Bilindiği
üzere Türkiye’de periyodik araç muayenesinde tek kuruluş, yetkili ve görevlidir.
Bu yetkili firma TÜVTÜRK’dür. TÜVTÜRK Araç Muayene İstasyonları üç ortaklı bir konsorsiyum
olup, bu ortaklar Doğuş Grubu, TÜVSÜD ve  bir İngiliz şirketi olan Bridgepoint’tir. Bu
istasyonlarda yılda 9 milyondan fazla aracın periyodik ve yola uygunluk
muayeneleri yapılmaktadır.

Son
zamanlarda TÜVTÜRK muayene istasyonları almış olduğu yüksek ücretler ile gündeme
gelmektedir. Muayene istasyonlarında aracın muayenesi esnasında hiçbir fiziki
müdahale yapılmamaktadır. Muayene sırasında filtre değiştirmek yok, lastiğe
hava basmak yok, rot balans ayarı yoktur. Hatta öyle ki, bir fincan çay veya
bir bardak su ikramı dahi yoktur. Sadece en fazla on dakikalık bir muayene için
yüksek paralar alınmaktadır.

Alınan
muayene ücreti her arabanın cinsine göre tespit edilmiş olmakla beraber, otomobil,
minibüs ve kamyonetler için muayene ücreti 372,88 TL’dir. Hadi 372 TL’sini
anladık da 88 kuruşun ne olduğunu anlamak mümkün değildir.

Bu
mesele arabası olan herkesi alakadar ettiği için bu durumu okuyucularım ile
paylaşmak suretiyle gündeme getirmek istedim.  Zira yukarıda yapılan izahattan da
anlaşılacağı üzere, yapılan cüzi bir hizmete karşılık olarak alınan ücretin çok
yüksek olduğu hususu çok bariz bir şekilde görülmektedir. Bu sebeple elde
edilen yüksek gelir, bir nevi haksız kazanç olarak mütalaa edilebilir. Ayrıca,
son yıllarda herhangi bir değişiklik yapılmadı ise, ödemelerde kredi kartı da
kabul edilmemektedir.

 Netice itibariyle, bu yazıyı okuyanlardan
istirhamım, imkânları dâhilinde, çok yüksek olduğuna inandığım bu muayene
ücretini ilgili merciler nezdinde gündeme getirmek suretiyle tepkilerini ortaya
koymalardır. Hatta değerli Milletvekillerimiz de on milyona yakın araba
sahibini alakadar böyle mühim bir meseleye müdahil olmak suretiyle,
gündemlerine alırlarsa çok iyi olur kanaatindeyim. Zira, Kuvvetli bir tepki
olursa, belki TÜVTÜRK geri adım atmak mecburiyetinde kalabilir diye düşünüyorum.
Tabii ki, takdir okuyucularımındır.

         Not. Benim arabam yoktur.          

Fenomen olma tutkusuyla siyasete girmek, pek hoş bir şey
değil. Ama belki hoş görülebilir. Para için siyasete girmek, muhakkak ki kötü
bir şey. Ama daha kötüsü; partililerinin ve taraftarlarının da bunu kabul
etmesidir.

Çok sevdiğimiz klişe laflarımız vardır. Bunlardan biri:
Partiler üstü…

Demek ki partiler, aşağıda bir yerlerde ve biz, her kimsek,
bunların üstündeyiz. Öyle olmalı; siz hiç “Partiler altıyım.” diyen birine
rastladınız mı? Veya partiler dışı? Bunlara başka ülkelerde rastlanıyor;
partizan olmayan, non- partisan diyorlar.

Siyaset hırsızlıksa sadece hırsızlar siyasete girer

“Partiler üstü”nün kardeşi başka klişelerimiz de var:
Siyasete bulaşmamak; siyasetle kirlenmemek… Demek ki siyaset sadece aşağıda bir
yerlerde değil, aynı zamanda çamur kıvamında ve niteliğinde. İnsaflı bir kelime
seçeyim diye düşündüm ve çamuru buldum. Pisliği tasvir için başka kelimeler de
seçebilirsiniz.

Siyaset kafamızda bu kadar aşağılık olunca, siyasete
girmeyi, daha doğrusu, “bulaşmayı”, kim düşünebilir ki? Öyle ya, illâ bir yere
girilecekse, mesela, mafyaya intisap edebilirsiniz. Öyle görünüyor ki mafya da
siyaset üstü. İlkeleri, ilkelilik iddiası var. Hâlbuki siyaset en altta ve illâ
mekruh bir şey.

 Biliyorsunuz, ABD’de
silah taşıma tartışmalı bir konudur. Silah taşımayı vahşi Batı- ve de Doğu-
günlerinden kalma, anayasayla garantilenmiş bir hak sayanlar var; son derece
tehlikeli ve yasaklanması gerekli bir davranış sayanlar da… Muhafazakârlar
silahın serbestliğini savunurlar, liberaller yasaklanmasını. Liberaller bu
konuda hiç de liberal değil. Neticede gizli silah yasakken, açık silah
şaşırtıcı derecede serbesttir. Mesela İnternet’ten veya bir dükkândan, piyade
tüfeği satın alabilirsiniz. Belki bazı eyaletlerde LAV silahı bile. Silah
yanlılarının bir sözü, belki iddialarından daha değerli: Silah kanunsuz
sayılırsa sadece kanunsuzlar silahlanabilir.

Bu sözü şimdi siyasete uygulayalım: Siyaset pis ise sadece
pisler siyasete girer. Aşağılıksa aşağılar… Hırsızlıksa hırsızlar. Öyle mi?

Siyaset itibarlı ve zor… olmalı

Nedir siyaset? Ülkenin nasıl yönetilmesi gerektiği, nasıl yönetilmemesi
gerektiği üzerinde kafa yormaktır. Yetmez; sonra da bulduğunuz çözümleri
uygulayabilmek için yönetime talip olmaktır. “Ben yönetime talibim.” demek
yetmez. Düşüncelerinizle insanları ikna etmek veya size yakın düşünenlere
katılmak, bir ekip kurmak, o ekibi büyütmek ve sonra halkın size yönelmesini
sağlamak gerekir. Zor bir iştir. Fedakârlık gerektiren, diğerkâmlık gerektiren
bir iştir. Toplumunuz için kendi zamanınızdan, kendi hayatınızdan, büyük çapta
ödün vermek demektir.

Siyasete giren daima halkın karşısındadır. Medyanın
objektifleri ona çevrilmiştir. O yüzden bütün davranışlarına, yapıp ettiğine,
bilhassa söylediklerine ve – daha da önemlisi- söylemediklerine dikkat etmek
zorundadır. Yalan söyleyemez; çünkü yalan er geç ortaya çıkar ve normal bir
toplumda, toplumu yönetmeye talip adamın yalanı ortaya çıkarsa bir daha kimse
onun yüzüne bakmaz. Ya bizde? Sayın Binali Yıldırım’ın, “Dünyanın hiçbir
yerinde siyasetçinin seçim öncesi söylediğiyle sonrasında söylediği aynı
değildir.” hükmünü hatırlayınız. Hayır, dünyanın her yerinde değil!

Siyasetçi, biz diğer fâniler gibi sık sık fikir ve tutum
değiştirmek hürriyetine de sahip değildir. Öyle ya, siz ömrünüzü, insanları,
belli bir tutuma, belli bir fikre, fikir sistemine ikna etmeye adamışsınız.
Etrafınıza size inanmış, ikna olmuş insanları ve sonunda koskoca bir seçmen
kesimini toplamışsınız. Şimdi, “Ben artık öyle değil de böyle düşünmeye
başladım” diyebilir misiniz? Dersiniz; siyasetçi de fikir değiştirebilir, o da
insandır. Ama mesleğin doğası gereği, fikrini değiştirdiğinde artık o hareketten,
o partiden ayrılması gerekir. Arkadaşlarına, taraftarlarına saygısı varsa…
Yoksa onu niçin desteklemeye devam etsinler ki? Daha önce savunduğu fikirler,
daha önce savunduğu ülke yönetimi tezi için onun etrafında toplanmamışlar mıydı
veya daha önceki fikirleri paylaştığı için onlara katılmamış mıydı?

Bu neye benziyor? Bakınız; bir futbolcu birinci yarıda
sosyalist, ikinci yarıda kapitalist olabilir. Hiçbir mahzuru yoktur. Ama
birinci yarıda futbol oynarken, ikinci yarıda hentbol, yani el topu, oynamaya
başlayamaz. Saha dışına alırlar adamı. Siyasetçi bir ara sosyalist, daha sonra
kapitalist olabilir mi? Olabilir ama saha dışına çıkması gerekir.

Siyasetçi niçin desteklenir?

Böyle değilse, siyasetçi ülkeyi yönetme usulü hakkındaki
tekliflerinden, fikirlerinden değil, başka sebeplerle sahada demektir. Bir
ihtimal, siyaseti bir gelir kaynağı, bir zenginleşme aracı diye algılamıştır
veya siyasetçi kendini bir tutumun savunucusu gibi değil de bir sosyal medya
“fenomeni” gibi görmektedir. Bazı bakımlardan siyasetçi ile popüler medya
kişileri arasında büyük bir fark yoktur. Onlar da popülerdir ve sosyalist de
kapitalist de akçı da karacı da olsalar fark etmez. Tıpkı futbolcunun birinci
yarıda bir şey, ikinci yarıda başka bir şey olmasının fark etmediği gibi veya
fenomenlerin fikir değiştirmesinin yadırganmayacağı gibi. Ama siyasetçi,
“siyasetçi” ise bunu yapamaz

Fenomen olma tutkusuyla siyasete girmek, pek hoş bir şey
değil. Ama belki hoş görülebilir. Para için siyasete girmek, muhakkak ki kötü
bir şey. Ama daha kötüsü; partililerinin ve taraftarlarının da bunu kabul
etmesidir. O zaman sadece bir kişinin ahlâksızlığından değil, toplumun
ahlâksızlığı benimsemesinden bahsedilir. İşte bu felakettir. O toplum çöker.
Akif’in, “Ruhu izmihlalimiz, ahlâkın izmihlalidir.” dediği budur işte.

İşte siyaset böyle aşağılık olur; böyle pis olur. Tabi,
siyasetin alçalabilmesi için siyasînin dönekliği yetmez. Halkın da dönekliğe
pirim vermesi, “siyaset çıkar içindir”, “çalıyor ama çalışıyor” gibi ahlâk dışı
düşüncelere sahip olması gerekir. Ne demişler… Her halk, layık olduğu idareyi
bulur.

Öncelikle İslam
dinine mensup bir Müslüman’da olması gereken ana özellikler;

Müslüman; salim,
selim, olgun, samimi, dürüst güvenilir kişi demektir.

 Siyasi ümmetçi/Arapçı ise; İslamı ve Müslüman’ı
sömüren, kullanan, satan, bundan getirim ve haram para kazanan, dürüst olmayan,
oy ve millet malını çalan, kul hakkı yiyen, beytülmali soyan, yalancı, üçkâğıtçı,
nefsine yenik, takiyeci, milliyetsiz, demokrasi ve hukuk düşmanı icraatların
içinde yer alır.

  Halkının çoğunluğu Müslüman olan hiçbir ülkede
İslam ve Müslümanlar söz sahibi değildir. Şekil, üslup, sembol olarak İslamı
dibine kadar kullanan, satan, haramzade siyasi ümmetçiler hâkimdir, dışa
bağımlı ve bir büyük emperyal devlete hizmet eden, projelerinde rol alan
şahıslar hükümrandır. Bu böyle devam ettiği müddetçe Müslümanlar sahte, sözde İslamcıları,
siyasi ümmetçileri başa geçirttikçe, onlardan nema peşine koşmaya devam
ettikçe, ne İslam ne Müslüman ayağa kalkamayacak, devamlı emperyalizme yenik
düşecektir.

Bu manada Atatürk
dinle değil, din adına oynanan trajedi ile din adına ulusu medeniyet
dünyasından ayıran, ulusu cahil bırakan, geri bırakan, yoksul bırakan kafa ile düşünce
ile inanışla savastı.

O halde Laiklik
ilkesine her zamankinden daha çok ihtiyaç vardır:

Bu sebeple din ve
dünya işlerinin birbirinden ayrılması, dinin asla devlet ve dünya işlerine
karıştırılmaması ve herkesin inanışında serbest olması lazımdı. Laiklik bu idi
ve hiç vakit kaybetmeden devletin laik olması gerekti.

‘’Her şahsın fikir,
vicdan ve din hürriyetine hakkı vardır. Bu hak, din veya kanaat değiştirme
hürriyetini, dinini veya kanaatini tek başına veya topluca, açık olarak veya
özel öğretim, tatbikat, ibadet ve ayinlere izhar etme hürriyetini gerektirir.’’Bu
ilkelerin uygar toplumlarda gerçeklik kazanması, yüzyıllar boyunca süren bir
fikir savaşı sonunda kazanılmış bir başarıdır.

Biz her vasıtadan
yalnız ve ancak bir bakımdan faydalanırız. O da şudur: Türk ulusunu uygar
dünyada, layık olduğu mevkie çıkarmak ve Türkiye Cumhuriyeti’ni sarsılmaz
temelleri her gün daha ziyade kuvvetlendirmek… Ve bunun için de istibdat
fikrini öldürmektir

Bu bakımdan
cumhuriyetin en büyük eseri laiklik devrimdir. Cumhuriyetçilik, halkçılık,
devletçilik, milliyetçilik, devrimcilik ancak laik bir fikrin temelleri
üzerinde yükselebilir.

Bütün devrimlerimizin
temeli olan laiklik zedelendiği anda, bu temel üzerine kurumlu olan bütün
devrim düzenimiz büyük bir çöküntüye uğrar.

Sonuç olarak
diyebiliriz ki laiklik yani fikir ve vicdan hürriyeti, bütün devrimlerimizin temeli,
ruhu, özü hatta kaynağıdır.

‘’Tanrı ile kulun
arasına girilmez.’’atasözümüz, laikliğin Türk ruhundaki özlülüğünü ne güzel
belirtmektedir.

*

Bir toplantıda,
Mustafa Kemal kürsüye çıkar ve sorar; ‘’Arkadaslar, buraya gelmeden önce
hepinizden Bakara Suresi’ni 288’e kadar okumanızı rica etmistim. Kimler okudu
Bakara’yı 288’e kadar?’’

Salondaki bütün eller
istisnasız olarak bu ricayı yerine getirdiklerini belirtmek için havaya kalkar.
Bunun üzerine Mustafa Kemal sözlerine devam eder:

‘’Beyler iste
kuracağımız devletin neden din temeline dayanamayacağının açıklaması ortadadır.
Bakara Suresi yalnızca 286 ayettir.’’

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 19 Eylül’de
yaptığı öğrenci burslarına dair açıklamasındaki üslup haklı olarak
tartışma konusu oldu.

“Biz göreve başladığımızda üniversite
öğrencilerinin bursları 45 liracıktı. Ya elinize dilinize dursun ya. Şu
anda bunlar 650 liraya çıktı. Nereden nereye geldi?”

Bu bir demokratik devletin başkanının
söyleyeceği söz değil. Ülkeyi şahsi mülkü, halkını da vatandaş değil “kul”
sayan kralların, padişahların söyleyebileceği sözlerdendir bunlar.

Demokratik ülkelerde anayasa ve yasalarda
belirlenmiş kamu hizmetlerinin yürütülmesi için Başbakan veya
Cumhurbaşkanlarına belirli süre ile görev ve yetki verilir. Yöneticiye verilen
yetki kamu kaynaklarını yani milletin parasını harcayarak güvenlik, sağlık,
eğitim gibi temel ihtiyaçları karşılamak içindir.

Kamu görevlilerinin ve Devlet
Başkanlarının yaptıkları kamu hizmetleri bir ihsan veya lütuf değildir.

Görevini iyi yapmış yani milletin parasını
çarçur etmeden verimli bir şekilde kullanmış ise bunun takdirini millet
yapar. 

Milletin parasını harcayan makamlar (kamu hizmetlerinin adil, nitelikli ve ihtiyaca göre
yeterli şekilde yapılmasını talep edenlere) “elinize, gözünüze, dizinize
dursun” diyemez.

R. T. Erdoğan benzeri lafları bir kere
söylese “dili sürçtü” der geçebiliriz. Fakat bu sözlerin benzerlerini defalarca
söylemesi tesadüf olamaz.

Google’dan bir araştırınca aşağıdakine
benzer sözlerini bulabilirsiniz:

2017’de “Şimdi asgari ücreti 14,3 artışla
1603 liraya çıkardık. Beyefendiler beğenmiyor. Ya eline diline dursun,
nereden nereye?”

2018’de “Üreten ekonomi yok diyenler gözünüze,
dizinize dursun. Üreten ekonomi olmasa sen IMF’ye borcu ödeyebilir miydin?”

Bağımsız ve özgür bir medyamız olsa
Erdoğan zamanında uyarılır ve bir daha böyle demokratik nezaketsizlikler
yapmazdı.

Anlaşılan Cumhurbaşkanlığı danışmanları
ve konuşmalarının metin yazarları pek çalışkan değil. Daha önce iki
başbakana aynı konuşma metnini değiştirmeden verip okutan bir ekip söz konusu.
Muhtemelen Erdoğan’ın eski konuşmalarının metinlerinden kopyala/yapıştır
cümleler veya ifadeler yeni konuşmalara monte ediliyor.

Eğer böyleyse, bizim de bu danışmanlara
aldığınız paralar “elinize, gözünüze, dizinize dursun” deme hakkımız
doğar.

Tabii ki yöneticiler “danışmanların
hatası” diye sorumluluktan sıyrılamazlar.

Demokratik ülkelerde patron halktır,
millettir. Patron kendisine hakaret eden
çalışanlarına, bir Ajda Pekkan şarkısının nakaratı ile tepki verir:

“Eline, gözüne, dizine dursun / Buraya
kadar, sana uğurlar olsun.”

******************************

VERİLEN KAMU HİZMETİ YETERSİZ

Erdoğan’ın “elinize, gözünüze, dizinize
dursun” diye başımıza kaktığı kamu hizmetlerinde aslında hiç de
övünülecek bir başarı göstermediğini rakamlarla ortaya koyanlar oldu:

“45 liracık ile o zaman bir buçuk çeyrek
altın alındığını, bugün 650 lira ile bir çeyrek altın alınamadığı” gerçeğini
hatırlattılar.

Ama burada asıl olan 650 TL burs ile
üniversitede okumaya çalışan gencin derdine derman olup olamadığımız değil
midir? Kaldı ki bu burs hibe/yardım değil, öğrenciyi daha hayata atılmadan borç
ödemeye mahkûm eden bir kredidir.

20 senede “Bir milyon yatak kapasiteli
lüks yurtlar yaptık” diye övünmenin de anlamı yok. Yurt yapmak, fakir
öğrencinin de okumasını sağlamak devletin görevidir. Bu bir lütuf veya ihsan
değil, görevdir.

Daha da önemli olan gerçek, bu görev
gerektiği kadar iyi yapılmamıştır.

****

Halen üniversite öğrencileri devlet
yurtlarında yer bulma sorunu yaşamaktadır.

Türkiye’de 8 milyon 241 bin üniversite
öğrencisi var. Kredi Yurtlar Kurumunun yatak kapasitesi 698 bindir. İstanbul’da
ise durum daha vahim, “bir KYK yurdunun tek bir yatağına yaklaşık 44 öğrenci
düşmektedir.”

Öğrencilerin bir kısmı yurt istememekte,
bir kısmı “nasıl olsa bana çıkmaz” diye başvurmamaktadır. Başvuranların da
önemli bir kısmı yurda yerleştirilememiştir.

******************************

JÖLELİ BAŞDANIŞMAN

Cumhurbaşkanının Ekonomiden Sorumlu
Başdanışmanı, Cumhurbaşkanlığı Ekonomi Politikaları Kurulu üyesi Yiğit Bulut’un
“1 dolar 1 TL olacak” demesinin üzerinden 11 yıl geçti.

“Dolar 3 TL’yi geçerse yüzüme
tükürün” dediğinin üzerinden ise 5 yıl geçti.

“Jöleli”
namıyla tanınan bu Başdanışman daha 31 Mayıs 2017 tarihinde ”Dolar 5 TL
olacak diyenler… Adamsanız çıkın bu milletten özür dileyin…”
demişti.

Başdanışmanı ve diğer danışmanlarının
verdiği bilgilere göre konuşan Cumhurbaşkanının döviz kurları üzerine
yaptıkları hiçbir açıklaması doğru çıkmadı. Tavsiyesine uyarak, döviz
bozdurup TL’ye yatıranlar zarar etti.

Bu yüzden artık kendi taraftarları dahil imkânı
olan herkes dövize yatırım yapmakta. Dolarizasyon oranı yani bankalardaki
yabancı para mevduatının toplam mevduat içindeki payı, TL oranını geçti. Devlet
iç borçlanmayı bile dövizle yapar oldu.

Sonuç bu yazının yazıldığı gün dolar
kuru 8,63 TL idi.

Sosyal medyada “Adamda yüz yok ki
utansın” diye yorumlar yapılıyor.

Üç ayrı makamdan dolgun maaş alan
başdanışman yerine, eleştirilerin bu başdanışmana itibar eden Erdoğan’a yöneltilmesi
gerekmez mi?

Faiz yüksek, kur yüksek, enflasyon yüksek…
Böyle bir başarı(!) herkese nasip olmaz.

Erdoğan’ın asıl bu Başdanışman ve diğer
başarısız danışmanlara “Eline, gözüne, dizine dursun / Buraya kadar, sana
uğurlar olsun” demesi doğru olmaz mı?

Ey Türk Gençliği;

Bu devletin mayası ilahi rıza teknesinde tutulmuş, hamuru
şehit kanlarıyla yoğrulmuş büyük bir devlettir. Çok hassas
bir jeopolitiğe sahip olan bu kutsal vatan topraklarında kıyamete kadar
varlığımızı koruyabilmemiz. Devlet, vatan, millet, bayrak aşkıyla yoğrulmuş,
ilim ve ahlâkla donatılmış bir nesil yetiştirmekle mümkündür. İşte bu nesil sizlersiniz.

Ey Türk gençliği,
Türk münevveri aydın gençler sizlere sesleniyorum
neredesiniz? Hangi işte ve ne ile meşgulsünüz? Bu memleketin büyük adamlara ihtiyacı var! Bu millete büyük işler başarmak vazifesiyle yükümlüsünüz.
Vazifenizin mesuliyeti çok büyüktür. Kalkın ve toplanın memleket mukadderatını ele
almak zamanı gelmiştir.

Türk
milletini ve Türk
vatanını kurtarmak için Atatürk’ün başkanlığı altında analar,
babalar bütün Türk milleti birleşti ve vatanı kurtardılar ve Türkiye Cumhuriyetini kurdular.
Gençler; İstiklal harbini onlar kazandı, iktisat ve istikbal harbini sizler
kazanacaksınız.

Milletin ümidi
sizdedir, Atatürk bu görevi
sizlerin omuzlarına yüklemiştir.
Sevgili gençler; bazı gazetelerin sizleri methetmesine bakmayın iki miting, üç hitabe bu milleti
kurtaramaz. Bu millet iş istiyor, büyük adam bekliyor. Gençler
kendinizi haddinden fazla mütevazi
görüp zaman canavarının dişleri
arasında, hadiseler kasırgasının darbeleri arasında yok olmanıza bu milletin
tahammülü kalmamıştır.

Artık bugün
büyük olarak gördüğünüz yöneticilerin, politikacıların hakkınızda sarf
ettikleri sözlerin altını eşelediğiniz veya gözlerine dikkatlice baktığınız
zaman kendinizi ve hakkınızdaki düşünceleri daha iyi anlarsınız.

Hangi büyükle konuşursanız konuşun bir
takım methiyelerden sonra hemen ima yoluyla gençler henüz bir imanın önderliğini yapacak duruma
gelmemiştir. Gençler günlerini
boş geçirmekten başka bir şey düşünmüyorlar, gençler nemelazımcı bir zihniyet içinde
yetişiyorlar diyorlar. Bu ithamlar ne zamana kadar devam edecektir.

Gençler sizler siyaset çemberi içesinde geçmiş aktif görünen fakat gününü kendi hesabına boş geçirmeden
başka bir şey düşünmeden şahsiyetlerle
ilgilenmek değil. Onlar karşısında yer almak ve biz sizden daha iyi bu milleti
kalkındırabilecek güç ve bilinçteyiz
diyebilecek vaziyette bulunmalısınız. Asil milletimiz sizleri bu şekilde görmek
istiyor.

Gençler Türk
milleti sizi bekliyor. Yıllarca beklediği gibi daha yıllarca bekleyemez. Bütün mesuliyet sizin omuzlarınıza yüklenmiştir. 21. Yüzyıl
içinde eski çağların devrini yaşayan Türkiye
ancak sizin imanlı ruhunuzun, milli yumruğunuzun, büyük
devlet aşkınızın faaliyete geçmesiyle refaha erebilecektir.

Gençler; Türk
milleti sizi işbaşında önder görmek istiyor. Gençler Türk’üz,
Türk doğduk, Türk olarak yaşayacağız. Tarih boyunca Türk kelimesini kimse silemedi,
bundan sonra silemeyecektir. Ne mutlu Türküm diyene…