Teşbihte hata olmaz derler. Bu ülkenin insanlarına öyle bir semer vurulmuştur ki; yüzyıllardır çok ağır yükleri taşımak zorunda kalmıştır. Halende bu durum acımasızca sürmektedir.

Ben sadece 1945 yılından yani İkinci Dünya Savaşı’nın hitamından bu yana çektiğimiz yükleri hatırlatıp bunlardan nasıl kurtuluruz diye bir kaç şey söylemek istiyorum.

Bugün artık çok açık bir şekilde bellidir ki; savaşın sonunda galip devletlerin arasında yapılan bölüşme neticesinde biz Batı’nın daha doğrusu ABD’nin kucağına bırakılmışız…

ABD istihbarat ve eğitim sistemimiz dâhil her şeyimize gelip el koymuş! Yetmemiş ne amaçla olduğu halen belirsiz bir şekilde askerimiz Kore’ye gönderilmiş ve binlerle ifade edilen vatan evladı gurbet ellerde yitip gitmiştir.

İktidarlar süratle Atatürk Devrimlerinden uzaklaşan icraatlara başlayarak Türkiye’yi  yeniden göbeklerinden İngiltere, İsrail, Almanya ve Rusya’ya bağlı olan tarikat ve cemaatlerin eline bırakmıştır.

Tarım ve hayvancılık 1945’ten başlayıp günümüze kadar süren politikalarla bitirilmiş ve maden sahaları yabancılara peşkeş çekilmiştir.

Türkiye, 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat, 27 Nisan ve nihayetinde 15 Temmuz darbe veya darbe girişimlerini yaşamıştır.

1974 yılında yapılan Kıbrıs Barış Harekâtı’nın yükü acaba kaç neslin omuzlarında taşınmıştır?

1980 öncesinde sağ sol kavgası denilerek binlerce vatan evladının ölümüne neden olunmuş ve böylece bir kaç nesil kaybedilmiştir. Modern Türkiye’ye bu dönemden mezhep kavgası ve etnik mikro milliyetçilik hastalığı miras olarak kalmıştır.

1984 yılında başlatılan bölücü terörün ülkeme verdiği can ve mal kayıplarını anlatmaktan hicap ve üzüntü duyuyorum. Hayatımıza verdiği sıkıntı çok büyüktür ve halen durup düşünürüm bu ülkenin bazı insanlarının nasıl olup da, kendi ülkelerine böyle zararlar verebildiklerini!

Türkiye’nin iktisat tarihi aynı zamanda bir krizler tarihidir. Vatandaş olarak bu krizlerin bana ve sizlere yansıması çok acıtıcıdır. Sana yağ, tüp gaz ve benzin kuyruklarında az beklemedim. Saatler ve günler süren elektrik kesintilerini unutamam. 24 Ocak 1980 ve 5 Nisan 1994 kararları ocağımıza incir ağacı diken kararlardır. Neymiş, memleketi kurtarmışlar!

5 Nisan’dan önce dövizle borçlananların bir gecede saçları bembeyaz oldu. Ya ardından gelen 2001 krizi… Bu krizlerde; iflas edenler, işlerini kaybedenler, aileleri dağılanlar, ekmek bulamayanlar, intiharlar gibi sayılamayacak dramlar var… Yıl 2019, ekonomi yine krizde… Nasıl düzeleceğini ve hangi tedbirlerin alınacağını henüz bilmiyoruz. Tabii bunların vatandaşa nasıl yansıyacağını da!

Bir de göç akınları ile uğraşıyoruz. Kendi derdimiz yetmemiş gibi yanlış dış politikalar sonucu milyonlarca mülteciye milyarlarca dolar harcıyoruz.

Ne eğitimimiz eğitim, ne sosyal ve kültürel yaşamımız bize yakışır durumda!

Bir de gelişmiş ülkeleri, fakirlikten gidip göremediğimiz için başımıza geleni anlayamıyoruz. “Aydınların İhaneti” ise çok bariz! Çünkü ülkenin makus talihini yenmek için önderlik etmekten kaçınıyorlar…

Anlayacağınız bu kadar sıkıntıyı hangi eşeğin üstüne yüklerseniz yükleyin hemen olduğu yere çöküverir ama biz tuhaf bir şekilde sırtımıza yüklenen bu kadar ağır yükü kaldırmaya devam ediyoruz. Şikâyet etmeyelim çünkü bizim bu halimizi görenler “bunlar daha çok yük çeker” deyip yüklendikçe yükleniyorlar…

Oysa ben çok güzel şeyleri hak ettiğimizi düşünüyorum. Ancak o güzel şeyleri de, talep etmek lazım… Aksi halde ne demişler “tahsil cehaleti alır eşeklik baki kalır”… Bu kadar üniversite ve üniversiteli varken, lafı da böyle bağlayalım!

15 yıl kadar önce “5 Yıl Önce 10 Yıl Sonra” diye bir topluluk var idi. Adları da, şarkıları da takvim mezarlıklarında eridi. 10 yıl sonra bir daha titreyeyim dedim ama gel gör ki saatler 2009’u gösteriyor.

“Murdar bir halden muhteşem bir maziye kanatlanmak gericilikse her namuslu insan gericidir” der ya Cemil Meriç.. Ve Koçi Bey’den Reşit Paşa’ya, Balzac’tan Dostoyevski’ye kadar her ıslahatçı ve hakikat arayıcısını listeye ekler.

Bizim de çorbada tuzumuz olsun: Dün; Cumhuriyet öncesine, Osmanlı’ya dönmek gericilikti şimdi Cumhuriyet’in o ilk yıllarının coşkusuna. Dün; tanklarla balans ayarı yapılan siyasetçiye sahip çıkmak gericilikti şimdilerde ise darbe üstüne darbe yiyen Türk Ordusu’na.

Zaman deli bir sel gibi akıyor. Eskiden sosyetik yaşantı bir avuç azınlığın toplumun tüm yerleşik değerlerinin rağmına yukarıdan aşağıya inşâ işiydi. Artık aşağıdan yukarı toplumun bütün katmanları tefessühte birleşti. Ne demiş şair; “Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği” Türk Milleti’ne verdiler.

Dört eğilimi tek televizyonik tipte birleştirdik çok şükür, Özal’ın ruhu şad olsun. Partileri, pırtıları, urbaları, kavgaları ayrı gibi görünse de Solcusu, Sağcısı, Milliyetçisi, İslâmcısı aynı hayatı sorgusuz – sualsiz yaşıyor. Ve bindiğimiz alâmet kıyamete biraz daha yaklaşıyor.

“Eskiden sofralarımıza kuşlar konardı Rüyalarımıza melekler uğrardı Hepimizin birer yıldızı vardı” *

Eskiden bazı gazeteler banka reklamı bile almazdı, şimdi faiz canavarı oldu o gazeteler. Eskiden mütevazı müminler vardı piyasada, şimdi mütecaviz Müslümanlar. Eskiden eğlence – tatil kerihti ilmihâl kitaplarında, şimdi Kitabına uyduruluyor 5 yıldızlı otellerin kaydıraklarında.

Eskiden sadece televizyona çıkan hafifmeşrep hatunların kıyafetlerini görünce “Töbe, töbe; başımıza taş yağacak” diyenlerin çocukları şimdi köylerde bile aynısını giymekte beis görmeyebiliyor.

Eskiden kişiler arası bir mesafe ve hitap aralığı vardı, şimdi aşkım-maşkım nakaratları gırla gidiyor. Eskiden Yahudi’yle, Hıristiyan’la fotoğraf karesine girene bile hoş bakılmazdı; şimdi ortak konsorsiyumlarda iş görülüyor.

Döndüm zamana, uydum kalabalığa Başlayalım Tufan hazırlığı yapmağa

Delilik suyundan içmeyen 72 milyonda kaç bin kişidir? Körler ülkesinde görmekten idamlık suça bulaşmış ne kadar âdemoğlu bulunmaktadır? Toplu hipnozdan hipnozcunun parmak çıtlatmasıyla çıkar ya bir salon dolusu adam; ya biz kafamızın duvarı çatlatmasıyla mı yoksa duvarın kafamızı patlatmasıyla mı uyanacağız bu derin uykudan?

Bu yazı da nerden çıktı? Neye delâleten yazıldı? Yazarının ruhundan zoru mu var? Ve sâir düşünce seylaplarının zihninizden geçtiğini görür gibi oluyorum. Siz deyin 5, ben diyeyim 15 sene önce hani beraber fotoğraf vermiştik ya tarih kitaplarına. Aynen öyle 10 yıl sonrasının fotoğraflarını sabah – akşam 5 vakit aralığında veriyoruz.

2019’da görüşmek üzere kameranın ellerinden, Münker ve Nekirin gözlerinden öper tüm Türkiye’ye selam ederim.

‘Maraba Televole!’

(Not: Bu yazı Temmuz 2009 imzalıdır ve * işaretli şiir de İbrahim Sadri’nindir.)

Başlığı okur okumaz, “yahu daha yerel seçimleri halletmedik, bu da nereden çıktı?” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız, ancak okuyunca eminim ki siz de bana hak vereceksiniz.

Yerel seçimlere hak ettiğinden daha büyük anlamlar yüklediğimizi düşünüyorum. Yerel seçim sadece yerel seçimdir. Ak Parti’nin %35-40 bandına düşmesi ve / veya birkaç belediye kaybetmesi Türkiye’de müstakbel bir iktidar değişikliğinin işareti olarak yorumlanamaz. Çünkü yerel seçimlerde sonucu etkileyen son derece etkili başka parametreler vardır. Adayın kimliği, seçmende tek başına karşılığı olması gibi unsurlar bunlardan bazılarıdır. Nitekim 2009 yerel seçimlerinde Ak Parti ülke genelinde %38 oranında bir oy almasına rağmen, iki yıl sonra yapılan genel seçimlerde %50 oy alarak yine tek başına iktidar olmayı başardı.

Bu defa yine aynısı olur mu bilemem. Bildiğim şu ki, 2019 ve 2020’de tarihin daha önce görmediği büyüklükte bir ekonomik kriz yaşanacak. Quantum Fund ve Soros Fund Management’ın kurucularından Jim Rogers’a göre, ABD, Çin, Japonya ve hatta başka büyük ekonomiler de bu krizden nasiplerini alacaklar. Rogers’a göre dünya genelinde toplumsal olaylar, banka kapanmaları ve “kritik ürünlerde” kıtlıklar görülebilecek. Rogers, krize karşı önlem olarak altın ve gümüşe yatırım yaptığını ve hali hazırda yeni alımlar için fırsat kolladığını ifade ediyor. Kriz bitmeden altın fiyatlarının çok yükseleceğini ve hatta bir balona dönüşeceğini ifade ediyor.

Aslında 2017 ve 2018’de yaşadıklarımız 2000-2001 ekonomik krizleriyle aynı boyuttaydı. Hükümetin medya propaganda gücünü elinde bulundurması, bu krizlerin yıkıcı etkisinin seçmen tarafından algılanmasını bir şekilde engelledi. Fakat bugün durum farklı. Seçmen bir şeylerin cebini yaktığının ve bunun asli sebebinin de hükümetin yanlış ekonomi politikaları ile kamudaki devasa savurganlık olduğunun farkında. Veya en azından bizim görüştüğümüz yılların koyu Ak Partili seçmeni bu durumu açıkça dile getiriyor.

Pek çok ekonomist şu ana kadar yaşadıklarımız için “bunlar daha iyi günler” yorumu yapıyor. Bunlardan biri de Türkiye’nin önde gelen ekonomistlerinden Atilla Yeşilada. Yeşilada, 2019 yılı ilk çeyreği sonunda dolar kurunun 7 TL bandında olacağını iddia ediyor. Döviz kuru elbette ekonomiyi yorumlama konusunda tek başına yeterli bir argüman değildir. Döviz kuru ekonomik göstergelerden sadece biridir ancak döviz kurundaki stabilite veya dalgalanma ekonominin sağlamlığı hakkında bize fikir verir. Kaldı ki, Türkiye ithalatı ihracatının çok üzerinde olan bir ülke. Dolayısıyla kurdaki yükselme ekonomiyi doğrudan doğruya tepetaklak etmeye tek başına yetiyor.

2019-2020 için öngörülen ekonomik krizin elbette siyasi karşılıkları da olacak. Böyle bir kriz ortamında Ak Parti – MHP ittifakının sona ereceğini düşünüyorum. Ak Parti-MHP ittifakının sona ermesi demek, Ak Parti’nin Meclis’te istediği gibi yasal düzenleme yapamaması ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin Meclis’te yürürlükten kaldırılması anlamını taşıyor. Bu koşullarda devletin yönetilemez hale geleceğini söylemeye gerek yok sanırım.

İşte Ak Parti’nin Meclis çoğunluğunu kaybetmesi sonucu devletin yönetilemez hale gelmesi durumunda geriye erken seçime gitmekten başka yol kalmıyor.

Erken seçim olursa iktidar el değiştirir mi? Bu soruya net cevap verebilmek için henüz erken. Şahsi görüşüm, 2000-2001 krizlerinde Ak Parti’yi “kurtarıcı” (!) olarak sahneye süren küresel güçlerin 2021’de de yeni “kurtarıcıları” (!) sahneye süreceği yönünde. Bu yeni “kurtarıcılar” (!) hali hazırda siyasetle iştigal eden birileri mi yoksa siyasette yeni yüzler mi olur kestirmek güç. Yine şahsi görüşüm yeni yüzlerin sahneye sürüleceği doğrultusunda.

Hâsılı kelam, Türkiye’nin onyıllardır süren makûs talihi değişmeyecek. Biz seçim yapıyoruz zannederken, birileri yeni piyonlarını sahaya sürüp onları bize sevdirecek. Bütün işsiz kalan işçiler, iflas eden patronlar, borçlarını ödeyemeyecek hale gelen memurlar ve emekliler, çocuklarının cebine harçlık koyamayan babalar, maddi sıkıntılardan dolayı harap olan aileler bu iktidar değişikliğinin uğruna bedel ödemiş olacaklar.

“Eski Türkiye’de” siyasetçiler çok sık konuşmazlardı. Yüzlerinin eskimesinden, halkta bir bıkkınlık yaratmaktan çekinirlerdi. Halka açık konuşmalarında da (Osman Bölükbaşı ve Necmettin Erbakan hariç) çok uzun süreli konuşmazlardı.

“Yeni Türkiye’de” Tayyip Erdoğan birçok hususta olduğu gibi bu konudaki alışkanlığı da değiştirdi.

Zannederim sadece Türk siyasi hayatında değil, dünya siyasetçileri arasında da Erdoğan kadar hitabeti seven ve konuşan lider yoktur. O her gün çeşitli özel gruplara veya halka açık 2-4 toplantıda konuşmak, bütün konuşmalarını canlı yayınla TV’lerden yayımlatmak suretiyle toplumu etkilemeye çalışıyor.

Sık sık tekrara düşerek yüzünü eskitmemek için profesyonel metin yazarlarıyla çalışıyor. Bu ekip Erdoğan’ın her konuşma metninin içine yüzde 90 benzer şeyler koysa da, yüzde 10’luk kısmında basına manşet olabilecek bir veya birkaç konu yerleştiriyor. Böylece gündem belirlemeye özen gösteriyor.

Gündem yaratmak için söylenen cümleler akşam TV kanallarında güya tartışılırken, muhalefetin halkın gündeminde tutmaya çalıştığı önemli konular gözden kaçırılıyor. Mesela ekonomik krizin tartışılması yerine Kılıçdaroğlu’nun bir sözü veya yandaş anketçilerin seçim sonuçları tahminleri öne çıkarılıyor.

Fakat arka planda sık tekrarlanan sözlerin (sürekli aynı noktaya düşen su damlalarının kayada iz bırakması gibi) insan beyninde iz bırakacağı düşüncesiyle bilinçaltına kazınmasına çalışılıyor.

Hitler’in Propaganda Bakanı Goebbles’in propaganda ilkelerinden biri de, “Bir söylemi sürekli tekrarlarsanız, halk o söylemin nereden geldiğini unutur ve kendi fikri gibi benimser” değil miydi?

Önce tek merkezden gündem konusu belirleniyor. Sonra bu konu hakkında, yukarıdan verilen talimatla benzer sözler müthiş propaganda makinesinin bütün uzantıları vasıtasıyla yayılıyor. Toplumun her kademesinde tekrar edile edile, “halkın verilen fikri kendi fikri imiş gibi benimsemesi”sağlanıyor.

**************************

Şartlı Refleks

Ünlü Rus bilim adamı Pavlov‘un köpekleriyle yaptığı deneyler sonucu geliştirdiği bir kavramdır, “şartlı refleks”. Deneyin 3 aşamalı sonucu ortaya çıkmıştır:

• Pavlov, köpeklerine et verirken bir yandan zil çalınca ve bunu defalarca yapınca, bir süre sonra eti görmeden de zil sesiyle hayvanların salyası akmaya başlar.

Bu şartlı reflekstir. Hayvanın tabiatında olmayan bir uyarıcı (zil sesi), onu tabiatında olan eti görmüş gibi heyecanlandırmaktadır.

• Fakateğer sürekli olarak zil çalıp hiç et göstermezseniz, bir süre sonra bu şartlı refleks söner, devamının oluşması için arada et de gösterilerekbu refleks pekiştirilmelidir.
• Bir günProfesör Pavlov’un enstitüsünü su basar. Köpeklerin bir kısmı boğulur.

Su baskınından kurtarılabilenler tekrar enstitüye toplanır. Pavlov zil çalar. Köpeklerde tepki yoktur.

Rus Bilgin, şu sonuca varır: Ağır travmalar, şoklar, şartlı refleksleri ortadan kaldırır, insanı veya hayvanı en doğal haline döndürür.

**************************

Ekonomik Krizin Şoku Şartlı Refleksi Silebilir

Günümüzde sadece hayvanların değil, insanların ve toplumların da bazı uyaranlarla belli konularda şartlandırılabildiğini ve bu uyaranlara karşı aynı refleksi vermelerinin öğretilebildiğini biliyoruz.

Dinimiz ve milliyetimizle ilgili duygular böyle öğretilmiş değerlerdir. Peygamberimize yapılan bir hakarete, vatanımıza yapılan bir saldırıya karşı verdiğimiz tepkiler şartlı reflekslerdir. Pekiştirilmezlerse zamanla sönerler. Bu bakımdan eğitim sistemleri önemli rol oynar.

Futbol kulübü taraftarlığı, siyasi parti sempatizanlığı da böyle şartlı reflekslerdir.

Ancak bazı insanların belli uyaranlara karşı tepkileri farklı olabiliyor. Mesela çok kişinin fare, köpek, yılan gibi hayvanlardan korkmasına rağmen, bazıları bu hayvanlarla iç içe yaşamayı sevebiliyor.

Bu verdiğimiz bilgiler siyasetçilerin toplumu etkileme ve yönlendirme çabalarında dikkate alınan önemli konulardır.

Belli kavramlar kullanıldığında toplum daha önceden şartlandırılmış olduğu belli konularda refleks gösterir.

AKP ve Genel Başkanı Tayyip Erdoğan mevcut iktidarını sürdürebilmek için uzun yıllar içinde oluşmuş şartlı refleksleri pekiştirmek ve zaman zaman bunları harekete geçirmek konusunda çok mahir.

Erdoğan’ın sıkıştığı zaman, 1940’lı yılların tek parti iktidarını hatırlatıp, “zaten Ce Ha Pe böyledir” mesajı vermesi bu refleksi uyarmak içindir.

“Biz gidersek sosyal yardımlar kesilir, başörtüsü yasağı gelir” gibi belli korkuların uyarılması da aynı hedefe yöneliktir.

16 yıldır Türk vatandaşlarının çok önemli bir kesimi AKP tarafından belli refleksler vermeye şartlandırıldı.

Erdoğan bu kadar çok konuşarak bu refleksleri pekiştirmeye çalışıyor. Bugüne kadar da bu konuda başarılı oldu.

Ancak bu uyaranların oluşturduğu “sadık AKP seçmeni” karakterini oluşturan reflekslerin silinmesi için yeni bir durum ortaya çıktı.

“Ekonomik kriz”, ağır bir travma ve şok yaratırsa şartlı refleksleri ortadan kaldırır. Sadık AKP davranışı içindeki vatandaşlarımız tamamen doğal hallerine dönerek sorgulayan, yeni tercihler yapabilen birer insan haline dönüşebilir.

Travma ve şok algısı herkesin krizden etkilenme oranına göre değişecek.

Kriz eğer kontrol edilemez bir boyuta gelirse, AKP için en sadık Erdoğan fanatiklerini bile kaybettiği bir çöküş süreci başlar.

AKP bunun farkında. Krizi önlemek için alınması gereken şok tedbirler yerine, krizin ani ve ağır bir travma yaratmaması için etkisini zamana yaymaya çalışıyor.

Televizyonlardaki diziler, çevrilen filimler ateş kokuyor, kan kokuyor, duman tütüyor. Kin, nefret tohumları ekiyor, intikam alışları sahneye koyuyor. Filmlerde çok kere öç almalar gırla gidiyor.

Sunî, yapay konular; insanımızı huzursuz ediyor, günlük yaşayışını tedirginleştiriyor. Geleceğe güvenle bakmasını gölgeliyor. Aile yaşayışını baltalıyor, aile fertlerinin birbirine güven duygusunu sarsıyor.

Özellikle belli bir yöre ele alınıyor. Bunun için uydurma, sanal aile problemleriyle, seyirci baş başa bırakılıyor. Bölgesel farklar öne çıkarılıyor. Olsa da nadirattan olan sosyal olaylar, aşırı tasvir ve betimlemelerle zihinler meşgul ediliyor. Böylece bulanık suda balık avlamak isteniyor.

Türk seyircisi, birlik ve beraberliği zedeleyen çok yöresel isimlerle yüz yüze geliyor. Türk ailesi ağırbaşlı davranışları yadırgatacak tavırlarla şaşkınlık geçiriyor. Şaşırmaktan kendisini alamıyor.

Çünkü yurt düzeyinde pek işitmediği, hiç de yaygın olmayan, tuhaf adlarla karşılaşıyor.

Bol bol bölücülük ideolojisi işlenen, menfi bir propaganda yüklü dizilerle, Anadolu insanının beyni yıkanıyor.

Kimi sözde Türk dizileri; bilerek bilmeyerek şer odaklarına âlet oluyor. Onların güdümüne giriyor. Kara para, silik fakat belli bir gayeye hizmet edecek kişileri ve konuları öne çıkarmakta baş rolü oynuyor.

Dizilerin seviyesiz oluşunun başta gelen sebebi ise, Türk filim ve dizilerinin; çok defa konusunu; seviyeli roman ve hikâyelerden almıyor oluşudur. Uydurma, alelacele hazırlanmış, konularında derinlik ve tarihsel hakikatler bulunmayan sığ ve sözde eserler konu ediliyor. Şüphesiz aynı şey; genellikle Batı filim ve dizileri için de geçerlidir.

Bunun sebebi, sadece günü gün etmek, televizyonlara program yetiştirmek amacına yönelmiş oldukları içindir. Bu anlayış, milletin tarihini yeterince hesaba katmaya vakit bırakmıyor. Uzun boylu araştırma yapmaya izin vermiyor. İncelemelere dayalı çalışmalara zaman ayırmıyor. Bütün bunlar; hazırlanan filimlerin, her türlü dinî ve millî kaygılardan uzak hazırlandığını gösteriyor.

Tabiatiyle bu işin kolaycılık yanıdır. Bu, ticarî kaygıdan başka bir şey düşünülmediğinin göstergesidir. Yoksa çok değerli roman ve hikâyelerimiz vardır. Hele tarihimiz bu hususta çok zengin malzemelerle doludur. Edebiyatımızın da bundan geri kalan yanı yoktur. Aksine çok çeşitli sayısız eserler mevcuttur.

Ama bunlara eğilmek zaman ister. Bunlarla uğraşmak dikkat ister. Bunlara yönelmek ciddiyet ister. Bütün bunlar doğal olarak bilgi ister, zaman ister, gayret ister. Hele hele tüm bunlar millî duygularla hemhâl olmaktan geçer. Fakat bu hislerin kaale alınmayışı, ucuzluk peşinde koşulması, çabuk olsun düşüncesi, vasıfsız filim ve dizilerin yapımında baş rolü oynamaktadır.

Bu pratik amaçlar uğrunda neleri kaybettiğimiz düşünülmüyor. Tabii, olan da millete oluyor. Tarih yara alıyor. Güzel Türkçemiz bozuluyor. Dil pörsüyor. İnanç sarsılıyor. Ahlâkımız aşınıyor. Böylece, tarihsel bir süreç sonunda medeniyet çizgimizin altına düştüğümüz maalesef akıl edilmiyor. Nesillere, kuşaklara yazık oluyor. Genç dimağlara yazık oluyor. Kısaca Türkiyemize yazık oluyor.

“Batıl fikirleri iyice tasvir; sâfi zihinleri idlâldir.” hükmü gereğince, filimlerde, dizilerde; İslâma, tarihe, ahlâka aykırı, sapık fikirleri iyice anlatmak; sâf zihinleri bozar. Gençlerimizi; gerçek tarihine, asıl geçmişine şek ve şüphe içinde baktırır. Milleti millet yapan temel kavramları hafife aldırır. Öyleyse millet olarak kendi bindiğimiz dalı kestiğimizin artık farkına varalım. Kendimize gelelim. Halkı ifsat eden, bozan, gençliği çığırdan çıkaran filim ve dizilerden kaçınalım.

Diziler bırakır nasılsa bir iz,

Diziler niçin anlaşılmaz birer giz?

Neyin peşindeyiz öyleyse biz?

Onu da siz söyleyin,

Be dostlar!

Ülkemizin sıralamaya kalksak binlerce sorunu var. Bu bizim ölçeğimizde bir ülke ve binlerce yıllık tarihi olan bir devlet için çok olağan. Ancak bu sorunların zaman içinde çözülerek azaltılması gerekir. Eğer siz dünden bugüne bu sorunları çözmeden gelirseniz yerine yenileri de ekleneceğinden durum içinden çıkılmaz vahim bir hal alır. Türkiye’nin şimdiki hali bundan ibarettir!

Sorunların çeşitliliğinde en baş sırayı ekonomi alır. Eğer ekonominiz temel bazlı sorunlar içinde ise ve siz bunları çözememişseniz; işsizlik, yoksulluk, eğitimsizlik, kültürel yozlaşma, ahlaksızlık, eğitimsizlik, ve bunların getireceği mutsuzluk topluma hakim olur.

Bugün ekonomimiz ağır sorunlar altında debelenmektedir. Aralık 2018 verilerine göre 3.749 milyon işsizimiz var. Gizli işsizlikle bu sayının 10 milyonun üzerinde olduğunu söyleniyor. Genç nüfusta işsizlik oranları da, çok yüksek seyrediyor. Yoksul sayımızın ise 16 milyonun üzerinde olduğu belirtiliyor. Demografik yapımızın da, siyaset eli ile bozulduğu çok açıktır.

Bu sebeple ülkelerinde bir gelecek göremeyen başta mühendis, doktor, mimar olmak üzere binlerce eğitimli gencimiz yurt dışına gidiyor ve gitmek içinde çareler arıyor!

Ekonominiz temel parametreler açısından bozuk ise sosyal adaletin temininde de, sıkıntılar içindesiniz demektir. Yani zenginimiz zenginliği koruyor ve artırıyor; fakirimiz de yoksullaştıkça yoksullaşıyor.

Buna paralel eğitim işlerinde de, ağır sorunlar yaşıyoruz… Çocuklarımız her geçen gün fırsat eşitliğini yitiriyor. Parası olanlar çocuklarına iyi eğitim aldırmanın yolunu bulurken uyduruk bir din anlayışı ile kandırılan yoksul ailelerin çocukları, ülkenin her tarafında açılmış bulunan din eğitimi verdiği ileri sürülen kalitesiz okullarda eğitime mecbur ediliyor.

Türkiye aynı zamanda artık kendi kendini doyuramaz bir ülke haline gelmiştir. Soğanın kilosu 7 TL’dir. Sebze ve meyve el yakmaktadır. Domates ithal edilmek üzeredir. Dünyanın en pahalı etini yediğimizi de, unutmayalım!

Dedim ya, saymakla bitiremeyeceğimiz sorunumuz var. Bunlar hepimizi doğrudan etkilediği için hemen sayıverdim. Bu sorunları çözmek, hafifletmek, yaratılmasını önlemek siyasetin işidir ve görevidir. Ancak orası da yani siyasette bu ülkenin müzminleşmiş temel sorunlarından biridir. Niçin veya neden böyle, onlar ayrı tartışılacak konulardır.

Bugün itibarı ile söyleyebiliriz ki; Türkiye’de siyaset tükenmiştir. Hiç bir yapı ve siyasetçi ki; buna liderlerde dahil halka gelecek için bir ümit vermemektedir. Böyle olduğu içinde gençler ülkeyi terk etmek için hazırlık yapmaktadır. İş insanları sermayelerini yurt dışına taşımaktadır. Vatandaşlarımız başka bir ülkenin vatandaşlığına geçmek için türlü yollar denemektedir. Eğer siyaset ve siyasetçiden bir ümit duysalardı bu davranışlara tevessül etmezlerdi. İnsan yurdunu terk etmeye öyle kolay karar vermeye cesaret edemez. Demek ki, sorunlar çok vahim bir noktaya taşınmış!

Vatandaşımız aptal değildir. Gelişmeleri harfiyen takip etmekte ve bütün siyasi yapılar ile birlikte siyasetçileri ve de özellikle liderleri izlemektedir. Üzülerek görmektedir ki; siyasetimiz senaryosu nerede yazıldığı belli olmayan bir tiyatro oyunu gibidir. Dün de böyleydi ama bugün sorunumuz daha da, ağırlaşmıştır. Önümüzde yapılacak yerel seçimlerle ilgili yaşananlarda yazdıklarımızı doğrular niteliktedir.

Türk halkı kendisini bu ağır sorunlardan kurtaracak, yaşamdan ümit duymasına sebep olacak, mutlu ve huzurlu yarınlar vaat edecek samimi bir lider, milli bir siyasi yapı ile çalışkan ve bilgili siyasi kadrolar arayışı ve beklentisi içindedir.

Siyaset yalan demek değildir. Siyaset teslimiyet demek değildir. Siyaset nefsine yeni düşmek değildir. Siyaset koltuğa yapışmak demek değildir. Siyaset “ben yaptım oldu” demek değildir. Siyaset el ele, kol kola girerek meselelere halk için yaklaşmak ve çözmektir…

Ben bir vatandaş olarak siyasetin tükenmişliğini sizlerle paylaşmak istedim. Kimse vazgeçilmez değildir. Başımıza gelenler de, asla kader olamaz. Gelin hep birlikte siyasetin tükenmişliğine çareler arayalım…

“Tahir efendi bana kelp demiş,

İltifatı bu sözde zahiridir.

Zira malikidir mezhebim,

İtikadımca kelp tahirdir.”(Nefi)

Geçen bir yılın ardından geriye kalan:

2018 Yılı Türkiye Cumhuriyeti tarihinde önemli gelişmelere şahit oldu.

Kuzey Irak’tan gelen peşmerge’yi vatan topraklarını çiğneterek(üstelik geçiş esnasında bir de karınlarını doyurduk) Kuzey Suriye’ye Kobani’ye yani bizim için beka sorunu olan FIRAT’IN DOĞUSUNA indirdiğimiz PKK/PYD terör örgütü, bugün birinci derecede Türkiye’nin gündemini işgal ediyor.

2018 Ağustosundan bu yana Türk ekonomisindeki sarsıntı giderek ağırlığını hissettirmeğe devam ederken, maliye bakanımızın: “Her şey iyi gidiyor, önlemimizi aldık” demesine rağmen, çarşı-Pazar bunun aksini söylüyor. 3,80 lerden ok gibi fırlayarak 7,00 TL. nin üzerini gören doların 5,40’lara inmesi herhalde sayın bakanı pek memnun etmişe benziyor ki; tv’lere her çıktığında dinleyenlerini hayal âlemine sürüklüyor.

Türk Milleti, Referandum ve genel seçim yorgunluğunu henüz üzerinden atmamışken; bir defa daha 31 Mart 2019’da yapılması gereken yerel seçimlere hazırlanıyor.

24 Haziran 2018 de yapılan genel seçimlerin öncesinde olduğu gibi, partiler yeniden ittifak arayışına girdiler. Cumhurbaşkanlığı referandumunda bize yüzlerce defa anlatılanlara(artık koalisyonlar olmayacak, Türkiye ekonomik yönden şaha kalkacak) rağmen gördüğümüz gibi, koalisyon yerine gelen ittifaktan vazgeçilemiyor. İktidarın düşen ve eriyen oyları, kendisini ittifak ortağı bulmağa mecbur kılıyor.

Zillet ve İllet söylemleri:

31 Mart yerel seçimler için ittifaklar oluşur oluşmaz, Cumhur ittifakına mensup parti liderleri, Millet ittifakını tabir caizse küfür bombardımanına tuttular. Aman Allah’ım nerede bir mikrofon ve kürsü bulsalar, çıkıp, illet ittifakı, zillet ittifakı sözleri insanların beyinlerine şahmerdan gibi inip kalkıyor. Alt tarafı belediye Başkanlığı seçimi olmasına rağmen, sanki bir ölüm kalım savaşı varmış gibi alabildiğine saldırılıyor. İktidar partisinin lideri, kendisinden saydığı %50’lik oy kitlesini konsolide etme pahasına geriye kalan %50’yi, liderleri nezdinde aşağıladıkça aşağılıyor. Hâlbuki bir devlet başkanı sadece kendisine oy verenlerin değil bütün bir milletin başkanıdır.

Diğer taraftan hatırlatmak isterim, Türk Milletine en büyük zilleti, ittifakın büyük ortağı AKP iktidarları yaşattı. Irak’ta Türk askerinin başına çuval geçirilmesiyle, PKK’lı teröristlere mobil mahkemeler kurdurulup, salondan Türk bayrağı ve Atatürk posterinin indirilmesiyle, Süleyman şah türbesinin kaçırılmasıyla, Ege Denizinde 18 Türk adasının Yunanistan tarafından işgal edilmesine ses çıkarılmamasıyla.

En acı vereni ise; Destanlara konu olmuş, boynuna zincir vurulamayan, Türkün yiğitlik ve bağımsızlık sembolü BOZKURT selamı vermek için Milliyetçiliği ayakları altına alan birisinden izin istenmesi. İlla da birilerine lakap takacaksanız bari yakıştırın… sizler de beğenin bizlerde.

Yerli ve Milliliğe gelince; anlamakta gerçekten zorlanıyorum, parti programı dahi yabancılar tarafından yazılan bir iktidarın, milli kuruluşları birer birer yabancılara peşkeş çekip sonra da ben milliyim demesini gerçekten anlamakta zorlanıyorum.