Binali Yıldırım İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı için aday gösterilirse Meclis Başkanlığından istifa etmesi gerekir mi?

– Evet gerekir. Anayasa’nın 94. maddesinin son fıkrasında “Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı, Başkanvekilleri, üyesi bulundukları siyasi partinin veya parti grubunun Meclis içinde veya dışındaki faaliyetlerine; görevlerinin gereği olan haller dışında, Meclis tartışmalarına katılamazlar” hükmü yer almaktadır. Seçim çalışması da bir siyasi partinin meclis dışı faaliyeti olduğuna göre, Binali Yıldırım’ın Büyükşehir Başkan adayı olması halinde istifa etmesi gerekir. Aksi halde anayasayı ihlal suçunu işlemiş olur.

***

–          Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar’ın, CHP Grup Başkan vekili Özgür Özel’e 500 bin

–          TL’lik tazminat davası açmasını nasıl yorumlamak lazım?

Nereden tutarsanız elinizde kalacak bir dava. Evvela, Hulusi Akar bu davayı Meclis çatısı altında gerçekleştirilen siyasi tartışmaları gerekçe göstererek ikame ediyor. Mecliste yapılan siyasi tartışmalar dava konusu olamaz. TBMM çatısı altında dile getirilen sözlerden dolayı dava ikame etmek Anayasanın 83. maddesiyle koruma altına alınan “yasama dokunulmazlığıyla” bağdaşmaz.

İkincil olarak, davanın Cumhurbaşkanı’nın “Önce tazminat, sonra ceza” açıklamasından sonra açılmış olması Hulusi Akar’ın Cumhurbaşkanı’nın talimatıyla bu davayı açtığını göstermektedir. Bu da demek oluyor ki, davaya bakacak olan hâkimlere talimat verilecek ve normal hukuki şartlarda Akar’ın kazanması ihtimali olmayan bu dava Akar lehine hükme bağlanacak.

–          Üçüncü olarak, siyaset yapmanın bir değeri varsa bir de bedeli vardır. Hulusi Akar siyasete soyunurken bu bedeli göze almalıydı. Dayak yiyen bir çocuğun ağabeylerinden medet umması gibi, Özgür Özel tarafından yerden yere vurulduktan sonra genel başkanının arkasına sığınıp ondan medet umması yakışık almıyor. Kendini savunmayı bile beceremeyen birinin Milli Savunma Bakanlığına ne kadar layık olduğunun kararını sizlere bırakıyorum.

***

–           Fox TV ve Halk TV’ye ceza verilmesini nasıl yorumlamak lazım?

Ülkede medya gücünün %95’inin hükümetin yanında yer aldığını söylemek yanlış olmaz. Ulusal çapta yayın yapan sadece iki tane “objektif” kanal kaldı. Biri Fox TV, diğeri de Halk TV. Ancak, medyadaki bu güç orantısızlığı bile hükümet için yeterli gelmiyor. İzleyici kitlesi belli olmasına rağmen, bu iki kanalın ülke gerçeklerini cesurca dile getirmesi hükümeti çileden çıkarmaya kafi geliyor.

Aslında hükümet, şimdiye kadar bu kanallara bulaşmak için fırsat kolluyordu. Ortada ceza verilmesini gerektirecek hiçbir sebep olmamasına rağmen ceza verilmesi, hükümetin seçim öncesi en ufak bir aykırı sese tahammülünün kalmadığına işaret ediyor. Bu da gösteriyor ki bu defa pabuç pahalı ve AKP’yi siyasi hayatının en zor seçimi bekliyor.

Son olarak şuna değinmek istiyorum. Kanaatimce, seçime kadar Halk TV’ye yeni cezalar verilecek. Ancak, Fox TV için durum farklı. Fox TV’nin sahibi Amerikalı medya patronu Rupert Murdoch. AKP’nin ve genel başkanının ABD’yle son derece yakın ilişkide olduğu göz önüne alındığında, Fox TV’ye verilen 1 milyon USD para ve Ana Haber Programına 3 gün yayın yasağı cezasının hafifletileceğini hatta belki de iptal edileceğini göreceğiz. Sonrasında da Fox TV için yeni bir ceza verilmesini beklemiyorum ancak aynı şeyi Fatih Portakal için söyleyemem. Fatih Portakal’ın işinden olacağına hatta kendisine hükümetin talimatıyla ve yargının eliyle bir takım cezalar verileceğine şahit olacağız. İnşallah ben yanılıyorumdur.

“İstiklâl Marşı” ve “Çanakkale Şehitlerine” gibi iki edebî şahaseri Türk milletine armağan eden Millî Şairimiz Mehmet Âkif Ersoy bundan 82 yıl önce  27 Aralık 1936 tarihinde aramızdan ayrıldı. Kendisini rahmet, minnet ve şükranla anarken, içinde yaşadığımız ülke şartlarını göz önünde bulundurarak, millî şairimizin İstiklâl Marşı‘na niçin “Korkma!” hitabıyla başladığının hikâyesini anlatacağım.

Birinci Dünya Savaşı sonunda yenik sayılarak, ordusu dağıtılan ve ülkesi düşman ordularınca işgal edilen Türk milleti büyük bir korku içindedir. Bu, hürriyet ve istiklâlini kaybetme, esarete mahkûm olma korkusudur. Vatanı ile bayrağı ile ve devleti ile tarih sahnesinden silinme, yabancı devletlerin boyunduruğuna girme korkusudur.

İşte Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları, böyle bir atmosferde 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkarak İstiklâl Savaşı’nın meşalesini yakmışlardır. “Ya istiklâl, ya ölüm!” parolasıyla yola çıkan Kuvva-yı Milliyeciler, binlerce sıkıntı ve imkânsızlık içinde, bir taraftan yeniden millî bir ordu kurmaya çalışırken, bir taraftan da milleti içinde bulunduğu korku ve umutsuzluk psikolojisinden kurtarmaya çalışıyorlardı. Mücadeleye başlamanın ve başarmanın ilk şartı, özgüven ve moral güçtü. Fakat o anda orduları dağıtılan, toprakları işgal edilen ve yönetimi tutsak alınan bir ülkenin vatandaşlarında moral güç çok zayıftı, maneviyat çok bozuktu.

Savaşacağımız düşman hem sayıca, hem de silahça bizden çok üstündü. Karşımızda dünyanın en zengin ve teknolojisi gelişmiş ülkelerin orduları ve onların desteklediği Yunan orduları vardı. İşte İstiklâl Savaşı böyle bir atmosferde başladı. Milletin ve ordunun acilen morale ihtiyacı vardı. İşte bu savaşın manevi komutanlarından Mehmet Âkif Ersoy, İstiklâl Marşı’nı yazma görevini böyle bir ortamda üstlendi. Taceddin Dergâhı’nın manevi ikliminde yazdığı millî marşımıza, milletimizin ve ordumuzun ihtiyacı olan bir umut ve moral sözcüğüyle başlaması gerekiyordu.

Bundan sonrasını millî şairimiz Âkif, yakın arkadaşı Eşref Edib‘e şöyle anlatıyor: “İstiklâl Marşı’nı yazma görevini üstlendikten sonra boş odaya girdiğimde, benim bugünkü sıkışıklığımda bir Müslüman daha yaşadı mı diye düşündüm. Ülkenin her yanı düşmanla boğuşuyor diye düşünürken, Peygamber Efendimizin, sadece Hz. Ebubekir’le Mekke’den Medine’ye Hicreti’ni hatırladım. Ebu Cehil’in yanında binlerce insan vardı. Mağaraya sığındıklarında, Ebubekir’in endişelendiğini fark edince, “Korkma Ebubekir, Allah bizimledir!” deyişini hatırladım. Peygamberimizin daha büyük bir zorlukta teslim olmayışı aklıma geldi ve marşı yazmaya ‘Korkma!’ diyerek başladım.”

Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

2018 Yılının son günlerini idrak ediyoruz. Türkiye yurt dışında Suriye’de, iki süper güç ABD ve Rusya’nın güdümündeki bir savaşın içinde. Fırat’ın doğusunda 500 kilometrelik sınır boyunda, ileride Türkiye’yi tehdit edecek bir Kürt devletinin kurulmasına çalışılıyor. Irak’ta da sınırımızda Kuzey Irak Kürt yönetimi, bağımsız devlet olma mücadelesi veriyor. Soydaşlarımız olan Suriye ve Irak Türkmenleri perişan durumdalar. Hakları gaspedildiği gibi, varlıkları da ortadan kaldırılmak isteniyor. Bütün bunların yanı sıra Türkiye’nin Avrupa Birliği ülkeleriyle de arası bozuk. Dünyada doğru dürüst dostumuz yok. Hattâ bazı Müslüman devletler, biz Filistin’i desteklerken, onlar İsrail’i destekliyorlar.

Türkiye’nin içindeki durumlar da yurt dışındaki durumumuzdan pek farklı değil. Güneydoğumuzda otuz yılı aşkın süredir bölücü PKK örgütü militanları ile savaşıyoruz. Bu savaşta bugüne kadar binlerce şehit verdik, hâlâ da vermeye devam ediyoruz. İç politikadaki durumumuz da pek iç açıcı değil. Kutuplaştırıcı bir nefret ve öfke diliyle millet karpuz gibi ortasından ayrılmış durumda. Siyasi partiler Kuzey ve Güney Kutbu kadar birbirinden uzak. Ötekileştirilenlerin temsilcisi olarak iktidara gelenler, bugün karşılarındaki kitleyi ötekileştirdiler. Karşı düşüncedekilerin kendini rahatça ifade edemediği, özgürce yazıp konuşamadığı, korkutulduğu ve sindirildiği bir ortamı yaşıyoruz.

2019 Yılına girerken gülmeyi unutmuş, mutsuz, huzursuz, kötümser, korkak ve ürkek bir toplumla karşı karşıyayız. En kötüsü, millet umudunu kaybetmiş. Bugünkü süreci, kaderi kabul ediyor. Yaygın olan “Ne yaparsanız yapın, bu değişmez” kabulünün, mutlaka aşılması gerekir. Bu psikolojide olanların şunu düşünmesi lazım. Bugünün şartları 1919’un şartlarından daha kötü değildir. Milletimiz daha eğitimli, ekonomik durumu daha iyi, daha örgütlü, iletişim daha kolay, sosyal medya yaygın kullanılıyor, dünya ile bağlantılarımız var. “Allah bir kapıyı kaparsa, bin kapıyı açar” diyen bir Peygamberin ümmetiyiz.

Yeni bir yıla giriyoruz. Her yeni yıl, yeni bir başlangıçtır. Açılan yeni bir sayfadır. Bu sayfanın yıl sonunda mutluluk sözleri ile sonuçlanması, milletçe göstereceğimiz omurgalı duruşa ve ortaya koyacağımız sağlam iradeye bağlı. Bütün umudunu kaybetmiş, ezik ve silik bir duruş sergileyenlerin, mutlu sona kavuşmaları mümkün değildir.

Mevlâna diyor ki: “Güçlük kolaylıkla beraberdir, kendine gel, ümidi bırakma! Akıllı insan bilir ki, ölümün arkasında bile daha güçlü bir hayat beklemektedir”. Biz de 2019’un bir umut yılı olması dileğiyle diyoruz ki: “Korkma!”, Hayatta korkulacak tek şey, korkunun ta kendisidir. Onu yenersen, kurtulacaksın. Başarmak için yeniden ayağa kalkıp, ümidimizi parlatıp heyecanımızı uyandıralım ve başarmaya inanalım.

Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…

Kim bilir, belki yarın… belki yarından da yakın.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:
Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl!

“Kadere bak.. Kimleeer kimlerle beraber yan yana geliyor? Aaahhh ahh.. Neredeeen nereye.. Ne oldum deme ne olacağım de…”

Cumhurbaşkanı ve Ak Parti Genel Başkanı Tayyip Erdoğan‘ın mitinglerde sıkça söylediği bu sözleri üzerinden düşünmenin tam zamanıdır. Çünkü 2018 yılı bitiyor, yeni yıla girerken “Neredeeen nereye” doğru gittiğimize bakmak için bir fırsattır.

Önce ekonomide nereden nereye geldik, bir bakalım:

***

Harcadıkları Para

Son 16 yılda 2,2 Trilyon

ı vergi olmak üzere, toplam 3,5 Trilyon

lık kaynak kullandılar. Ama sadece 100 milyar $ harcadığımız “yollar, köprüler, tüneller, hastaneler, havaalanları” ile övünmekteler.

***

Verdikleri Açık

16 yılda Dünyada yaşanan bol ve ucuz para döneminden faydalanarak, kurları düşük tutup, 1 Trilyon

lık dış ticaret açığı ve 625 milyar

lık da cari açık verdirdiler. Ve milleti “hane halkı” olarak 585 milyar TL bankalara borçlandırdılar. Toplumu çılgınlar gibi tüketime alıştırdılar.

***

Yandaş Kayırmanın Boyutu

Sadece İstanbul’da 70 markalı İnşaat firmasına “imar değişikliği” ile 240 milyar TL’lik vergisiz kaynak aktarmayı başararak, “yeni kaynak yaratmada” eşsiz bir model (!) ortaya koydular.

Yine sadece 30 tane “yandaş firmaya” dışarıdan borç olarak aldığımız 123 milyar

la YİD ve KÖİ projeleri vererek, gelir ve kaynak çeşitlemesinde (!) herkese örnek oldular..

***

Faiz Lobisinin Beli

2002’de 130 milyar $ olan dış borcu 485 milyar

a çıkararak ve sadece bu borçlara karşılık 160 milyar $ faiz ödeyerek, “faiz lobisinin” belini kırdılar.(!)

Sadece iç borç faizi olarak merkezi hükümet bütçesine 2019 yılında 117 milyar TL kaynak, toplam yatırımlara ise 63 milyar TL kaynak ayırdılar.

***

Sosyal Adalet

En zengin yüzde 20’lik grubun toplam gelirden aldığı pay önceki yıla göre 0,2 puan artarak yüzde 47,4’e çıktı. Nüfusun yüzde 20’si toplam gelirin yaklaşık yarısını kazanırken en yoksul yüzde 20’nin toplam gelirden aldığı pay ise yüzde 6,3 oldu. (Kaynak: TÜİK Gelir ve Yaşam Koşulları Araştırması 2017)

Yani artık zengin daha zengin.. Fakir daha fakir oldu.

Türkiye’yi dolar milyarderleri sıralamasında dünya 14.’sü yaparak, fakir-fukaranın, garip-gurabânın gururlanmasını sağladılar(!) Fakat ülkemizi kişi başına gelir sıralamasında Dünyada 78. Sıradan yukarı çıkaramadılar.

Bankalardaki toplam 2,2 Trilyon TL’lik mevduatın % 54’ü sadece 190 bin hesap sahibine, geri kalan % 46’sı ise 35 milyon hesap sahibine ait olmasını sağladılar. Gelir dağılımı nasıl düzeltilirmiş, dosta-düşmana gösterdiler.(!)

İşsizlik rakamını 6 milyon 350 bin yerine, 3.750.000 olarak ilân ederek, istatistik bilimine takla attırdılar.

***

Yolsuzluklar

3 Y‘yi yani “Yolsuzluk, Yoksulluk ve Yasakları kaldıracağız” dediler…

“Günah işleme özgürlüğünü” keşfettiler. “Mücahit olduklarını söylüyorlardı, önce müteahhit, sonra da her şeye müsait hale geldiler..”

Ayakkabı kutularındaki dövizleri, yatak odalarındaki para kasalarını ve sıfırlanan para depolarını bile örtmeyi, hatta buradan yeni zaferler çıkarmayı bildiler.

Ulaşamadıkları hazlara “murdar” deyip, o hazlara ulaşınca, “kasa, masa ve nisa” yani “para, makam ve kadın” konusu ile imtihanı kaybettiklerini itiraf ettiler. Yine kazandılar.

***

Şehirlerimize İhanet

16 yılda sadece 55 milyar

lık AVM inşa ederek ve buralarda satılan ürünlerin % 70’i yabancı olan markalarla millete sahte Cennet yaşattılar. En büyük belediyelerin başına seçtirdikleri adamların başarısızlıklarını, yolsuzluklarını örtemeyince, “metal yorgunluğu” bahanesiyle görevden aldılar.

Ülkenin üretime yönelmesi gereken bütün kaynaklarını inşaata ayırdılar. Tarımı öldürdüler, köylüleri şehirlere taşıdılar. Şehirleri betona boğdular. “Şehirlerimize ihanet ettik” diye itiraf ettiler. Çözüm için “yatay mimari” ve “millet bahçeleri” vaat ettiler.

Bütün bunlara rağmen “belediyeleri en iyi biz yönetiriz” demeye devam ettiler..

(NOT: Ekonomik veriler için Rubil Gökdemir’e teşekkür ederim.)

**************************************

Kimleeer Kimlerle İdi?

AKP iktidarı 17. Yılında. Bu dönemde “kimleeer kimlerle beraber olmuş?” bir bakalım:

The Cemaat’ten FETÖ’ye

2002’de iktidara geldikten sonra “The Cemaat” ile birlikte devleti dönüştürdüler. Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları ile tasfiye ettikleri vatanseverler yerine, TSK ve yargı dâhil bütün kritik kurumları FETÖ’cülerle doldurdular. 15 Temmuz darbesine kadar ne istedilerse verdiler, semirttiler.

17/25 Aralık olayları ile menfaat çatışması olunca “Rabbim bizi affetsin, aldatıldık” dediler.

Sonra da kendilerinden olmayan herkesi “FETÖcü” olmakla suçladılar.

***

PKK ile Çözüm Süreci

“PKK ile görüşen arkadaşı ben gönderdim” dedi. Pkk’nın İmralı’daki çatebaşı ile Türk devletini eşit şartlarda müzakere ettirdiler. Oslo’da, Habur’da yaşanan rezaletlerden sonra Diyarbakır meydanında çetebaşının mektubunu bir milyon kişi huzurunda okuttular.

“PKK Bağımsız Kürdistan için silah kullanabilir.” “Abdullah Öcalan Ortadoğu’da Türkiye’nin önünü açıyor.” “Öcalan ideolojik olarak gerçekten bir rehber ve lider… O dünya çapında bir problemin taşıyıcısı, lideri ve bu sorunu çözerse tarihe geçecek bir insan” dediler.

“PKK terör örgütü değildir. Öcalan’a terörist demek, denize ‘göl’ demek gibi bir şey: Bir Kürt ulusalcısı olarak, siyasi amacına ulaşmak için şiddeti kullanan bir politikacıdır Apo“ demeye utanmadılar.

Dolmabahçe Sarayında “çetebaşının” mektubunu “mutabakat metni” olarak okudular. Şehirlerin, yolların tuzak bombalar ve silahlarla doldurulmasına göz yumdular.

Sonra PKK’nın kendilerini aldattığını itiraf ettiler. Şehirlerde hendek savaşlarında, yollara kurulan tuzaklarda bine yakın askerimiz ve vatandaşımız şehit oldu.

***

Kurtulmuş, Soylu, Bahçeli

Tayyip Erdoğan kendisine en şiddetli eleştirileri yapan rakiplerini yanına çekmekte çok başarılı oldu. Has Parti Genel Başkanı Numan Kurtulmuş, DP Genel Başkanı Süleyman Soylu bütün eleştirilerini unuttu. Erdoğan’ın en güvendiği, en sadık yardımcıları oldu.

En sert eleştiri kategorisinde birinciliği kimseye kaptırmayan Devlet Bahçeli de, ne olduysa birden 180 derece dönüş yaptı. Bütün kritik siyasal hamlelerde Erdoğan’ın önünü açan kişi oldu. O şimdi muhalefete muhalefet etmekten sorumlu muhalif parti başkanı olarak, Erdoğan’ın en kıymetli partneri durumunda.

“Kadere bak.. Kimleeer kimlerle beraber yan yana geliyor?”

Türk Milleti diğer insanlarla birlikte yeni bir yıla girdi. Gelecekte bizi neler bekliyor, üç aşağı beş yukarı biliyoruz. Nereden biliyoruz derseniz, geçmişte yaşadıklarımız önümüzü aydınlatıyor da, ondan!

24-26 Aralık tarihlerinde yani eski yılın son günlerinde davetli olarak, Bulgaristan’a gittim. Orada “Türkan Bebek”le sembolleşen törenlere katıldım. Köylerde şehitler için yapılan anmalarda, mevlitlerde ve kabir ziyaretlerinde bulundum.

Ne olmuştu bu 24-26 Aralık 1984 tarihinde, gelin bir hatırlayalım isterseniz. Çünkü ya bilmiyorsunuz ya da çoktan unutup gittiniz.

Hâlbuki yanı başınızda bir milyonun üzerinde Türk, halen Bulgaristan’da yaşıyor!

Bulgaristan’da Türkler, 1984-1989 yılları arasında isimleri ve dinleri değiştirilerek zorla asimile edilmek istenmişti. Gerçi bu Bulgaristan Türklerinin başına gelen ilk felaket değildi. Onlar “93 Harbi” dediğimiz 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşından bu yana inanılmaz baskı, katliam, soykırım, sürgün, acı ve gözyaşı ile karşı karşıya kalmışlardı. Yine başlarına aynı felaketlerden biri geliyordu…

Düşünün bir kere, bugün Bulgaristan’da birçok Müslüman olarak doğmuş, yaşamış insan; dinleri zorla değiştirildiği ve 1984-1989 yılları arasında öldüğü için Hristiyan mezarlıklarında haçın altında yatıyor! Bunları konuşan insan hakları derneklerimiz var mı?

Ancak her insanın ve her toplumun basılınca ayağa kalkacağı damarları vardır. Bunları ortadan kaldıramazsınız. Bulgaristan Türkleri içinde bu böyleydi. Ne zaman yüzyıllardır taşıdıkları isimlerine, Türkçelerine ve inançlarına dokundular, onlarda buna karşılık her türlü imkânsızlığa rağmen ayağa kalktılar ve haklarını demokratik taleplerle aramaya başladılar.

Bulgaristan’ın o dönem eli kanlı yöneticileri, bu masumane ve insanca hak arayışlarını hiç kabullenmedi, Türklerin üzerine namluları yöneltti ve katliamlara başladı. “Türkan Bebek”te annesinin kucağında daha bir buçuk yaşlarında iken bir Bulgar askerinin üzerlerine öldürmek amaçlı doğrultulan silahından çıkan kurşun ile katledildi. Bir tek o mu? Tabii ki, hayır; köylerde, kasabalarda, şehirlerde katledilen Türk’ün sayısı epeyce çok…niye sayı vermiyorum çünkü bu olayların üstü örtülmek isteniyor ve şehitlerin hakkı aranmıyor da, ondan!

Özgür dünya, katledilen ve insan hakları ihlal edilen bu insanları, sırf Türk oldukları için uzun süre görmezden, duymazdan gelmeye çalıştı. Buna karşılık Bulgaristan Türkleri yılmadan büyük bir mücadele verdi ve bütün dünyaya uğradığı zulmü ve mağduriyeti göstermeyi başardı.

Bunun üzerine Türkiye sınırlarını açtı ve tarihin en büyük göçlerinden biri zorunlu olarak yapıldı. Kimse ezilmese, hakları çiğnenmese köyünü, evini barkını, vatanını bırakıp; elde avuçta ne varsa bir bilinmeze doğru yol almaz. Bulgaristan Türkleri, bu nedenlerle buna mecbur bırakıldı.

Bulgaristan Türkleri, o günlerden bu yana, zulüm yıllarını anmaya devam ediyor. Amaç geçmişi unutmadan geleceği inşa etmek. Ancak sıkıntılar, oyunlar ve kurulan tuzaklar yoğunlaşarak aynen sürüyor.

Dönemin şehitlerini ve gazilerini hep hatırlıyorlar. Gençlere ve çocuklara yaşananları aktarıyorlar. Şehitler için çeşmeler yapılmış. Kabirleri de bakımlı. “Türkan Bebek Çeşmesi” ise sembol bir anıt…

Bu arada Bulgaristan Türklerinin oluşturduğu siyasal, kültürel ve ekonomik birlik birilerini hem Bulgaristan’da hem de Türkiye’de rahatsız ediyor. Her seçimde onları bölmek ve zayıflatmak için değişik planlar uygulamaya koyuluyor. Sadece dışarıdan gelen hücumlar olsa ne ise, esas ihanet hep içeriden geliyor.

Benim Bulgaristan Türklerine daima bir tavsiyem olmuştur. Bölünmeyin, parçalanmayın ve dağılmayın. Sorunları, eksiklikleri, hataları, yapılamayanları içinizde konuşun, tartışın ve bunlar hiç bir zaman bölünmenize neden değildir. Bakın iki üç bin oyla Bulgaristan siyasetinde düşülen duruma! Kimin işine yarıyor bu?

Nasıl ki; Allah’ın ipine sımsıkı sarılmak dünyamızı ve ahiretimizi kurtarıyorsa, Bulgaristan’da Türklerin bölünmeden birbirine sarılmaları; onları her türlü sıkıntıdan kurtaracak, rahat, huzurlu ve mutlu yaşamalarına neden olacaktır.

Ben bugüne kadar akla gelmedik her türlü zulme rağmen  isimlerini, dillerini, kültürlerini, milliyetlerini ve dinlerini korumayı başarmış olan Bulgaristan Türklerinin, şehitlerin, gazilerin ve “Türkan Bebek” nezdinde tüm mağdurların önünde saygıyla eğiliyor ve Türk Milletinin gözlerini bu mücadeleye çevirmesini diliyorum.

Siz başardınız, biz de başaracağız!

1983 yılı başında açtığım ve bugüne kadar şehrimizde hizmetleri ile bir ihtiyaca cevap veren muayenehanemi,  dönemin getirdiği şartlar sebebiyle,2018 yılı sonunda kapatıyorum. Şu anki sistemin hasta-hekim ve yönetim şekli bakımından yeni düzenlemelere ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Bu konuda 2017 yılında yazdığım ve Kocaeli Aydınlar Ocağı internet sayfasından paylaştığım bir değerlendirme Özgür Kocaeli Gazetesinde de yayınlanmıştı. Orada işaret ettiğim hususlardan birisi de tam gün muayenehane hekimliğinin sisteme dâhil edilmesiydi. Devir ederek hizmetini sürdürebilecek muayenehane-laboratuarı mı böyle bir düzenleme yapılmadığı için kapatırken bu düşüncelerimi tekrar paylaşmak istedim.

Mecburi hizmet yükümlüsü olarak İzmit SSK hastanesinde 1982’de göreve başladım. O günün şartlarında 1983 de hizmete açtığım Özel Kocaeli Tahlil Laboratuarı’ndaki hizmetimi hastane görevimden istifa ederek 1988 den itibaren tam zamanlı serbest muayenehane hekimi olarak sürdürmekteyim. Hastanede çalışırken de,  tam zamanlı serbest hekim olarak muayenehanemde de,  mesleğime saygının getirdiği sorumluluk duygum ve gayretim sayesinde, verdiğim hizmetin güvenilir ve kaliteli olmasına gayret ettim. Bu sayede 35 yılı aşan bu süre zarfında Kocaeli halkı tarafından sevilip, sayılan ve aranılan bir hekim olmayı başardığımı düşünüyorum.

Hekimliğin sürekli yenilenen özelliği gereği okumayı, mesleki seminer ve kurslara katılmayı, kongre ve konferansları takip ederek geliştirilen yeni teknolojileri laboratuarımda uygulamam sebebiyle hizmet kalitemi sürdürdüğümü biliyorum.1974 de mezun olduğum Ankara Tıp Fakültesinden aldığım iyi bir tıp eğitiminin yanında 1982’de uzmanlığımı aldığım Ankara Numune Hastanesinin bana verdiği mesleki kazanımlarımın, verdiğim hizmetlerin iyi olmasında katkısının büyük olduğuna inanıyor ve hocalarımı şükranla-rahmetle anıyorum.

Bu laboratuarımın hizmet kalitesinin oluşması ve sürdürülmesinde çok önemli emeği olan ve karaciğer kanserinden (muhtemelen eski teknolojide kullanılan biyokimyasal reaktiflerin etkisi) kaybettiğimiz kurumumun ilk teknisyeni Hüseyin Akçay’ı, kurumumdan emekli olan Bedri Akçay’ı,20 yıldır laboratuarımda beraber çalıştığımız Sema Acar Meral ve Burcu Cengiz Eroğlu ile daha önceki çalışanlarımı-stajyerlerim şükran duygularımla hatırlayacağımı ve unutmayacağımı paylaşmak isterim.

Laboratuarımdan tetkik isteyerek bizimle çalışan meslektaşlarım ve bizzat danışarak yol gösterici olmam için müracaat eden insanlarımız, meslek ahlakımızın getirdiği güven ve emniyet içinde hizmet verdiğimize inanıyorlardı. Benim ve çalışma arkadaşlarımın birinci önceliği, yaptığımız işin insan sağlığı bakımından yol gösterici olduğunu unutmadan, hep güvenilir doğrulukta olması olmuştur. Bu önceliğimizin verilen hizmetin karşılığı aldığımız ücretten daha önemli olduğu bilinci,  bizim için onurlu bir hatıra olarak kalacaktır.

Muayenehanelerde verilen sağlık hizmetinin, sağlıklı ve güven vericiliği yanında hastalar için de yerindeliği ve gereksiz işlemlerin en az olması yönü ile de verimliliğinin daha yüksek olduğuna inanıyorum. Bu verimlilikte hekimliğin sanat yönünün daha çok kullanılabilmesinin etkili olduğuna inanıyorum. Bugünkü sistemde ise hekimliğin sanat yönü giderek daha az kullanılmaktadır. Aile hekimlerimiz de, kamu hastanelerinde çalışan hekimlerimiz de, özel hastanelerde çalışan hekimlerimiz de çalışma şartları sebebiyle hekimlik sanatını uygulamaktan giderek uzaklaşmaktadır.  Şu anki sistemin getirdiği mecburiyetlerin de etkisiyle hekimliği daha çok tetkik ve görüntüleme istemek ve sonuç raporlarını değerlendirmek tarzın hastalar için daha az güven verici, ekonomiklik yönü ile de daha maliyetli ve zahmetli olduğu düşüncesindeyim.

Sağlıkta dönüşümün halkımızın sağlık hizmetlerinden istifadesi yönü ile birçok yeniliği getirdiği gerçektir. 15 yıl öncesi yapılan bu iyileştirmelere rağmen sistemde oluşan aksayan yönlerin gözden geçirilerek tespiti ile yeni düzenlemelere ihtiyaç vardır. Hasta memnuniyeti, hekim ve diğer sağlık çalışanlarımızın memnuniyeti ve sağlıkta ekonomik verimlilik yönlerini değerlendiren düzenlemeler yapılmalıdır. Sağlıkta dönüşümün getirdiği şartlar sebebiyle muayenehane hekimliğinin önü kapatıldığı için şehrimizin bilinen ve güvenilip sevilen hekimlerinden bir kısmı muayenehanelerini kapatıp işbirliği yaparak ( Dr.Metin Öztürk,  Dr.Ali Hürmeydan, Dr.Funda-Dr.Uğur Doğan, Dr. Mehmet Ataman, Dr.Sevil-İbrahim Kılcı,  Dr. Tuncel Çaylı ) 2008 de Cankat Tıp Merkezi’ni açmıştı. Bu ortaklığa dahil olmakla beraber laboratuvarlarımızı kapatmadan, muayenehane hekimliğinin sisteme adapte edilmesi umudu ile bu güne kadar serbest çalışmayı sürdürebildik. Poliklinik hizmeti veren Cankat Tıp Merkezi’miz sistemin getirdiği mecburiyetler sebebiyle, yeni arkadaşlarımızı da ortak ederek 2013 de Cihan Hastanesi şeklinde gelişerek hizmetine devam etmektedir. Bu hastanemizin güvenilir ve bilinir olmasında ortak ve sahiplerinin şehrimizin bilinen ve sevilen hekimlerin olmasının katkısı büyüktür. Bugün bu özel hastahaneler  SGK antlaşması sayesinde ve  vatandaştan ek katkı payı alarak hizmetlerini  sürdürebilmektedir. SGK  nın bu imkânı olmasa yaşayabilmeleri mümkün değildir. Bu sebeple Sağlık Bakanlığı’mızın sağlık sistemimizi yeni bir bakışla yeniden gözden geçirmesine ihtiyaç vardır. Devlet hastaneleri, Tıp fakülteleri, özel hastaneler, muayenehane hekimliği dahil oluşan sorunlar tespit edilmelidir. Bu tespitler  ışığında  hekim, hasta ve kurum memnuniyetini artıran, sağlıkta önce insan sağlığını hedefleyen   yeni  uygulamaların getirilmesine ihtiyaç vardır.

Hekimliğime olan güven ve inancım mesleğimi sürdürmemi gerektirmektedir. Bu sebeple idari ve ticari mecburiyetler sebebiyle 31 aralık 2018 tarihi itibarı ile özel laboratuar/muayenehanemi kapatırken mesleğimi kuruluşunda da emeğim olan ve şehrimizin hizmetleri ile güvenilir bir kurumu Cihan hastanesinde sürdüreceğimi belirtirim.

Selam ve saygılarımı iletir tüm iyiliklerin sizlerle olmasını dilerim.

Not:Yazı hakkındaki düşüncelerinizi  kocalab@hotmail.com yazabilirsiniz.

Her devlet kuruluşunda ya da tarihin akışını değiştiren olayda bir maddî cephe bir de manevî cephe vardır.1299 için Osman Gazi ile Şeyh Edebalı, 1453 için Fatih ile Akşemseddin neyse 1919 için de Mustafa Kemal ile Mehmet Akif odur. Tıpkısının aynısı Pakistan için de geçerli: Muhammed Ali Cinnah ve Muhammed İkbal.

Ki İkbal; Yaşar Nuri‘nin deyişiyle İslam’ın vicdanı olan Muhammed İkbal, Mehmed Akif ile çağdaştır da.. İlki; 1877 – 1938, ikincisi 1873 – 1936. Ve ikincisi 20 Aralık‘ta doğdu, 27 Aralık‘ta vefat etti.

Akif‘in 63 yıllık ömrü, Lütfü Şehsuvaroğlu‘nun tabiriyle ‘Hayatı Eserinden Büyük‘ bir mücadele şaheseridir. “Sessiz yaşadım, kim beni nerden bilecektir?” dese de rahmetle anılmak ebediyetine çoktan Türk Milletinin gönlünde nail olmuştur.

“Şudur cihanda benim en beğendiğim meslek / Sözüm odun gibi olsun; hakikat olsun tek!” düsturundan santim sapmaksızın yaşadı. Dünyanın süsünü – eteğini, makamını – mansıbını dünyadayken boşadı. Parayla hiç işi olmadı. Tek hakikat namına, Akif‘in o beğendiği meslek adına söz odununu üniversite yıllarımı en çok etkileyen Necip Fazıl‘ın duruşuna vurmuşum. 7 yılda her cihetten ses geldi fakat Akif‘e ses verecek çıkar mı, hiç sanmıyoum.

Musallada bile ‘kötü‘ bildiğimize ‘iyi‘ dememeyi alışkanlık bildik. Zulüm ne zaman ve kimden gelirse gelsin karşısında durma saplantısına tutulduk. Akif‘in paltosunu infak ederek karda kışta paltosuz dolaşmasını, kasırgavari bir günde İstanbul‘un diğer yakasındaki randevusuna gelmeyen dostuyla dostluğunu sonlandırmasını emsal almak nefse ağır geliyor. Ama NFK’in ihtişamlı şiirlerinden anma gecelerinde keyif devşirmek hoş.

Onu anlamak da, anlatmak da kolay değil. Kolay yazmış gibi görünür, aruzu halk diline indirgemiştir ama onu okumak ve idrak etmek de kolay değildir. O “Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlayalım / Elemim bir yüreğin kârı değil” derken insanlardan magazini, dedikoduyu, işkembe doldurmayı bırakıp dertlenerek derde derman aramaya çağırıyordu. Ne var ki o dem “Sesine ses verecek bir seda yok” idi.

Ve ondan herkes kısım kısım korkar; solcular, sağcılar, laikler, dinciler vs. Solcular, İslamcılıktan gözleri kamaştığı için ondaki yeniklikçi münevver tipini; sağcılar, muhafazakârlığı geleneksel hatalar olarak algıladığı için onun arayışını; laik kesim (kendini Atatürkçü zanneden) hayatı yobaz / çağdaş kategorizasyonuyla duyumsadığı için onun sakallarından zihninin aydınlığını; dinci kesim (kendini Abdülhamitçi zanneden) hayatı kâfir / dindar ikilemiyle tanımladığı için onun ayet sunuşundan ayetlerin yorumları olan şiirlerinin çıkış yolu önerilerini görmezden gelmişlerdir. (Her kesimin yüreklileri hariç..)

‘Ulu Hakan‘cılar onun Abdülhamid istibdadına bakışını bilmezler. Daha 1913‘te kurulan Millî Müdafaa Cemiyeti‘nin ilk üyelerinden olduğundan bîhaberdirler. Teşkilat-ı Mahsusa adına Almanya‘dan Mısır‘a, Arabistan‘dan Sudan‘a Cihan Harbi öncesinde ve süresince ne iş gördüğünü tahmin bile edemezler. Ve Millî Mücadele‘de ilk işinin Ankara‘ya geçerek kürsü kürsü, mevize mevize Kastamonu‘dan Konya‘ya, Afyon‘dan Eskişehir‘e  İstiklâl Harbi‘nin maneviyat altyapısını nasıl hazırladığını bilseler de unutmuş numarası yaparlar. Ve mebus olduğunda bile cephe cephe dolaşan milletvekili olarak anıldığını.

“Ey millet uyan! Cehline kurban gidiyorsun
İslam’ı da ‘batsın!’ diye tutmuş yediyorsun!”

O cumhuriyetçi bir aydındı. Müslümanların Müslümanlaşması için kafa yordu. Vehn hastalığına tutulmayan, yaşadığını yazan – yazdığını yaşayan bir mücadele numunesiydi ömrü. Kiminin Mısır‘a, kiminin Moskova‘ya ve kiminin de Paris‘e gönderimi de genç Cumhuriyetin eski taktik hamleleridir.

82 yıllık bir minnetle ve avuçlar dolusu rahmetle anıyoruz.

“Görev, dini; sorumluluk, şahsi; makam aracı, resmi…” Bir Cuma namazı öncesi bunlar geçti aklımdan.

Fitne, düşünmemek lazım; ama fitneye de sebep olmamak lazım.

Hz. Ömer’in, o çok bilinip de gereği yapılmayan olayını hatırladım, acı acı tebessüm ettim:

Bir gece makamına ashaptan biri gelir ve selam verip oturur; fakat selamı alınmaz. Hz. Ömer önündeki işle meşguldür ve konuk, merak içinde bekler. İşini bitiren Hz. Ömer, önünde yanan mumu söndürdükten sonra ikinci mumu yakar ve konuğunun gözlerinin içine bakarak, “Aleykümselam…” der. Konuğu sorar: “Ya Ömer, niçin hemen selamımı almadın ve bir mumu söndürüp diğer mumu yaktıktan sonra konuşmaya başladın?” Hz Ömer cevap verir; “Evvelki mum devletin hazinesinden alınmıştı. O yanarken özel işlerimle meşgul olsaydım Allah indinde mesul olurdum. Seninle devlet işi konuşmayacağımız için, kendi cebimden almış olduğum mumu yaktım, ondan sonra seninle konuşmaya başladım.”

Sahabenin gözleri yaşarır, ellerini kaldırarak şöyle dua eder; “Ya Rabbi! Hz Ömer’i bizim başımızdan eksik etme.”

Şu anki üst düzey yöneticilerin tamamı, bu olayı biliyordur, kaçı buradaki mesajı ölçü alıyordur? Cevabını yazmaya gerek yok. Sıkıntı burada başlıyor: Ölçüsüzlük, sahip olunan iddia ile eylem arasındaki tutarsızlık.

Su bulandı; katran oldu. Sapla saman karıştı, samanlığı ateş aldı. Dini görevler resmileşti, resmi yetkiler şahsi kazanıma dönüştü. Helak ve haram duvarları yıkıldı, rahatsız olması gereken vicdanlar, kör oldu. Tuz kokmuş beyler, tuz kokmuş…

Devleti yöneten seçilmiş ve atanmış yetkililer, emeğin ve üretimin gücünü elinde bulunduran vatandaşımızı tasarrufa çağırıyor, ancak kendileri buna uymayınca etkili değiller. Devlette ve belediyelerde, son on on beş yıldır bir makam aracı furyası almış başını gidiyor. Torpille elde edilen makam, ek gösterge, ek hizmet tazminatı, şoförlü araç, beceremediğin işleri yürütmesi için özel kalem müdürü ve sekreter; yaşasın tasarruf(!)

İnsanlar arasındaki ve devletle vatandaş arasındaki ilişkilerin sağlıklı yürümesi güven ve samimiyeti gerektirir. Samimiyetsizlik güveni yıkar. Güvenin olmadığı yerde zaten dış huzur yoktur.

Belediyede müfettiş olarak çalışan arkadaşım, geçen yılbaşında idari hizmetler kadrosunda çalışanlara bir telefon firması tarafından 150 adet kaliteli cep telefonu hediye edildiğini, belli kişilerin yüksek meblağ tutan konuşma ücretlerinin ve her ay yüksek miktarda benzin parasının belediye kasasından ödendiğini söyleyince iyice öfkelendim. Kendi doğrularıma göre inanmamam gereken bu bilgilere, Cuma namazı öncesi cami avlusunda sıra sıra yer alan resmi veya sivil plakalı makam araçlarını görünce inandım. İnanmakla kalmadım, bir şey yapamamanın, bir yanlışa dur diyememenin çaresizliği içinde sadece buğz ettim.

Devlet yeniden yapılandırılacak, deniyordu. Tam zamanı. Meydan sizin. Kaldırın bu bürokratik imtiyazları. Seçilmiş veya atanmış, kim olursa olsun, sıradan vatandaş gibi yaşasınlar, buna ne mani var? Çıktıkları çevreden kopmasın bu insanlar, döndükleri zaman da zorlanmasınlar. Makamların bir emanet olduğunu bilsinler, oradan ayrıldıklarında sudan çıkmış balığa dönmesinler. Yöneticiliğin, ateşten gömlek olduğunu, aldıkları maaşlarda tüyü bitmeyen yetimin hakkı bulunduğunu bilsinler.

Bir tarihte, Amerika Bülteni adlı bir internet gazetesinde şunları okumuştum: “ABD Başkanları Beyaz Saray’a kira ödemez ama onun dışındaki her şey maaşlarından kesilir. Beyaz Saray, devletin ABD Başkanı için tahsis ettiği misafirhanedir ve orada 4 ya da 8 yılını geçirmek zorunda olan her aile, kendilerinin ve kişisel misafirlerinin bütün masraflarını kendisi karşılamak durumundadır. Sadece resmi devlet konuklarının ağırlanma masrafını Amerikan vergi mükellefleri öder. Geri kalan kişisel mutfak giderleri, hizmet ve malzemelerin ücreti Başkan ve ailesine aittir. Başkan takım elbiselerinin kuru temizleme ücretini kendisi ödemek zorundadır. Kaybolan düğmesinin yerine alınacak yenisinin de, ayakkabılarının boya ve cilasının da… Konutun başkan ve ailesinin kaldıkları kısmındaki temizlikçi, garson ve hizmetçilerin çalıştıkları süredeki saat ücretini de başkan öder. Kısacası, kira ve elektrik faturası dışında kendileri için harcanan her kuruşu devlete ödemek zorundadırlar.”

Bu bilgiler belki inandırıcı gelmedi; ama gerçek. Amerika’da iki dönem başkanlık yapan Bill Clinton’ın 12 milyon borçla ayrıldığını aynı gazeteden öğreniyoruz.

Devletin, askeri ve sivil yönetici konumundaki bürokratlara sağladığı ayrıcalıkları burada saymak yazımızın konusu değil; ancak genel müdürlerin, müsteşarların, valilerin, kaymakamların, resmi nitelik taşımayan, şahsi konforlarına yönelik, ayrıcalık doğuran her türlü harcamaları, bu vatansever milletin üzerine yüktür. Bu yük kaldırılmalıdır.

Millet, vatanını seviyor, devletine güveniyor, güveninin devamını istiyor. İmtiyazlı seçkinler sınıfının oluşması, güvensizliğe yol açar. Bundan kaçınmalıyız. Düşüncemi, küçümseyenler çıksa da tekrarlıyorum: “Ben olsam, Cuma namazına makam aracıyla gitmezdim.

Uzun bir zamandan beri yazmayı düşündüğüm ama, bir takım tereddütlerimden dolayı ertelediğim bir konu olan Osmanlı, yani, Devlet-i Âliyye ile ilgili yazmaya karar verdim.

Neden, tereddütlerim vardı ve neden karar verdim?

Tereddütlerim vardı, çünkü; Bugünkü Osmanlıcı görünenlerin ikiyüzlülüklerinin ortaya çıkmasını bekliyordum. Bana göre Yunan dostluğuyla ortaya çıktı. Cumhuriyet Rejiminin nimetlerinden yararlanıp, Cumhuriyet Rejimine düşmanlık etmenin adı sizce nedir?

Neyse… Karar verdim, çünkü; artık bu kadar istismara tahammül göstermenin anlamı kalmadı. Türk İnsanının kafasını karıştıra, karıştıra allak bullak ettiler. Tıpkı, DİN konusunda yapıldığı gibi…

Her şeyden önce şunu söylemeliyim; Osmanlı, benim atalarımın kurduğu bir düzendir, sistemdir, rejimdir. Osmanlı’nın en ufak başarısı benim ecdadımın sayesinde olmuştur ve gururumdur. Bu konu çok açıktır. Diğer bir ifade ile, ülkemizde toplumumuzda benden fazla Osmanlıcı kesilen hiçbir kimseye karşı ne hesap vermek gereğini duyarım, ne de benden fazla Osmanlıcılık yapma sahte rollerine prim veririm. Çünkü, Osmanlı, bütün yanlışları, doğruları benimdir ve BEN’İM.

İşin özeti şudur: Türkiye’de, Osmanoğulları ailesi devreden çıkarılıp Türk Milleti’nin kendisini yönetmesi Rejimi kurulmuştur. Yani, Mutlak Monarşi İdaresi kaldırılıp, halkın katılımını sağlayan, herhangi bir zümre, grup, aile, kişi vs. egemenliğine dayanmayan bir idarî düzen getirilmiştir.

Bunun anlaşılmaz bir tarafı var mı?

Bu çok anlaşılabilir, kabul edilebilir, mantığa uygun veriler elde dururken, Osmanlı’yı reddetmek, Cumhuriyet’i reddetmek gibi fikirler, görüşler, anlayışlar, düşünceler havada kalmıyor mu?  Hatta, bu tür düşünceler, gaflet ve dalalet değilse, ihanet anlamına gelmiyor mu?

Peki! Bu durumda, geriye en can alıcı şu sorular gelmeli…

Durup dururken, her şey yolunda iken mi Monarşik İdare’den Cumhuriyet’e geçildi? Böylesine köklü bir rejim değişikliğine ihtiyaç var mıydı? Cumhuriyet Rejimini kuran irade, gayet güzel işleyen bir mekanizmayı tıkayıp, yok edip de mi bu köklü değişikliği gerçekleştirdi?

ELBETTE; HAYIR!!!!!

Bu sorulara EVET! Diyebilmek için aklımızı kiraya vermiş olmamız gerekir. Hatta, kiraya da değil, aklımızı tamamen SATMIŞ olmamız gerekir.

Neden?

Çünkü, gayet güzel işleyen bir rejim var ise, bu rejim güçlü ise, bu rejim egemen ise, bu rejim Türk Milleti’nin hedeflerine uygun yürüyor ise, bu rejim refah ve mutluluk rejimi ise, böylesine bir rejimde görev almak, paşa olmak varken, neden eza, cefa, zorluk, sıkıntı, ölüm kalım mücadelesini göze almak gereksin ki… Cumhuriyet Rejimini kuran irade, kendi eliyle neden rahatını bozup böyle bir mücadeleyi göze alsın ki… Bütün unsurlarıyla Türk Milleti, önceki rejimden bu kadar memnun ise, MİLLÎ MÜCADELE başladıktan sonra neden bu mücadeleyi başlatanlara büyük oranda bir sayıyla ve ölümüne destek versin ki…

Konunun bir de daha başka yönü var:

ANADOLU’DA kurduğumuz üç rejimden ilki olan Türkiye Selçukluları acaba ne hale düşmüştü ki, Osman Bey, küçük bir Beylik iken, kendi adına yeni bir rejim, sistem, idare kurmaya karar verdi? Yoksa, o da mı, her şey iyi giderken, mekanizmayı tıkayıp, kendisi için bir idarî sistem kurdu? NE DERSİNİZ?

Emperyal güçlerin, özellikle, yüz yıl önceki güçlü İngiliz emperyalizminin bir takım kalıntılarının ve uzantılarının bakışı ile bakarsak, bu soruları sormadan fikir üretmeliyiz, yani onların yalanlarına inanmalıyız… Oysa, yukarıda sorduğum bütün sorular anlamsız mı? Benden fazla Osmanlı’ya bağlı olduklarını iddia edenler önce bu sorulara cevap vermeli değil mi?

Bundan sonraki yazılarımızda, bu kadar köklü değişikliklere neden ihtiyaç duyulduğunu, Osmanlı’nın hangi aşamalardan geçtiğini ayrıntıları ile anlatacağız.