Amerika Ortadoğu’ya yerleştiği, sınırlarımızın dibine kadar gelip PKK-PYD terör örgütlerini desteklediği, FETÖ terör örgütü elebaşısına kucak açtığı yetmemiş gibi; şimdi de Rumlarla işbirliği yaparak Kıbrıs’a yerleşmenin peşindedir!

Nasıl mı?

Geçtiğimiz Ağustos ayında Amerikan Ordusu Kara Kuvvetleri Komutanı General Mark Alexander Milley adaya gelerek Rum Milli Muhafız Ordusu Komutanıyla görüşmüş;  Amerikan kara, deniz ve hava kuvvetleri için adada kullanabilecekleri üs/ler istemişti. Tıpkı İngiltere’nin adadaki Agratur ve Dikelya üsleri gibi…

Rum yönetiminin bu talebe sıcak baktığı bilinmekte, sürecin oluşması için fırsat kollanmaktadır. Kaldı ki, Rum tarafının Fransa ve İsrail’le peş, peşe üs anlaşmaları yaptığı da bilinmektedir.

ABD bugüne değin Ortadoğu’da gerçekleştirdiği tüm operasyonlarında birliklerinin lojistik desteği için Kıbrıs’taki İngiliz üslerini kullanmışken, neden şimdi adada üs talebinde bulunmuştur? Rumlar bu süper gücün adada olmasını neden istemektedir?

Bu soruların cevaplarına gelince;

Adada eğer bir çözüm olacaksa; bu süreçte Amerikan dış politikasına göre ABD’de adada olmalı, Akdeniz’in bu stratejik bölgesine mutlaka yerleşmelidir. Çünkü geleceğin enerji havzası olarak görülen ada ve çevresindeki trilyonlarca metre küp doğal gazın/petrolün kullanımı ABD için çok önemlidir.

Rumlar ise; adada taraflar arası müzakerelerin yeniden başlamasının öngörüldüğü 2019 yılı başından önce Amerika’ya vereceği üsler ile bu süper gücü yanına çekerek, müzakere masasında AB ile birlikte Türkiye’ye karşı yeni bir üstünlük daha sağlamanın peşindedir…

Amerika eğer adada üs/ler elde ederse her zaman yaptığı gibi yerleştiği bölgelerde; ”parçala-böl-yönet”taktiğini uygulayacak; BM ve AB ülkeleriyle birlikte Türkiye’nin bir şekilde Kıbrıs’taki askeri gücünün gönderilmesi, ada üzerindeki garantörlük hakkının kaldırılması için yeni oyunların görünmez ama bilinir yüzü olacaktır!

Amerika tarihinin hiçbir döneminde dünyanın enerji yataklarının bulunduğu bölgelerinde pay almaktan asla vazgeçmemiştir. Rum yönetiminin ABD’ye adada üs tahsisi edecek olması, bu kapitalist süper gücün böylesine önemli bir enerji havzasında bulunması açısından kaçırılmaz bir fırsattır.

Rum yönetimi de halen Akdeniz’de petrol arama anlaşması yaptığı şirketlerin son dönemde özellikle Amerikan kökenli olmasına dikkat ederek, bir taşla iki kuş vurmanın peşindedir. Çünkü Türkiye’nin daha önce yaptığı gibi Rum tarafının bu arayışlarına mani olmak amacıyla yapacağı askeri müdahalenin muhatabı Amerika olacağı için Türkiye’nin böyle bir müdahalede bulunmayı göze alamayacağı düşüncesiyle hem bu müdahalenin önü kesilmiş olacak, hem de kendileri için önemli olan enerji yataklarının kullanımı sağlanacaktır…

1960 Kıbrıs Cumhuriyeti anayasası, adada yabancı ülkelere üs verilmesi için iki kurucu ortağın anlaşmasını bunun için de yasa çıkarılmasını gerektirmektedir. Ancak 1963’ten sonra adada gelişen olaylara, Türkiye’nin 1974 yılında yasal müdahalesiyle oluşan de-facto duruma bakıldığında, Kıbrıs’ta 1960 anayasasına göre kurulmuş yasal bir hükümet kalmamışken, Rumların tek taraflı olarak adada yabancı ülkelere üs vermelerine ne BM ses çıkarmakta, ne de İngiltere’nin sesi çıkmaktadır? Yunanistan zaten Rumların sırtını sıvazlamaktadır…

Ama esas olarak bu gelişmeleri Türkiye nasıl karşılamaktadır?  Bu yönde Dışişlerimizden yapılan bir açıklama yoktur! Belli ki gerçekleşecek durumlar beklenmektedir. Ancak Amerika adada üs elde ettikten sonra yapılacak açıklama neye yarayacaktır? Kaldı ki Rumlar Fransa’ya ve İsrail’e adada üs verdiklerinde de sesimiz çıkmamıştır!

Şu husus unutulmamalıdır! Amerika eğer adada üs elde edecek olursa, Rum tarafı bu süper gücü kendi menfaatleri için sonuna kadar kullanacak, 2004’ten bu yana her defasında sığındığı AB’ye ek bir de ABD’nin kanatları altına girecek, adayı ele geçirmek adına daha güçlü hareket edecektir…

Bu gelişmeler yaşanırken;

Rusya’nın ABD’nin adaya yerleşmesine sessiz kalacağı beklenmemelidir. Zaten Rus Dışişlerinden konuyla ilgili ilk açıklama gelmiş; ABD’nin adadaki üs pazarlığına kayıtsız kalmayacağı, böyle bir yerleşimin bölgesel sorunlara yol açacağı belirtilmiştir!

Şurası bir gerçektir ki;  Kıbrıs’ta, Akdeniz’de gelişebilecek olaylar 2019 yılına damgasını vuracaktır!

Bu arada 15 ay sonra KKTC’de Cumhurbaşkanlığı seçimi yapılacaktır. Kıbrıs Türk tarafının müzakerecisi Cumhurbaşkanı Sn. Akıncının bu kritik süreçte çözüm için yapacağı hamlelerin Türkiye’nin kırmızıçizgilerine göre olup, olmadığı da görülecektir! Ancak bugüne değin Türkiye’nin garantörlük hakkını, toprak paylaşımını masaya getiren, adadaki Türk askerinin gönderilecek olmasına sessiz kalan, birleşik Kıbrıs’a, Rum’un hak hukuk tanımaz isteklerine evet demeye hazır Sn. Akıncının atmış olduğu bu tavizkar adımlar, onun siyasi geleceğini de tüketmiştir.

KKTC’de siyaset arenasında yaşanan yeni gelişmelere bakıldığında;

Türkiye ile sıcak ilişkiler içinde olan KKTC Başbakan Yardımcısı ve Dış İşleri Bakanı Sn. Kudret Özersay ile UBP’nin yeni genel başkanı Sn. Ersin Tatar; 2019 yılında Kıbrıs Türk tarafında öne çıkan liderler olacak, Kıbrıs Türk Halkı milli davamız etrafında daha çok kenetlenecektir.

‘Lânetli Sınıf‘ yazarı İdris Özyol‘a “Lanetli çocuk! Ceplerin cüzdanındır tiner kokusuyla doludur astarı. Bayrampaşa’da kaportacı çırağısındır ve Müslümcü olmak gibi bir ayrıcalığın vardır bu vefasız âlemde. Evet, o senin babandır ve sen de onun gür sesinde varlığı tatmışsındır, isyanı. Bıçaktan ve cam kırıklarından korkmazsın çünkü camekânlar ve vitrin mankenlerince korkutulmuşsundur. Aldanma aslanım onların çocuksu malûm yüzüne.

‘Neyine güveneyim kalleş dünya!’ Bir levye, bir mamçaka ve bir sustalı yirmi yılın özetidir. 2’nci Taburun 5’nci Bölüğünün psikopatı olmak askerlik şerefindir. Gelir ve gözlerinde tek göz pencere olan birini alır götürürsün. Sonra ekmekçi olursun, emekçi olmazdan bir adım önce. Lahmacunun tadı; alnının teri ve elinin kiridir, yersin. Senden doğacak, yine senin gibi eskitilmiş bir çığlıktır” girizgâhlı ‘DOĞMASAYDI İNSANLAR, OLMASAYDI BU ÇİLE’ yazısını gönderdiğimde takvimler Mayıs 2000‘i gösteriyordu.

Müslüm Baba filmine (biraz da zoraki) gittiğimde nedense bunlar geldi aklıma; kara – kuru, hissiz bir ‘ekşın‘ çalışması. Müslümcü felsefenin ‘f‘sinin ve isyanın ‘i‘sinin olmadığı, jiletçi Müslümcülerin psiko-manyaklar gibi sunulduğu tam bir popüler kültür filmi. Eşi olması hasebiyle saygı duymak durumunda olduğumuz Muhterem Nur‘la birlikte sistemin en muhalif tipolojisini acıma – acındırma seanslarıyla tüketim ahlâkına / ahlâksızlığına kurban ettiler.

Fakat 10 yıl önce dediğimiz gibi “Müslümcülük, Müslüm Gürses’le ilgili fakat yapı olarak ondan bağımsız bir oluşumdur.” Dolayısıyla Müslümcüler, 7 haftada 6 milyon kişinin gittiği filme gitmeyerek ve piyasa ehlinin pek bilmediği uzun havaları ve eski damar şarkıları dinleyerek protest tavırlarını sürdürüyorlar. Müslümcü Hareket‘in yapılanmasında iyi – kötü emeği olan biri olarak altı – üstü sinemada Müslüm Baba rolünü oynayan Timuçin Esen‘in YouTube‘deki şarkılarının asıl Müslüm‘den fazla tıklanması benim için bardağı taşıran damla oldu.

“Parmağıma değil işaret ettiğim yere bakın” mottosunun sırrına uygun; Timuçin Efendi‘nin ‘İtirazım Var‘ şarkısı 15,4 milyon tıklanmış, Müslüm Gürses‘in ruhdaşlığında ehl-i isyan felsefesinin oluşmasında mühim rolü olan ‘İtirazım Var‘ yorumunda ‘Baba‘ 3,4 milyon tıklanmış. Timuçin E‘nin söylediği ‘Sevda Yüklü Kervanlar‘ şarkısı 4,7 milyon kere dinlenmiş, Müslüm Akbaş‘tan Müslüm Gürses‘e geçişteki dönüm noktası olan ‘Sevda Yüklü Kervanlar’ yorumunda ‘Baba‘ya 4,3 milyon insan bağlılık göstermiş. Yine Timuçin‘in ‘Mutlu Ol Yeter‘ şarkısına 2,6 milyon kişi başvurmuş ama ‘Baba‘nın en ciğerdelen şarkılarından ‘Mutlu Ol Yeter‘ yorumuna 1,9 milyon kişi katılmış. Melâmîliğin ‘m‘sini bilmez Timo ‘Haydar Haydar‘da 2 milyon kişiyi devirmiş; hem derviş hem mutasavvıf Müslüm Gürses hazretleri ise daha 1 milyona erişememiş.

Tüküreyim sizin vicdanınıza! Ölümünün üzerinden 5 yıl geçmiş bir insanın yaşadıklarına ah – vah edeceğinize şu an hangi Müslüm’ler, hangi acılarla hayatın kuytu köşesinde ‘Saracak Dost Eli‘ bekliyorlar Kalbindeki Yarayı. Tinerci – balici diye iğrendiğiniz, ağzı lahmacun kokan diye tahkir ettiğiniz ve dolmuş müziği diye küçümsediğiniz insanların Şeyhinin artık toza – toprağa karışmış cesedine perestiş edeceğinize sizin o vahşi kapitalizminizin çarklarında preslenmekten ötürü o isyan felsefesine doğal mürit olanları anlamaya çalışın, bari hayatınızda bir defa..

MİKELANJ’IN MÜSLÜMCÜĞÜ yazımızda anlatıldığı veçhile Spartaküs‘ten Hz. Hüseyin‘e, Dadaloğlu‘ndan Jan Dark‘a kadar herkes Müslümcüdür. Ve Fuzulî‘den Ali Tekintüre‘ye, Kaygusuz Abdal‘dan Ataol Behramaoğlu‘na kadar herkes söz yazarıdır. Müslümcülüğün kitabını Nurettin Topçu yazmış, heykelini Mikelanj yapmış, kitlesel zikrini ise Adana Demirspor‘lular ile Kocaelispor‘lular uygulamış. İslam isyanın ta kendisidir. Ve isyan insanı özgürleştirir.

Filmi bırakın da ‘Sarı Yelekli‘ Fransız Müslümcülerine ve 42 maddelik manifestolarına bakın. Ki arkalarında ‘La Rage Du Peuple / Halkın İsyanı’ şarkısıyla Keny Arkana (Rabia Del Pueblo); dişi Müslüm: “İsyan çünkü kan ağlayan yüreklerin acısı asla duyulmuyor.“

İki Lozan yazısından sonra üçüncüyü yazmak gerektiği için bu konuyu da Lozan olarak seçtim. Aslında, Lozan konusu 2-3 makale ile anlatılması zor bir konu ama daha fazla uzatmayı da uygun görmüyorum.

İki haftadan beri yazdığım Lozan konusunun bu kadar ilgi çekmesinin nedeni nedir diye sorduğumuzda, bu sorunun cevabını, yazıların, Tarih Felsefesine uygun olarak yazılmasında aramak gerektir.

Ne demek Tarih Felsefesi?

Kronolojik olarak sıralanan tarih bilgilerini, sorgulamaya, araştırmaya, incelemeye, bağlantılar kurmaya ve yaşanan dönemi anlamaya çalışarak aktarmak ve ortaya koymaktır.

Yani, kronolojik bilgileri sıralamak Tarih Bilimi yapmaya yeterli değildir. Tarih Bilimi, Tarih Felsefesi yapılarak daha anlamlı ve daha anlaşılır hale gelir. En azından ben bir TARİHÇİ olarak böyle düşünüyorum. Bana göre, Tarih Felsefesi yapılarak aktarılan tarih bilgileri, dinleyen ve okuyanlar açısından daha ilgi çekici hale gelmektedir.

İşte iki haftadan beri yayınlanan Lozan ile ilgili yazılarımın bu kadar ilgi çekmesinin nedeni budur diye düşünüyorum.

Bu hafta Lozan imzalandıktan sonra yaşananları da aktararak Lozan konusunu tamamlayalım, şimdilik.

Lozan’da Musul konusu imza altına alınmadı. En çok tartışılan ve mücadele edilen konulardan biri Musul konusu idi. İngiltere’nin bütün iddialarına cevap verildi. Ancak, İngiltere de son derece kararlı idi. Bu durumda, Musul konusu Lozan sonrasına ertelendi. Lozan’dan hemen sonra, Mustafa Kemal ATATÜRK, Musul ile ilgili olarak önce Cafer Tayyar Paşa ile Musul Meselesini halletmek için görüşmeler yaptı. Daha sonra ise, Kazım KARABEKİR Paşa ile görüştü. Paşalar bu görüşmeleri yaparken, İngiltere boş durmadı ve Hakkâri dolaylarında Nasturileri ayaklandırdı. Cafer Tayyar Paşa, Nasturi isyanını bastırdı. Bu sefer, İngiltere, Şeyh Sait Ayaklanmasını hazırladı ve daha emekleme dönemine geçmemiş olan Türkiye Cumhuriyeti, çok ciddi bir isyan dalgasının içine düştü. Gerçekten büyük zorluklarla bastırılan ve askerimizin çok kanının aktığı bu isyan, ülkede ciddi bir varlık, yokluk meselesini gündeme taşıdı. O kadar ki, Başbakanın değişmesine bile neden oldu. Ali Fethi OKYAR istifa edip, İsmet İNÖNÜ Başbakan oldu. Bu durumda, her şeye rağmen İngiltere ile Musul konusunda anlaşılamadı ve konu o zamanki Cemiyet-i Akvam(bugünün Birleşmiş MİLLETLER’i)’a gitti. Orada aleyhimize karar alındı ve Musul, Irak hükümetine bırakıldı. Bize de petrolden pay verildi.

Lozan’da Boğazlar bizim kontrolümüzde değildi. Bir komisyon tarafından kontrol edilecekti. 1936’da MONTRÖ Anlaşması ile bu konu lehimize halledildi.

Hatay-İskenderun Sancağı, ATATÜRK’ün ölümüne mücadelesi ile 1938-1939’da lehimize halledildi. Bu konu Lozan’dan kalan bir sıkıntı idi.

Fener Rum Patrikhanesine Lozan’da mecbur kalınmıştı. Ancak, Türk Ortodoks Papa Eftim kanalıyla, bu mesele, çok usta bir şekilde kontrol altına alındı.

Türk-Rum mübadelesi İstanbul Rumları ve Batı Trakya Türkleri dışında kabul edilmişti. Bugün, Batı Trakya’da Türk var, ama İstanbul Rumlarının nerede olduğunu bilmiyoruz.

Bunlar, o günün şartları içerisinde olabilecek işler. Lozan’da kabul edilmek zorunda kalınan konuların bir an önce halledilmesi için büyük gayretler sarf edildiğini görüyor ve biliyoruz. Bunlar anlaşılır işler.

Ancak, Lozan Anlaşmasının en önemli konusu ekonomik konudur. Çünkü 400 yıl sömürülen ülkemiz, bağımsızlığını kaybetmiş, o zamanki tabirle tam bir müstemleke(sömürge) haline gelmiş idi. Bir Düyun-u Umumiye’nin varlığı bile bu gerçeği anlamak için yeter de artar sanırım. Bu nedenle, Lozan’da en çok tartışılan konu ekonomik konular ve özellikle Kapitülasyon konusu olmuştur.

Mustafa Kemal ATATÜRK, kesilen Lozan görüşmeleri arasında İzmir İktisat Kongresi’nin toplanmasını sağlayarak(17 Şubat-4 Mart 1923), oradan dünyaya şu açıklamayı yapmıştır: ‘İktisadî bağımsızlığımız konusunda asla taviz vermeyeceğiz. Neye mal olursa olsun, bu konuda bağımsızlığımızı kabul ettireceğiz. Daha fazla sömürülmemize imkân tanımayacağız.’ Bu sert açıklama yerine ulaşmıştır. Lozan’da 3-4 yüz yıllık sömürgeliğe son verilmiş ve Türkiye Cumhuriyeti Siyasî Bağımsızlığı yanında, Ekonomik Bağımsızlığına da kavuşmuştur.

Bundan gerisi laf-ı güzaftır.

Meral Akşener siyasi hayatına 1999’dan sonra İstanbul’da devam etmişti. Fakat Kocaeli’de doğmuş, yetişmiş ve siyasi kariyerine Kocaeli’de başlamıştı.

Akşener 25 yıllık siyasi hayatının ilk tecrübesini 1994’de DYP’den İzmit Büyükşehir Belediye Başkan adayı olarak yaşadı. 1995 genel seçimlerinde DYP Kocaeli milletvekili olarak meclise girdi.  Fakat bundan sonra 1999‘da DYP İstanbul Milletvekili oldu. 2004 yerel seçimlerinde MHP’den İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Adayı oldu. Daha sonra 2007, 2011 ve Haziran 2015 Türkiye genel seçimlerinde MHP İstanbul Milletvekili olarak meclise girdi.

Meral Akşener 25 Ekim 2017 tarihinden itibaren kendisinin liderliğinde kurulan İYİ Parti’nin Genel Başkanlığını yürütmekte.

Kocaeli Meral Akşener’in şehriydi ve 24 Haziran 2018 seçimlerinde Kocaeli seçmeninin davranışı merak ediliyordu. Kuşkusuz, bundan sonraki seçimlerde de merak edilmeye devam edecek.

Çünkü siyasi parti liderlerinin başarısında doğup büyüdükleri illerin desteğinin çok önemli bir yeri vardır.

İYİ Parti kuruluş aşamasını henüz tamamlamış, 7 aylık bir parti iken baskın seçime girmek durumunda kaldı. Hem karşısına çıkartılan her türlü engeli aşmak ve hem de Cumhurbaşkanı adayı olarak ülkeyi dolaşmak zarureti sebebiyle Meral Akşener Kocaeli üzerine gereken zamanı ayıramadı. Haziran 2018 seçimleri arifesinde yeterince Kocaeli’ye gelemedi.

Buna karşılık AKP Meral Akşener’i memleketinde ağır bir yenilgiye uğratmak için özel bir çalışma yaptı.

Belki de bu yüzden Akşener ve İYİ Parti’nin Kocaeli’deki desteği Türkiye ortalamasının çok üzerine çıkamadı.

***

07 Aralık Cuma günü Meral Akşener üç programa katılmak üzere Kocaeli’ye geldi. Önce Kandıra ziyareti yaptı. İzmit’te KYÖD’ün davetiyle “Kadın ve Politika” konusunda konuştu. İYİ Partililer ve basınla buluştuğu toplantıda da 4 ilçe belediye başkan adayını açıkladı.

Bu toplantılarda katılım ve heyecan oldukça iyiydi. Bunun yansıması olarak son zamanlarda eski enerjisinden uzak gördüğüm Meral Akşener, yeniden 24 Haziran öncesi haline dönmeye başladı gibi.

Gözlerinde yeniden görebildiğimiz ışıltısı ve beden diline yansıyan pozitif enerjisi dengeleri değiştirebileceği umutlarını yeşertti. Türkiye’nin değişimi için bu enerjiye ihtiyacımız var.

Meral Akşener özellikle bu seçim döneminde Kocaeli’ye daha sık gelmeli. Sadece gelmesi bile partilileri heyecanlandırdı.

Akşener’in de Kocaeli’den alacağı enerjiye ihtiyacı var. Akşener buradan alacağı enerji ile Türkiye’yi turladığı zaman daha etkili olacaktır.

************************************

Cumhurbaşkanına Yeni Süper Yetkiler

TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nda Cumhurbaşkanı Erdoğan’a ‘ekonomik OHAL’ yetkisi veren torba yasa teklifi kabul edildi.

AKP’nin Meclis’e sunduğu torba kanun, ‘finansal sisteme sirayet edebilecek olumsuz bir gelişme’ durumunda cumhurbaşkanına kurumların yetkilerinin üzerine çıkarak müdahale etme yetkisi veriyor.

CHP İstanbul Milletvekili Emine Gülizar Emecan haklı olarak “Cumhurbaşkanına çok fazla yetki verildiğini savunarak, “Bütün yetkiler tek adama verildiğine göre, bu tek adam rejimidir” dedi.

Fakat artık TBMM’de AKP+MHP ikilisinin istediği her türlü hukuki düzenleme yapılabilir. Bu iki ortağın istemediği hiçbir kanun çıkamaz.

Hatta seçimlerde milletimize söz verdikleri EYT için düzenlemelerin yapılması… Donarak şehit olan askerler olayının araştırılması… Resmi kurumların isimlerinde TC ibaresinin yeniden konulması ve FETÖ’nün siyasi ayağının araştırılması için İYİ Parti’nin verdiği önergelerin hepsi bu iki ortak tarafından reddedildi.

***

Daha Cumhurbaşkanına verilen bu yetki kamuoyunda tartışılmadan, bir başka yetki daha verilmesi için torba yasa teklifine AKP’lilerin oyları ile bir madde eklendi.

Bu madde ile Cumhurbaşkanı Erdoğan, bütçenin vergi gelirlerinden dilediği partinin belediyesine dilediği kadar para aktarabilecek.

Cumhurbaşkanı Erdoğan aynı zamanda Ak Parti Genel Başkanı. O’nun adil bir dağıtım yapacağına AKP’lilerin bile inanacağını sanmıyorum.

Hele de yerel seçime dört ay kalmışsa ve seçimi kazanmak bir beka meselesi olarak görülüyorsa, böyle safça bir güven duygusu akıllıca olmaz.

Hz. Mevlana ne demişti?

“İnsanı öğrendim / Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…

Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim…”

Bunun için gelişmiş ülkelerde “kuvvetler ayrılığı” ile “denge ve denetim” sistemlerine dayalı demokratik yönetimler uygulanıyordu.

Çünkü “Güç insanı bozar, mutlak güç mutlak bozar” sözünün doğruluğu tarihte çok test edilmiş, doğrulanmıştı.

***

İşte bizim “Cumhurbaşkanı partili olmamalı” ve “bir tek kişiye bu kadar yetki verilmemeli” dememiz böyle yanlışlıklara yol açacağını öngörebildiğimiz içindi.

Eğer bu “Cumhurbaşkanlığı Sistemi” denilen yönetim şekli kabul edilirse, kuvvetler arasında dengenin de, etkili bir denetimin de kalmayacağını söylüyorduk.

Bu sistemle “bir Cumhurbaşkanı seçiyoruz, geri kalan her şeyi Cumhurbaşkanı seçiyor.” Bu çok yanlış demiştik.

Bütün bu yanlışlıklar oldu, olmaya da devam ediyor.

Cumhurbaşkanı, Ak Parti Genel Başkanı, Başkomutan vd unvanlarının yanına Türkiye’nin elinde bulundurduğu bütün değerli varlıkları bünyesinde toplayan Varlık Fonunun Yönetim Kurulu Başkanı sıfatını ekleyeli daha üç ay oldu.

Her geçen gün Cumhurbaşkanına devredilen yeni yetkileri, bütün kurumların tek kişinin kontrolüne verilmesini artık yadırgamaz olduk.

Yadırgamaz oluşumuz problemi yok etmediği gibi daha da derinleşmesine yol açıyor.

“Sultan Abdülhamit’in mecbur olduğu istibdat.” ın düşündürdükleri:

Eğer hürriyetin kıymeti bilinmez; had ve hudut aşılır, taşkınlık yapılır, başkaları rahatsız edilir.

Milleti, devleti ayakta tutan direklere musallat olunur!

Onları sarsıcı, anarşiyi körükleyici, başıbozukluğu sonuç verecek;

Tavır ve davranışlara girişildiği takdirde; insanlar aksiyle tokat yer.

Hürriyetin zıddıyla karşılaşır. Hürriyetin tersine lâyık olur. Hürriyet nimeti elden kaçar.

Çünkü nimetin kadri bilinmemiştir.

Nimetin kadir, kıymet ve değerini bilmek demek olan asayiş ve nizama uyulmamıştır.

Böylece nimeti küstürüyor, bizi bırakıp gitmesine, kendi ellerimizle fırsat veriyoruz.

Nitekim 23. 12.1876’da ilân edilen I. Meşrutiyet (1876 – 1908)

Ve tekrar ilân edilmek zorunda kalınan, o güzelim II. Meşrutiyet (23. 7. 1908) havası kirletildi.

Ortalığı bir kin ve garaz dumanı kapladı. Herkes birbirinin kuyusunu kazar oldu.

Altında barındığımız birlik beraberlik kubbesi çatlamaya başladı.

Nerdeyse devlet üstümüze çöker hâle geldi. Abdülhamit Han ister istemez;

Bu fecî gidişata dur demek zorunda kaldı. Dizginleri eline aldı (1876 – 1909).

Devletin kendine gelmesini sağladı. Devleti toparladı.

İşte o toparlayış Çanakkale Savaşı’nı kazandırdı.

Millî Mücadele’nin zeminini hazırladı.

İstiklâl Savaşı’nın alnımızın akıyla sonuçlanmasını gerektirdi.

Çünkü Çanakkale istihkâmlarını tahkim ve takviye ettirdi.

Vatan sathında kurdurduğu telgraf hatlarıyla muhabere imkânını sağladı.

Bilindiği gibi, “Muhaberesiz muharebe olmaz.” / “Haberleşmeksizin harp yapılamaz.”

Herşeye rağmen ektiği maarif tohumları, bir fazilet rejimi olan;

Cumhuriyeti kuracak nesillerin yetişmesini sağladı.

Cumhuriyeti o müessese ve kurumlardan mezun olanlar kurdu.

Nitekim Mustafa Kemal, başarılı bir Osmanlı Paşasıydı.

Dahası bugünkü demokratik ortamın doğmasına yol açtı.

Bu uğurda ilk harcı koyanların ilki oldu.

Çünkü bugün yokluğunu hissettiğimiz;

Dünya karşısında zaafımızın baş sebebi olan, yalnızlığımızı giderecek; İttihadı İslâm’ın

Yani İslâm birlik ve beraberliğinin de, Yavuz Sultan Selim’den sonra;

Manada, ruhta ve iş’te gerçekleşmesini sağlayacak; çalışmalarda bulundu.

II. Abdülhamit Han, siyasî dehası ile, Âlemi İslamı İstanbul’a manen bağlamasını bildi.

Batı’yı Osmanlı Devleti’nden çekinir hâle getirdi.

Yavuz’un maddeten yaptığını, O manen yaptı.

“Sebep olan yapan gibidir.” hükmünce “Yavuz’a biat etmişim.” diyenler çıktı.

Abdülhamit’e manen bağlananlar oldu.

Yavuz’a ettim biat,

Abdülhamit’e kıldım itaat.

Çünkü vatana o iki zât;

Biri kazandırdı maddî birlik,

Öbürü sağladı manevî dirlik.

O iki temelin üstünde yükseldi:

Cumhuriyet bugünlere böyle geldi.

“Yurtta sulh, cihanda sulh.”

Boşuna söylenmedi!

Be dostlar!

Zamanımızda özel günlerin sayısı o kadar arttı ki, şükürler olsun boşta kalan bir gün kalmadı. Geçtiğimiz 6 Aralık günü “Dünya Üşengeçler Günü”ydü mesela. Bu yazıyı aslında o gün yazıp yayınlamayı planlıyordum fakat malumunuz olduğu üzere bir işi zamanında yapmak üşengeçliğin ruhuna ters düşüyor.

Geçtiğimiz haftaya Paris’teki gösteriler damgasını vurdu. Gösterilerin, benzin fiyatlarının geri çekilmesi amacıyla “sarı yelekliler” tarafından başlatıldığı ileri sürülüyor. Ancak konuyu yakından takip eden kişiler olayın anlatılandan daha karmaşık olduğunu aktarıyorlar. Göstericiler asgari ücret zammı, akaryakıt bedel indiriminden başka bir düzine sosyal talepte bulunuyorlarmış. Sarı yeleklilerin asıl amacının ihtilal yapıp Macron’u indirmek olduğu iddiası öne sürülüyor.

Paris Olayları Türkiye’de farklı şekillerde yorumlanıyor. Yaşananlar için “Fransa’nın Gezi Olayları” yakıştırmasını yapan da var, bu olayların tüm dünyaya hatta Türkiye’ye bile sirayet edeceğini ileri süren de… Ben iki görüşe de katılmıyorum. “Sarı Yelekli” Hareketin Fransa dışına çıkacağına ihtimal vermiyorum.

Siyasi konuları komplo teorileriyle izah etmeyi sevmem. Her siyasi olayın akla ve mantığa uygun, daha bilimsel ve daha gerçekçi sebeplerinin olduğunu düşünürüm. Ancak bazı olaylar, perde arkasında başka faktörlerin başka hesaplarla hareket ettiği düşüncesini uyandırıyor.

Bu yazının hacmini aşacak sebeplerden ötürü, Türk siyasetinin 1960 yılından beri (belki de daha eski) tek bir merkezden dizayn edildiğini düşünüyorum. O tarihten bu güne iktidarıyla muhalefetiyle siyaset sahnesine çıkan her partinin ve her yönetici kadronun bu merkez tarafından sahneye çıkartıldığını düşünüyorum. Bu düşüncem sadece Türk siyasetiyle de sınırlı değil. “Gelişmekte olan ülkeler” olarak adlandırılan ülkelerin tamamının bu dizayndan nasiplerine düşeni aldıkları kanaatindeyim. Gelişmekte olan ülkelerin tarihsel süreç içerisinde aynı dönemlerde benzer ekonomik süreçleri ve benzer siyasal dönüşümleri yaşamaları bende bu kanaati uyandırıyor.

ABD Merkez Bankası FED’in bir süredir faiz artırımı yaparak, gelişmekte olan ülkelerdeki Amerikan Dolarını ABD’ye çekmesi, gelişmekte olan ülkelerin finansal sıkıntılar yaşamasına sebep oldu. FED 2019’da az da olsa faiz artırımına devam edecek. Buna ek olarak Avrupa Merkez Bankası da 2019’da faiz artırımı yapmaya başlayacak. Bu da Euro’nun gelişmekte olan ülkelerden evine yani Avrupa’ya geri dönmesi demek. Bu hareket, zaten likidite sorunu yaşayan gelişmekte olan ülkelere ikinci bir darbe anlamına geliyor.

Sarı Yelekliler Hareketi, işte bu ekonomik hamle öncesi Fransa’nın kendine çeki düzen vermesi için çekilen bir operasyon olabilir. Bu sadece bir tahmin. Yanılıyor olma ihtimalim çok yüksek, o nedenle ısrarcı olmayacağım.

Türkiye’de Sarı Yelekli Hareket benzeri bir olay yaşanmaz. Gezi’de hükümetin sert reaksiyonunu hep birlikte yaşadık. Benzeri bir olayın tekrarı halinde hükümetin çok daha sert müdahale edeceği aşikâr. Hatta bu sert müdahale işini hükümete bırakmayacak bir takım Vandalların varlığı da hepimizin malumu. Dolayısıyla günümüz Türkiye şartlarında böyle bir eylem iç savaş anlamı taşımaktadır. Allah, milletimizi birbirinin kanını dökecek kadar birbirine düşman olmaktan korusun.

Gezi benzeri bir hareket beklemiyorum ancak Türkiye’nin çok yakın gelecekte ciddi bir siyasal dönüşüme gebe olduğunu söyleyebilirim.

Atilla Yeşilada gibi piyasaları doğru okuyan kişilerin Türkiye’ye ilişkin yorumlarını daha önce yazmıştım, burada tekrar ifade edeyim. 31 Mart seçimlerine kadar Amerikan dolarının 7 TL seviyelerine çıktığını göreceğiz. Seçimden hemen sonra IMF ile bir stand by anlaşması yapılacak ve dolar 5 TL seviyelerine gerileyecek. 2019 sonunda ise Amerikan doları 6,00 – 6,25 TL bandında seyredecek.

2019 ve 2020’de Türkiye’yi ve diğer gelişmekte olan ülkeleri çok derin bir ekonomik bunalım bekliyor. Bu bunalım nedeniyle büyük firmalar bile batabilir, on binlerce insan işsiz kalabilir, enflasyon dizginlenemez seviyelere gelebilir ve nihai olarak sıkı bir kemer sıkma politikasına muhatap olabiliriz.  Ekonomik bunalım sonrasında ise yeni “Kurtarıcıların” (!) piyasaya sürüldüğünü göreceğiz. Bu da demek oluyor ki 2021 yılında Türkiye’de siyasi bir dönüşüme, başka bir ifadeyle bir iktidar değişikliğine şahit olacağız. Bu piyasaya sürülecek olan “Kurtarıcıların” (!) kim veya kimler olabileceğine dair bazı tahminlerim var ama bu tahminleri ulu orta dile getirmek şu an konjonktürel olarak doğru değil.

Bu arada, istesem ülkeyi hatta dünyayı ben de kurtarabilirim ama üşeniyorum (!)

Zeki Hacıibrahimoğlu benim en yakın gençlik arkadaşlarımdandır. Kendisi ile İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne girdiği 1967 yılından beri tanışırız. O Hukuk Fakültesi’ni bitirdi, avukat oldu. Ben de 1965 yılında girdiğim İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden 1967 yılında ayrılarak aynı üniversitenin Edebiyat Fakültesi Türkoloji Bölümüne girdim ve 1971 yılında bitirerek Edebiyat Öğretmeni oldum. Askerliğimizi de 1975 yılında aynı dönemde kısa süreli olarak yaptık.  Arkadaşlığımız ve dostluğumuz bugüne kadar yarım asrı aşan bir sürede devam etti. Bizi bu uzun süreli dostluğa taşıyan,  ortak değerlerimiz, ideallerimiz ve kavgamızdı.

Karadenizli Zeki ile Egeli Sakin nasıl bir araya geldi diye düşünebilirsiniz. 27 Mayıs 1960 İhtilali’nden ve özellikle 1961 Anayasası’nın kabulünden sonra oluşan aşırı özgürlükçü ortamda üniversite gençliği arasında bir sosyalizm rüzgârı esiyordu ve sosyalist olma modası hızla yayılıyordu. Anadolu’daki milliyetçi ve muhafazakâr ailelerin üniversite kazanan milli ve manevi değerlerine bağlı gençleri azınlıktaydı. Bu gençler, çoğunlukta bulunan ve örgütlü olan solcu gençliğin baskısı ve tacizi altındaydı. 1963 yılında sürgünde bulunduğu Hindistan’dan dönen Alparslan Türkeş, 1965 yılında Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi (CKMP)’nin Genel Başkanı oldu ve milliyetçi gençliği bir araya toplama çabası içine girdi. Aynı yıl solcuların elinde bulunan Milli Türk Talebe Birliği (MTTB) seçimlerini milliyetçiler kazandı ve Rasim Cinisli bu kuruluşa başkan oldu. Bu tarihten itibaren milliyetçi genliğin çoğunluğu siyaseten CKMP, örgütsel olarak MTTB çatısı altında toplanmaya başladı.

1966 yılında CKMP’nin ilk siyasi yayın organı olarak Milli Hareket dergisi yayımlandı. Ali Muammer Işın’ın çıkardığı bu derginin 7. Sayısından sonra sahibi Ahmet B. Karabacak oldu. 1967 yılında Milli Hareket dergisi, Beyazıt’taki Beyazsaray İş Merkezi’ndeki Kitapçılar Çarşısı’nda 41 numaralı dükkânda yayımlanmaya başladı. Ben de Ahmet B. Karabacak ağabeyimizin yardımcısı olarak görev yapıyordum. Burası aynı zamanda İstanbul’daki ve Anadolu’daki milliyetçilerin buluşma yeriydi. Orada sadece dergi çıkarmıyorduk. Milliyetçi yayınların hepsini bulundurmaya çalışıyorduk. Kendimiz de kitap yayınlamaya başlamıştık. Alparslan Türkeş’in ilk kitapları Dokuz Işık ve Türkiye’nin Meseleleri orada basıldı.

Burası, İstanbul’un kültür, sanat ve düşünce dünyasını oluşturan İstanbul Üniversitesi, merhum Ufuk Şehri’nin başkanlık yaptığı İstanbul Üniversitesi Talebe Birliği, Sahaflar Çarşısı, Marmara Kıraathanesi ve Küllük‘e çok yakındı. Bu yüzden Milli Hareket Yayınevi, milliyetçi camianın siyaset, fikir, edebiyat, sanat, eğitim ve fikir adamlarının çok sık uğradığı bir yerdi. Milliyetçi dönemin gençleri de burada toplanırlardı. Buradaki buluşmalar Türk kültürü ile ilgili seminerlere dönüşürdü. İşte  Zeki Hacıibrahimoğlu ile burada tanıştım. Bunları anlatmamın sebebi, değerli kardeşimin gençliğinde içinde bulunduğu şartları ve fikri ortamı ortaya koymak içindir.

1967’den sonra Türkiye’de solcular ile milliyetçiler arasındaki mücadele artmaya ve sertleşmeye başladı. Solcular milliyetçi gençliği üniversitelere sokmayarak okuma haklarını gasbetmeye başladılar. Bunun üzerine milliyetçiler de örgütlenme ihtiyacı duydular. O zamana kadar MTTB çatısı altında toplanan milliyetçilerden bir grup, 1967 yılında Aykut Edibali ve Yavuz Aslan Argun‘un başkanlığında Yeniden Milli Mücadele Derneği adıyla bir dernek kurdular. Kısaca “Mücadele Birliği” adı verilen ve sancaklar şeklinde örgütlenen bu hareketin mensuplarına “Mücadeleci” adı verildi. Bu hareket, 12 Eylül 1980’den sonra partileşti, fakat pek başarılı olamadı.  1968 yılında Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Genel Sekreteri Prof. Dr. Necmettin Erbakan siyaset arenasına çıkarak siyasal İslâm düşüncesine sahip olanlarla yeni bir siyasi hareket başlattı. MTTB çatısı altındaki muhafazakâr gençlerin çoğu  bu harekete yöneldiler. Bu gençlere de “Mücahitler” adı verildi. Bu hareket, 1969 genel seçimlerine bağımsız adaylarla katıldı ve  26 Ocak 1970’te Millî Nizam Partisi adıyla partileşti. Bu ayrışma sürecinde CKMP’ni ve Türkeş’i benimseyen milliyetçi gençler de “Ülkücü Gençlik” adıyla ayrıldılar.

1968 yılında Türkiye düşmanı yıkıcı ve bölücü faaliyetler tırmanmış,  “solcu-sağcı mücadelesi” adı verilen kavga hızlanmıştı. Üniversitelerde kümelenen komünistler tarafından 4 Ocak 1968’de Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğrencisi ve CKMP Gençlik Kolları üyesi olan Ruhi Kılıçkıran, Ramazan ayında orucunu açtıktan sonra Site Yurdu’nda şehit edildi ve Ülkücü Hareket’in ilk şehidi oldu. Bunun üzerine  Ülkücü Gençlik, parti dışında “Ülkü Ocağı” adı altında örgütlenmeye başladı. 1968 yılından itibaren her üniversitede, her fakülte ve yüksekokulda bir Ülkü Ocağı kuruldu. Ülkü Ocaklarının kurulması çalışmalarıyla CKMP Genel Başkan Yardımcısı Dündar Taşer yakından ilgilenmiştir. Daha sonra her meslek dalında ülkücü teşkilâtlar kuruldu.

İstanbul’daki Ülkü Ocaklarının çoğu Milli Hareket Yayınevi’nde kurulmuştur. İlk ocaklardan biri, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Ülkü Ocağı’dır. Bu ocağın kurucularından biri de Turan Türkdoğru, Nihat Özgöl ve Ömer Polatoğlu ile birlikte Zeki Hacıibrahimoğlu’dur. Ben de Edebiyat Fakültesi’nin kurucu ocak başkanı oldum. Daha sonra İstanbul’daki ocaklar, İstanbul Ülkü Ocakları Birliği adıyla birleşti. Ülkü Ocakları bir mektepti. Ülkücü gençlik, kendini o dönemde yayımlanan kitapları ve dergileri okuma mecburiyetinde hissederdi. Biz milliyetçi kanaat önderlerinin konferansları, sohbetleri ve seminerlerinde yetiştik.

Solla mücadele bu tarihten sonra hızlandı. Biz bir taraftan mücadele ederken, bir taraftan da, kendimizi yetiştirmeye çalışıyorduk. 1970 yılında, ilk şehidimiz Ruhi Kılıçkıran’dan sonra peş peşe şehitler vermeye başladık.  21 Mart 1970’te Süleyman Özmen,  Ankara Yüksek Öğretmen Okulu’ndaki arkadaşlarına yemek götürürken komünist militanlarca şehit edildi. Cenazesi İstanbul’dan kaldırıldı. Yusuf İmamoğlu 8 Haziran 1970 günü okumakta olduğu İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde komünistler tarafından şehit edildi. Dursun Önkuzu, 23 Kasım 1970’te okuduğu Ankara Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulu’nda sol militanlarca bisiklet pompasıyla ciğerlerine hava basılıp işkence edildikten sonra, okulun üçüncü katından aşağıya atılarak şehit edildi. Zeki kardeşim ve o dönemin ülkücüleri, bu şehadetlerin üzüntüsü ve her an ölümle karşı karşıya olduğumuzun bilinci içinde mücadele ettik.

Zeki Hacıibrahimoğlu İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden 1971 yılında mezun oldu. Avukatlık stajını İstanbul Barosu’nda tamamladıktan sonra, İstanbul’da serbest Avukatlığa başladı. Ben de 1972 yılında Denizli Lisesi’ne Edebiyat Öğretmeni olarak atandım. Bu tarihten sonra 1970’li yılların o ateş, barut, kan ve gözyaşı dolu mücadele günlerinde Zeki avukat, ben de öğretmen olarak mücadele ettim. Zeki serbest meslek mensubu olduğu için MHP teşkilatlarında yer aldı ve birçok ülkücünün davasının avukatı oldu. Ben 1975 yılı Kasım ayında kısa dönem askerlikten sonra İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü’ne Müdür Yardımcısı olarak atandıktan sonra yeniden İstanbul’da buluştuk, bundan sonra yakın ilişkimiz ve dostluğumuz sürekli devam etti. O sol-sağ mücadelesinde 5 bin ülküdaşımızı şehit verdik.

12 Eylül 1980 Darbesi oldu. Bu darbeden sonra en büyük zararı ülkücüler gördü. Bu hususu rahmetli Türkeş de Mamak Muhabere Okulu’nda tutuklu iken bizzat S. Ahmet Arvasi. Hocamıza “Hocam bu darbe ülkücülere karşı yapıldı” diyerek teyit etmiştir. Çünkü solun olaylara karışan militanları tutuklanırken, Ülkücü Hareket’in başta Alparslan Türkeş olmak üzere bütün lider kadrosu ve teşkilat mensupları tutuklanmıştır. İşte Zeki Hacıibrahimoğlu, bu dönemde de öne çıkarak Ankara 2 Nolu Sıkıyönetim Mahkemesi’nde görülen MHP Davası’nda MHP’lileri savunan avukatlar grubunda yer almıştır. Hukukun üstünlüğüne ve hukuk devletine inanan Zeki Hacıibrahimoğlu, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı iken 6 Aralık 1997’de Siirt’te bir mitingde okuduğu şiirden dolayı yargılanan Recep Tayyip Erdoğan’ın davasında da savunmasını yapan avukatlardan biridir.

“Bugüne kadar Devletin bölünmez bütünlüğüne zarar vermek isteyen, vatanımıza, milletimize, bayrağımıza ve İstiklal Marşımıza saygı duymayan herkesle mücadele ettim, bundan sonra da mücadeleye devam edeceğim” diyen Hacıibrahimoğlu, Teröristbaşı Abdullah Öcalan’ın yargılandığı İmralı’daki duruşmalara sonuna kadar katılan, şehit ailelerinin yedi müdahil avukatından biridir. Dâva Türkiye’de bütün aşamalardan geçtikten sonra Teröristbaşının avukatları tarafından Avrupa İnsan Haklan Mahkemesi (AİHM)‘ne taşındı. Orada yapılan duruşmalara 50 şehit ailesi ile Türkiye’den katılan tek avukat oldu. 2007 yılında başlayan ve bir FETÖ kumpası olduğu yıllar sonra ortaya çıkan Ergenekon Dâvası mağdurlarının savunmasında da  aktif rol aldığını görüyoruz.

Değerli kardeşim Av. Zeki Hacıibrahimoğlu, çok yönlü ve yetenekli bir şahsiyettir. Harp Akademileri’nde düzenlenen panellere 2000 ve 2001 yıllarında konuşmacı olarak katılmış ve konuşma metni o tarihte yayınlanan Akademi’nin kitabında yer almıştır. Aydınlar Ocağı, Türk Ocağı, Turan Kültür Vakfı, Birlik Vakfı, Gönüllü Teşekküller Vakfı, Çayeli Vakfı ve Çayeli Derneği gibi vakıf ve derneklerde önemli görevler üstlendi. 15 yıldır altı yıl Genel Sekreterliğini yaptığı Aydınlar Ocağı’nda beraberiz.

Hacıibrahimoğlu, aynı zamanda özgün fikirleri ve görüşleri olan bir yazardır. Birçok gazete ve dergide Türkiye’nin önemli sorunlarıyla ilgili makaleleri yayımlanmıştır. Ayrıca yayımlanmış şu beş kitabı vardır: Bir Demet Hukuk Bir Tutam Adalet, İmralı’dan Strasbourg’a, Siyasî Partiler ve Seçim Sistemleri, Türkeş ile Meselelerimiz ve Çözümler.

Av. Zeki Hacıibrahimoğlu kardeşim, her şeyden önce gerçek bir dâva ve gönül adamıdır. Bir gönül ve hizmet insanıdır. Yiğit bir Türk milliyetçisi ve ülkücüsüdür. Takvâ sahibi şuurlu bir müslümandır. Kendisinin değerini ve hizmetini bilerek Av. Ruhittin Sönmez’ın başkanlığı döneminde eski başkan Ahsen Okyar ile birlikte bir vefa gecesi düzenleyen Kocaeli Aydınlar Ocağı‘na da şükranlarımı sunuyorum. Kendisine değerli eşleri ve üç evlâdı ile sağlıklı ve huzurlu uzun bir ömür dilerim.