ise bir yük ve külfet olarak sunulmaktadır. Oysaki evlenmek ve aile olmak fıtratın gereğidir. Neslin ve milletin devamı için zaruridir.
*
Bizler yalnız değil, aile içinde mutlu yaşayabilecek şekilde yaratıldık. Ailemizin huzurlu, aile bağlarımızın güçlü olmasını dilemek bizim hamurumuzda vardır.
“Bizlere aile gibi paha biçilmez bir nimet veren Yüce Yaratan ise onu korumamızı şöyle emretmektedir: “Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.”
*
Gençlerimiz ailemizin göz bebeği, bizi güçlü kılan en büyük imkân ve zenginliğimizdir. Onların inançları, hayalleri ve fikirleri bizim geleceğimizdir. Zihinleri berrak, duygu ve düşünceleri heyecan dolu olan gençlerimizi anlamak ve onlara rehberlik etmek bizim vazifemizdir. Zira gençlik dönemi tecrübesizlik ve merakla çeşitli tehlikelere maruz kalınan bir dönemdir. Huzurlu ve bilinçli bir aile ortamında büyüyen, kendisine güvenilen ve maneviyatla desteklenen gençlerimiz, girdaplardan korunacaktır. Aileleri, evlenme çağına geldiklerinde onların da aile kurmalarına, geleceğe umutla bakmalarına vesile olacaktır. Neslin devamını ve yeryüzünün imarını; okuyan, araştıran, tefekkür eden gençlerimiz sağlayacaktır.
İnsanlar arasında din, renk, ırk ve düşünce ayrımı yapmayan sufiler, insan denilen varlığı layıkıyla sevmeyi, onun hakkına riayet etmeyi, hata ve kusurlarını hoş görmeyi en önemli gaye bilmişlerdir. Âlemşümul sevgi, tasavvufi idrakin en bariz özelliğidir.
*

Her geçen gün, aile değerlerimiz örselenmekte; evlilikler, külfetli hale getirilmekte; bekârlık ve evlilik dışı hayat teşvik edilmektedir. İnancımızda rızkın Allah’a ait olduğu vurgulanmasına rağmen, ‘çocuk sahibi olmanın hayatı zorlaştırdığı’ söylemleri günden güne artmaktadır. Hâlbuki devletlerin geleceği; Toplumun ana hücresi ailenin güçlendirilerek yaşatılmasına bağlıdır.

*
Ne yazık ki bugün, aile yapısı, tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar küresel lobiler, çıkar çevreleri ve emperyalist güçlerin kuşatması altındadır. Bu şer odakları; aile bağlarını zayıflatmayı, nesilleri şahsiyetsiz ve kimliksiz bırakmayı, öz değerlerinden ayırmayı bir hedef haline getirmiştir. Hal böyleyken, aile kurmak, aileyi korumak ve güçlendirmek yalnızca bireysel bir sorumluluk değil, iman, vicdan ve izan sahibi her insanın; dini, ahlaki ve insani sorumluluğudur.
Aile değerlerinin örselenmeye çalışıldığı bu zamanda bize düşen; dünyadaki cennetimiz, muhkem kalemiz, son sığınağımız olan ailemizin kıymetini bilmektir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, AK Parti TBMM Grup Toplantısı’nda yaptığı konuşmada, “İstiklal Harbi’ni sevk ve idare eden Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni millete hizmet mücadelesinin kurmay aklı, merkez üssü ve lokomotifi” olarak nitelendirdi. Erdoğan, “Meclis’in bu misyonunu etkin şekilde yerine getirmesi halinde kazananın 86 milyon ve siyaset kurumu olacağını” da söyledi.

Erdoğan’ın TBMM’ye “kurmay akıl, merkez üssü ve lokomotif” rolünü atfetmesi gerçekten şaşırtıcı. Bu söylem kulağa ne kadar hoş ve asil gelse de, kurumsal gerçekliği örtmeye yetmiyor.

Erdoğan’ın yönettiği Türkiye’de TBMM’nin tamamen işlevsizleştiği ve etkinliğini kaybettiğine dair çok yazı yazdım.

Özellikle 2017 anayasa değişikliğinden bu yana Meclis’in geçirdiği yapısal ve işlevsel dönüşümü ve fiili uygulamaları inceleyerek Erdoğan’ın açıklamasındaki çelişkileri görebiliriz.

**********************************

Kanun Yapma Fabrikaları

Erdoğan’ın “lokomotif” olarak tanımladığı Meclis, yeni sistemle birlikte yasa yapmanın tek merkezi olmaktan çıkarıldı. Yürütme organı, Cumhurbaşkanlığı Kararnameleri (CBK) yoluyla doğrudan yasa gücünde düzenleme yapma yetkisine kavuştu ve yasamanın alanına ortak oldu. Birçok temel idari yapı ve düzenleme Meclis baypas edilerek kurulmuştur.

Resmî Gazete ve TBMM verilerine göre, sistem yürürlüğe girdiğinden beri çıkarılan CBK sayısı, (uluslararası sözleşmeler dışındaki) Meclis’in kabul ettiği kanun sayısını bir çok dönemde aştı. Bazen tek bir CB kararnamesiyle yüzlerce madde düzenleniyor.

Geriye kalan yasama faaliyeti ise, birbiriyle alakasız onlarca maddenin aynı pakete doldurulduğu “TORBA YASA” pratiğine kurban edildi. Saray’da hazırlanan ve komisyonların uzmanlığı, muhalefetin ve sivil toplumun görüşleri baypas edilerek, önlerine getirilen metinleri hızla onaylayan bir Meclis mekanizması inşa edildi.

Üstelik, memleketin en hayati ve yüzlerce sayfalık kanun teklifleri tartışılırken halkın temsilcilerine kürsüde sadece 2 dakikalık süreler veriliyor.

Meclis, akıl yürüten ve derinlemesine tartışan bir merkez olmaktan çıkarıldı.

Milletvekillerinin önemli bir kesimi neye oy verdiğini bile bilmeden Meclis grup başkanvekilinin işaretine göre el kaldırıp indiriyor. Bunlar için “noterlik” kavramı bile iltifat olur. Çünkü noterler en azından belgeleri inceler ve neyi tasdik ettiklerini bilerek imzalarlar.

**********************************

Hesap Soramayan, Denetleyemeyen Bir Parlamento

Bir parlamentonun “kurmay akıl” olabilmesi, onun yürütmeyi denetleme ve hesap sorabilme gücüyle ölçülür. Oysa mevcut sistem, Meclis’in denetim reflekslerini bilinçli bir şekilde köreltti.

Bakanların Meclis önünde hesap vermesini sağlayan en etkili araç olan gensoru mekanizması kaldırıldı. Milletvekillerinin bakanlara doğrudan soru sormasını sağlayan sözlü soru hakkı yok edildi.

Geriye kalan tek denetim aracı olan yazılı soru önergeleri ise bakanlıklar tarafından ya tamamen cevapsız bırakılıyor ya da basma kalıp açıklama(ma)lar ile geçiştiriliyor.

Demokrasilerin çıkış noktası olan “bütçe hakkı” bile Meclis’in elinden alındı; parlamento bütçeyi reddetse dahi hükümet düşmüyor ve eski bütçe yeniden değerleme oranıyla yürürlüğe giriyor.

**********************************

Yargı Sopası ve Milletvekili Transferleri

Erdoğan “Meclis’in bu misyonunu (kurmay akıl, merkez üssü ve lokomotif olma rolünü) etkin şekilde yerine getirmesi halinde 86 milyonun kazanacağını” söylüyor. Bu çok doğru bir söz. Ancak uygulamada o 86 milyonun sandığa yansıttığı irade, bizzat iktidar eliyle, her gün farklı bir biçimde hırpalanıyor.

Muhalif milletvekillerinin dokunulmazlıkları sistematik biçimde kaldırılarak üzerlerinde bir yargı sopası sallandırılıyor. Fezlekesi olmayan muhalif milletvekili kalmadı gibi. Anayasa Mahkemesi kararlarına rağmen seçilmiş milletvekilleri hapislerde tutuluyor, vekillikleri düşürülüyor.

Diğer taraftan, halkın tamamen zıt bir siyasi programı ve muhalif duruşu savunması için seçip Meclis’e gönderdiği milletvekilleri, kapalı kapılar ardındaki siyasi ikbal pazarlıklarıyla iktidar blokuna transfer ediliyor.

Seçmen iradesini açıkça gasp eden bu vekil borsası ve transferler, parlamentonun ahlaki meşruiyetini halkın gözünde zedeliyor.

**********************************

Mecliste Siyasi Vesayet ve Hayalet Vekil Skandalları

Meclis’in kendi içindeki iradesi de vesayet altında. Anayasa gereği gizli yapılması gereken kritik oylamalarda, milletvekillerinin parti baskısından korkmadan özgürce oy kullanabilmesi gerekir.

Ancak iktidar vekillerinin pullarını parti yöneticilerine göstererek kabin dışında oy kullandığı, sandığa atılmayan ret kağıtlarının toplandığı görüntüler hafızalardaki yerini koruyor.

Milletvekilinin kendi partisine karşı bile özgür iradesini koruyamadığı, anayasanın açık hükmünün çiğnendiği bir parlamento nasıl “bağımsız bir kurmay akıl” olabilir? Bu uygulama, Meclis’i genel merkezlerin birer “noterliği” konumuna indirger.

Kurumsal ve ahlaki çürümenin ulaştığı en uç nokta ise geçtiğimiz günlerde İYİ Parti Grup Başkanvekili Turhan Çömez tarafından Meclis kürsüsünden ifşa edildi.

Kritik kanun teklifleri görüşülürken Genel Kurul salonunun bomboş olmasına rağmen, iktidar sıralarından orada bulunmayan “hayalet vekiller” adına sahte oy ve imza pusulaları gönderildiği ortaya çıktı. Bu skandal, milletin meclisinde yasa yapım sürecinin nasıl bir tiyatroya dönüştürüldüğünün göstergesidir.

**********************************

Parlak Söylem Gerçeğin Karanlığını Örtmez

Yeter sayıda milletvekili yokken, sahte pusulalarla karar çıkarılan, seçilmiş vekilleri hapiste tutulan ya da yargıyla tehdit edilen, kürsüsü 2 dakikayla kısıtlanmış ve bütçe hakkı elinden alınmış bir Meclis, 86 milyonun, MİLLİ İRADENİN lokomotifi olamaz.

Erdoğan’ın tarif ettiği o şanlı Meclis mirası, maalesef bizzat kendi elleriyle kurdukları bu sistemin ve pratiklerin altında can çekişmektedir.

Cumhurbaşkanı’nın konuşmasında tasvir ettiği Meclis ile bugün fiilen işleyen Meclis aynı kurum değildir.

“İstiklal Harbi’ni sevk ve idare eden Meclis” milli iradenin merkeziydi.

Bugünkü TBMM, milli iradenin yansıması olmaktan hızla uzaklaştırılarak yürütmenin önüne koyduğu her metni tasdik etmekle görevli bir “yürütme noterliğine” dönüştürülmüştür.

Kabul olmayacak duaya “Amin!” diyenlerden miyiz?

Tilki gezindiği her yerde, gördüğü her hemcinsine “Bu yıl üzüm çok olacak.” diyormuş. Merak edip sormuşlar: “Nereden biliyorsun?” Tilki hiç düşünmeden cevap vermiş: “Canım öyle istiyor da ondan!”

Tilki ve tilki tipindeki insanlar için söylenecek doğru söz şu olmalıdır: “Bazıları, isteğini gerçeğin yerine koyar ve temelsiz iyimserlikle kendilerini kandırır, bunun da dua olduğuna inanır.”

Hiçbir belirti yokken “Bu iş kesin olacak.” diye ısrar etmek, elinde hiçbir belge, bilgi, kanıt yokken sadece istediği için bir şeyin gerçekleşeceğine, ekonomik durum kötü olduğu halde kesin çok para kazanacağına inanmak bir kişilik özelliği, hatta zafiyeti değil midir? Bunun bir adım ötesi şizofrenik haldir; hayalperestliktir, siyasi terminolojide ütopyadır.

Olabilirliğin hakikati duada gizlidir. “Yeryüzü dua üzerine kurulmuştur.” sözünden çıkarılacak mesaj, tilkinin anladığı ve davrandığı gibi değildir. Dua; iddia, dava sözcükleri aynı kökten türemiş olup birlikte düşünüldüğünde bir anlam bütünlüğü ve hayat ilkesi oluşturur. Dua, sadece emekle değil, umutla; sadece akılla değil, gönülle de yaşar. Dua, umudun, teslimiyetin, gayretin ifadesidir.

Bir köyde uzun süre yağmur yağmaz. Tarlalar kurur, insanlar endişelenir. Köylüler hep birlikte yağmur duasına çıkmaya karar verirler. Dua günü herkes meydana toplanır. Ancak içlerinden yalnızca küçük bir çocuk yanında şemsiye getirmiştir. Bunu görenler: “Evladım, hava güneşli; şemsiyeyi niye getirdin? diye sorarlar. Çocuk şaşkınlıkla cevap verir: “Yağmur duasına gelmedik mi? Dua edeceğiz, Allah da yağmur verecek. O zaman eve nasıl döneceğim?

Gerçek inanç, sadece istemek değil; olacağına güvenip ona göre davranmaktır.
Yağmurun yağacağına inanıyorsanız yanınıza şemsiye alacak kadar inanmanız gerekir. İnanmak ile dilemek aynı şey değildir. Dua, kuru bir söz değil, olmasını istediğin bir ürünün tohumlarını kalp tarlasına ekmek veya fidelerini dikmektir, eden ile edilen arasındaki derin samimiyettir.

Tarih kitaplarından öğrendiğimize göre, Cato the Elder, Roma Senatosu’nda hangi konu görüşülürse görüşülsün konuşmasının sonunda hep aynı cümleyi söylermiş: “Kartaca yıkılmalıdır.” (Latince: Carthago delenda est.) Cato, Kuzey Afrika’daki güçlü şehir devleti Carthage’ın Roma için gelecekte büyük bir tehdit olduğuna inanmaktadır. Bu düşünceyi unutturmamak için her fırsatta aynı sözü tekrar edermiş. Yıllar sonra Roma, Kartaca’ya savaş açar. MÖ 146 yılında Kartaca tamamen yenilir ve şehir yıkılır.

Dua, inandığın konuya sonuç alacak derecede kendini adamak ve sürekli bir gayret içinde olmaktır, onu gündemde tutmaktır, tereddütsüz güvendir.

Pek çok yakınmamız, dileğimiz oluyor. İstiyoruz ki yakınmamız bitsin, dileğimiz gerçekleşsin. Filistin’de zulüm bitsin, İsrail kahrolsun, Netanyahu gebersin. Amerika kazdığı kuyuya düşsün, İran dengesiz Trump’a haddini bildirsin. Unutmayalım, kâinat “Vasatın neyse hasadın odur.” formülü üzerine kurulmuştur.

Yola her çıkan menzil-i maksuda ulaşamaz belki; ancak menzil-i maksuda ulaşmak için yola çıkmak gerek. Hayal kurmak, oturup beklemek değildir bunun yol ve yöntemi. Başarı için arzulamak, tasarlamak, emeği yol ve yöntemiyle değerlendirmek gerek. Masadaki cismin düşmesi için onu itmek gerek, yoksa yerçekimi yasası işlemez. Suyun akması için eğim, ateşin yakması için kıvılcım gerek. Allah’ın merhametini, kulun teslimiyetini ve tevekkülünü görmek için bir Hz. İbrahim ve Hz. İsmail gerek.

Parçaları eksik bir motor hareket kabiliyetinden mahrumdur. Dua, kombine bir eylemdir. Arzu ettim, üç cümle söyledim, “saldım çayıra, gayrısını Mevla’m kayıra” anlayışıyla yapılan duanın hem dinen hem de fiziken geçerlilik imkânı yoktur. Niyet, samimiyet, gayret, güven, teslimiyet; dua eyleminin ana parçalarıdır. Nihayet, duanın kabulüdür, başarıdır. Bunun adı da rahmettir, berekettir. Formun Altı

Şimdi dua vakti; ama nasıl?