”Bir devletin varlığı, onun başkaları tarafından tanınmasına bağlı değildir. ”

1963’ten beri Kıbrıs’ta çözümü konuşuyoruz. Zaman yarım asrı çoktan geçmiş. Hala Kıbrıs’ta çözüm aranıyor!  2019 yılında da yeni bir çözüm sürecinin peşindeyiz

Sanki Rum tarafının bu konuya olumlu bir yaklaşımı varmış gibi!

Rumlar her defasında çözüm masasını devirmemiş gibi!

Güney Rum kesiminin başına hangi yöneticisi gelirse gelsin, hedefinde Kıbrıs adasını Yunanistan’a bağlamak sevdası yokmuş gibi!

Kıbrıs Türk’üne azınlık hakkından bir fazlasını vereceklermiş gibi!!!

Yok, kardeşim olmuyor işte!

Adada çözüme ulaşmak adına ”Federasyonmuş”, ”Konfederasyonmuş”, ”Gevşek Federasyonmuş” modelleriyle bu ısrarın niye?

1983 yılından bugüne yaşayan, dimdik ayakta duran kendi kurduğun KKTC devleti yaşamın için yetmiyor mu o yerde?

Türlü modeller için masaya oturmak niye?

Kıbrıs’ta bu model kabul olursa çözüm kalıcı olur dediler!  Ama her defasında Türk tarafından bir taviz daha koparıp gittiler!

2019 yılına geldik, hala Kıbrıs’ta müzakere denir!

2019 yılına geldik, hala Kıbrıs’ta çözümü konuşur siyasilerimiz!

Anlayın artık! Rumlarla müzakere olmaz!

Onların adada istedikleri bir tek şey var!

O da; bu adanın sahibi de biziz, yöneteni de bizden başkası olamaz!  Zaten tüm dünya devletleri bu adanın resmi hükümeti olarak bizi tanır.

Sen de bunu kabul et bitsin bu iş!!!

Sanki Kıbrıs Türkleri 1955’leri, 58’leri yaşamamış. 63’lerde, 74’lerde toplu mezarlara gömülmemiş gibi…

Sanki Rum’un türlü ambargolarıyla Kıbrıs Türk’üne yaşadığı topraklar zindan edilmemiş, edilmiyormuş gibi…

Bugün, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ekonomisinin, müşterek milli davada iş birlikteliği yaptığı Anavatan Türkiye’ye muhtaç olması geçici bir olaydır. Türkiye’nin askeri desteği, adadaki varlığı uluslararası anlaşmaların verdiği garantörlük hakkı nedeniyledir.

Bugün, dünya haritasında kimseden destek almaksızın, tek başına ayakta durabilen devlet yoktur. Rum tarafı üyesi olduğu AB’den, anavatanı Yunanistan’dan, işbirliği yaptığı Rusya, İsrail, Mısır, Fransa ve İngiltere’den destek almamakta mıdır?

Bugün, Rum liderliği Kıbrıs’ta Helenizm için mücadele ettiğini açıkça ilan etmektedir. Yunanistan, Rum Ulusal Konseyi ve Rum Kilisesi bu mücadelenin en büyük destekçisidir.

Rum liderliği, Yunanistan ile her konuda anlaşarak, görüş birliği içinde hareket ediyoruz diye övünmektedir.

Kıbrıs Türk Halkı da Anavatan Türkiye ile uyum içinde hareket etmekle övünmeli, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetini yaşatmak için mücadele etmelidir. Esas olan; genç nesillerin Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinden vazgeçildiği takdirde, Rum çoğunluğun içinde istenmeyen ‘‘Türkçe konuşan Kıbrıslı” muamelesi karşısında eriyip gidileceğini bilmesidir.

Günümüz Kıbrıs’ında iki devletin varlığı göz ardı edilmemelidir. Kıbrıs’ta tarafların bugünkü durumu çoktan çözümü sağlamıştır.

Olması imkânsız türlü çözüm arayışlarıyla masaya oturmak, sadece zaman kaybından ibarettir.

Artık KKTC devletinin uluslararası platformda tanınması zamanı gelmiştir.  Bu noktada en son sözü halk söylemeli, Annan tuzak planını dahi referanduma sunan siyasiler! Bir de bu tanınma için halka gitmeli, KKTC meclisi adada iki devletli yaşam biçiminin onayı için referandum kararı vererek bu durumu Kıbrıs Türk Halkına sormalıdır.

(Bana İbrahim Gencer’i tek bir cümleyle anlat deseler, söyleyeceklerim şunlar olurdu: “Nereye adam gibi adam arıyorsanız, İbrahim Gencer gibi birisini bulun.”)

Bir söz vardır çok beğenirim: “Ulu çamlar, fırtınalı vadilerde yetişirler.” Sözü söyleyen güzel söylemiş ama son yıllarda sevdiğimiz güzel insanları da nedense, fırtınalı kış aylarında birer birer ahrete yolcu ediyoruz.

İki yıl evvel 21 Ocak 2017 günü yitirdiğimiz Nihat Ağabey’i(Nihat Gürer) vefat yıldönümünde anmak için hazırlık yapıyorduk ki, iki yıl sonra aynı gün internet’e Eski Bahçecik Belediye Başkanı İbrahim Gencer’in ölüm haberi düştü.

İbrahim Ağabeyin ismini(İbrahim Gencer), ilk defa 1977 yıllında duydum. Tüpraş Lisesinde öğretmenlik yaptığını ve çok iyi bir öğretmen olduğu gibi, aynı zamanda ülkücü-Milliyetçi olduğunu da yakın çevremdeki arkadaşlar övünerek anlatırlardı. Aynı zamanda birde Yarımca lisesinde Müberra Öğretmen vardı ki, tanıyanlar kendisini, “erkek gibi kadın” tabiriyle tanımlarlardı. Yaşıyorsa kendisine Allah’tan sağlıklı uzun ömürler dilerim. Koskoca Körfez de(o gün için Tütünçiflik ve Yarımca henüz birleşmemiş, iki ayrı beldeden ibarettiler.) topu topu iki Milliyetçi Ülkücü öğretmen! Düşünün bir kere o günlerde bir ülkücü öğretmene, ülkücü bir polise rastlamak bizim için ne çok şey ifade ediyordu.

İbrahim Gencer, sonradan öğretmenlikten istifa edip İzmit Belediyesinde zabıta müdürü olarak göreve geldi. Rahmetli Necati Gençoğlu’nun belediye başkanlığı döneminde zaten hemen hemen daire müdürlükleri Ülkücülerden müteşekkildi. Bunlardan; Yazı işleri Müdürü Yahya Uray, Hesap İşleri Müdürü Ahsen Okyar, Park ve Bahçeler Müdürü Naim Polat gibi. Sonradan bu arkadaşlar belediyedeki görevlerinden her nedense peyder pey istifa edip ayrıldılar.

İbrahim Gencer sonradan Doğruyol Partisinden Bahçecik Belediye başkanlığına aday oldu ve kazandı. Kendisi Belediye Başkanı oluncaya kadar Bahçecik, diğer beldeler gibi sıradanlığını korurken, İbrahim Gencer geldikten sonra Bahçeciğin çehresi değişti. Vali İhsan Dede’ye varıncaya kadar İzmit’in bütün seçkinleri oraya taşındı, yani Bahçecik ayrıcalıklı bir belde statüsüne kavuştu. Ayrıca İbrahim Ağabeyin adı Kocaeli Gazetelerince: “makam aracı kullanmayan Başkan” olarak anılmaya başladı.

Ayrıca kısa bir hikâyeyi burada anlatmadan geçemeyeceğim. İbrahim Ağabeyin babası vefat ettiğinde, kendi cenazesinde olduğu gibi, mahşeri bir kalabalık meydana geldi. Bu gelen kalabalığı gören Nihat Ağabey(Nihat Gürer): “ya hu İbrahim, insan bu kadar mı dost kazanır kardeşim” demekten kendini alamadı. Ruhları şad olsun.

İbrahim Gencer’i tek bir cümleyle anlat deseler bana söyleyeceklerim şunlar olurdu: “Nereye bir adam gibi adam arıyorsanız, İbrahim Gencer gibi birisini bulun.”

—

Henüz İbrahim Gencer Ağabeyin vefatı güncelliğini korurken, Kenan Yılmaz kardeşimizi kaybettiğimizin haberiyle sarsıldık.  Gerçi uzun süredir rahatsızdı 20 gün kadar önce ziyaretine gittiğimizde, konuşması dahi zor anlaşılıyor, kelimeler ağzından neredeyse ezilerek çıkıyordu.

Kenan Yılmaz, 1975’te Kocaeli’ye geldiğimde ilk tanıdığım arkadaşlarımdan birisidir. O yıllarda dahi çevresi tarafından çok sevilen ve kendisine güvenilen biriydi. Sonradan da gördük ki, dışarıdan atanan her bürokrat, ilk önce gelir Kenan Yılmaz’ı bulurdu.

1977 yılında galiba Temmuz ayıydı, birçoğunu onun tanıştırdığı 30 arkadaşla Tütünçiftlik Büyük Ülkü Derneğini kurduk. Bu derneğin faaliyeti 12 Eylül 1980 darbesine kadar devam etti.

Tanıştığımız ilk günden vefatına kadar dostluğumuz hep devam etti. Bizler arkadaşları olarak ondan razıydık, Allah ta, ondan razı olsun.

İyi Parti Manisa milletvekili Tamer Akkal’ın, geçtiğimiz günlerde partisinden istifa edip ardından da Ak Parti’ye geçmesi siyasetin gündemine oturdu. Akkal’ın Ak Parti’ye katılması kendi partisinde doğal olarak büyük tepki doğururken iktidar kanadında memnuniyet uyandırdı.

Akkal, İyi Parti’nin CHP ile ittifak yapmasını doğru bulmadığını, HDP’nin bazı büyükşehirlerde aday çıkarmayarak zımnen Millet İttifakı’nı desteklediğini, aslında uzun süreden beri partisinden zaten istifa etmeyi düşündüğünü ve nihayet tüm bu saydıkları nedenlerden dolayı istifa kararını hayata geçirdiğini açıkladı.

Bir insanın partisinden istifa etmesi son derece normal ve anlaşılabilir bir durumdur. Hatta istifa etmek, yerine ve zamanına göre son derece ilkeli bir hareket tarzı olarak görülebilir. Doğru yerde ve doğru zamanda istifa etmek son derece erdemli bir davranıştır. Peki Akkal’ın istifası ilkeli bir hareket mi?

Âlây-ı Vâlâ İle..

Akkal’ın hareketi sadece istifa etmekle sınırlı kalsaydı ve Akkal faaliyetlerini bağımsız bir milletvekili olarak devam ettirseydi bu soruya tamamen “sübjektif” şartlara göre evet cevabını verebilirdik. Hatırlarsanız İyi Parti İstanbul milletvekili Mehmet Fatih Şeker de seçimden 2 ay sonra partisinden istifa etmişti. Ancak Şeker’in istifası Akkal’ın istifası kadar tepki çekmedi. Çünkü Şeker, siyasi hayatını bağımsız olarak devam ettirirken Akkal’ın hareketi istifa ile sınırlı kalmadı. Daha istifa dilekçesindeki imzasının mürekkebi kurumadan üstelik âlây-ı vâlâ ile iktidar partisine katıldı. Akkal için özel katılım töreni düzenlendi ve rozetini yeni partisinin genel başkanı Erdoğan bizzat taktı.

Akkal, Ak Parti’ye yıllardır muhalefet eden bir isim. Seçim döneminde Ak Parti hakkında kullandığı olumsuz ifadeler henüz tazeliğini yitirmedi. O yüzden Akkal’ın İyi Parti’den istifa etmesi normal karşılanabilir ama Ak Parti’nin Akkal’ın gözünde nasıl olup da birden bire bu kadar sevimli hale geldiğinin bir açıklaması yok. Akkal’ın istifa sürecini bir bütün olarak değerlendirdiğimizde ilkeli bir hareketten söz edemeyiz.

Ak Parti’ye Başka Geçişler Olacak mı?

Ak Parti şu an Meclis çoğunluğuna sahip değil. Dolayısıyla eski dönemlerindeki gibi tek başlarına yasal düzenleme yapamıyorlar. Akkal’ın da katılımıyla Ak Parti’nin Meclisteki sandalye sayısı 291 oldu. Ak Parti 10 vekil transferi daha gerçekleştirebilirse Mecliste artık tek başına kanun çıkartma gücüne kavuşmuş olacak. İşte bu durum ister istemez “Ak Parti’ye başka geçişler olacak mı?” sorusunu akıllara getiriyor. Çünkü tek başına kanun çıkartabilme gücü Ak Parti’yi MHP desteğine muhtaç olmaktan ve dolayısıyla MHP’yi yedeğinde gezdirmekten kurtaracaktır. Başka bir şekilde ifade edecek olursak, Ak Parti’nin tek başına kanun çıkartabildiği bir senaryoda Cumhur İttifakı sona erecek veya belirsiz bir süre için askıya alınacaktır.

Kişi Kendine Yakışanı Giymezse

24 Haziran seçimleri öncesinde, YSK’nın İyi Parti’yi tamamen hukuka aykırı bir şekilde seçimlere almama oyununu bozmak için CHP’den İyi Parti’ye 15 vekil geçtiği zaman Ak Partililer ortalığı ayağa kaldırmışlardı. Bu 15 vekilin geçişini ilkesizlik olarak niteliyor ve yeni bir Güneş Motel Olayı olarak adlandırıyorlardı. Peki, o zaman 15 vekilin CHP’den İyi Parti’ye geçmesine bu kadar tepki gösteren Ak Parti, 10 vekil daha transfer eder mi? Ak Parti’nin kurulduğu günden bu yana herhangi bir konuda ilkeli bir tavır göstermemesi, bu soruya “hayır” cevabını vermemizi bir hayli zorlaştırıyor.

Yerel seçimler yaklaşıyor. Seçimden sonrasının planları yapılıyor. Siyasette taşlar yerinden oynuyor, kartlar yeniden dağıtılıyor. Saflar sıklaştırılıyor. Siyasetle iştigal eden herkes kendini yeni stratejilere göre yeniden konumlandırıyor. Çünkü herkesin bildiği üzere, siyaset insanın kendine yakışanı giymesidir ve kişi kendine yakışanı giymezse başkaları ona giydirir..

Bu başlık ve yazının konusu bir intihaldir. Yani bana ait değildir. Bir dostumla Türkiye’nin ahvalini konuşurken, o da bana bunu kendi bulduğu tanımla “Maraş Sendromu” yaşıyoruz diyerek izah etti ve tepkilerden çekinmese bunu bir akademik çalışma olarak yayınlamak istediğini söyledi.

Biliyorsunuz bir de “Stockholm Sendromu” var!

Stockholm Sendromu, ilk kez 1973 yılında yaşanan bir olaydan ismini almaktadır. İsveç’in başkenti Stockholm’da yaşanan olayda, banka soyguncusu tarafından 6 gün boyunca rehin tutulan banka görevlisi bir kadın duygusal olarak suçluya bağlanır. Hastalık ilk defa Psikiyatr Bejerot tarafından tanımlanmıştır.

Olay 23 Ağustos 1973 günü Stockholm’de soyguncular bir bankayı soymak için basarlar, bankada 4 banka görevlisini 6 gün boyunca 131 saat rehin tutarlar. Soyguncular, rehinelere iyi davranır aralarında iyi ilişkiler oluşur. Polisin bankaya operasyon düzenleyeceğini fark eden rehineler, soyguncuları uyarırlar. Rehineler olay sonrasında yakalanan soyguncuların aleyhine ifade vermekten kaçındıkları gibi, soyguncuların avukatlık ve savunma giderlerini karşılamak için aralarında para toplarlar. Günün gazeteleri bu olay üzerine “soyguncular bankadan para çalamadılar, ama bazı insanların kalbini çaldılar” diye manşet atar. Rehinelerden Stockholm Sendromu’na yakalanan bir banka görevlisi serbest kaldıktan sonra nişanlısını terk ederek, ilgi duyduğu banka soyguncusunun hapisten çıkmasını bekler ve onunla evlenir.

Bu nedenle günümüzü anlamak için düne bakmak ve aynı zamanda bu toplumun psikolojik hassasiyetlerini iyi bilmek gerekir diye düşünüyorum. Bana ve size göre Türkiye’nin sayılamayacak kadar sorunu var. Ama sadece size ve bana göre! Başkalarına göre yok! Ya da sorun sıralamasında bizim sorun dediklerimizin önemi yok. Onun için sorun yaratıcı ortam ortadan kaldırılamıyor. Bunun psikolojik nedenlerinin olması gerekir.

Dönelim 100 yıl öncesine… Türkiye, Birinci Dünya Savaşında kaybeden ülke olarak işgal edilmiş, devlet yıkılmış, bütün yurtta halk, her türlü baskı ve zulmü görmeye başlamış ama Batı’nın tabiri ile milliyetçiler dışında kılını kıpırdatan yok gibi!

Her bir Türk tarafından eğer bugüne kadar okunmamışsa bundan sonra mutlaka okunması gereken Şevket Süreyya Aydemir‘in “Suyu Arayan Adam” adlı kitabında halkın perişan hali çok açıklığıyla ortaya konur. Aydemir, bölük komutanı olarak ilk defa atandığı yerde gördüklerini şöyle yazar; “… örneğin bizim bu makineli bölüğünde İstanbullu başçavuştan başka okuma yazma bilen kimse yoktu…askerlere sordum: Bizim dinimiz nedir? Biz hangi dindeniz? Hep birden “Elhamdülillah Müslümanız” diye cevap verecekler sanıyordum. Fakat öyle olmadı. Cevaplar karıştı. Kimisi “İmamı Azam dinindeniz” dedi. Kimisi “Hazreti Ali dinindeniz” dedi. Kimisi hiç bir din tayin edemedi. Arada “İslamız” diyenler çıktı ama “Peygamberiniz kimdir?” deyince onlarda pusulayı şaşırdılar.”

Şevket Süreyya Aydemir, yazdıklarında, askerler tarafından Enver Paşaya bile peygamber denildiğinden ve Peygamberin sağ mı, ölmüş mü ya da yaşadığından emin olunmadığından bahseder.

Aydemir devamla “Dinimizin adı ve peygamberimiz bilinmeyince de, din ilkelerini ve ibadetleri doğru dürüst bilen hiç kimse çıkmadı. Ezan dinlemişlerdi ama ezan okumayı bilen yoktu. Namaz kılan bir iki kişi çıktı. Fakat onlarında hiç biri, namaz surelerini yanlışsız okuyamadı. Daha garibi niçin namaz kıldıklarını anlatamadılar.”… Bu durum onu şaşırtmıştı! Ancak ileri ki sorularda, daha da şaşırmaya devam edecekti.

“Biz hangi milletteniz? deyince her kafadan bir ses çıktı. Biz Türk değilmiyiz? deyincede “Estağfurullah!” diye karşılık verdiler. Türklüğü kabul etmiyorlardı. Hâlbuki biz Türktük. Bu ordu Türk Ordusuydu. Türklük için savaşıyorduk… Dininde, milliyetinde birleşmiş olmayan bu bölük, dersler ilerledikçe görüldü ki, devletin şeklini, devletin adını, padişahın ismini, devletin merkezini, başkumandanı ve onun vekilini de bilmemektedir. Hele iş vatan bahsine dönünce, büsbütün karıştı. Kısacası vatanın neresi olduğunu bilen yoktu. Yahut da, bütün bilgiler belirsiz, köksüz, şekilsiz ve yanlıştı.”

Şimdi düşünelim; bu haldeki bir insan topluluğunun başına gelenleri anlaması zor ve hatta imkânsızdır. Onun için işgal ve onunla birlikte başlayan insanlık dışı zulme zamanında hakkıyla direnilememiştir diyebiliriz.

Bugünde benzer bir insan yapımız ve onun dışa vuran benzer hareketleri söz konusudur. Bunun örneklerini etrafımızda çokça görüyoruz.

Gelelim “Maraş Sendromu” tanımlamasına! Maraş 22. Şubat.1919’da işgal edilmiştir. Sütçü İmam olayı ise 31.Ekim.1919’da meydana gelmiştir. Yani halk 8 aydan fazla bir süre işgale ses çıkarmamış ancak bir hamamdan çıkan Müslüman Türk kadınlarının örtüleri Fransız-Ermeni haydutlar tarafından çıkarılmaya çalışılınca direniş başlamıştır. Demek halkın değer yargılarında ve bilinçaltında kadına ait örtünün fevkalade büyük bir önemi vardır. Memleket işgal edilmiş tık yok ama iş başörtüsüne gelince dünya düşmana dar ediliyor. İşte burada oturup iyi düşünmek gerekiyor!

Şimdi bizim dert yandığımız işleri edenler; halk için bu derece önemli olan başörtüsünün önemini kavrayıp, onu kullanarak veya istismar ederek bu işleri ettiler ve de bu konu üzerinde dış güçlerce epey gayret sarf edilerek uygun zemin yaratıldı.

Siz ne anlatırsanız anlatın, vatan satıldı deyin, istikbal mahvoldu diye söyleyin kimsenin umurunda değil. Açlık varmış, yoksulluk varmış, emekli sürünüyormuş, dünyanın en pahalı etini ve sebzesini yiyormuşuz, geçmediğimiz köprülerin parasını ödüyormuşuz, işsizlik almış başını gitmiş; bunların hiç bir önemi yok! Başörtüsü sorunu halloldu ya, her şey tamamdır!

Memlekette yolsuzluk, rüşvet, adam kayırma, adaletsizlik var mı? Olsun! Kuran Kursları, İmam Hatipler ve İlahiyat Fakülteleri açıldı ve çelik gibi bir Diyanet oluştu ya, daha ne istiyorsunuz? Din de böylece elden gitmiyor? Bize ne olan bitenden!

Aynen Şevket Süreyya Aydemir‘in anlattıkları gibi bende karşıma gelen İmam Hatiplilere ve İlahiyat mezunlarına itikadi açıdan imamımız kimdir diye soruyorum çoğundan Maturidi cevabını alamıyorum. Neden acaba? Sakın akla önem verdiği için olmasın?

Benim izahımda yanlışlık veya eksiklik olabilir ama dikkatinizi bir şeye çekmek istiyorum. Bu halkın psikolojisi ve bilinçaltı mutlaka doğru okunmalıdır. Bana göre ruhsal genetiğimize binlerce yıllık olaylar hakim. Bunlar nesilden nesile sözlü olarak aktarılarak yanlış bir şekilde günümüze ulaşıyor ve insanlarımızın davranışlarına egemen oluyor.

Bizim “Maraş Sendromu” dediğimiz şey ilmi temellere oturmayabilir. Ancak kanaatime göre “toplumsal psikoloji” üzerinde düşünülmesi gereken bir konudur. Düşmanlarımız bunu çok iyi kullanıyor. Yoksa başımıza “fetö” diye melanet bir şey gelirmiydi? Fetö bu toplumun sinir uçlarını çok iyi kullanarak o kadar semirdi. Bundan sonrakileri anlamak ve geleceğimizi teminat altına almak için bu konuyla çok ama çok ilgilenmeliyiz!

Ak Parti Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan konuşmalarında söyledikleriyle muhalefeti de kimseye bırakmıyor.

“Yolda kimi bulursan meclis üyesi yapmayacaksın. İşi bileni alacaksın. İşi bilenlerle beraber eğer bir belediye meclisi, imar komisyonları oluşursa o zaman dikey mimari değil, yatay mimari şehirlerimizde yer alır.

Hep konuşuyoruz, Safranbolu evleri, Beypazarı… Peki, şimdi yeni yeni Safranbolular oluşturabiliyor musun? Mesele bu, bunu yapmamız lazım. TOKİ olarak bu işin savaşını 16 yıldır veriyorum. 860 bin konut yaptık.

Peki, ‘Başardın mı be kardeşim’ dersen, inanın başaramadım.“

Bu cümlelerden ilkinde daha önce de ifade ettiği gibi, “yatay yerine dikey mimari ile şehirlerimize ihanet edildiğini” itiraf ediyor.

Ancak her zaman ki gibi sorumlu başkası, burada belediye meclisi, imar komisyonları..

Belediye Meclislerini işi bilenlerden seçmeyen iradenin bizzat kendisi olduğunu göz ardı ediyor.

İkinci cümlede ise şehircilik açısından örnek gösterdiği Beypazarı Ankara Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Mansur Yavaş‘ın eseri. Mansur Yavaş ise AKP’li değil, CHP adayı.

Bunu nasıl söyleyebildi diye düşünmeyin, muhtemelen AKP Belediyelerinden bir örnek bulamamıştır.

Üçüncü cümle samimi itiraf ve özeleştirinin zirvesi: Peki, ‘Başardın mı be kardeşim’ dersen, inanın başaramadım.“

Yorum sizin.

***

Şu Para Var ya Nelere Muktedir?

Tayyip Erdoğan 17 senedir Türkiye’nin, ondan önceki yaklaşık beş sene de İstanbul Belediyeciliğinin tek sorumlusu.

Erdoğan anlatıyor, bakın bu yıllarda kapitalizm neler yapmış?

“Denizlerimizin kenarlarında, orman alanlarımız, buraları betona, toprağa çevirme gayreti içinde olanlar var. Ya şu para var ya, nelere muktedir. Bu kapitalizm nelere muktedir.

Orman morman ne var ne yok kesiyor, atıyor, götürüyor. ‘Oraya ben bir dikey mimari yapayım, malı götüreyim’. Yapılan bu.

Doğa şöyle olmuş, böyle olmuş umurunda değil. Bize de örnek veriyor, Manhattan şöyle. Ya bırak, batsın senin Manhattan’ın. Bizim medeniyetimizde ne diyor, ona bakalım, ona göre yapalım. Sanki orada yaşayanlar çok mutlu. Değiller.

Çevre Şehircilik Bakanıma da söylüyorum. Kimsenin gözünün yaşına bakma. Yıkmaksa yıkacağız. Ama daha önce bu müsaadeyi almış, orada yapacak bir şeyimiz yok, hukuken bitirmişler bu işi. Ama böyle bir şey olmamışsa kesinlikle müsaade yok.

Tüm belediye başkanlarıma, TOKİ’ye, özel sektör mensuplarına sesleniyorum. Gelin ne olur, ülkemizi katletmeyelim.“

***

Şehirlerimizi Vahşi Kapitalizme Teslim Edenleri Cezalandırın

Ak Parti Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın yukarıdaki sözlerini okuyup, şaşkın şaşkın bakmayın. Koskoca Cumhurbaşkanı söylüyorsa bir bildiği vardır.

Paranın gücünü, kapitalistlerin hiçbir değer tanımaz insanlar olduğunu en iyi O bilir. Çünkü Türkiye’nin en zenginlerini yaratan veya daha önceden olanları sindirerek yanına alan O’dur.

Maslak’ta gökdelenler yaparak yeni bir Manhattan yaratırken, “Mashattan” gibi isimler koyanların bizim medeniyetimizden ne kadar kopuk insanlar olduğunu en iyi O bilir.

Sadece Maslak değil, İstanbul’un bütün yüksek rantlı arazilerini dikey mimari ile donatıp, halkımızı gökyüzünü göremez hale getiren, şehrin hava akımlarını kesip, doğal dengesini bozanları da en iyi O bilir.

***

Sevgili vatandaşım! Siz önemli memleket meselelerini kafanıza takmayın. Sizin yapacağınız tek şey var:

Siz her işi bilenin gösterdiği, işi bileni seçeceksiniz, onlar da işi bilenleri işe alacak..

Böylece sizler ahrette beratınıza kavuşur, Cennette yatay mimarili ev alırken, onlar da bu dünyadaki gökdelenlerde mutsuz olarak yaşayacaklar.

Ne mutlu size.

***

Ey halkım! Şehirlerimizi vahşi kapitalizme teslim edenleri tekrar seçerek, bütün bu ihaneti yapanları cezalandırın, yoksa gerekeni Sayın Cumhurbaşkanı yapar.

Nasılsa metal yorgunluğu yaşayan belediye başkanlarını görevden alır ve/ veya yaptıkları gökdelenleri yıkar.

Ha.. Bu arada “Atı alanlar Üsküdar’ı geçmişse” yapacak bir şey yoktur.

**************************************

Nişasta Bazlı Şeker

Nişasta Bazlı Şeker (NBŞ), artık herkesin bildiği gibi, sağlık için çok zararlı bir şeker türü. Normal pancar şekerine göre 7 kat daha zararlı.

Türkiye NBŞ ile 2001′de Kemal Derviş’in çıkarttığı Şeker Kanunu ile tanıştı.

Avrupa’da kişi başı nişasta bazlı şeker tüketimi 1-1,5 kilo… Türkiye’de ise 6 kilo civarında!

Türkiye’nin üçte birinin şeker hastası olması tesadüf değil. NBŞ kalp, alzaymır, kanser, astım, şişmanlık gibi birçok sağlık bozukluğuna da sebep oluyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan çok önemli bir müjde verdi:

“2001 yılında NBŞ kotaları yüzde 10 olarak belirlenmişti. Biz bunu geçtiğimiz yıl yüzde 5’e düşürmüştük, şimdi de yüzde 2.5’e indiriyoruz. Böylece milletimizin nişasta bazlı şeker kullanımını düşürmüş oluyoruz” dedi.

Dilerim bu ilk adım olur, NBŞ kullanımı tamamen yasaklanır. Bilim adamları bu kotanın da kaldırılması ve NBŞ kullanımının yasaklanmasını tavsiye ediyor.

Türkiye’de en az başarılan şey devletin denetim görevidir. Kota azaltılmış olmakla beraber üretimin ve tüketimin kontrol edilebileceğinden kuşkuluyum. En iyisi tamamen yasaklanmasıdır.

NBŞ kota indirimi keşke şeker fabrikalarımız satılmadan önce olsaydı.

Şeker fabrikalarının satışından sonra NBŞ kotasının düşürülmesi içimde bazı vesveselere sebep olsa da, şimdilik kararın keyfini sürmek istiyorum.

Tüm dostlara 2019’dan en sıcak selamlar olsun! Esasen vermekte geciktiğim bir selam bu. Geç olsun güç olmasın, üniversite imtihanı yüzünden biraz rötarlı olsa da yazılarımı paylaşmaya hayırlısıyla yeniden başlıyorum. Dönüş yazısı için kâğıda kaleme sarılır sarılmaz söyleyeceklerimi kimsenin kalbini kırmadan, sürçülisan etmeden, haddimi aşmadan söyleyebilmeyi diliyorum. Ne yazık ki kutuplaşmanın ve ötekileştirmenin ciğerlere yapıştığı bir havayı soluyoruz. Bu vaziyetin içindeyken sanıyorum eli kalem tutan herkesin vazifesi toplumsal uzlaşının, toplumsal hoşgörünün yeniden tesisi için mürekkep tüketmek. Her fikir paylaşılmalı, her türlü eleştiri yapılmalı ama nezaketten ödün verilmemeli, bunun zerre faydası yok…

31 Mart 2019 Mahalli idareler seçimlerine gidiyoruz, seçime katılacak tüm siyasi partilere başarılar diliyorum. Ve çalmayacak, çırpmayacak, hak yemeyecek, adam kayırmayacak, kentleri birilerine peşkeş çekmeyecek, doğayla harbe kalkışmayacak, kentlerin altına silahlar istiflemeyecek tüm adaylara parti ayrımı gözetmeksizin gönülden destek verdiğimi açıkça söylemek istiyorum. Tabii ki bu ayrımı yapabilmek için kıstaslarım var.

Ziya Paşa, ”Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz!” demiş, ne de güzel demiş! Biliyorsunuz Sayın Cumhurbaşkanı belediyecilik hakkında konuşurken ”Kentlere iyi bakamadılar, doğaya ihanet ettiler!” diye konuşuyor. Karıştırmak doğal, neticede hem cumhurbaşkanı hem AKP’nin genel başkanı. Hem Hazine bakanı, hem varlık fonu başkanı, hem milli eğitim bakanı hem de sosyal politikalar bakanı. Yaşı da 65 oldu. Hadi Ankara’nın senelerdir kendi partisinin yönetiminde olduğunu unuttu ama insan ilk siyasi görevini unutur mu canım? Ben sayın cumhurbaşkanımıza hatırlatmayı boynumun borcu biliyorum.

Efendim, 1994 seçimiyle beraber siz İstanbul’un başına geçtiniz, Melih Gökçek de Ankara’nın başına geçti. O zamandan beri de bu iki kent sizin cenahın elinden hiç çıkmadı. İki kent 25 senedir sizlerin idaresi altında. Olan biten her ne varsa sizlerin eseri. Kentlere haksızlık eden biri varsa da sizsiniz, doğaya ihanet eden biri varsa da sizsiniz. Bilginiz olsun, bunu düşünerek konuşun…

Seçim atmosferinin gereği olarak tansiyon yine yüksek, doğaldır ama tüm adaylar, seçim için emek harcayan tüm gönüllüler bu seçimin kentlerin yöneticilerini seçmek için yapıldığını hatırlarına çivilemeli. Bu seçimi savaş gibi lanse etmek, hele hele millilik – gayri millilik didişmesine döndürmek en iyimser tabiriyle büyük bir siyasi tecrübesizliktir, milli duyguların sömürüsüdür. Yapmayın, yapana yardakçılık da yapmayın. Bu tutum hiçbir lidere, hiçbir milletvekiline, hiçbir il yöneticisine yakışmıyor. Halkın karşısına somut vaatlerle, projelerle çıkın. Halkın karşısına icap ediyorsa özür dileyerek çıkın, kabahatinizi kabullenin bir şans isteyin. Ama halkın dinini, halkın milli hassasiyetlerini en azından yerel seçim kampanyalarınızın öznesi haline dönüştürmeyin. Dönüştürmeyin ki bu yarış mertçe, yiğitçe olsun.

Yerel seçimlere bitkin, dinamizmini yitirmiş hasta bir ekonomiyle gidiyoruz. Ekonomi kambur, ekonomi şişkin, ekonominin karnı yere sürtüyor. Dolayısıyla en çok ekonomi konuşuluyor…

Herkes kabul etmelidir ki ortada ne ekonomik bir kurtuluş savaşı ne de yedi düvelin damat beyi kıskanması durumu vardır. Kulağa hoş gelsin veya gelmesin bu tablo mevcut iktidar kadrolarının ülkemizin ekonomisini idare edebilecek yeterliliğe sahip olmadığının göstergesidir. Vatandaşın parası cebinde eriyor. Vatandaş çoluğuna çocuğuna emek yediremediği için intihar ediyor. Hal vaziyet böyleyken partisi, ideolojisi hiç fark etmez mevcut belediye başkanlarının gereksiz her türlü harcamadan uzaklaşması gerekiyor. Belediye başkan adaylarının da lüksten kaçacağını deklare etmesi gerekiyor. Soğuktan bebekler donarak can verirken, bir belediye başkanının bilmem kaçıncı makam arabasının hesabını yapması sindirilemeyecek kadar ağır, haddinden fazla mide bulandırıcı. Halk sessiz duruyor diye bunları görmüyor zannetmeyin, kahvelerde belediyede çalışan amcalarımla, ağabeylerimle çay içerken en çok bunları işitiyorum, hak veriyor sonuna kadar da katılıyorum.

Yapılan son sosyolojik araştırmalar ülkemizde siyasetin kötü gidişatı değiştirebilmesine olan inancın %30’lar seviyesinde seyrettiğini gösteriyor. Dikkatinizi önemli bir noktaya çekmek istiyorum. Toplumun %70’i siyasetten, siyasetçilerden umut kesmiş durumda. Siyasetçileri kendi rahatını düşünen kimseler olarak görüyorlar.

Tüm adaylar, tüm siyasetçiler Cemal Süreyya’nın söylemiyle altın bardağı elinden bırakıp yeniden kasketini kafasına geçirmeli. Elmayı ısırarak yemeli. Bunu önemsiyorum. Zira şahitlik ettiklerim bana gösteriyor ki bu toplumda değişimi, değişimden de öte gelişimi sağlayabilecek en temel unsur birlikteliğimiz, elmayı ısırarak yiyebilişimiz. Kimimiz yeşil elma sever, kimimiz kırmızı elma. Ama biliyorum ki hepimiz bize elmayı veren o toprağı canımız pahasına koruruz, canımız pahasına daha bereketli hale getirmek için mücadele ederiz. Öyle bir süreç başlıyor ki elmanın yeşilinde, kırmızısında değil tadında, kokusunda birleşmek hiç olmadığı kadar elzem. O toprağa yalın ayak basmak zorundayız. Belki çok kolay olmayacak ama olacak…

31 Mart 2019 Mahalli idareler seçimlerinin neticeleri her ne olursa olsun, galipleri her kim olursa olsun bereketi bu toprağın üzerine olsun…

İslam Dünyası üst perdede Şiîlik – Sünnîlik diye ikiye ayrılmıyor; Şeklîlik – Aklîlik diye ikiye ayrılıyor. Sünnîlik de alt perdede Hanefîlik, Şâfilik, Mâlikîlik, Hanbelîlik diye dört hak ve kabul edilmiş mezhebe ayrılmıyor; Halk Müslümanlığı, Şirk Müslümanlığı, Kur’an Müslümanlığı ve Siyasî Müslümanlık olarak kendiliğinden ve essahtan dörde ayrılıyor.

Halk Müslümanlığı, Şirk Müslümanlığı ve Siyasî Müslümanlık itikaden üst perdedeki Şekilcilik Akımının bağlılarıdır. Öyle ki bu durum İran’mış, Turan’mış, Arabistan’mış ayırt etmez; paralel evrenler gibi yaygınlık ve genellik arzeder. Ki Ön Asya’dan Uzak Asya’ya, Kuzey Afrika’dan Kuzey Amerika’ya kadar farklı dil, deri ve milliyetlerdeki akıl’lı, irade’li ve bilinç’li insanların birbirinden habersiz aynı üst perdeye düşünsel bağlılıkları gibi.

Halk Müslümanlığı; ülkelerin ve o ülkedeki insan topluluklarının tarihsel maceralarına göre şekillenen birtakım ritüeller ve âdetlerden ibarettir. Diğer dinlerin halk inanışlarıyla benzeş ve toplumun temel gereksinimlerini karşılamaya mâtuf, çoğu zaman da samimî yakarışlardır fakat kime olduğu belirsizdir. Bu inançta Rabb kavramı, yöresel alışkanlıklar ve insan havsalasınca değişiklikler gösteren bir çeşitliliktedir.

Şirk Müslümanlığı, bu işi daha çok şirketleştiren ve maksimum ranta dönüştüren ekoldür. “Talihin elinde oyuncak oldum” şarkı sözünde olduğu gibi ‘Tarih’ ellerinde oyuncak gibidir. En katı / katolik, en rahat / radikal ve en çok bağırıp çağıran hatta mafya kabadayılığına soyunan bu cenahtır. Din ‘atalar’ının (abâena – abâuhum) dinidir ve kendilerine miras kalmıştır. Bkz: Bakara 170.

Siyasî Müslümanlık diğerlerine nispetle yeni gibi durur. Devlet hiyerarşisine dâhil olma ve Maslov’un 5’li İhtiyaçlar Kategorizasyonu’ndaki ilk dört ihtiyaçtan neşet etmiştir. Siyasî Müslümanlığın temel siyaseti; Şirk Müslümanlığının kurumsal derinliğini arkasına, Halk Müslümanlığının yüzeysel sıcaklığını da önüne almaktır. Ki üçü biraraya geldiğinde iktidar kaçınılmaz olur.

Kur’an Müslümanlığı, bu meyanda oyunbozan hükmündedir. Şirk Müslümanlığı bunun tehdidini ilk, Halk Müslümanlığı ise son farkedendir. Siyasî Müslümanlık aralarında aracıdır. Akıl gibi, irade (rey) gibi, bilinç (takva) gibi, dayanışma ve yardımlaşma (salât ve zekât) gibi kavramlar Şirk Ehlince şikâyete konu oldukça Siyasîler de mevzuyu Halkın anlayacağı kelimelerle Halka aktarır. Şikâyet edilen kısmın sayısal kesafeti karar alıcıların kararlarının tonunu ve vurgusunu doğrudan etkiler.

Meselâ; bir İlahiyat Profesörü düzinelerce yıllık çalışmalardan sonra kendi uzmanlık alanlarında ve uzun uzadıya Kur’an okumalarından (tertil & tefekkür) mütevellit bir kanaat serdetse onun toplumsal tabakalardan dışlanması Ş.M. – S.M. – H.M. sıralamasına göre tanzim edilir. Mezkûr kişi Rahmet-i Rahman’a kavuşsa da kurtulamaz, husumet Mevtânın arkasından da sürdürülür ki hem kaide hem de destekleyenlere ibret olsun. (Örnek: Y.N.Ö.)

Toplum nezdindeki yargı infazı tecrübesi zamanla tehdide karşı teyakkuzu keskinleştirir. Nispeten yeni bilinen bir İlahiyat Profesörü aynı yoldan yürüyerek evvelki guruplar için tehlike addedilecek şeyler söylemişse anında tekfir ve Temel’in dediği “her ihtimale karşı” ‘Katli Vacip’ mekanizması işletilir. (Örnek: M.Ö.)

Akademisyenlik gibi bâtıl (!) koldan gelmediği ve hatta tasavvuf – tarikat gibi dindarlığa referans (!) bir yoldan gelerek oku’r-luk, yazar-lık gibi şüpheli hareketlerde bulunanlar da itinayla takip edilir. Program, söyleşi, seminer-sohbet ve çevresindekilerle münasebetlerine bakılarak haklarında hüküm verilir. Gurupsal varlıkları da dikkate alınarak.. (Örnek: M.İ. ve R.İ.E.)

Ve fakat Mehdîlik, Mesihlik, sahte Peygamberlik serbesttir. Hapisteki Mehdi’den okyanus ötesindeki Mesihle buluşmak için Papa’yı aracı kılana, İngiliz Kraliyet Ailesi’ne bağlı olarak ölenden ‘Mehdi Resûl’lükte 40’ncı sanat yılını doldurana dek mebzul miktarda âdemoğlu var. Hatta bu sonuncusunun Risalet Nurları diye vahiy (!) kitabı bile var.