İktidar büyük servetlerin
kimlerde olduğunu, kimlerin servetinin helal kimlerinkinin haram olduğunu,
kimlerin vergi kaçırdığını kesinlikle ve net olarak biliyor.

Bizim Paradise, Panama ve
son olarak Pandora Belgeleri ile öğrendiklerimizin Türkiye’yi alakadar
eden kısmını eminim ki iktidar önceden de biliyordu.

Neden böyle bir kanaatim
var?

Çünkü AK Parti
hükümetlerince 7 defa çıkarılan “Varlık Barışı” yasalarıyla, şaibeli servet
ve vergisiz kazanç aflarının boşuna çıkarılmadığını düşünüyorum.

Yurt dışındaki 200-300
milyar dolar arasında olduğu hesaplanan varlıkların ülkeye getirilip, ekonomiye
kazandırılacağı vaadiyle 2008, 2011, 2013, 2016, 2018, 2019 ve 2021 yılında
uygulamaya giren yasalar çıkarıldı.

Bu yasalarla milyarlarca
dolarlık servet sahiplerine kazancın kaynağını sormama, vergi talep etmeme,
inceleme-soruşturma açmama taahhüdünde bulundu.

Devletimiz işsiz
üniversite mezunlarının öğrenci iken aldıkları kredileri dahi geri isteyen,
asgari ücretten bile vergi kesen bir devlettir. Fakat yurtdışında servet
biriktiren dolar milyonerlerine “yeter ki yurtdışındaki paralarınızı getirin
vergi istemeyeceğim, kaynağını da sormayacağım” dedi.

“Pandora
Belgeleri” adıyla sızan milyonlarca belgenin
incelenmesiyle, pek çok ülkedeki ünlü kişilerin servetlerine dair
bilgiler ortaya saçıldı. Türkiye’den 220 ünlü ve zengin kişinin de servetlerini,
vergi cennetlerinde kâğıt üstünde kurulu şirketler üzerinden, transfer ettiği
ve vergi kaçırdığı anlaşıldı.

Pandora Belgelerinde, Türkiye’den
ismi geçen 220 ismin önemli bölümünün iktidara yakın yandaş
müteahhitler, medya patronları olması çoğumuzu hiç şaşırtmadı.

Bunlar Hazine ve gelir
garantili KÖİ (kamu-özel iş birliği) projelerinden devasa servet edinenler. Kamu
İhale Kanunu’nun olağan yöntemleri yerine, Saray’dan paylaştırılan projeleri
olağanüstü kârlarla yapıp işletenler. Kamu bankalarının milyarlarca
dolarlık kredilerinden beslenerek medya ve enerji sektörünü ele geçiren
şirketler ve patronları.

Bu malum zevat ve
şirketleri için aslında defalarca şahsa özel vergi afları çıkarılmasına
rağmen bunlar da yurtdışına para kaçıranlar listesinde yine en başlarda.

*************************

İktidar
Değişecek Korkusu

En ziyade kayırılan
şirketlerin de vergi cennetlerindeki kâğıt üstündeki şirketler üzerinden yüz milyonlarca
dolar transfer etmesini iki yönden incelememiz gerekir.

Birinci ihtimal, bu
kişiler muhtemelen, servetlerine servet kattıkları AKP iktidarının sonuna
geldiğini düşünmekteler. Bu iktidarın geleceğine güvenmedikleri için
haksız kazançlarını ve yasadışı servetlerini vergi cennetleri üzerinden
yabancı ülkelere taşımaktalar. Yüz milyonlarca, bazıları milyarlarca
doları, vergisiz şekilde döviz veya altın olarak yurt dışına götürmüşler. Malikaneler,
lüks taşınmazlar, pahalı jetler yatlar almışlar veya oradaki hesaplarına
yatırmışlar.

İktidar değişir ve
servetlerinin kaynağı araştırılacak olursa, dile getirilen şaibelerin doğru
olduğu ortaya çıkar korkusuyla kendilerince tedbir almış olabilirler.

****

Bağış Mı
Rüşvet Mi?

İkinci incelenmesi gereken
yön ise yapılan yüz milyonlarca dolar transferden bir kısmı “bağış”
yapılmış.

“Bağış” denilse de kime
veya hangi kuruma bağışlandığı meçhul. Herhalde Kızılay, Çocuk Esirgeme Kurumu,
Mehmetçik Vakfı gibi bir kuruma bağışlanmış olsa idi açıkça isimleri yazılı
olur veya açıklanırdı.

Mesela Cumhurbaşkanlığı
Sarayını, CB Yazlık Sarayını ve birçok dev şehir hastanesini yapmış olan
holding açıklama yapabilir, 1 Milyar liralık bağışın hangi hayırlı işe
gittiğine dair merakı giderebilirdi.

Bu fevkalade himayeye
mazhar holdingler, iktidarın yakın himayesindeki “vakıflara” bağış yapmış olsalardı,
“bağış” yapılan vakfın ismini açıklayabilirler miydi?”

Bundan emin değilim.

İsim belirtilmeyince
-haklı olarak- “Bağış” denilen ve isimsiz birilerine veya bir yerlere gönderilen
bu yüz milyonlarca dolar paranın komisyon, rüşvet, haraç ya da ihalelerden pay
olup olmadığı tartışılmakta.

Erken veya zamanında
yapılacak ilk seçimden sonra kuvvetle muhtemel iktidar değişecek.

Yeni iktidar döneminde bu
paranın bağış değil, komisyon, rüşvet, haraç ya da ihalelerden pay olduğu
ortaya çıkarsa bu işin sonu mahkemede biter.  

Yeter ki, “ucu nereye
varırsa varsın” milletin hakkını takip edecek bir iktidar gelsin.

*************************

İktidar
Yaptıklarından Da Yapmadıklarından Da Sorumludur

* Vergi cennetlerine para
aktarmayı kim yasal hale getirdi?

* AKP iktidarı 2006’da Kurumlar
Vergisi Kanunu‘nun 30. Maddesinde yaptığı değişiklikle bu işlemleri
yasadışı olmaktan çıkardı. Ancak yasada aktarılan paralardan yüzde 30 vergi
kesileceği hükmü de bulunuyor.

* Peki bu vergi
alınabiliyor mu?

* Hayır! Çünkü iktidar
yasanın 30/7 maddesi uyarınca yayınlanması gereken vergi cenneti ülkeler
listesini bugüne kadar yayınlamadı. Bu sebeple 15 yıldır kanunun bu hükmü
uygulanmıyor.

* Hem Cumhurbaşkanı
Kararnamesiyle ve hem de Meclis’ten kanun çıkararak en çok itiraz edilen düzenlemeleri
istediği anda yapabilen bir iktidar var. Bunlar açık bir kanun hükmünü bilerek işlevsiz
bırakmaktan sorumlu tutulmayacak mı?

* İktidar yapması gereken
bir işlemi/ eylemi yani görevini yapmamak suretiyle yasayı deliyorsa bundan da
sorumlu olacaktır.

Dünyada artık sıfır saniyede
iletişim sağlandığından ve görüntü (resim, film, vs) gerçekleştiğinden ne,
nerede, ne zaman, niçin soruları hemen cevap buluyor. Ha Kamçatka’da bir olay
olmuş, ha Alaska’da; ha Arctik’a da (kuzey), ha Antartika’da (güney) değişen
bir şey yoktu iletişim itibariyle.

Pandemi dünyayı idare eden
liderlerin umurunda mı bilmiyorum ama bazı ülkeler İsrail ve kuzey Avrupa
ülkeleri gibi covit 19 tedbirlerini kaldırırken, bazıları tam tersi ya daha da
sıkılaştırdı, ya da Türkiye’deki gibi oluruna bıraktı. Ama bir gerçek var ki
Dünyayı yöneten liderler yeni bir medeniyet kuramıyor, barış getiremiyor,
üretimi artıramıyor, demokrasi, insan hakları, hukuk devleti gibi evrensel
değerlerin daha da gelişmesi ve uygulanması için çalışmıyor. Yine kısır
tartışmalar ve atışmalar dur durak bilmiyor. Bunun başını da dünya
emperyalizminin jandarması ve kendini ortadoğuda yeni müttefikler kazanmak ve
haritalar çizmek için görevli bildiğini zanneden ABD yönetimi çekiyor. Avrupa
Birliği bunlara çareler ararken, aralarından ayrılan bir dönemin en azılı
emperyalist güneş batmayan ülkesi Birleşik Krallık İngiltere en sıkıntılı
günlerini yaşıyor, akar yakıt kuyrukları bitmiyor, mesela Londra’daki petrol
dağıtımına artık askerler de katkı veriyor. Kuzey Kore birkaç ayda bir başını
aradan çıkararak tombik liderleri Kim Jong -Un’un uygulamalarıyla meydan
okuyor. Ankara’nın bile sessiz kaldığı Çin yönetimi Uygur Türklerine soykırım uyguluyor,
mezalim içinde, pandemi umurunda bile değil. Salgının ilk başladığı Wuhan
kentine Dünya Sağlık Örgütü’nün konuyla alakalı araştırma yapmak üzere bile
girmesine izin verilmedi. Üstelik bir terör örgütü gibi insan ve kadın
haklarına saygısız, hak-hukuk toplum için anlayışı yeterli olmayan yeni
Afganistan yönetimine Suudiler ve Rus Lider Putin ile birlikte arka çıkmaz mı?
Müslüman ülke liderlerinin dünya umrunda pek değil, kendi keyiflerini çıkarmaya
çalışıyorlar. Yunanistan ve Güney Kıbrıs’ta Rumlar gibi sürekli de silahlanıyor
ve buna çok bütçe ayırıyorlar. Korumaları da ya ABD veya İngiltere olduğundan
sırtlarının yere gelmeyeceğini düşünüyorlar.

Daha bir karamsar tablo
çizmeyeyim de burada bırakayım artık.

Vay Başımıza Gelenler böyle
deyip noktalayayım.

Nobel İle Mültecilere
Merhamet Dönemi Mi Başlayacak?

Noktalayayım ama akşam
televizyon haberleri yine bunlarla başlayıp, bitecek. Bir de koronadan
hastalananlar, tedavi görenler, vakalar, testler, ölenler tek tek aktarılacak.
Bu pandemi süreci İstiklal Marşı’nın Kabulünün 100. Yılı ve Mehmet Akif Ersoy
Yılını da sanki etkiledi gibi. Ama kitap okumayı, televizyon izlemeyi,
netflix’ten film seçmeyi artırdı. Yayınevleri %50’ye varan iskontolar yaparak
internetten alışverişi artırdı. Ben de bu vesileyle çok kitap siparişi verdim.
Aldım ve çoğunu okudum. Son Nobel Edebiyat Ödülü alan (2021) Tanzanyalı İngiliz
Vatandaşı Abdülrezzak Gürnah’ın da kitaplarına başladım. Batının artık öyküleri
bittiğinden arayış içindeler ve aradıklarını da galiba Türk ve İslam coğrafyasında
buluyorlar. Eğer işin içinde yeni bir emperyalizm ve angajman yoksa. Prof. Dr.
Abdülrezzak Gürnah da İngiliz vatandaşı Afrikalı mültecilerden biri. Nobel
Edebiyatını kazanmasında “Kültürler ve kıtalar arasında sömürgeciliğin
etkilerine ve mültecilerin kaderlerine yönelik tavizsiz ve merhametli tavrı”
gerekçe gösterildi. Bu da görüşümüzü doğruluyor.

Artık oturup ciddi ciddi hem
ülkemizi yönetenlerin, hem sorumluluk alanların, hem kanaat önderlerinin, hem
de aydınlarımızın iyi düşünmesi gerekiyor. İşte bunun için tavsiye edilecek
eserler var; Mehmet Akif, Nurettin Topçu, Aliya İzzet Begoviç, Ali Şeriati,
Cemil Meriç, Erol Güngör, Muhammet İkbal ve J. Krishnamurti’nin bütün
kitapları.

İsyan Ahlakı

Dünyayı yeniden okumak ve
yorumlamamız için eleştirel düşünceyi öne çıkarmamız gerekiyor.

Mehmet Akif Ersoy Müslüman
esirleri Almanların elinden kurtarmak için Teşkilat-ı Mahsusa’dan görevli
olarak gittiği Berlin dönüşünde kendisine sorulan bir soru üzerine şöyle diyor;

-Almanların işi dinimize,
dinleri ise bizim işimize benziyor.

Ünlü felsefeci, sosyolog,
isyan ahlakının toplumla örtüşmesini sağlamaya çalışan, muallim Nurettin Topçu
da şunları söylüyor;

-Yarınki Türkiye’nin
kurucuları yaşama zevkini bırakıp, yaşatma aşkına gönül verecek, sabırlı ve
azimli lakin gösterişsiz ve nümayişsiz çalışan sulh cephesinin maden işçileri
olacaktır.

Prof. Dr. Erol Güngör İslam’ın
Bugünkü Meseleleri’nde “İslâm’ın uyanışı tam bir kültür hareketi haline
dönüştüğü zaman köklü ve kalıcı doğurabilecektir.” Diyor. Dediği biçimde de
yaşıyoruz. Çünkü kültür dibe vurdu.

“Dindar Bir Toplumu Ancak Din
Adamları Kandırabilir”

İranlı Sosyolog Alim bakın
neler anlatıyor analitik düşünceye sahip olunması için;

* Ben sizi rahatlatmaya
değil, rahatsız etmeye geldim. Ben uyuşturucu muyum ki sizi rahatlatayım.

* Sadece devletin konuşma
hakkına sahip olduğu bir memlekette çoğu söze inanmayın.

* Bir yerden yangın var iken
biri seni ibadet etmeye çağırıyorsa iyi düşünün.

* Kur’an’ın ilk emri
“Oku”dur, işit değil.

* Fakirlik yemeksiz geçirilen
bir gece değildir. Fakirlik düşünmeden geçirilen bir gecedir.

* ”Düşünme itaat et”
diyenlere değil,” düşün ve sorgula diyenlere kulak ver.

* Şimdiki köleler, taksitle
yaşayıp borçlu ölüyorlar.

* Sonradan ilahi adalet diye
adaleti göklere çıkardılar ki, yeryüzünde ondan söz edilmesin.

* Dindar bir toplumu ancak
din adına din alimleri kandırabilirdi ve öyle oldu.

* Okuyun, zira mürekkebin
akmadığı yerde kan akıyor.

Batının Vicdanı,  Doğunun Da Aklı Kayboldu

Aliya İzzetbegoviç de şöyle
diyor;

*Doğu eleştirel düşünceyi
okullarından kaldırdı, batı ise tam tersi analitik düşünceyi öne çıkardı, ders
olarak koydu…din de devrim de acılar ve ızdıraplar içinde doğar. Her ikisi de
refah ve konfor içinde yok olup gider. Ahlak dinin öbür adıdır, diğer halidir.

Muhammet İkbal’den öğrendiğim
bir doğru da şöyle; ”Doğu aklını, batı ise vicdanını kaybetmiş.”

Hintli bir akademisyen olan
ve başta ABD, dünyanın muhtelif üniversitelerindeki konferanslarıyla sadece
sorulara cevap veren J.Krishnamurti de “Doğu ve batıda batıl inanç, kurnazlık
ikiyüzlülük bütün örgütlü dinlerin geçer akçesi oldu. Madrabazların tuzağına
hiç düşmeden ebediyen kutsal olanı yeniden keyfetmeye başlanmalıdır.”

Geçen yazımda, kendimi bildim bileli sorduğum soruyu
tekrarlamıştım: Niçin ilerleyemiyoruz? Eğitim diye başladım. Belki en yakın
olduğum problem alanı. Onunla devam edeyim. Eğitimimiz, niçin bir türlü diğer
OECD ülkelerinin, hiç olmazsa ortalamasını yakalayamıyor? Niçin Şili veya
Meksika ile birlikte diplerde yer alıyoruz?

Bu soruyu cevaplamak için pek küçük bir tecrübem ile
başlayacağım. Lisede, bazı dersler anlatılırken koptuğumu fark etmiştim.
‘Niçin?’ diye düşündüm. O derslerde, tahtada problem çözülür; çözümler, bazen
bir tahtaya sığmazdı. Şunu fark ettim: O koptuğum derslerin hocaları problemi
çözerdi çözmesine de çözümün ortasında problemin ne olduğunu kaybederdik.
Problem kaybolduktan sonra, çözümün hiçbir çekiciliği kalmazdı.

Meselesi olmak

Şanslı bir öğrenciydim her hâlde. Ege Üniversitesi Fen
Fakültesi’nde işler değişti. Hocalarım problemin içinde yaşıyordu ve problem de
çözüm de onları heyecanlandırıyordu. O heyecan biz öğrencileri de sarardı.
Lisede ortalama bir öğrenciyken üniversitede birden olağanüstü bir öğrenci
oldum.

Kendim üniversite hocası olunca da fark edişim bir adım daha
ileri gitti. Araştırma yapan hocaların dersleri, araştırma yapmayıp sadece
okudukları ders kitabındaki bilgileri tekrarlayanlardan daha gerçek, daha
anlaşılırdı. Onların problemi vardı. Benim neslimin deyişiyle “mesele”si vardı.
Onlar bize anlattıklarını, konuların içinde yaşayarak anlatırlardı. Bir
meseleye sahipliğin heyecanı, öğrenciye de yansırdı.

Bu tespitleri, eğitim tecrübesinden alıp ilerleyemediğimiz
birçok konuya genişletebiliriz.

Karl Raimond Popper’in büyük keşfi, bilimin tümevarım,
tümdengelim falanla değil, problem çözerek ilerlediğidir. Bilim adamı da teknik
adam da devlet adamı da problem sahibi, mesele sahibi adamdır. Yanlış da olsa
bir çözüm bulur, dener; doğruysa ne âlâ. Yanlışsa başka çözüm bulmaya çalışır.

Kurumlar ve ülkeler de öyle ilerliyor

Bir de meselesi, problemi olmayan tipler vardır. Onlar,
ağızdan dolma bilgileri, sloganları tekrarlayıp durur. Aslında onların meselesi
farklıdır. O mesele, işlerinin, mesleklerinin, mevkilerinin meselesi değildir.
Meseleleri şöyledir. Hoca mı oldu? Araştırma değil, yani yeni bir şeyler bulma
peşinde değil, unvan alma peşindedir. Daha iyi öğretme değil, daha çok ücretli
ek ders alma peşindedir. Bütün doktora yönetmeliklerde, şart olarak, “bir
yenilik getirmek, bilime katkıda bulunmak” mealinde lafla geçer. Hiç unutmam,
yönetmeliği tartışırken bir üniversite senato üyesi, “Arkadaşlar, gerçekçi
olalım. Hangimiz bilime yeni bir şey getirdik!” demişti ve ben kendimi hakarete
uğramış hissedip, “Kendi adına konuş!“ diye onu terslemiştim.

Araştırma yapılmaz, “yayın” yapılır. Bilime katkı yapılmaz,
unvana katkı yapılır. Öğretilmez, eğitilmez, ders saati arttırılır. Bu sistem
içinde öğrencilerin meselesi de öğrenmek değil, diploma almaktır. Kopya
çekerken yakaladığım bir mühendislik sınıfı öğrencileri kendilerini şöyle
savunmuştu: Biz mühendislik yapmayacağız ki. Biz memuruz, maaşımız artsın diye
diploma almak istiyoruz. Eh böyle öğretim üyesine böyle öğrenci uygundur!

 Yabancı ülkelerdeki
araştırmacıların, “Bunu önce ben keşfettim!”, “Hayır ben keşfettim!”
kavgalarının neredeyse yumruklu hâle döndüğü günlerimi özlüyorum.

Rektör mü oldunuz. Meseleniz ne olmalıdır?  Üniversitenizin Türkiye ve dünya
sıralamasındaki yerini yükseltmek. Hem araştırmada hem eğitimde. Göz bebeğimiz
olan birçok üniversitelerimizin yönetimlerinin meselesi buydu; hâlâ da budur.
Fakat şimdi başka meseleleri sahiplenen rektörlerin haberlerini okuyoruz:
Yakınlarımı nasıl işe alıp maaş bağlarım? Kendime daha ek gelirler bulabilir
miyim? Eşimi, yeğenimi istihdam edebilir miyim? Ve sözde idealistlik: Bizden
olanları nasıl bir an önce doktor, doçent, profesör yapabilirim? Liderime nasıl
yaranabilirim?

Üniversite en uzun yıllarımı verdiğim bir kurum. En iyi
bildiğim, mesele ettiğim alan o. Sizler kendi alanlarınıza bir de bu ölçüyle
bakınız ve sorunuz: Benim altımdakilerin, benim üstümdekilerin “mesele”si var
mı? Daha önemlisi benim meselem var mı? Varsa o mesele kişisel çıkar, terfi
etme, mevkiini muhafaza etme veya yandaş kayırma değil de gerçekten
bulunduğunuz kurumun meselesi mi?

Hedef tayin etmek ve hedefi mesele etmek

Bir insan veya bir kurum meselesini nasıl bulur? Nasıl
tanımlar? Bu o kadar zor değil. Geçen yazımda asıl problemin kurumunuzu veya
ülkenizi olduğu yerde “idare etmek” değil benzerleri arasında daha iyi hâle
sokmak olduğunu yazmıştım. O hâlde ilk yapılacak iş, bir hedef tayin etmektir.
Sonra da bu hedefe giderken aldığınız yolu, nutukla, algı yönetimi ile değil,
objektif olarak ölçmektir. Gerçekçi bir ölçü bulmaktır.

İlk-orta öğretim mi? Buyurun PISA’ya. PISA’da hiç olmazsa
OECD ortalamasını hedefler misiniz? Bu meseleniz olur mu? Uykuya dalarken son
düşündüğünüz, uyandığınızda ilk aklınıza gelen bu mesele olur mu? Her yıl
yaptıklarınızla hedefe yaklaştınız mı, uzaklaştınız veya yerinizde saydınız mı?
Ölçmeye cesaretiniz var mı? Hele dipten bir kurtulun, daha yukarı tırmanmayı
konuşalım.

Üniversite mi? Siz kendi süreçlerinizi ölçün. Dünya zaten
her an sizi ölçüyor. Hedefiniz ne olmalı? İlk 500? İlk 100? 50? Başa güreşmek?
Bu sonuncuyu ilk 500’e girdikten sonra konuşalım ama şüphesiz nihaî hedef bu
olmalıdır.

Peki vatan? Kurumları kurtaramazsak, vatanı kurtaramayız.
Şaka değil; gerçekten kurtaramayız.

       Kıbrıs milli davamızın son lideri,
KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ı kaybedeli tam dokuz yıl
oldu.

        13 Ocak 2012 tarihinde sonsuzluğa
uğurladığımız Sn. Denktaş, özgürce yaşaması için uğruna hayatını adadığı Kıbrıs
Türk Halkının Lefkoşa’sının Türk kesiminde yatıyor.

        Ölümünden sonra devletinin anıt mezar yapacağı
kararının ardından tam dokuz uzun yıl geçti, bu süreçte KKTC’de sekiz hükümet
değişti! Ancak değişmeyen tek şey o büyük lidere yakışan bir anıt mezarın hala
bitirilememiş olmasıdır…

       Aslında bu sekiz hükümet arasında onun siyaset
sahnesine çıkardığı, önemli koltuklara oturttuğu pek çok siyasetçide vardı ama
nedense onlarda bu konuda etkin olamadılar!

      Değerli Okur:

       Verdikleri mücadeleyle, kazandıkları nice
başarılarla halkının geleceğine yön veren liderler asla unutulmazlar. Tam
tersine halkının gönlünde taht kurarlar.

       Rahmetli Denktaş’ta adı Türk tarihine altın
harflerle yazılı böylesine önemli liderlerden birisidir. Kıbrıs adasında
halkının varoluş mücadelesine liderlik yapan, inanmış olduğu bu dava uğruna
cephede savaşan ama asla Rumlara diz çökmeyen, sonuçta halkına tertemiz bir
devlet armağan ederek halkının gönlünde taht kurmuştur.

     Ancak
böylesine önemli bir lidere layık ne yazık ki, bir anıt mezar hala
bitirilebilmiş değildir. O kendisinden önce Kıbrıs Milli Davamıza liderlik
yapan Dr. Fazıl Küçükten devralmış olduğu mücadele bayrağını yere düşürmeden
görevini tamamlamış, Kıbrıs Türk Halkına özgürce yaşayacağı topraklarda bir
devlet emanet ederek ebediyete intikal etmiştir.

      Gönül isterdi ki, Kıbrıs’ta inandıkları dava
uğruna, Türklüğün var olması için mücadele eden bu iki lider aynı mekânda
bulunsunlar, aynı anıt mezarı paylaşabilseler, şu anda rahmetli Dr. Küçük ’ün
mezarının bulunduğu Anıt Tepede yan yana yatsalardı.

      Ama nedense bu gerçekleşemediği gibi şu anda
Lefkoşa’da bulunan ve henüz tamamlanmamış olan Denktaş’ın anıt mezarı da basına
düşen görüntülü haberlere göre içler acısı durumdadır.

      Geçtiğimiz günlerde oğlu Sn. Serdar Denktaş’ın
sosyal medyadan çağrısı, halkın katılımı ile anıt mezarın içi ve çevresindeki
çöpler, molozlar, kurumuş otlar ve ağaçlar temizlenmiş, adada yayın yapan
Veryansın TV’deki o kötü görüntüler bir nebzede olsun ortadan kalmıştır. Ancak
bu geçici bir uygulamadan öteye gitmeyecek, yine birkaç hafta sonra anıt mezar
içi ve çevresi eski haline dönecektir.

      Hâlbuki rahmetliye layık bir mezar bugüne
kadar bitirilmiş olsa, bu anıt mezarda onun canından aziz bildiği ana vatanının
temsilcisi Mehmetçik ve kendi topraklarının cesur evlatlarından oluşan Güvenlik
Kuvvetlerinin askerleri saygı nöbeti tutsa, anıt mezarın içinde bulunan müzenin
açılmasıyla birlikte KKTC Devletinin nasıl kurulduğunu anlatan görsellerin yer
aldığı bu salon; öğrenciler, vatandaşlar adaya gelen tüm misafirler tarafından
ziyaret edilse iyi olmaz mıydı? Bu vesileyle rahmetlinin ruhu da şad olurdu.

     Şu
gerçeği de açıklamadan geçemeyeceğim!

     Adalı
Rumların milli lideri Başpiskopos Makarios’un anıt mezarı da Lefkoşa’dan 60 km
ileride Trodos Dağlarının 1600 metre zirvesinde Cikko Manastırı yakınında
bulunuyor. (13 yaşına kadar bu manastırda yaşamıştır.)

     3 Ağustos 1977 de ölen Makarios’un anıt
mezarına girişte 20 metrelik bir heykeli göze çarpıyor. Mezarın süslemeleri
altın sarısı, kırmızı ve lacivert renklerin ağırlıkta olduğu ortaçağ sanatının
‘’önemli perspektifini’’ örnek almış betimlemelerden oluşuyor. Bu renklerden
altın sarısı ruhsal zenginliği, lacivert asaleti, kırmızı is coşkuyu
simgeliyormuş. Sekizgen bir prizma biçimindeki yapının tavanını ise İstanbul
Kariye müzesinin tavanında bulunan Pankreoton (her şeyi yaratan) İsa
betimlemesine benzer bir fresk ile süslenmiş. Yerlerde ise arı betimlemeleri
bulunuyor.

   Makarios’un anıt mezarında kullanılan
renklerin ‘’asalet-ruhsal zenginlik-coşkuyu’’ ifade ettiğine bakacak olursak!
Burada unutulan en önemli renk simgesinin Makarios’un Kıbrıs Türk Halkını adadan
yok etmek adına yapmış olduğu mezalimlerini anlatan rengin eksik olduğunu
görürüz ki, o da siyah renk olmalıdır. Çünkü siyah renk Makarios’un Kıbrıslı
Türklere 1955-1974 yılları arasında yaşattığı mezalimleri, o kapkara acılı
yılların matemini anlatan renk olup, bu renk gerçekleri anlatan ve Makarios’a
en çok yakışan renktir.

       İşte
bir tarafta Rum Milli Lideri Makarios’un anıt mezarı, diğer yanda ise 9 yıldır
bitirilemeyen Kıbrıs Milli Davamızın Lideri, KKTC’nin Kurucu Cumhurbaşkanı Sn.
Denktaş’ın anıt mezarı…

      Önümüzdeki
15 Kasım’da KKTC’nin 38’nci kuruluşu kutlama yıldönümü töreni, 13 Ocak 2022 de
ise rahmetli Denktaş’ın 10’ncu ölüm yıldönümü anma töreni var.

     Bu
tarihlerde KKTC’nin en önemli makamlarında bulunan liderleri Cumhurbaşkanından,
Başbakanına, Bakanlarına, Komutanlarına kadar hepsi rahmetli Denktaş’ın
huzuruna gelecek, çelenk koyup şükranlarını bildireceklerdir.

    O topraklarda Mehmetçiklerim ve Mücahitlerimle
birlikte omuz, omuza savaşarak KKTC’nin kurulmasına bir nebze de olsa katkıda
bulunan bir komutan olarak onlardan tek dileğim:

    Rahmetli
Denktaş’ın anıt mezarının en yakın zamanda bitirilerek, Mehmetçik ve Mücahit’in
korumasına emanet edilmesidir.

     Evet, anıt mezarlar böylesine büyük liderler
için sadece bir simgedir. Çünkü rahmetli Denktaş’ta Türk tarihinde unutulmazlar
arasında altın harflerle yerini almış, adı büyük Türk Milletinin gönlüne,
beynine kazınmıştır.

    Ama gelecek nesiller de onu her ölüm yıl
dönümünde en azından ona layık bir anıt mezarı ziyaret ederek hatırlamalı,
huzuruna çıkıp duaları ile anmalıdır.

İslamiyet’ten
önce Arabistan bir çöldü ve orada oturan insanlar da yarı vahşi bedevilerdi.
İlkel bir hayat sürerlerdi. Kız çocuklarını diri diri gömmek gibi korkunç
âdetleri vardı. İşte böyle aciz, zavallı, vahşi olan bir kavim, onlara
rehberlik eden Muhammed peygamber sayesinde birdenbire değişti, tam bir
medeniyete kavuştu. 30 sene içinde, doğuda Türkistan ve Hindistan, batıda
İspanya olmak üzere akla hayret veren çok kudretli bir İslam Devleti meydana getirdi.

Bu
devletler ilimde, fende ve medeniyette son derece ilerlediler, o zamana kadar bilinmeyen
birçok şeyi keşfettiler. İlim, fen, tıp ve edebiyatta en yüksek mertebeye vardılar.
Papalar bile Endülüs Üniversitelerinde okuyor, dünyanın her tarafından koşup
gelenler, bu üniversitelerde fen ve tıp tahsil ediyorlardı.

O
zamanın Avrupa’sından bahseden John W. Drapper gibi tarafsız bir tarihçi,
“Avrupa’nın manevi inkişafı” ismindeki eserinde şöyle demektedir: “O zamanki Avrupalılar, tamamen barbardı.
Hristiyanlık onları barbarlıktan kurtaramamıştı. Hristiyan dininin
başaramadığını, İslam dini başardı. İspanya’ya gelen Araplar, önce onlara
yıkanmasını öğrettiler. Sonra, onların üzerindeki parça parça olmuş, bitlenmiş
hayvan postlarını çıkararak, temiz, güzel elbiseler giydirdiler. Evler,
konaklar, saraylar yaptılar. Onları okuttular. Üniversiteler kurdular.
Hristiyan tarihçiler, İslam’a karşı olan kinlerinden ötürü, bu hakikati
gizlemeye çalışmakta, Avrupa’nın medeniyette Müslümanlara ne kadar borçlu olduğunu
bir türlü itiraf edemezler.”

İslamiyet,
bütün fen kollarında, ilim ve ahlak üzerinde, her çeşit çalışmayı önemle
emretmektedir. Bunlara çalışmak, farz-ı kifayedir. İslam dini, bütün
yenilikleri emreden bir dindir. İşte bundan dolayı ilim adamlarına çok önem
verilmiş, ilmi, fenni ve teknik araştırmalar yapılmış, Müslümanlar tıpta,
kimyada, astronomide, coğrafyada, tarihte, edebiyatta, matematikte,
mühendislikte, mimarlıkta ve bunların hepsinin temeli olan, güzel ahlak ve
sosyal bilgilerde, en üstün dereceye varmışlardır.

.O
zaman yarı vahşi olan Avrupalılar, en modern bilgileri İslam üniversitelerinde
öğrenmişler, hatta Papa Sylvester gibi, Hristiyan din adamları bile Endülüs
Üniversitelerinde okumuştur. Dünyada ilmin öncüleri olan ve İslam kültürü ile
yetişen ilim adamları sayılamayacak kadar çoktur. Biz sadece tıbba katkıları
olan isimlerden bazılarını örnek verelim:

Ebu Bekir Razî: Aynı hastalık
sanılan kızıl, kızamık ve çiçeğin ayrı hastalıklar olduğunu ilk defa bulan
tabiptir. Huneyn bin İshak: Göz
doktorlarının babası sayılır. İbni
Hatip: Vebanın bulaşıcı bir hastalık olduğunu, ilmi yoldan açıklamıştır. İbni Sina: Hastalıkların mikroplardan
geldiğini ilk bulan hekimdir. Kambur
Vesim: Verem mikrobunu R. Koch’dan 150 sene önce keşfetmiştir. M. Akşemseddin: Pasteur’den 400 yıl
önce mikrobu buldu.

Avrupalılar,
dünya tepsi gibi düz, etrafı duvar ile çevrili zannederken, Müslümanlar
dünyanın yuvarlak olup, kendi etrafında döndüğünü biliyorlardı. Hatta Musul’un
Sincar sahrasında, meridyenin uzunluğunu ölçerek, bugünkü gibi buldular.

Galile,
Kopernik, Newton,
dünyanın döndüğünü, Müslüman kitaplarından öğrenip söyleyince, suç sayıldı.
Batı’da akıl hastaları şeytan tarafından tutulmuş kimseler olarak canlı canlı
yakılırken, Müslüman ülkelerinde özel akıl hastaneleri kurulmuştu.

İlmin,
Fennin ilerlemesi, her yeni buluş, Allah-ü Teâlâ’nın varlığını, bir olduğunu,
kudretini ve ilmini daha fazla meydana çıkarmakta, İslamiyet’i desteklemektedir.
Kadi Beydavi hazretleri, Neml
suresindeki; “Dağları, yerinde duruyor görüyorsun, Halbuki bunlar bulut
gibi hareket etmektedir” ayet-i kerimesini açıklarken dünyanın nasıl döndüğünü
açıklamaktadır.

İlimden
zarar gelmez. Ölünceye kadar ilim öğrenmeye çalışmalıdır! Hadis-i şerifte
buyuruldu ki: “Hiç kimse cahillikle
aziz, ilim ile de zelil olmaz” İslamiyet, ilmin tâ kendisidir.

            Gelelim günümüze, COVID-19  salgını milyonlarca can kaybına sebep oldu. Dünya
bu salgınla başa çıkabilmek için bir dizi araştırmalar yaptı. Önleyici
tedbirler geliştirdi. Daha sonra da aşısını buldu. Bu aşılar, maske takma,
mesafe ve temizlik gibi  önlemler, büyük
risk faktörünü önlemektedir. Ülkemizin tıp alanındaki bilim insanları da bu
önleyici tedbirlerin doğru ve yapılması gerektiğinde hemfikirler.

Yukarıdaki
giriş bölümünde İslam Dininin ve bir Müslümanın bilime bakış açısını muteber
kitaplardan alarak naklettik. O nedenle bilim insanlarının hemfikir olduğu bir
konuda “Müslümanım” diyen bir kişinin “aşı” ya karşı çıkması, aşı yaptırmaması,
önlemlere kulak tıkaması cahillikten, inattan başka bir şey değildir.

Orada
burada türemiş, “sözde hoca”, ya da “sahte alim” lerin fısıltılarına aldanarak
aşıdan kaçmak, İslamiyet’i bilmemek, ya da yeterince anlayamamaktan
kaynaklanmaktadır. İlmin aydınlığına göz yummaktan başka bir şey değildir.
Böyle davranışlar, “aşıya karşı olan” marjinal grupların da ekmeğine yağ
sürmektedir.

Ülkemiz,
sağlık teşkilatı, gece gündüz çalışarak büyük bir özveri içinde insanlarımızı bu
beladan kurtarmaya çalışmaktadır. Üstelik de aşı yaptıran çoğalsın diye,
ücretsiz olarak her yardımı, her kolaylığı bütün gayretiyle sergilemektedir.

Buna
rağmen hala vurdumduymazlar, bilimin düşmanı kara cahiller aşı yaptırmaktan
kaçınıyor, önlemlere uymamayı yeğliyorlar. Böylelikle kendilerini, ailelerini
ve halkımızı büyük risklere tehlikeye sokmaktadırlar.

Bu
hastalıktan ciğeri yananlar, pişmanlıkla ağlarken, aşı vurdurmayanlar acillerde
can çekişirken, bu yanlış  tavır ve
tutumlar insafsızlıktır, bencilliktir. Ateş düştüğü yeri yakarmış. Umarım aşıya
karşı olanlar bir gün bu acıyı tatmazlar.

Hele
öğretmen ordusundan bazılarının aşıya karşı olması anlaşılır bir şey değildir.
Bilimin içinde olanlar bilimin gerçeklerine neden karşı çıkarlar bilemiyorum.
Böyleleri kendi canını hiçe sayabilir. Fakat unutmasın ki anne babaların göz
nuru biricik evlatları   kendilerine emanet edilmiştir. Bu
öğrencilerimizin hayatını tehlikeye atamazlar. Yoksa vicdan azabından kendilerini
kurtaramazlar.

Türkiye
haritasına baktığımızda, en büyük riskin güney ve doğu ana dolu bölgelerinde
olduğu görülmektedir. Bunun nedenlerini yukarıda açıkladık. Sizlere “aşı yaptırmayın” diye nasihat edenlerin
hayatlarını da bir inceleyin lütfen. Çünkü sizi riske atanlar, kendilerini
çaktırmadan garantiye alabilmektedirler.

Canım
Türkiye’nin değerli bireyleri! Gün birlikte olmak, yardımcı olmak, birbirimizi
korumak için özveri zamanıdır. Biricik canlar solmasın, yürekler sızlamasın,
hiç kimsenin gözyaşı hüzünle akmasın.

Akıl
ve bilimin bulguları inançlarımıza ters olamaz. Güneş gibi ortada olan
doğruları  akıl da, vicdan ve inançlar da
ret etmez.

Aşı
olalım, önlemlere titizlikle uyalım. Yüzler gülsün, ülkemizin her köşesi hep
mavi olsun, mavi kalsın.

Sevgiyle
kalın…