Akdeniz’in orta yerinde bir ada adı Kıbrıs. Üzerinde kurulu iki devlet!

Neredeyse yarım asır olacak!

Kabul edilse de böyle, edilmese de…

Yıllar yılları kovaladıkça bu gerçek giderek kalıcı oluyor; görünen o ki, olmaya da devam edecek.

Devletlerin birisi Rumlara, diğeri Türklere ait…

Ama uluslararası arenada Türklerin kurmuş olduğu devlet yokmuş gibi hareket ediliyor, tabii ki bu durum Rum tarafının yöneticilerine her zaman cesaret verip, adanın tek sahibi onlarmış gibi davranmalarına destek sağlıyor.

Bu ada önemli, hem de çok önemli. Çünkü ada çevresinde mevcut zengin doğal gaz ve petrol yatakları; bir de buna adanın stratejik önemini eklersek,  tarihin her döneminde Hıristiyan âleminin gözü kulağı hep bu adada olmuş.

O nedenledir ki, adanın şu anki durumu bir türlü dünya devlerince kabul görmüyor! 1974’ten beridir Türkiye’nin adadaki konumu hep sorgulanıyor!

Sanki 1974 öncesinde adada hiçbir şey yaşanmamış!

Sanki 50’li, 60’lı yıllarda adada yaşanan o acılı yıllar, Rumların Kıbrıs Türk’üne uyguladığı katliamlar, göçler yaşanmamışçasına, sanki adada her şey 1974’te Türkiye’nin adaya çıkmasıyla başlamış gibi davranılıyor!

Adada yaşayan iki ayrı halk!

Bir tarafta Hristiyan, diğer tarafta Müslüman; inançları farklı,

Bir tarafta ezan sesleri, diğer tarafta kilise çanları,

Bir tarafta Rum, diğer tarafta Türk; milliyetleri de farklı,

Adada her sabah gün doğuşunda, adanın güneyinde farklı, kuzeyinde farklı diller konuşuluyor; biri Türkçe, diğeri Rumca

Bir tarafta Rum adetleri, diğer tarafta Türk adetleri;  gelenekleri de, görenekleri de farklı,

İki ayrı yönetim… Anayasaları farklı, kanunları farklı,

İki ayrı yaşam biçimi, ekonomileri de farklı.

Ve hepsinden önemlisi!

Bu farklı gerçeklere rağmen, halkların tercihleri göz ardı edilip, bu adada iki devlet yoktur, tek bir devlet vardır, o da güney Kıbrıs yönetimidir denmeye devam ediliyor!

Ne yazık ki, dünya devletleri de evet adanın yasal yönetimi Rum tarafıdır diyor; bunun dışında adada kurulu Türk devleti yokmuş gibi davranılıyor!

Ya adada yaşayan adalıların tercihleri? Onların farklılıkları?

Ya adada var olan gerçek!

Adanın güneyinde, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi,

Adanın kuzeyinde,  Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti…

Bu gerçeği değiştirmek mümkün müdür? Görünen o ki hayır!

O halde adada yarım asırdan beri yaşanan müzakere sürecinde ”Birleşik Kıbrıs” ısrarı niye? Rahat bırakın bu adayı artık!  İnsanlar adanın gerçekleriyle yaşasın. Ada halklarının istekleri de bu yönde.

Adanın tek sahibi benim diyen Rum-Yunan ikilisi ile emperyalist güçler şunu iyice bilmelidirler ki:

Adanın yukarıdaki gerçeklerini, tarihe kazılı yaşanmışlıklarını, Kıbrıs Türkünün kazanılmış hukuki haklarını görmezden gelip, peşinde olduğunuz enerji yataklarına odaklı ‘kapitalist açgözlülüğünüzle’ değiştiremezsiniz…

Akdeniz’in orta yerinde bir ada.  Adı: Kıbrıs…  Bu adada iki ayrı devlet… Güneyinde Yunanistan’ın, Rum tarafının bayrakları var. Kuzeyinde ise biri al, diğeri beyaz Ay yıldızlı Bayraklarımız dalgalanıyor.

45 yıldır adada yaşayan gerçek bu değil midir?

Yasal yöneticilerini Kıbrıs Türkünün seçtiği parlamentosuyla, tüm kurumlarıyla dimdik ayakta duran KKTC’nin tanınması talebiyle bugün yola çıkılsa kaybedilecek bir şey var mıdır?

Kırk beş yaşındayım, yirmi iki yıllık öğretmenim, mesleğimin zirvesindeyim.

Ölümümün bir öğrencimin elinden olacağını hiç düşünmemiştim, hem de on sekiz bıçak darbesiyle. On sekiz kez direndim ölüme; yapmam gereken çok işim vardı. Eşim, çocuklarım, meslek aşkım… Söyleyecek sözüm bitmemişti henüz.

Bilseydim mesleğimin, ölümüme sebep olacağını, yine yapardım öğretmenliği. Eğitmek, öğretmekle başlardı. Kimler “Kırk yıl kölesi olmamış ki bir harf öğretenin?” Öğretmek, eğitmek; İlahi lütuftu bana. Deselerdi ki “Mesleğinin şehidi olacaksın!” inanmazdım, işte oldum, gidiyorum. Kalanlara selam olsun.

Necmettin Hoca, derlerdi bana. Yüküm ağırdı; yöneticiydim. Zordu insanlarla uğraşmak, hele gençlerle. Hepsi deli fişek; ne sevgileri ölçülü ne öfkeleri. Sevgileri vitamin, öfkeleri baharattı benim için.

Okulumuz, bahçemizdi. Bahçede gül de yetişir diken de. Aynı okulda meslektaşım eşimle o gülleri koklardık her mesai günü, ellerimizde çaylarla. Akşamki ev sohbetlerimizin nevalesiyle dikenli güllerimiz.  Üç çocuğum kulak kesilirdi muhabbetimize, bazen gıpta ederlerdi bize, bazen kızarlardı kaktüslerimize.

Sevmeyi bilenlerin mesleğidir öğretmenlik, adanmışlığı gerektirir; yoksa niçin uğraşılsın yüzlerce, binlerce insanla. Yaşatmak için yaşamak aşkında olmayanlar yapamaz bu mesleği, çeyrek asır dayanamaz. Ben her yıl yeniden doğardım. Her yeni öğrenci, mesleğimin ilk yılındaki heyecan demekti. Mevsimler değişse de tazeliğini koruyan bahar çiçeğidir her bir öğretmen. Yirmi iki yıldır ilk günkü rayihasını sunan bahar çiçeğini katletti kendini bilmez bir köstebek, on sekiz bıçak darbesiyle.

Suçum; iyi olmak değil, aktif iyi olmaktı; mesleğime kendimi kaptırmış olmaktı; kubbede hoş bir seda bırakma arzusunda olmaktı. Karanlığı seven yarasıyı aydınlığımla kör edeceğimi bilmemiş olmaktı. Bilsem de “Bırakın meydanı yarasalar kaplasın.” diyemezdim ya. Diyemedim işte, eşimi yalnız, üç çocuğum yetim, sevenlerimi gözü yaşlı bıraktım. Hiçbir zaman, “Kargalar gelince bülbüller susarmış.” diyenlere hak vermedim, hep bülbüller ötsün istedim, bedelini ödedim. Arkamdan on binler cenazeme geliyor, “İyi bilirdik.” diyorlar, şehadetime şahitlik ediyorlar, ismimi okuluma veriyorlar.

Meslektaşlarım, “Eğitimde şiddete hayır!” kampanyası düzenlemiş. Doğru, ben bir şiddet kurbanıyım. Şiddet, bir sonuç. Niçin şiddet? Sebep, öfke. Bence kampanya “Ülkede öfkeye hayır!” olmalıydı.

Beni on sekiz bıçak darbesiyle katleden öğrencimin suç raporuna “öfke patlaması” diyecekler. İnsanlar, niçin öfkelenir ve şiddete başvurur? Şiddet, hele cana kast etmek, hangi insani gerekçeyle makul bulunabilir? İzahı yok. Öfke fıtridir, ancak şiddet yapaydır. Öfke, kontrol edilebilir; şiddetin izahı yoktur. Şiddet, eğitimsiz öfkenin zararlı sonucudur.

Şiddet kültürünü yok etmek için öfke duygusunu eğitmemiz gerekir. Öfke, bir reflekstir. Reflekssiz birinin sağlıklı olmadığı düşünülür. Kişi, neye öfke duymalı? Adaletsizlik, gasp, değersizleştirme, haksızlığa uğrama; öfkeye neden olabilir. Mağduru koruma, vatanı savunma, haksızlığı giderme adına duyulan her öfke gerekli ve yararlıdır. Kolay kazanç, fesatlık, kıskançlık, yalan ve ihanetin deşifre edilmesi adına duyulan öfke zararlıdır ve şiddet üretir. Aldığım her bir bıçak darbesinde, iyiliği emretme, kötülüğü yok etme, zarardan uzaklaştırma, ışığı gösterme, insan ruhundaki kiri giderme, temiz toplum kurma, vatanını ve insanları sevdirme aşk ve düşüncesi vardı. Beni ben eden ve yaşatan, şehadet lütfuna ulaştıran, on sekiz güzel duygu bende olmasaydı nasıl dayanırdım ben on sekiz bıçak darbesine?

“Şehitler ölmez, onlar diridir.” inancıyla ilk sorumu, beni eşimden, üç çocuğumdan, mesleğimden genç yaşımda koparan katilin annesine ve babasına soruyorum: “O lanetli ruhu taşıyan canlı cesedi büyütmek için çok mu uğraştınız? Saldım çayıra Mevlam kayıra, mı dediniz? Şimdi ne düşünüyorsunuz? İkinci sorum sistem kurucularına olacak: “Sizler; insana sevgiden, öğretmene saygıdan yoksun, öfkeli, kindar insan tipi üretmekten çok mu memnunsunuz?” İstediğiniz buysa muradınıza erdiniz. Yarası olan gocunsun.

Siz, eğitim adıyla öğütüm yapan, köksüz nesiller yetiştirerek beyinleri iğdiş eden, yalan yanlış bilgilerle zihinleri Mankurtlaştıran sizler, sizler kendinizi iyi bilirsiniz sizler, öğretmenlerini yiyen canavarları büyüttükçe artan iştihanız, daha kaç öğretmeni katledecek? İnsafsız avcıdan merhamet beklenir mi hiç? Benimki de öğretmen saflığı işte.

Biliyorum, arkamdan üzülen de oldu ağlayan da. Şehadetimin ibret olmasını diliyorum. Pişmanlık duyulacak hatalar ve çıkarılacak dersler sonucu yapılacak güzel çalışmalara örnek olmak, diri olmaktır. Varlığımı hissedenlere hakkım helal olsun. Yokluğumu kayıp bilmeyenlere söyleyecek sözüm yok.

Bana rahmet dileyenlere Mehmet Akif’i de hatırlatmak mesleğimin gereği: “Ne irfandır veren ahlaka yükseklik ne vicdandır / Fazilet hissi insanlarda Allah korkusundandır.”

31 Mart seçim gecesi daha oy sayımı bitmemiş iken AKP Adayı Binali Yıldırım kameraların karşısına geçti ve “ben kazandım” dedi mi? Dedi.

AKP İstanbul İl Başkanı aynı gece “sayım bitti, Binali Yıldırım 3 bin oy farkı ile kazandı” dedi mi? Dedi.

Bu arada daha Anadolu Ajansı bile oy sayımının devam ettiğini bildiriyordu.

Buna rağmen Binali Yıldırım teşekkür konuşması yaptı mı? Yaptı.

Bu sırada geçersiz oy belli değil miydi? Belli idi. Yine 330 bin civarında idi.

AKP yetkilileri ve Binali Yıldırım “arada sadece 3 bin oy farkı var, geçersiz oyların sayısı ise 330 bin civarında. Bu işte bir terslik var, yeniden sayılsın” dediler mi? Hayır.

***

Binali Yıldırım zaferini ilan ederken Millet İttifakı adayı Ekrem İmamoğlu ne yaptı?

Çıktı kameraların karşısına, “bütün sandıkların ıslak imzalı tutanakları elimizde. Bilgisayara kayıtlarımız sürüyor, kimsenin hakkını yemeyiz ama kimseye de hakkımızı yedirmeyiz” açıklamasını yaptı.

Manipülasyon ihtimalinin önü kesilmişti.

Anadolu Ajansı veri girişini dondurdu.

Ekrem İmamoğlu gece kendisinin 28 bin civarında önde olduğunu, verisi girilmemiş çok az sandık kaldığını açıkladı.

Sabah YSK Başkanı Sadi Güven, İmamoğlu’nun verdiği rakamları doğruladı. “AA bizim müşterimiz değil, kimin verilerini kullanıyor bilmiyorum”dedi mi? Dedi.

Buna rağmen Binali Yıldırım, bütün İstanbul’u kendi resimlerinin yer aldığı “Teşekkürler İstanbul” afişleri ile donattı mı? Donattı.

AKP yetkilileri ve Binali Yıldırım, 20 binin üzerinde bir oy farkıyla geride olduğu anlaşıldığı zaman bile, kazanmış gibi davrandı mı? Davrandı.

***

Şimdi birkaç soru daha sorarak sonuca varalım:

Binali Yıldırım 3 bin oy önde olsaydı, seçim kurullarından bırakın bütün oyların sayılması kararını, sadece geçersiz oyların sayılması kararı bile çıkar mıydı?

Kesinlikle hayır!.

Şimdiye kadar mazbatasını alıp, göreve başlamış olur muydu? Kesinlikle evet.

Nereden biliyoruz?

2014 Seçimlerinde Ankara’da Mansur Yavaş’ın kaybettiği ilan edilen seçimden, itirazlara rağmen mazbatasını alan Melih Gökçek’ten biliyoruz.

Cumhurbaşkanlığı seçiminde “Atı alan Üsküdar’ı geçti” özdeyişinden biliyoruz.

Bu seçimlerde AKP’nin veya MHP’nin kıl payı kazandığı yerlerde yeniden sayım taleplerinin reddedilip, AKP’nin veya MHP’nin kıl payı kaybettiği bütün yerlerde yeniden sayım taleplerinin kabul edilmesinden biliyoruz.

Bu seçimde mesela Balıkesir‘den, Beypazarı‘ndan, Manisa Yunusemre‘den, Derince‘den biliyoruz.

***

31 Mart seçiminde CHP ve İYİ Parti İstanbul İl Teşkilatları başarılı bir çalışma sonucu bütün sandıklarda temsilci bulundurdular. Sayımlarda hileye büyük ölçüde engel oldular. Islak imzalı tutanakları Ekrem İmamoğlu’nun seçim merkezinde topladılar ve CHP’nin bilgisayar sistemi de sağlıklı çalıştı.

Böyle olmasaydı, gece açıklandığı gibi, “3 bin oyla Binali Bey kazandı” denilecek, silahlı kutlamacılar sokaklara çıkacak, YSK benzer bir açıklama yapacak ve olay bitecekti. Bir kere daha “Atı alan Üsküdar’ı geçti” denecekti.

“Hayır, böyle olmazdı, CHP’nin yapacağı itirazlar değerlendirilir ve şimdi olduğu gibi bir hafta, gerekirse bir ay oylar yeniden sayılırdı” diye inanan bir Allah’ın kulu var mıdır?

Hatta eğer seçim kurullarının belirlediği depolarda muhafaza edilen “mühürlü oy çuvalları” Millet İttifakı mensupları tarafından korunmaya alınmasa, yeniden sayımlarda aynı sonuç alınabilir miydi?

Bu soruya bile gönül rahatlığıyla “evet alınabilirdi” diyenlerin oranı acaba ne kadardır?

**********************************

İMAMOĞLU OY ÇALARAK DEĞİL, OYLARINI ÇALDIRMADIKLARI İÇİN KAZANDI

İstanbul Belediye Başkan Adayı Ekrem İmamoğlu elbette seçim kampanyasında da çok başarılı idi. Kampanya başında tanınılırlık oranı rakibine göre çok düşük olduğu halde, kısa sürede kendini tanıtmayı ve sevdirmeyi başardı.

Fakat seçim sonunda sayım sürecini iyi yönetmesiyle iyice parladı.

AKP İl Başkanının hukuki açıdan çok sorunlu şaibe iddialarında bile Ekrem İmamoğlu ve CHP aleyhine “oylarımızı çaldılar” iddiası yok.

AKP kanadı, açıklayamadığı bütün sorunlarında olduğu gibi, yenilgileri için de “FETÖ ve dış güçlerin işi” olduğu açıklamalarına sığındı.

Seçim sonuçlarını değiştirebilecek böyle güçler var ise, neden ilçe belediyelerinde bu gücü kullanmadılar?

Neden “İlçe Belediyelerinin ve Belediye Meclis Üyelerinin çoğunluğu bizde. İmamoğlu “topal ördek” durumunda” diye sevinmenize yol açtılar?

Neden aynı güçler Cumhur İttifakının oy oranını yüzde 50’nin altına düşürmediler?

Soru sormak, iradesini kendi kullanan insanların yapabileceği bir eylemdir.

İradesini birilerine devretmiş, biat kültüründen gelenlerin böyle sorular sorması pek mümkün değildir.

Onlar ahaber‘den verilen bilgilere göre tavır alacaktır.

AKP bütün zorlamalarına rağmen İstanbul oylarında küçük artışlar sağladı. Fakat inandırıcılığı ve itibarından çok şey kaybetti.

Yenilgiyi olgunlukla kabul edemediler. İleri sürdükleri gerekçeler, “şecaat arz ederken merd-i kıpti sirkatin söyler” cinsinden oldu.

AKP İl Başkanı Bayram Şenocak, AKP Genel Başkan Yard. Ali İhsan Yavuz ile Yeni Şafak Gazetesi Genel Yayın Müdürü İbrahim Karagül’ün açıklamaları, geçmiş seçimlerde ABD ve FETÖ müdahalesi ile sonuç alındığı şüphesine yol açtı.

Benim kanaatim, büyük şehirlerde bu seçimin kaderini oyların çalınması değil, oylara sahip çıkılması belirledi.

Mustafa Kemal Osmanlı İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan, Çarlık Rusya v.b. büyük imparatorlukların yıkılarak yenidünya düzenine uygun milli ( ulus ) devletlerin doğacağını söyleyen ender kişilerden biridir. Çöküş süreci içindeki Osmanlı İmparatorluğu üzerine Türkiye Cumhuriyeti’ni kurarak her alanda gerçekleştirdiği inkılâplarla tüm dünya kamuoyunu kendisine hayran bırakan çok büyük bir otorite, bir dahi, usta bir stratejist ve büyük bir devlet adamıdır. Atatürk bütün Türk Dünyası ve özellikle Azerbaycan Türkleri tarafından da takdirle karşılanmıştır. O’nun Türk Dünyası’na olan ilgisi, muhabbeti ve hasreti, bu konudaki düşünceleri Türklük ve Türk Milliyetçiliği duyguları ile alakalıdır.

Mustafa Kemal’in teşkilatçılığı görev yaptığı yerlerde hemen kendisini gösteriyor ve henüz Kurmay Yüzbaşı iken 1905 yılında, Şam’da ilk teşkilatını kuruyor ve bu teşkilat ” VATAN VE HÜRRİYET CEMİYETİ ” adını alıyor. Yeni bir milli devlet ve ülke için bir avuç silah arkadaşı ile parola ” YA İSTİKLAL YA ÖLÜM” diyerek sonunda tarihin seyrini değiştiriyor.

O, Conk Bayırı, Anafartalar, Arı Burnu ve Suvla kahramanıdır. Boğazları, Payitahtı ve Hilafeti kurtaran, cesareti ve kararları ile askeri şahlandıran ve ünü Anadolu’ya yayılan Mustafa Kemal’di. O, Bitlis’te ve Muş’ta Rusları püskürten, 7. Ordu Komutanı olarak, Halep’te İngilizlere karşı savaşan, Suriye’de Yıldırım Orduları Komutanı ve Osmanlı’nın en büyük nişanına lâyık görülen bir kahramandı.

Mustafa Kemal Türk’e büyük bir hayranlık duyardı. Ve sözlerinden birinde şöyle söylüyor: ” Benim yaradılışımda fevkalade bir hal var ise; o da Türk olarak dünyaya gelmemdir.”  Başka bir yazısında da Türk’ü şöyle tarif ediyor: ” Bu memleket, dünyanın beklemediği, asla ümit etmediği bir müstesna mevcudiyetin yüksek tecellisine, yüksek sahne oldu. Bu sahne en aşağı 7 bin senelik bir Türk beşiğidir. Beşik tabiatın rüzgârları ile sallandı; beşiğin içindeki çocuk tabiatın yağmurları ile yıkandı. O çocuk tabiatın şimşeklerinden, yıldırımlarından, kasırgalarından evvela korkar gibi oldu, sonra onlara alıştı; onları tabiatın babası olarak tanıdı; onların oğlu oldu. Bir gün o tabiat oldu; şimşek, yıldırım güneş oldu; Türk oldu. Türk budur, yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.”

1920 yılında Azerbaycan’dan kopan Nahçıvan, İran ve Ermenistan arasına sıkışıp kalmışken, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk kendi parasıyla İran’dan toprak satın alarak Nahçıvan Özerk Bölgesi ile bugünkü milli sınırlarımızı oluşturuyor. Atatürk’ü anlamayanlar, O’nu sevmeyenler, O’nun dünya siyasetini ve geleceğin milli devletler üzerine kurulacağını doğru okumasını ne yazık ki, bir türlü kavrayamamışlar.

Son olarak şunu söyleyebiliriz: Mustafa Kemal Atatürk’ün fikir ve düşünceleri asla ölmeyip gönüllerimizde yaşayacaktır ve mutlaka yaşatılmalıdır. Ancak milli ülküler milli devlet olmayı gerektirir. Mustafa Kemal’de bunu yapmaya çalışmış ve başarmıştır.

31 Mart Yerel Seçimlerinin sonuçlarını, sadece siyasi partiler, alınan oylar ve kazanılan belediyeler açısından değerlendirmek sağlıklı olmaz. Bu sonuçları, her şeyden önce Türkiye Cumhuriyeti’nin geleceği,  Türk milletinin vermek istediği mesajlar, yani milli açıdan değerlendirmek gerekir.  Bu seçim, bugüne kadar yapılan bütün Yerel Seçimlerden daha farklı ve önemliydi.

31 Mart Yerel Seçimleri;   Parlamenter Sistemin sona erdirildiği,  milli değerlerin ve ritüellerin millet hayatından çıkarılmaya çalışıldığı, bilinçli ve nitelikli yurttaşlar yerine biat muhalifleri nefret ve kutuplaştırıcı dille ötekileştirildiği ve milli birliğin zarar gördüğü, hukuka güvenin ve ifade özgürlüğünün kalmadığı, bu yüzden iyi yetişmiş genç beyinlerinin ve bir kısım büyük sermayenin yurt dışına göç ettiği, diğer gençlerin de umudunu kaybettiği ve milletin Cumhuriyet’in 100. Yılı 2023’e endişeyle baktığı, işsizliğin, hayat pahalılığının ve enflasyonun tavan yaptığı, büyük bir ekonomik krizin eşiğinde olduğumuz bir dönemde yapıldı.

Bu sebeplerle, Türk milleti, 31 Mart Yerel Seçimlerinde oylarıyla çok önemli mesajlar verdi. Şimdi bu mesajları tek tek tespit edip okumaya çalışalım.

1.      Bu seçimlere katılım oranı beklenenin çok üzerinde olmuştur (yüzde 83). Bu Türk milletinin demokrasiye sahip çıktığını, oyunun ve milli iradenin öneminin farkında olduğunu, geleceği üzerinde söz sahibi olmak istediğini ortaya koymuştur.

2.       31 Mart Yerel Seçimleri;   Parlamenter Sistemin sona erdiği, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi denilen dünyada başka örneği olmayan bir sistemi hayata geçirdikten sonra yaptığımız ikinci seçim oldu. İktidar bu seçimi, “Beka sorunu” söylemiyle sistemin ikinci referandumu haline getirdi. Bu yönden değerlendirdiğimizde, iktidar bu referandumu kaybetmiştir.

3.      Türk milleti son iki seçimde, yeni yönetim modeli gereği, (İttifak Sistemi) ile tanışmıştır. Ülkeyi iki partili bir siyasi zemine sürükleyen bu sistemin bir faydası, tabanları felsefeleri gereği birbirine yakın iktidar partisi AKP ve MHP, (Cumhur İttifakı)’nı; tabanları birbirinden farklı sosyal demokrat CHP ve merkez milliyetçi İYİ PARTİ, (Millet İttifakı)’nı kurmuşlardır. Sistem gereği zorunlu yapılan bu ittifaklar, bir taraftan farklı görüşteki siyasi partileri bir araya getirerek uzlaşma kültürünü geliştirirken, bir taraftan da siyasi partilerin kurumsal kimliklerini yıpratmakta ve erozyona uğratmaktadır. Bu durumda vatandaşın siyasi tercihleri tam olarak sandığa yansıyamamaktadır.

4.      Cumhur İttifakı liderleri, gerilimi çok yüksek, sert, kutuplaştıran, dışlayan, ötekileştiren bir dil kullandılar. Millet İttifakı liderleri ise daha olumlu ve yapıcı konuşmalar yapmışlardır. Özellikle bu ittifakın belediye başkan adayları günlük siyasete girmeyerek, projelerini anlatmışlar ve sevgi dilini kullanmışlardır. Bu da, hiç olmazsa, yerelde toplumun fazla gerilmesini önlemiştir.

5.      Bu seçimle, son yıllarda özellikle muhalif düşünceli vatandaşlar üzerinde baskı ve tehdit ile oluşturulan “Korku İmparatorluğu”nun duvarları artık yıkılmıştır. Vatandaş, kendisine yapılan hiçbir tehdide pabuç bırakmamış ve gerçek iradesini ortaya koymuştur. Milletin öğrenilmiş çaresizliği sona ermiş, milletin yarısı “Muktedir”e biat etmemiştir.  Özellikle gençliğin, gelecek endişesi ile ülkeyi terk etme sendromu büyük ölçüde sona ermiş, ülke ile ilgili umutları yeniden yeşermiştir.

6.      Bu seçimle, Atatürk’ün “Milli Devlet Projesi”nin tuttuğu bir defa daha kanıtlanmıştır. Millet, bütün ayrıştırma çabalarına karşı bölünmeyeceğini, milli birlik ve beraberliği tercih ettiğini,  birlikte kardeşçe yaşama iradesine sahip olduğunu ortaya koymuştur.

7.      Türkiye’nin yüzde 75’ini oluşturan kentli orta sınıfın büyük çoğunluğu Millet İttifakı’nın yanında yer almış, Cumhur İttifakı’na karşı tavır koymuştur. Seçim sonuçları, Büyükşehir Yasası olmasa, büyükşehirlerin merkezlerinin yüzde 90’ında Cumhur İttifakı’nın seçimi kaybetmiş olacağını göstermiştir.

8.      Ekonomik potansiyeli yüksek, işsizlik, hayat pahalılığının ve enflasyonun daha çok hissedildiği Akdeniz, Ege ve Marmara’daki büyük şehirlerde “Ekonomi”, milli hassasiyetleri yüksek Orta ve Doğu Anadolu ile Karadeniz bölgelerinde “Beka sorunu” daha etkili olmuştur.

9.      Millet, iktidarı uyarırken ölçülü davranmış, uyarısını kulak çekme boyutunda bırakmıştır. Bu eylemi de, özellikle İstanbul, Ankara ve İzmir başta olmak üzere, (Antalya, Adana-Mersin) gibi, Türkiye’nin nüfusu, ekonomi, sanayi ve turizm potansiyeli yüksek büyük kentlerin yerel yönetimlerini, Cumhur İttifakı’nın elinden alıp Millet İttifakına vererek yapmıştır.

10.  Milletin yarısı tercihini, “değişim,  normalleşme, hukuk düzenine ve güvene dönüş” yönünde kullanmıştır. Çünkü, millette de 17 yıldır aynı siyasi kadrolarla yönetilmenin verdiği bir metal yorgunluğu oluşmuş ve bunun sonucunda bir değişim arzusu doğmuştur.

11.  Bu seçimler, Türk milletinin bütün milli refleksini yitirdiği, milli davalarda bile hassasiyet göstermeyip tepkisiz kaldığı algısını bir defa daha bozmuş, sabrının da bir sınırı olduğunu ortaya koymuştur. Türk milleti, 100 Yıl önce 19 Mayıs 1919’da olduğu gibi, bitti sanıldığı yerde yeniden küllerinden doğabileceğini ve bütün hesapları bozabileceğini bir defa daha göstermiştir.

12.  Türk milleti tercihini “milli beka, Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti, bağımsızlık ve özgürlük” yönünde kullanmıştır. Bu seçimle, milletimizdeki Türkiye Cumhuriyeti’nin bekası endişesi büyük ölçüde azalmıştır.

31 Mart Seçimleri; Atatürk’ün kurtuluş meşalesini yakmak için Samsun’a çıkışının 100. yılında gerçekleştirildi. Türkiye’yi yönetenler, bu seçimlerin mesajlarını doğru okuyup, henüz alt yapısı oluşturulmamış yeni yönetim tarzını bu mesajlar yönünde değiştirip geliştirirlerse, toplumun hayat standardını ve refah düzeyini yükseltirlerse, birlikte yaşama ve yumuşak siyaset dili temelinde ülkeyi yönetirlerse, geleceğimize güvenle bakabiliriz. O zaman Atatürk’ün dediği gibi; “Türkiye Cumhuriyeti, ilelebet pâyidar kalacaktır.”

‘Sermaye Stoku ve Teknoloji’ alt başlığında 1920’lerin Türkiyesi’nde tarımsal üretimin hala tarih öncesindeki tekniklerle yapıldığını savunan Tezel, iç bölgelerde kullanılan sabanın neolitik çağdaki gibi ucuna çakmak taşı cinsinden sivri bir taş takılmış kanca biçimli bir odun parçası olduğunu tasvir etmekteydi. Tohum ekme işinin ve hasadın elle yapıldığını, altı taşlı ilkel bir döven kullanıldığını, tanenin sapından ayrılması için de binlerce yıl öncesindeki gibi rüzgârdan yararlanıldığını ekliyor ve sarsıcı bir ifadeyle “Bir Hitit köyündeki buğday üretiminin 1920’lerin başında Orta Anadolu’daki durumdan pek farklı olduğunu sanmıyorum” demekteydi.1

Cumhuriyet Döneminin İktisadî Arayışlar Tarihi-VI

Kemalistlerin Türk Lirasını altın ve yabancı paralar karşısındaki değerini adeta ‘ulusal bir namus’ gibi gördüğünü tespit eden S.Tezel, Türkiye’deki bankacılık sektörü içinde yabancıların yerinin hızla daraldığını ve 1924’teki % 78’lik oranın 1950’de % 14’e gerilediğini detaylarıyla beraber aktarmaktadır. Bu; başta İş Bankası olmak üzere devletçe kurulan Emlak – Eytam Bankası, Sanayi – Maadin Bankası ve özel sektörce kurulan Yapı – Kredi Bankası, Akbank gibi bankaların yanında Cumhuriyet dönemine iflasın eşiğinde giren Ziraat Bankası’nın da ayağa kaldırılmasının bir sonucu olarak görülmektedir.3

Ulaştırma alanındaysa 1923 – 1950 arasında karayolu taşıtı sayısının 1.500’den 26.500’e ve yolların uzunluğunun 13.900 kilometreden 24.200 kilometreye ulaştığını yazan Yazarımız, demiryollarında ise 1923 ile 1938 yılları arasında 3.000 kilometrelik ray döşendiğini ve bu 15 yıllık zaman aralığında demiryolu yük taşımacılığında kişi başına 20 ton/km’den 79 ton/km’ye erişimi tablolandırmaktadır. Buna göre 1927 – 1950 arası sanayi kesimindeki istihdam % 88 oranında artmış, 10 bin ve üzeri nüfuslu yerleşim yerlerinin toplam nüfus içindeki payı ise % 18,5’e yükselmiştir.4

“Cumhuriyet’in Siyasal Yapısı ve Bir Kapitalist Gelişme Stratejisinin Belirginleştirilmesi” başlığındaki dördüncü bölüm ‘Türk Bağımsızlık Hareketi ve Toplumsal Özellikleri’ kısmında ilginç bir cümleyle başlıyor: “T.C. bir anlamda Yunanlıların akim kalan Anadolu maceralarının ürünüdür.” Padişah ve İstanbul Hükümetinin gölgesinden çıkamayan başta İstanbul ve İzmir gibi yörelerdeki birçok varlıklı Müslüman-Türk’ün işgalcilerle işbirliği içine girmesi, yerli Hıristiyanların Müslüman çoğunluğa rağmen Rum ve Ermeni devletleri kurulması için başkışkırtıcılık yapmalarının binlerce yıllık vatanları kaybetmelerine sebep olacak tarihî bir hata olması, Türk bağımsızlık hareketinin Osmanlı’daki ‘Batılılaşma’ geleneğinde yetişen asker-sivil bürokrat ve aydınlardan oluşması gibi ilginç saptamalarla da devam ediyor.5

‘1923-1950 Arasında Siyasal Rejim ve Hükümet’ kısmında Büyük Millet Meclisi üyeliğinin hiyerarşik bir liderlik yapısı içinde ‘tek adam’ın atamasına bağlı olduğunu savunan Yazar, 1920-1950 arasında Meclis’e girenlerin % 47’sinin kamu görevlisi olduğunu tespitlemektedir. Partinin yerel kadrolarının Anadolu’nun eşrafı olarak gören Tezel, 1937-1939 yılları arasında resmî parti örgütüyle devlet yapısının bütünleştirildiğini fakat polis ve ordunun bunun dışında tutulduğunu beyan etmektedir.6

1 Sayfa 119-120

2 Sayfa 130 – 135

3 Sayfa 145 – 150

4 Sayfa 151 – 156

5 Sayfa 157 – 160