Okuduklarımızdan bahisle:

“Hiç kuşkusuz bu Tarık / Kur’an, doğru ile yanlışı ayırt edici, doğru yolu gösterici olan gerçekleri ayrıntılı olarak açıklayan sözlerin / Kavlun Faslun kitabıdır.” (Târık:13)

“Dolayısıyla da O, asla hafife alınamaz. Çünkü içindekiler boş ve anlamsız laflar değildir.” (Târık:14)

Ayetlerdeki bu özellikleri ile, Kur’an bütün insanların yararlanacakları Ana ders kitabı, dinin anayasasıdır. Kur’an’ın bu zenginliğine vakıf olan Atatürk, halkın dindeki doğruları Kur’an’dan öğrenmesi için Kur’an’ın Türkçe tercümesini yaptırmış ve ilk 10 bin baskısını kendi cebinden verdiği 10 bin lira ile yaptırmıştır. Bütün dindarları kucaklama amacıyla “Dinin özüne dönüş projesi” ni başlatmış ve bu çerçevede aydınların İslâm dinini sahiplenmelerini ve eleştirel özgür akıllarla Kur’an’ın farklı yaklaşımlarla incelenip farklı tercümeler yapılmasını istemiştir. Çünkü Atatürk, Batı ülkelerinde aydın filozofların, dini sahiplenmiş, öğrenmiş, hatta papaları aydınlatmış ve onların sultasından kurtararak toplumu aydınlatmış olduklarını biliyor ve aynısını ülkemiz aydınlarından bekliyordu.

(Çünkü) din kelimesi “Deyn-Borç” kökenli bir kelime olup Allah, Vahiy kitaplarının hepsinde Muhkem (Evrensel) kurallar bütününü Beşerler (insanlar) uysunlar ve bunlara göre Dünya eğitimlerindeki yaşamlarında uygulasınlar diye onlara borç olarak verdiğinden, bu kurallar bütününe “Din” demiştir. Peygamberler bu borçluluğumuzu hatırlatıcı (Müzekkir), her bir vahiy kitabı da hatırlatma (Zikir) kitabı olmaktadır.

Buna rağmen, bildirdiklerine inanmayan ve şirk koşan inkârcılar, O’nun (Kur’an’ın) önemini zayıflatmak üzere devamlı planlar kuruyorlar. (Târık:15)

Kur’an’ı zayıflatıcı uğraşlar, 1400 yıldır olduğu gibi günümüzde hâlâ devam etmektedir. (Son Davet KUR’AN, Prof. Dr. Gazi Özdemir, s: 61)

Tek Taraflı Karar Vermek

İki hasım kişinin, kendi aralarındaki anlaşmazlığın öyküsünü sana anlatalım: O iki kişi gizlice mabedin duvarından atlayarak Davud’un yanına kadar girmişlerdi. (Sâd: 21)

Davud, iki adamı karşısında görünce korkmuştu. Her ikisi de “Korkma! Biz sadece kendi aramızda anlaşamadığımız bir mes’elenin çözümü için sana geldik. Sen aramızda adaletle karar vererek bizi anlaştır. Bu arada haksızlık etme. Bize yardımcı ol, aramızdaki sorunu da doğru olarak çöz” dediler. (Sâd: 22)

İki kişiden biri, “Bu benim kardeşimdir. Onun doksan dokuz koyunu, benim ise bir tek koyunum var. Buna rağmen kardeşim ‘Onu da bana ver’ diyerek ısrar etti, ben ise etkileyici sözleri karşısında onunla baş edemedim” diyerek durumu anlattı. (Sâd: 23)

Tek koyunu olanı dinler dinlemez ve diğer kardeşi dinlemeden Davud hemen, “Gerçek şu ki! O senin bir tek koyununu elinden almak istemekle sana zulmetmiştir. Zaten imanı hiç olmayan veya zayıf imanlı olan ve birbirlerine yakın veya akraba olanların çoğu birbirlerinin hakkına el uzatır. Ancak içtenlikle iman edip iyi ve güzel işler / salih ameller üretenler böyle yapmaz. Fakat böyleleri de sayıca çok azdır.” diyerek tek koyunlu kardeş lehine karar vermek üzere iken TEK TARAFLI KARAR VERMEKLE yanlış yaptığını anladı ve kendisinin bir sınava tabi tutulmuş olduğunu fark etti. Bunun üzerine de hemen rükû etti / Allah’a boyun eğdiğini ifade etti ve yaptığı yanlış için af diledi. (Sâd: 24)

Bu ayette, karar verme yetkisi olanlara bir tavsiyede bulunulmakta ve aldıkları kararları zaman zaman gözden geçirip vicdan muhasebesi yapmaları önerilmektedir. Ayrıca bu olay vasıtası ile Davut Peygambere de yaptığı bir yanlış nedeniyle de ikaz söz konusudur.
(a.g.e. s: 67)

Okuduğum bir makale, uzun uzay görevlerinde astronotların vücutlarının sıra dışı şartlara nasıl adapte olduğunu anlatıyordu. Aylar boyunca yerçekimsiz ortamda yaşayan astronotların kasları eriyor, kemik yoğunlukları değişiyordu. Dünya’ya döndüklerinde “normal” yerçekimi onlara adeta bir eziyet gibi geliyordu. Ayakta duramıyor, adım atamıyor, ağırlaşmış bedenlerini taşıyamıyorlardı.

Hatta uçak yolculuklarında da ciddi değişimler söz konusuydu. Kabin içi nem, gürültü ve basınç şartları altında kimyası değişen vücudumuz adaptasyon sorunu yaşıyordu.

Bunları okuyunca düşündüm: Peki ya biz? Yani ömrünü Türkiye gibi her yeni güne yeni bir sürprizle uyanılan, gündemin ışık hızında değiştiği bir ülkede geçirenler? Bizim de ruhumuz bu yüksek devirli ortama uyum sağlamış olamaz mı? Acaba bizi alıp, her şeyin saat gibi işlediği, değişimin yok denecek kadar az olduğu bir Batı ülkesine koysalar, astronotların yaşadığı o “uyum sendromunun” bir benzerini yaşamaz mıyız?

Bana sorarsanız, kesinlikle yaşarız!

*************************************

Mekân ve Zaman Algımız

Bizim beynimiz, değişken bir mekânsal ortamda yaşamaya antrenmanlıdır. Doğup büyüdüğümüz şehre, birkaç yıl sonra döndüğümüzde bile onu tanımakta güçlük çekeriz. Eskiden top oynadığımız boş arazinin yerinde 15 katlı rezidans, köşedeki bakkalın yerinde dev bir AVM bulmak bizim için sıradandır.

Oysa bir Avrupa şehrine gidin, 300 yıllık binanın kapı tokmağı bile aynıdır. Bir Türk insanını alıp böyle bir sokağa koyduğunuzda, ilk ay her şey çok huzurlu gelir ama ikinci ay “ya burada hiç mi bir şey değişmez kardeşim” diyerek şaşırır. Bir “zamanda asılı kalma” bunalımına girer.

Zaman algımız da bu mutasyondan nasibini almıştır. Bizde planlar likittir; “Hele bir Cuma gelsin de bakarız,” “Kervan yolda düzülür,” “Hallederiz abi” felsefesiyle anlık krizlere göre şekil alır.

Avrupa’ya gittiğinizde ise dişçi randevusunun sekiz ay sonrasına, tatil planının iki yıl sonrasına yapıldığını görürsünüz. Oysaki, bizim beynimiz, bir yıl sonrası için otel rezervasyonu yaparsak, “Ya o zamana kadar darbe, savaş, salgın olursa?” diye hata verir.

Trenin tam 14:03’te kalkıp, tam 15:17’de varmasının mükemmelliği bir süre sonra kutlanacak bir şey olmaktan çıkar, katı ve esnemez bir kural olarak ruhunuzu boğmaya başlar.

Biz hareket, kaos ve her an her şeyin olabileceği ihtimaline alıştık. Batı’nın stabilitesi bizi sıkar.

*************************************

Medya Ekranlarında Siyaset Hakimiyeti

Türkiye’de akşam televizyonu açtığınızda göreceğiniz şey bellidir: Aynı konuklar, ellerinde sopalarla harita başında dört saat boyunca iç ve dış siyaseti tartışırlar. Sabah haberlerinde ve talk-show’larda bile alt metinden siyaset akar.

Devleti yönetenler en olmadık zamanlarda onlarca TV kanalından evlerimize konuk olur. Konuşma yaptıkları miting, kapalı salon toplantıları veya iliştirilmiş basın mensuplarına yaptığı açıklamalar canlı yayınla verilir.

Batı’da ise televizyonu açarsınız; ana haber bülteninde devleti yönetenler en fazla birkaç dakika, o da haberin önemine göre uygun sırada konuşur. Haberlerde en büyük olay “Kasabada kedi ağaçta mahsur kaldı, itfaiye kurtardı” seviyesindedir.

Adamların medyasında siyaset o kadar az yer bulur ki, ekrana bakıp “Ee, kimse kimseye laf sokmadı, kimse masaya vurmadı, bu nasıl ana haber?” diye kalakalırsınız. Siyasi rakiplerine hakaret, aşağılama, tehdit gibi heyecan verici bir üslup yerine, zekâ dolu nüktelerle cevap verirler. Bu sükûnet, bizim yüksek ivmeye ve heyecana alışkın hücrelerimizi yıpratır.

*************************************

Siyasi Adrenalin Bağımlılığı

İşin bir de biyolojik ve psikolojik boyutu var: Biz adrenalin bağımlısıyız. Bizler güne, “Acaba Resmî Gazete’de gece ne değişti?”, “Bugün hangi krizle uyandık?” “Hangi belediye başkanı tutuklandı?” “Hangi siyasetçi casusluktan yargılanmaya başladı?” “Hangi ünlüler kumar veya uyuşturucudan gözaltına alındı?” diyerek başlarız.

Üç tarafında savaşlar olan, “dört tarafı düşmanla çevrilmiş bir milletiz.” Savaş haberleri veya muhtemel senaryolar hayatımızın birer parçasıdır. Vücudumuz sürekli bir gerilim içinde hayatta kalmaya kodlanmıştır.

Biz siyasetle beslenen, onunla deşarj olan bir milletiz. Arkadaş toplantılarımızın rotası bellidir. Konu bir şekilde en son siyasi gelişmeye, ittifaklara, kimin ne dediğine gelir. Hararetli tartışmalar döner, sesler yükselir. Masadan yine çoğunlukla dostça ama bazen de kırılmış gönüllerle kalkılır.

Onların da -bizimkine benzemeyen- kendi bunalımları var. Ama Batı’da insanlar bizim kadar siyaset konuşmaz, konuşsalar da “vergiler bu yıl binde 2 artmış, üzücü” deyip konuyu kapatırlar.

Bir süre sonra Batı’da yaşayan Türk’ün ruhu feryat etmeye başlar: “Yahu iki haftadır kimseyle siyasi tartışma yapmadım, arkadaşlarımla memleket kurtarmadım, ben böyle yaşayamam arkadaş!” Siyasetsiz bir hayat, bizim için tuzu, biberi, baharatı olmayan tatsız bir yemeğe benzer.

*************************************

Plansız ve Pratik Çözümcü Milletiz

Bizler kriz çözmeye programlıyızdır. Sistem çökerse, kurallar etrafından dolanılır, tanıdık bulunur ve o iş bir şekilde “çözülür”.

Batı’nın o durağan, esnemez dünyasında ise bilgisayar “hayır” dediği an hayat durur. Basit bürokratik engellerde bile “bunun bir kolayı yok mu?” “Abi müdüre bir çıksak, halden anlar” gibi refleksleri yoktur.

Bu refleksleri içselleştirmiş bir Türk’ün yaşayabileceği en büyük şok, o soğuk “sistem buna izin vermiyor” duvarına çarpmasıdır.

İnsan o an, birinin omzuna dokunup “Hallederiz abi” deyişindeki o sıcak güvenceyi özler.

Astronotlara yerçekimi nasıl ağır geliyorsa, Batı’nın o steril, sürprizsiz ve fazlasıyla öngörülebilir durağanlığı da bizim ruhumuza ağır gelir.

Bazen çok yoruluyoruz, bazen “yeter artık” diyoruz ama bizi bu kadar esnek, dayanıklı ve sıcakkanlı yapan şey belki de bu özelliklerimiz.

Ne diyeyim… Tüm yoruculuğuna, deliliklerine ve o meşhur sürprizlerine rağmen biz bu ülkeye alıştık. Başka bir ülkede yaşayamam arkadaş!

“Öfke” dendiğinde şu güzel öykücük gelir aklıma:

“Yılan, gece vakti marangoz atölyesine girer, yerde duran testerenin üzerinden geçerken karnı hafifçe çizilir. Öfkeyle hemen döner, testereyi ısırır. Isırınca ağzı kan içinde kalır yılanın. Canı daha çok yanan yılan, bunu bir saldırı sanır, testereyi düşman beller. Bu sefer tüm gücüyle testereyi sarmalar, onu sıkmaya çalışır. Sıktıkça kesilir, kesildikçe daha da sıkar. Marangoz, sabah geldiğinde yılanı testerenin etrafında ölü bulur.

Yılanı kim öldürdü? Testere mi, kendi öfkesi mi?

Öfke; insanın, engellendiğinde, haksızlığa uğradığını düşündüğünde, incindiğinde ya da tehdit hissettiğinde, içinde oluşan sert tepki duygusudur, diye tanımlanır. Kızgınlık, hiddet, gazap gibi kelimelerle de ifade edilir.

Öfke, doğal bir duygudur, fıtridir. Her insan öfkelenir. Problem, öfkenin varlığı değil, onun nasıl yönetildiğidir.

Saygısızlık gördüğümüzde, beklentilerimiz boşa çıktığında kırılırız, öfkeleniriz. Öfke, başka bir yönüyle de enerjidir, güçtür, motivasyondur.

Öfke, genellikle sonucu açısında olumsuz anlamıyla algılanır ve kaçınılması gereken duygu olarak değerlendirilir: “Keskin sirke küpüne zarar verir, rüzgâr eken fırtına biçer, öfkeyle kalkan zararla oturur, öfke baldan tatlıdır, sonu zehirden acıdır.” sözlerinde olduğu gibi.

“Güçlü kimse, güreşte rakibini yenen değildir, asıl güçlü kimse, öfke anında nefsine hâkim olandır.” demiş Peygamberimiz Hz. Muhammed.

İnanç sistemimizde, öfke tamamen yok edilmesi gereken değil, kontrol edilmesi gereken bir duygu olarak görülür. Asıl fazilet, öfke anında nefsine hâkim olabilmektir. Yaratan, “Onlar bollukta da darlıkta da Allah için harcarlar; öfkelerini yutarlar ve insanları affederler. Allah iyilik yapanları sever.” buyurur Kitap’ında.

“Öfkeyi yutmak” ifadesi, dikkat çekicidir. İnsan öfkelenebilir; ama onu taşırmamak, büyütmemektir erdemli olan.

Öfke, ateşe benzer. Ateş, nasıl yemek pişirir; ama kontrolden çıkınca evi yakarsa öfke de doğru yönetildiğinde faydalı, taştığında yıkıcı olur.

Aristoteles’in “doğru şeye, doğru kişiye, doğru zamanda ve doğru ölçüde öfkelenmenin fazilet olduğu”nu söylediğini yazar kitaplar.

Tasavvuf geleneğinde ise öfke, insanın nefsiyle ilgili en zor imtihanlardan biri kabul edilir. Bu yüzden sabredenler ve öfkesini yutanlar övülmüştür.

Öfke, insanın içindeki doğal bir güçtür; aklın emrine girerse adalet olur, nefsin emrine girerse zarar verir, kişinin kendisine ve karşısındakine zulmetmesine yol açar. Zulüm ile abat olanın, sonu berbat olur.

Öfkemiz, kimliğimizdir. “Öfke” adlı enerjimizi hangi değerler uğruna harcıyoruz, patlatıyoruz? Öfkemizi; aklımız mı, nefsimiz mi yönlendiriyor? İşte, imtihan burada.

Yaratılışımızdan gelen her duygunun bir kıymeti var: Aşk, nefret, sevgi, merhamet, sabır, hüzün, öfke, kırgınlık, özlem vs… Bu duygular kötü olsaydı Rabb’im bize lütfetmezdi. Her duygu; hayatın bir penceresi, hemcinslerimizle ve doğayla ilişkilerimizin kapısı. Bu kapı ve pencerelerle ömrümüzü süslüyor, bereketlendiriyor veya köreltiyoruz, israf ediyoruz.

Arabayla giderken hızınızı azaltan adama mı öfkelendiniz, ayağınıza takılan taşa mı? Pazar alışverişinizde, uyanıklık yaparak önünüze geçen hanımefendi mi yoksa kaşla göz arasında çürük meyveleri satan esnaf mı öfkelendirdi sizi? Sık sık kesilen elektriklerden, kirli akan sulardan dolayı mı yoksa hızla artan fiyatlardan, tüketim mallarına gelen zamlardan dolayı mı öfkelisiniz bugünlerde. Bu da geçer yahu, deyip bunların hiçbirini önemsemediniz belki.

Yılan örneğinde olduğu gibi kontrolsüz öfkenin akıbeti intihar demektir. Bilinç yoksunluğu, hesap eksikliği öfkeyi değersizleştirir. Doğru yer, zaman ve istikametteki öfke; kişinin şerefini, takvasını artırır, kişiye tarih içinde müstesna bir yer sağlar. Birileri adına öfkelenmektir insanı insan yapan. Kendi acısını duyana canlı, başkasının acısını duyana insan denir. Komşusu açken tok yatanlar, öfkelendirmeli insanı. Parayı putlaştıran, serveti ilahlaştıranlar öfkelendirmeli her birimizi. “Ben efendiyim, diğer insanlar bana hizmet etmekle yükümlü birer sürü.” diyen Siyonist ahlaka karşı hep canlı kalmalı öfkemiz. Her türlü ahlak bozgunculuğu, adaletsizlik, hak edilmemiş kazanç öfke sebebimiz olmalı. Emeğimizi gasp edenler, bize bu vatanı emanet edenlere hakaret edenler, ümitlerimizi sömürenler öfke oklarımızın hedefi olduğunu bilmeli.

Öfke ahlakı edinmeliyiz. Öfke eğitimini önemsemeliyiz. Öfke, yönlendirilebilen duygudur, yönetilmeye muhtaçtır. Tarihi, öfke gücünü yerli yerinde kullananlar şekillendirir. Dileğim şudur: Öfkemiz, her türlü kötülük kilidini açan anahtar olarak hep yanımızda bulunsun.

İzmit SEKA Hastanesinin 80. yılı vesilesiyle

Bu hastanemizi tanıtan bir yazıyı 2023 Eylül’ünde yazmıştım. Bu hastanemizin başhekimliğini 1982’den 2008’e kadar, 30 yıla yakın bir süre Kemal Cebeci yapmıştır.

Deprem gibi şehrimizin yaşadığı büyük bir felaket de onun döneminde yaşanmıştır. Bu özelliği ve yakın tarihimizin sağlık alanındaki hizmetleri sebebiyle bilinmesi gerektiği düşüncesiyle bu yazıyı yazıyorum. Ben, 1982 Mayıs’ında Ankara Numune Hastanesinden uzman olmuş ve Haziran ayındaki kura ile mecburi hizmet gereği bu hastaneye gelmiştim. O yıllarda atamalar hep doğu illerine yapılırken, benim kuramın buraya çıkması şaşırtıcı idi. Daha sonra öğrendim ki Mayıs 1982’de başhekimliğe gelmiş olan Kemal Cebeci’ye, boş kadroların öncelikle doldurulacağı ve yönetimine destek verileceği sözü verilmesi üzerine bu göreve “evet” demişti.

Eskinin Tanınan Uzman İsimleri

Nitekim o aylarda bu hastaneye; çocuk hastalıklarına Necati Günaltay ve Naciye Çevrim, KBB’ye İlker Nalbant, Saim Toker ve Şefik Postalcıoğlu; göz hastalıklarına M. Emin Çevrim; genel cerrahiye Süleyman Balcı, Armağan Akbaş ve Ferit Gençtürk; kadın doğuma Timur Gürgan ve İdris Özdemir; iç hastalıklarına Can Çabukaş, Hakkı Bozatlı ve Kamil Erkan; ortopediye Arslan Bora ve Abdurrahman Tanıdır; fizik tedaviye Ümit Akbaş; ürolojiye Serdar Özbek ve Kudret Sonal gibi hekimler peş peşe atanmış ve göreve başlamışlardı.

O dönemde gelmiş olan hekimlerin çoğu, hastane ve muayenehaneleri ile İzmitlilerin sevip güvenerek uzun yıllar sağlık hizmeti aldıkları isimler olmuştur. Bu hastanemizin yönetim yönünden ve sağlık hizmetlerinin yürütülmesinde 1980 öncesinde ciddi aksamalar yaşadığı söylenir.

1980 Öncesinin Farklı Şartları ve Tam Gün Yasası

Muayenehanesi olan bazı hekimlerin hastanedeki hizmetlerinde özel hastalarına farklı imkânlar vermeleri, bunun sıradan gelen hastaları mağdur etmesi, cerrahi müdahalelerde özeline gelmeyen hastalara zorluk çıkarılması, bazı işçilerin bazı hekimlerle anlaşarak sağlık gerekçesi olmadan istirahat raporları almaları ve idarenin bunlara seyirci kalması şikâyetlerin başında gelmektedir. Burada 1980 öncesinin anarşik olayları ve bunun sendikalara yansıması etkilidir. Buna, 1978’deki Sağlık Bakanı Mete Tan zamanında çıkarılan tam gün yasası sebebiyle birçok hekimin istifa edip muayenehanelerine geçmeleri de eklenince sağlık hizmetlerinin yürütülmesi tamamen sorunlu hâle gelmiştir. SSK Genel Müdürlüğünden gelen teftişler sonucu hastaneye dışarıdan, yöneticilik vasfı yeterli ve dirayetli bir hekimin atanması rapor edilmiştir.

İşte Kemal Cebeci, hastanedeki idari zaafları düzeltmek ve sağlık hizmetlerini yeterli hâle getirmek üzere başhekim olarak atanmıştır. Kemal Cebeci, 1968 yılında İstanbul Tıp Fakültesinden mezun olmuş ve ilk olarak Giresun’un Keşap ilçesinde serbest hekim olarak çalışmıştır. Kendisi komşu ilçe olan Eynesillidir. İlçe halkına kısa sürede hekimliğini kabul ettirmiş, ilçede eczane olmadığı için hekimliğinin yanında ilaç teminini de sağlayarak mesleğinde güzel imkânlar ve hatıralar edinmiştir. Bir yılı doldurmadan Erzurum Tıp Fakültesinde üroloji ihtisasına başlar. 1971’de üroloji uzmanı olarak Rize Devlet Hastanesine atanıp iki yıl burada çalışır. Askerliğini İstanbul Haydarpaşa Askeri Hastanesinde yapar. 1975’teki Sağlık Bakanı Kemal Demir’in teklifi ile Düzce Devlet Hastanesine atanır. Burada da kısa sürede tanınan ve bilinen bir hekim olur. 1978 tam gün yasası üzerine muayenehane hekimliğini seçer ve serbest hekim olarak çalışmaya devam eder. Ameliyatlarını ise Düzce Özel Hastanesinde yapar.

Zaafları Kısa Sürede Giderdi

Düzce’de yarım kiloyu aşan mesane taşı ameliyatı gibi ilginç hatıraları vardır. Giresun’dan okul arkadaşı Fatma Hanım ile tıbbiyede 4. sınıfta iken evlenmiş olup bir oğlu ve iki kızı vardır. Çocuklarının eğitiminin İstanbul ağırlıklı olması, İzmit’e “evet” demesinin diğer bir sebebidir. Kemal Cebeci, kısa sürede İzmit Hastanesinin yönetim zaaflarını gidermiş ve hizmet sayı ve kalitesini yükselterek kendisine olan güveni boşa çıkarmamıştır.

Bunda 12 Eylül 1980 ihtilali sonrasında anarşinin durması yanında, yönetim disiplini ile kendisine söz verildiği üzere boş kadroların genç ve dinamik hekimlerle doldurulması etkili olmuştur. Hekimler dâhil mesailere dikkat edilmesi, nöbetlerin boş bırakılmaması, muayenehanesi olan hekimlerin hastane hizmetleri ile özel muayenehane hizmetlerini birbirine karıştırmamaları gibi sorunlu konularda da düzelmeler olmuştur.

Görevden Alındı, İki Yıl Sonra Tekrar Atandı

Tüm bunlar İzmit SSK Hastanesini daha iyi ve yeterli hizmet veren bir hastane hâline getirmiştir. ANAP’ın ikinci dönemi başında siyasilerle uyuşamaması (her istenileni yapmadığı için) sebebiyle 1987’de görevden alınmış, iki yıl Sakarya SSK’da çalışmıştır. Ankara’dan başhekimliğe getirilen Dr. Cevat Doğan, iki yıl dolmadan yerini yine Kemal Cebeci’ye bırakmıştır. Bu ikinci gelişi sonrası İzmit SSK Hastanesine bölge hastanesi statüsü verilmiştir. Bu statü ve bunun getirdiği yetki ile personel kaydırmaları yapılarak hizmetlerin yaygınlaştırılması, memnuniyetin artırılması, İstanbul’a sevklerin hızlandırılması ve gereksiz sevklerin azaltılması amaçlanmıştır. Sopalı SSK Hastanesinin hizmete girmesi, daha önce tanıtım yazılarını yazdığım Merkez, Köseköy ve Sanayi dispanserlerinin açılması bu dönemdedir. Kemal Cebeci, 1990’lı yıllarda İzmit Kızılay Şube Başkanlığı da yapmıştır. Döneminde, 1994’te şehir merkezindeki Kızılay binasında açılan dispanser, 2012’de kapanıncaya kadar poliklinik hizmetleri ile bilinen bir adres olmuştur. Nisan 2024’teki “Şehrimizin Sağlık Hizmetlerinde Kızılay” başlıklı yazımdan bunu okuyabilirsiniz.

1999 Depremi ve Sonrası

Gölcük merkezli 1999 depremi ve sonrası, Cebeci için önemli hizmetlerin yürütüldüğü ve yeni imkânların ortaya konduğu yıllardır. O günün nöbetçi hekimi Dr. Önder Ölşen ve nöbetçi şefi Dr. Bünyamin Kaçtıoğlu’dur. Bunlara ilk önce Dr. Süleyman Balcı yardımcı olmaya başlamış, hemen sonrasında Dr. Ufuk Akmil, Dr. Uğur Özensoy ve Dr. Hüseyin Özcan gelerek getirilen yaralılara bakmaya başlamışlardır. Güneş doğarken Kemal Cebeci de hastaneye gelip önce çalışanlara moral vermiş, sonra hasar tespit çalışmaları yapmıştır. Deprem hasarı sebebiyle SEKA’dan kalma en eski bina kullanılamaz hâle gelmiş ve yıkım kararı alınmıştır. 1976’da devreye giren çok katlı bina, kazıklı sistemle yapıldığı için kullanılabilir durumdadır. Başhekimlik bu binanın zeminindedir ve Cebeci, biraz da moral vermek amacıyla 15. günden itibaren makamına girip oturmaya başlar. 2002 yılında 100 yataklı yeni hastane binası, 2007 yılında ise idari bina hizmete sokulur. Bunların yapımında dönemin valisi Erdal Ata’nın Özel İdare üzerinden sağladığı imkânlar ve Kemal Cebeci’nin hastane derneği üzerinden yürüttüğü bağış toplama çalışmaları büyük rol oynamıştır.

Başiskele’de Yaşamını Sürdürüyor

Cebeci, 2008’de yaklaşık 30 yıl sürdürdüğü başhekimlik görevinden emekli olarak ayrılmıştır. Disiplinli, otoritesini kullanan ve iyi bir yöneticilik sergilemiştir. Bu özellikleri sebebiyle bazı hekim ve çalışanların kendisine kırgınlığı olsa da çoğunluğun memnun olduğu, başarılı bulduğu ve güvendiği bir başhekimdir. Konuştuğum birçok kişi tarafından da kendisine “efsane başhekim” sıfatı uygun görüldüğü için bu başlığı kullandım. Başiskele Damlar’daki, birlikte yönetimini yaptığımız Bağevleri adını verdiğimiz sitedeki kendi evinde yaşamakta olan Cebeci’ye hizmetleri sebebiyle şükranlarımızı bildirirken; kendisine, eşine ve evlatlarına sağlık ve afiyetler dilerim.

Dr. Kemal Cebeci; dönemin çalışma arkadaşlarından Dr. Oğuz Çetinalp, Dr. Armağan Akbaş ve Dr. M.Emin Çevrim ile birlikte yemekte.

Seka İzmit Hastanesi Başhekimi Dr.Ahmet Sarıışık ve bu idari binanın yapımında büyük emeği olan Kemal Cebeci, bu hastanenin en kıdemli hekimi Dr. Hakan Erdem ve eskilerden Dr. H. İbrahim Kahraman birlikte görülüyor.

Eski ve yeni başhekimler Dr. Cebeci ve Dr. Sarışık;70’li yıllarda yapılan ve şimdi yıkım kararı alınan Seka İzmit Hastanesi’nin çok katlı binasının önünde.

SEKA’dan devralınan fakat depremde yıkılan binanın yerine 2002 yapılıp hizmete sokulan 100 yataklı yeni bina.