Çanakkale Zaferi’nin 107.
Yıldönümünde Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve Çanakkale Savaşlarında
şehit düşen liseli ve üniversiteli öğrencilerin ve bıyığı terlememiş
Onbeşlilerin (1315’lilerin) hatırasını yâd etmek istiyorum. Bu
savaşların ağır şartları, İstanbul ve Anadolu’daki medreseler, liseler ve
Darülfünun gibi eğitim kurumlarının tamamına yakınının düzenli bir öğretim
hayatı sürmelerini engellemiştir. Öğrencilerin ve genç öğretmenlerin çoğunun
askere gitmesi nedeniyle, okulların çoğu boşalmış ve hastane, karargâh gibi
çeşitli hizmetlerde kullanılmıştır. Ayrıca okulların büyük bir kısmında
öğretmen ve öğrenci yokluğundan eğitim-öğretime ara verilmek zorunda
kalınmıştır.

             Balkan Savaşları,
Birinci Dünya Savaşı ve Çanakkale Savaşlarında, eğitimli ve aydın bir nesil
kaybettik. Özellikle Çanakkale Savaşlarında ortaya çıkan asker ihtiyacı
üzerine, henüz askerlik çağına gelmemiş lise, üniversite ve medrese öğrencileri
eğitimlerini yarıda bırakarak gönüllü olarak orduya katılmışlardır. Gönüllüler,
öğrenci ve darülfünun taburları adıyla çeşitli cephelerde savaşmışlardır.  Mustafa Kemal Atatürk bu kaybı şöyle ifade
etmiştir: “Biz Çanakkale’de bir Darülfünün
(üniversite) gömdük”. Çanakkale’de hezimete uğrayan İngiliz generali
Oglander ise şu tespiti yapmıştır: “Çekildik…
Çanakkale’yi geçemedik ama Türk milletinin genç neslini, eğitimli neslini,
çiçeğini yok ettik. Dolayısıyla geleceğini yok ettik. Bellerini zor doğrulturlar.”

            Çanakkale Zaferi’nin 107. yıldönümünde bu savaşlarda
şehit düşen liseli ve üniversiteli öğrencilerin yazdıkları, hazin fakat hazin
olduğu kadar onurlu destandan söz etmek istiyorum. Bu savaş, “Çanakkale içinde
Aynalı Çarşı” türküsündeki gibi ülkeye “Gençliğim eyvah” dedirten bir savaştır.
Ama o askerlik çağında bile olmayan öğrencilerin cesaret aşılayan mücadelesi
hem Çanakkale’den zaferle dönenlerin hem de sonraki kuşakların vatanı müdafaa
kararlılığını artırmıştır. “Çanakkale ruhu” dediğimiz, vatanın bağımsızlığı ve
milletin hürriyeti için canını ve kanını feda etme şuurunun ve iradesinin
doğmasını sağlamıştır.

            1909-1914 yılları arasında Askerî Mükellefiyet Kanunu’na
göre, Sultaniye (Lise) öğrencilerinin askere alınması mümkün değildi.  Fakat cephede asker ihtiyacı doğunca Sultan
V. Mehmet Reşat bir emirle Askerî Mükellefiyet Kanunu’nda bir değişiklik
yaptırarak lise öğrencilerini de cepheye çağırmak zorunda kalmıştır. Kanunun
42. maddesindeki “Sultaniye 10. Sınıf öğrencilerinin askere alınamayacağı” şeklindeki
fıkra, gelecekte uygulanmak üzere ertelenmiştir. Harbiye Nezareti de bir tebliğ
yayınlayarak, 1314 (1896) doğumlu 19 yaşındakilerin henüz askerlik hizmetine
çağrılmamışları ile 1315 (1897) doğumlu 18 yaşındakilerin bedenleri gelişmiş ve
silah kullanmaya kabiliyetli olanların kıtalara teslim olmalarını istemiştir.
İşte “Hey onbeşli onbeşli / Tokat yolları taşlı” diye başlayan Tokat türküsü,
18 yaşında askere alınan ve hepsi Çanakkale’de şehit düşen  1315 doğumlulara yakılan bir türküdür.

            Çanakkale Savaşlarına, o dönemde adları Sultani olan
Galatasaray, İstanbul Erkek, Kabataş Erkek, Vefa, Ankara, İzmir Erkek, Aydın,
Erzurum, Edirne, Çanakkale, Balıkesir, Bursa, Konya, Adana, Kastamonu
Abdurrahman Paşa, Trabzon, Yozgat, Kayseri ve Sivas Liseleri ile İstanbul
Darü’l-muallimini (Erkek Muallim Mektebi) ve Balıkesir Darü’l-muallimini
öğrencileri ve genç öğretmenleri katılmıştır. Çoğu savaşta şehit düştüler ve bu
yüzden okulları o yıllarda mezun vermedi.. Balıkesir’de yayınlanan Karesi
Gazetesi’nin o günlerde verdiği bir habere göre, babaları Balkan Savaşı’nda
şehit düşen ve Edirne Lisesi’nden Balıkesir Lisesi’ne yatılı olarak nakledilen
25 izci öğrencinin tamamı gönüllü olarak Çanakkale’ye gitmiş ve orada şehit
düşmüşlerdir.

            Gönüllü olarak savaşa katılan İstanbul
liselerinin öğrencilerinden oluşan İstanbul Alayı, iki üç gün süren bir askeri
eğitimden sonra 16 Mayıs 1915’te cepheye sevk edildiler. 2.
Tümene dâhil olan İstanbul Alayı, Kabatepe bölgesinde “Kanlısırt”
adı verilen dar bir tepeye yerleştirilir. Cephe o kadar kalabalıktır ki,
siperlerde  adeta üst üste yığınak
halindedirler. Tümenin başındaki Yarbay Hasan Bey üstlerine, ”Bunlar daha yeni
geldiler, biraz cepheyi tanısınlar, sabah çatışmalara girsinler” derse de fakat
sözünü dinletemez. 18 Mayıs 1915’i 19 Mayıs 1915’e bağlayan gece saat 03.30’da düşman
mevzilerine ani bir saldırı planlanır. Saldırıdan önce, marş söylenmeyecek ve
borazan çalınmayacaktır. Düşman, gündüzden keşif uçaklarıyla bu hazırlığı
tespit eder. 2. Tümen tam saldırıya kalkarken gençler, emre rağmen coşku
ile milli marşlar söylemeye başlarlar. O anda hazır olan düşman, ani bir
taarruzla saldırır. Bu baskında maalesef 2500’ün üzerinde liseli ve
üniversiteli genç şehit düşer.

            Bugün İstanbul Erkek Lisesi’nin tarihi binasındaki
(Düyun-ı Umumiye binasındaki) tarihi saatler, 50 İstanbul Erkek Liseli şehidin
şehadet saati olan 03.30’da durmaktadır. İstanbul Erkek Lisesi’nin “sarı-siyah”
renkleri de, Çanakkale’de şehit düşen öğrencilerinin, bugünkü kardeşlerine
armağanıdır. Balkan Savaşları’na gönüllü olarak katılan Kabataş Erkek Lisesi
öğretmen ve son sınıf öğrencilerinin çoğunun şehit ve gazi olması üzerine, okul
flamasının kırmızı-beyaz olan renkleri, 7 Mart 1913’te kırmızı-siyah olarak
değiştirilmiştir. Vefa Lisesi’nin Fransızca öğretmeni Ahmet Rıfkı Efendi de
Çanakkale Savaşı’nda şehit düşmüştür. Bugün, 
Ahmet Rıfkı Efendi’nin adı Vefa Lisesi’nin Öğretmenler Odası’na
verilmiştir.

            Çanakkale Savaşlarına o dönemin yükseköğretim öğrencileri
de katılmıştır. 1915’te İstanbul Darülfünunu 1. sınıfında öğrenim gören 2 bin
500 Tıbbiyeli, okullarını bırakarak Çanakkale’ye koştular. İki tümen halinde
Gelibolu’ya gelen gençler, bir Anzak baskını sonucu şehit oldular. 1915’de
fakülte bir süre kapalı kaldı ve okul yaralılar hastanesi olarak kullanıldı.
Okul bir yıl aradan sonra 4 Mart 1916 tarihinde yeniden açıldı. Büyük bir hekim
açığı ortaya çıktığı için okula, lise ve idadi mezuniyeti aranmaksızın öğrenci
alınıp kaybedilen zamanın telafisi için tatil yapılmayarak derslere bütün yıl
devam edildi. 1915 yılında mezun olamayan son sınıf da mezun edildi. Bu nedenle
sonraki yıl açılışında siyaha boyanan Darülfünun, 1921 yılında hiç mezun
veremedi.

            I. Dünya ve Çanakkale Savaşı’nda, İstanbul ve
Anadolu’daki medreselerin çoğu kapandı. Medreselerin çok sayıda öğrencisi
askere alındı. Ekim 1914’te “Darü’l-Hilafeti’l-Âliye Medresesi” adıyla
birleştirilen İstanbul medreselerine, 1914-1915’te 2.880 öğrenci kaydedildi.
Ancak aynı yıl başlayan I. Dünya Savaşı nedeniyle pek çok öğrenci Çanakkale ve
diğer cephelere gönderildi. Bu yüzden sonraki öğretim yılında, ancak 1.354
öğrenci okuma imkânı bulabildi. Aralık 1912’de açılan “Medresetü’l-Vaizin”e
150’den fazla öğrenci kaydedildi. Fakat I. Dünya Savaşı dolayısıyla askere
alınan bu öğrencilerin çoğu şehit ve gazi oldu.

            Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve Çanakkale
Savaşlarında 100 bine yakın okumuş ve aydın gencimizi, yani bir nesli
kaybettik, Bu kaybın olumsuz etkileri Türk İstiklal Harbi’nde ve Cumhuriyet
Türkiyesi’nde de görülmüştür. Genç ve eğitimli bir neslin savaşlarda
yitirilmesi, ülke genelinde ekonomik ve sosyal açıdan ciddi bir açığın meydana
gelmesine sebep olmuştur. Fakat Çanakkale Savaşları kazanılmasaydı, Osmanlı
devleti ömrünü 1915’te tamamlardı, Maneviyatı bozulan Türk milleti, İstiklal
Savaşı’nı yapamaz, Türkiye Cumhuriyeti kurulamazdı. Bağımsız bir toplum olma
yerine, ABD veya İngiliz mandası olur, onların himayesine girerdik. Çanakkale
Muharebeleri ve sonunda kazanılan zaferle, Balkan Savaşı felaketi ile bozulan
milletin ve ordunun maneviyatı düzelmiş, onuru kurtulmuştur. Bu zafer, Mustafa
Kemal Paşa’nın askeri dehasının ortaya çıkmasına ve Millî Mücadele ruhunun
doğmasına yol açmıştır. Çanakkale’de Türk milleti büyük bir özgüven kazanmıştır.
Bu zaferle millet, kurtarıcı liderini bulduğu ve büyük bir özgüven
kazandığı için Millî Mücadele’ye başlama cesaretini göstermiştir. Bu
sonuçlarıyla Çanakkale Zaferi, İstiklal Savaşı’nın önsözüdür.

            Çanakkale Zaferi’nin 107. yıldönümünde, gençliklerini
yaşamayıp hayallerini bir yana bırakarak, vatanın bağımsızlığı ve milletin
hürriyeti aşkıyla gönüllü olarak savaşa katılıp kanlarını ve canlarını seve
seve fedâ eden liseli ve üniversiteli öğrenciler ile öğretmenlerin aziz
hâtırasını rahmet ve şükranla anıyorum. Hâtıralarını asla unutmayacağız,
unutturmayacağız. Bizlere bu büyük zaferin gururunu armağan eden, başta Kurucu Önderimiz
Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını, bütün şehitlerimizi rahmet ve
şükranla anıyor, ruhları şâd, mekânları cennet olsun diyorum. 

AKP+MHP uzun
süredir çalıştıkları Seçim Yasası değişiklik teklifini açıkladı. Teklifin
Cumhur İttifakının çoğunlukta olduğu Meclis’te kabul edilmesi bekleniyor.

Değişiklik
teklifini açıklayanlardan MHP’li Feti Yıldız “Bu kanun yürürlüğe
girdiği andan itibaren bir yıl içinde yapılacak seçimlerde uygulanmaz. Erken
seçim tartışmalarına son verilmiştir…” dedi.

Gerçekten erken seçim tartışması sona erdi mi?  Seçimler normal zamanında yani Haziran
2023’te mi yapılacak? Bundan emin değiliz.

Çünkü
iktidar her geçen gün zayıflamaya devam ediyor. Ekonomik sıkıntıların
azaltılması, mevcut zihniyet ve yönetim anlayışıyla mümkün olamayacak gibi
görünüyor.

Bir
diğer sıkıntı, zamanında yapılacak bir seçimde R. Tayyip Erdoğan aday
olamayabilir. Çünkü Anayasaya göre 2 dönem Cumhurbaşkanlığı yapan kişi 3.
Defa aday olamaz. Anayasa’nın çok net hükmüne rağmen neden “aday
olamayabilir” diye net olmayan bir ifade kullandığımı sorabilirsiniz.

Çünkü
bu konuda son kararı Yüksek Seçim Kurulu (YSK) verecek. Ve “Erdoğan
bu kurulun kararını şimdiden garanti altına almıştır” şeklinde bir inanç
var.

Bağımsız ve tarafsız yargıya olan inancın en fazla sarsıldığı bir dönemdeyiz. Yüksek Seçim
Kurulu’nun önceki seçimlerde sandıkların kapanmasına az bir süre kala mühürsüz
oyları geçerli kılarak seçim sonucunu etkilediğini biliyoruz. İstanbul B.
Belediye seçimlerinde AKP’nin “bir şey olmadıysa bile muhakkak bir şey
olmuştur” tarzı itirazlarını kabul edip seçimleri yenilettiğini de
unutmamız mümkün değil.

Bu
durumda dahi ben süresinde yapılacak bir seçimde YSK’nın kararının “R.T.
Erdoğan 3. Defa aday olamaz” şeklinde olabileceğini düşünüyorum. Belki de meseleye
duygusal bakıyorum. Bir hukukçu olarak yılların hakimlerinin “vicdanları ile
cüzdanları arasına sıkıştırılamayacağına”, tamamen yasalara ve vicdanlarına
göre karar vereceklerine inanmak istiyorum.

Diyelim ki, Erdoğan YSK’nın kendi lehine karar vereceğini garantiledi. Bu mesele o kadar açıkça hukuka aykırı ki
yıllarca tartışılacaktır. Oysaki TBMM erken seçim kararı alırsa Erdoğan
anayasal olarak tekrar Cumhurbaşkanı adayı olabiliyor.

Bu tartışmalı duruma sebebiyet vermemek için Erdoğan, TBMM’nin erken
seçim kararı almasını sağlayabilir. Hatta ekonomi daha kötüye giderse erken
seçime mecbur kalabilir.

Muhalefet
bir erken seçime destek verecektir. Çünkü Erdoğan’ı yenerek iktidar olma
fırsatı hiç bu kadar yakın olmamıştı.

Bu
değişiklikler Nisan 2022 içinde kabul edilirse, Nisan 2023’ten öncesinde
yapılacak bir erken seçimde seçim kanunundaki bu yeni değişiklikler
uygulanamaz.

Yani hala erken seçim ihtimali var ve bu yapılacak değişiklikler ilk
seçimde uygulanmayabilir.

*******************************

Siyaset Mühendisliği ile Seçim Kazanamayacaklar

AKP ve MHP’nin ortak hazırladığı seçim yasası
değişiklik teklifi tam bir siyaset mühendisliği projesi. Masa başında iyi
çalışılmış, Millet İttifakına karşı mayınlar döşenmiş bir metin bu.

Milli iradeye saygısızlıkla da olsa,
demokrasi ilkelerine aykırı da olsa, asla adil olmasa da, ahlaka ve etik
kurallara ters olsa da “yeter ki biz kazanalım” mantığıyla çalışılmış.

Teklif metni “Kamu yararı düşüncesi olmaksızın,
yalnızca özel çıkarlar için veya yalnızca belli partilerin veya kişilerin
yararına olarak” hazırlanmış.

Önceki seçimde olduğu gibi Cumhurbaşkanı
ve AKP Genel Başkanı sıfatını taşıyan Erdoğan devletin bütün gücünü,
imkanlarını kendisi ve partisi lehine kullanabilecek. Muhalefet fiilen
seçimin tarafı olan devlete karşı mücadele edecek.

Teklifte öncelikle DEVA ve Gelecek
Partilerinin ve oy oranları küçük DP, SP, MP, BBP gibi partilerin önünü kesmek
için tuzaklar hazırlanmış. Küçük partilerin oylarının ittifak partilerine
değil, büyük partinin hanesine yazılacağı bir sistem kurgulanmış. Buradan MHP
de zararlı çıkacak.

Bu durumda oy oranları küçük partiler
büyük partilerin içinden aday göstermeye mecbur olacak.

****

Evdeki Hesap Çarşıya Uyar Mı?

Bu teklif geçen seçimdeki oy oranları göz
önüne alınarak hazırlanmış. Fakat o seçimden bu yana köprülerin altından
çok sular geçti. Ekonomik kriz, sağanak yağmur gibi zamlar, hayat
pahalılığı ve derin yoksullaşma yüzünden Cumhur İttifakının oyları eridi ve
artık Millet İttifakının çok gerisinde kaldı.

Birçok ankete göre AKP hala birinci parti
durumunda olsa bile, CHP ile başa baş görünüyor.  İYİ Parti yükselişini devam ettiriyor. Seçime
kadar olan sürede bu eğilim devam ederse AKP’nin birinci parti olacağı
varsayımına dayalı hesap ters tepebilir.

MHP’nin AKP listelerinden adaylar göstermesinde taraflar anlaşmışlar
gibi.

DEVA ve Gelecek Partilerinin CHP
listelerinden aday
göstermeleri halinde bu partilere AKP’den gelen bir kısım oyların geri döneceği
varsayılıyor. Bu varsayım temelsiz değil.

Acaba DEVA ve Gelecek Partilerinin İYİ
Parti içinden aday göstermeleri söz konusu olursa ne olur?

Bu arada MHP’nin bütün illerde veya
bir kısım illerde AKP’den aday göstermek zorunda kalması durumunda MHP
fire vermez mi? MHP’nin AKP güdümüne girmiş halini hiç beğenmese de eli 3
Hilal’den başkasına gitmeyen seçmen ampule mühür vurabilecek mi? MHP ava
giderken avlanmış olmaz mı? MHP’nin de sırf bu sebeple de kayıpları olacağı
kesin ama ne kadar bilmiyoruz.

****

Çaresiz Değilsiniz, Çare Sizsiniz

Küçük partilerin büyük partilerden aday
gösterilmesi halinde her iki ittifakta da sarsıntılar olacaktır.
Teşkilatlarda çalkantılara, seçmenlerinde kararsızlıklara yol açacaktır.

Ama tecrübeler gösteriyor ki, oyları hızla
eriyen bir iktidar seçim kanunlarında oynamalarla, siyaset mühendisliğiyle
kazanmaya çalışıyorsa işi bitmiştir.

Ülkeyi yönetemeyenler, seçimler için ince
çalışmalar da yapsa, tuzaklar da kursa, bütün il ve ilçe seçim kurullarını
yandaş hakimlere de teslim etseler çare olmaz.

Millet daha bir azim ve kararlılıkla oylarına
ve sandıklara sahip çıkar ve siyaset mühendislerine gereken dersi verir. 

‘’Tarih kitaplarında Türkler
hakkında yazılı olanlar, hatta onlarla savaşanların anlattıkları, gerçekleri
ifade etmekten acizdir. Mutluluk Türklerle birlikte savaşmaktır. Bu şerefi
ömrümün sonuna kadar taşıyacağım. Taş üstünde yatıyor, güneşe, fırtınalara,
soğuğa, yağmura karşı korumasız siperlerde çamur ve toz içinde günler geçiyor.
Fakat dünyanın bütün araç ve imkânlarına sahip düşmanlarıyla aslanlar gibi
dövüşüyorlardı. Bu ne sessiz ve gösterişsiz bir vatan sevgisiydi. ’’Allah’ın
Adını Yürekten Haykırarak’’ saldırganın üzerine atılıyorlardı. Düşmanları da
onlara hayrandı.’’ (Çanakkale Osmanlı Orduları Komutanı Mareşal Liman
Von Sanders Çanakkale, 1916)

         Çünkü onlar Allah’ın adıyla şahadete
koştular, tarih onları böyle tanıdı. İşte bu destanın her sayfası, o yiğitlerin
kanıyla yazıldı.

       Tam 107 yıl geçti ‘’kanla yazılan o destanın’’ ardından…

        Tarihten silinmek istenen bir devletin, yok
edilmek istenen bir milletin; toprağını, bayrağını, namusunu, şerefini,
ecdadından yadigâr her ne varsa korumak adına; canını verdiği ama bu
değerlerinden, vatan topraklarından bir zerresini bile düşmanına teslim
etmediği bir dönemi anlatır bu zaman.

         Çanakkale;
Türk Milletinin vatanına sevdalı 213.882 yiğidinin bu aziz vatan toprakları
uğruna seve, seve hayatlarını feda ettiği destanın adıdır.

         Bu destan; Çanakkale sırtlarına ‘’Allah’ın
Adını Yürekten Haykıranların’’ kanlarıyla yazılmıştır. Dünya var olduğu sürece,
Türk Milletini tarih sahnesinden silmek isteyen emperyalist güçler; tarih
sayfalarını aralayıp, bu savaşta yaşananları hatırladıkça:

        Büyük Türk Ulusunun; vatanına, bayrağına,
milletine, devletine olan sevdasını daha iyi anlayacak, vatan bellediğimiz bu
gazi toprakları ele geçirmeye kalkışmanın bedelinin ne olduğunu, bir kez daha
öğreneceklerdir.

        Çanakkale’de
hem deniz savaşlarında, hem de kara savaşlarında büyük bir yenilgiye uğrayan
düşmanın hiç tahmin edemediği, aklına dahi getirmediği iki gerçek vardır:

       Birisi
savaş meydanlarının yiğit askeri Mehmetçik, diğeri ise Yarbay Mustafa Kemal’dir.

        Mevzi
savaşları olarak, şanlı tarihimizde yer alan Çanakkale muharebelerinin en
çarpıcı yönü; Mehmetçiğin Komutanına, Komutanın da Mehmetçiğine olan sarsılmaz
güvenidir.

         Mustafa
Kemal’in Çanakkale Savaşları sırasında vermiş olduğu emir; Türk askerinin
Komutanına olan inancını, güvenini ama daha da önemlisi; hayatını vatanı için gözünü
kırpmadan nasıl feda ettiğinin çarpıcı bir kanıtıdır.

          İşte o emrin verildiği an:

          19’ncu Tümen Kumandanı Yarbay Mustafa
Kemal Conk Bayırındadır. Kıyıya çıkan düşmanın gücü karşısında, cephanesi biten
birliklerimiz geri çekilmektedir. Yarbay Mustafa, çekilen birliklerimizin
karşına geçerek durdurur ve yere yatırır. Bunu gören düşman da duraksar ve yere
yatar. İşte bu duraksama; 19’ncu Tümen Komutanı Yb. Mustafa Kemal’in ileriye
hareket ettirdiği 57’nci Alay’a, kıyıya çıkan düşmana taarruzu etmesi için
önemli bir zaman sağlar.

       Ve o büyük dahi dünya savaş tarihine
geçen şu emri verir:

    
“Ben size taarruz emretmiyorum ölmeyi emrediyorum. Biz ölünceye kadar
geçecek zaman içinde yerimize başka kuvvetler ve kumandanlar gelebilir.”

        Bu
emir üzerine yapılan taarruz hava kararırken sahile yakın ilk sırtlara kadar
ulaşır. Böylece Çanakkale savunmasının omurgası teşekkül etmiş olur.

       Bu
olay için Mustafa Kemal;  “57’nci Alay
meşhur bir alaydır. Çünkü hepsi şehit olmuştur” der.

        Böylece Çanakkale destanı kanla yazılırken, dünya
savaş tarihinde bir ilk yaşanmıştır. Çünkü hiçbir savaşta; askerlerine “Size
taarruzu değil ölmeyi emrediyorum” diyebilen bir komutan yoktur.

 Ölüm emrini de, tereddütsüz yerine getiren
Mehmetçik’ten başka bir asker, Türk milletinden başka bir millet de bulunamaz.

        Mustafa
Kemal’in aşağıdaki Bomba sırtı taarruzunun tasviri, Çanakkale muharebeleri
sırasındaki Türk taarruzlarını anlatan bir başka çarpıcı örnektir:

     “Karşılıklı siperler arasındaki mesafemiz
sekiz metre, yani ölüm muhakkak. Birinci siperdekiler hiçbiri kurtulmamacasına,
hepsi düşüyor; ikincidekiler onların yerine giriyor. Fakat ne kadar imrenilecek
bir soğukkanlılık ve tevekkülle biliyor musunuz? Öleni görüyor, üç dakikaya
kadar öleceğini biliyor, en ufak bir duraksama bile göstermiyor; Sarsılmak yok…’’

     Aynı
taarruzları izleyen İngiliz kuvvetleri komutanı, General Hamilton ise
yaşananları şöyle anlatmıştır:

    “Gebe
dağlar Türk doğurmakta devam ediyor.’’

      Evet, o destanın yazıldığı tarihte
Çanakkale savaşlarının yaşandığı boğaz bölgesini çevreleyen, dağlar, taşlar,
ağaçlar hülasa vatanımıza kucak açan ‘toprak ana’ dâhil, her yer Türk
doğurmuştu.

      Çünkü bu vatan, düşman çizmesi altında
değil,  ay yıldızlı bayrağımızın altında
yaşamak isteyenlerin yurduydu.

     Çünkü o gazi topraklar, işgal edenlerin,
mazluma zulmedenlerin değil, Allah’a büyük bir tevekkülle iman edenlerin
vatanıydı. Tabii ki, ‘Gebe dağlar Türk’ten’ başka ne doğuracaktı ki?

     Denizden
geçemeyeceğini anlayan düşman; bu defa 25 Nisan 1915’de Gelibolu Yarımadası’na
asker çıkararak yeniden şanslarını denerler!

     Ancak bu teşebbüsleri karşısında yine unuttukları,
hesaba katamadıkları önemli bir şey daha vardır!

      Çünkü Çanakkale’deki Türk Ordusu, sadece Alman
Mareşali, Liman Von Sanders’in, bir avuç Alman subayının komutasında
değildir.  İşte düşmanın unuttuğu, hesaba
katamadığı şey de budur.

      Çünkü
onların karşısında ölümü hiçe sayarak savaşan; bu vatanın gerçek sahibi Türk Milletinin
kınalı kuzuları Mehmetçikler, onların Türk Komutanları vardır.  Ve İngilizlere de, Fransızlara da, tarihin en
acı yenilgisini tattırdılar.

     ‘’Çanakkale
savaşlarında; 47.000 Fransız, 205.000 İngiliz/Hintli, Avustralyalı, Yeni
Zelandalı (Anzak) Senegalli ölmüştür.

        Tarihe; ‘’Kanla
Yazılan Destan Çanakkale’’ olarak geçen, ‘’Çanakkale Geçilmez’’ deyimini yazdıran bu savaş sonrasında, Türk
Milleti İstiklal savaşını kazanacak ruh birlikteliğini ve bu savaşa önderlik
edecek liderini Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü kazanmıştır.

        Bu destanı yaratan tüm şehitlerimizin aziz
hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.

        Ey
Bayrak, uğruna veremediğimiz canı gölgende yaşatmaya hakkımız yok.

Su uyur ama düşman uyumaz! Ama Türk daima uyur… Ve
İngilizler ebedi ve ezeli düşmandır!

“13 Kasım 1918’den beri işgal altında bulunan İstanbul,
16 Mart 1920 ‘de ikinci kez işgal edilmiştir. İngilizler bu işgalin resmi
olarak saat 10.10’da başlayacağını bildirmelerine rağmen, kendileri için
zararlı gördükleri şahsiyetleri tutuklamak için İstanbul’un uykuda olduğu
zamanı seçmişler ve ani baskınlarla bu tutuklamaları yapmışlardır.

50-60 askerden oluşan bir İngiliz müfrezesi, 16 Mart 1920
sabahı saat 05.45’te Şehzadebaşı 
Direklerarası’nda bulunan 10. Kafkas Tümeni Karargâhı ve bu tümene bağlı
Muzika Takımı’nın koğuş olarak kullandığı binaya aniden girerek, yataklarında
uyuyan Türk askerlerine saldırmışlardır. Askerlerimizi uykudan uyandırıp
yataklarından kaldırıp üzerlerine ateş açmışlardır. Bu arada üst kat koğuşlarda
kalan Karargâh Mızıka efradını koridora çıkarıp iki sıra halinde dizen İngiliz
subay, hiçbir direnme göstermeyen silahsız bu efrat için ateş emri vermiştir.  Açılan ateş sonucu 16 askerimiz yaralanmış, 6
Mehmetçiğimiz de şehit olmuştur.

Şehzadebaşı Baskını, İstanbul’un işgalinin en ibret verici
olaylarından biridir. Bu baskının İstanbul halkına dehşet havası vermek ve
Karakol Cemiyeti kurucularından olan 10. Kafkas Tümen Kumandanı Yarbay
Kemalettin Sami Bey’i tutuklamak için yapılmıştır. Ancak baskın sırasında
kumandan karargâhta değildi.

Baskın sırasında karargâhta bulunan 61 Türk askerinden 5’i
hayatını kaybetti, 16 asker yaralandı, 1 asker kayboldu. Yaralı erlerden biri
(Ödemişli Er Halil oğlu Osman) yolda hayatını kaybetmiştir.

Baskın sırasında ve hayatını kaybeden beş şehidimizin adları
şöyledir:

 Fırka Karargâhından Onbaşı Veli oğlu Mehmed (Reşadiye)

 Fırka Karargâhından Çavuş İbiş oğlu Abdullah/Abdulkadir (Zile)

 Mızıka Efradından Ahmed oğlu Nasuh (Balıkesir)

 Mızıka Efradından Kadir oğlu Ömer Osman
(Şehirkışla/Şarkışla)

 Yaralıyken yolda hayatını kaybeden Er Halil oğlu Osman
(Ödemiş/İzmir)

Şehitlerden üçü Eyüp yolu üzerindeki mezarlığa törensiz ve
gösterişsiz biçimde defnedilmiştir. Mezar taşları Kurtuluş Savaşı’nın zaferle
sonuçlanmasından sonra dikilmiştir. 1947’de de Edirnekapı Şehitliği’ne
nakledilerek buradaki Sakızağacı Şehitliği’ne gömülmüşlerdir. Gazeteci Galip
Kemali Bey, şehitlerden Kadiroğlu Ömer Osman’ın İplikhane Hastanesi
karşısındaki selviler arasında defnedildiğine dair bilgi vermiştir. Yaralıyken
yolda hayatını kaybeden Ödemişli Er Halil oğlu Osman’ın defnedildiği yer
bilinmiyor. Kayıp askerimizin akıbeti de bilinmiyor.

Vatani hizmetlerini yaparken İngilizlerce haince uykuda
hayatlarını kaybeden 16 Mart Şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyoruz. Ey
Türkoğlu Bu ihanetleri ve şehitlerimizi unutma ve unutturma.”

Bu yazıyı yılların eğitimcisi Dr. Sakin Öner kaleme almış.
Bugün 16 Mart ve bu şehadetlerin 100.yıldönümü… İstanbul 13.Kasım.1918’den
06.Ekim.1923’e kadar beş yıl işgal altında kalmıştır… Ve 16.Mart.1920
olayları ile İstanbul’un işgalinin ikinci safhası başlamıştır..

İstanbul’un işgali, işgal sırasında yaşananlar, işgalcilerin
zulümleri, katliamları, tecavüzleri üzerinde çok konuşulması gereken
hususlardır…

Bakın bakalım bu önemli gün hem de 100.yılı olmasına rağmen
nerede konuşulacak, tartışılacak ve Türk Milleti bilgilendirilecektir…

Diyanet bu güne bir sayfa açacak mıdır? Misvakla dış
fırçalatma veya taharet usulleri hakkında kampanyalar yürüten tarikat ve
cemaatler bu konuda müritlerine ne anlatacaktır? İktidar yanlısı veya karşıtı
gazeteciler ne diyecektir? Hangi televizyon kanalları bugün için açık oturumlar
yapacaktır? Siyasi partilerin tümü ve liderleri konu hakkında bülbül gibi
şakıyacakmıdır?

Bu soruları okuyanların tebessüm ettiğini görüyorum.. O
kadar kalp gözüm açık yani!

Maalesef Türk; salaklığını, aptallığını, zeka sorununu,
gevşekliğini, unutkanlığını, saflığını bir karakter zenginliği yani insani bir
değer olarak ifade ediyor!!!

Ne bileyim ben öyle diyen Türklere buradan
“yuhhhhh” diye bağırıyorum…

“Nulla potentia perpetuo manet”
ifadesi Latince bir
özdeyiş olup, “Hiçbir güç sonsuza dek
sürüp gitmez” anlamına gelmektedir. İfadenin tamamı 25 Eylül 1453 tarihinde
Papa II. Pius (Enea Silvio Piccolomini) tarafından söylenmiştir ve İtalyan
tarihçi Geovanni Ricci’nin “Türk Saplantısı – Yeniçağ Avrupası’nda Korku,
Nefret ve Sevgi” adlı kitabında şu şekilde aktarılmaktadır;

“Omnium
rerum vicissitudo est, nulla potentia perpetuo manet. Fuerunt Itali rerum
domini, nunc Turchorum incohatur imperium.” (Her şeyin yazgısıdır bu: Hiçbir
güç sonsuza dek sürüp gitmez. Evrenin efendileri daha önce İtalyanlardı, şimdi
Türklerin egemenliği başlıyor.)

Hiçbir gücün sonsuza dek sürüp gitmemesi meselesi
fizik kanunlarında da karşımıza çıkan bir realitedir. Termodinamik kanunlarını
bilenler bilirler, fizikte “entropi” diye bir kavram vardır. Entropi, bir
sistemdeki rastgelelik ve düzensizlik (kaos) olarak tanımlanır
ve istatistikten teolojiye birçok alanda yararlanılır. Entropi
kanunu belki de insanların yeryüzünde keşfettikleri en büyük kanunlardan
biridir. Bu kanunun en güzel tariflerinden bir tanesi de “Evrende her şey,
kendini minimum enerji ve maksimum düzensizliğe çekmek ister.”
şeklindedir. Aslına bakarsanız tanımdaki “maksimum düzensizlik”
kavramı da bir “düşük enerji” eğilimini ifade eder, ancak kanunun
biraz daha anlaşılabilir olması için güzel bir ilavedir. Yani aslında gerçek
tanım şudur: “Evrende her şey kendini minimum enerjiye çekmek ister.”
Bu kanun evrenin her yanında o kadar çok gözümüz önündedir ki örnekleri
saymakla bitmez. Birkaç örnek verelim.

Ör 1: Yukarıdan bırakılan bir taş, aşağı düşmek
ister. Çünkü aşağı dediğimiz nokta, yukarı dediğimiz noktadan daha düşük bir
enerji seviyesine sahiptir.

Ör 2: Demir bir kaba sıkıştırılan bir gaz kendini
dışarı atmak ister. Çünkü dış ortamdaki gazlar daha düzensizdir.

Ör 3: Baskı ile kontrol altına alınan toplumlar o
baskıyı kırmak isterler. Çünkü baskı onları bir düzene sokmak ister ancak
toplum daha düzensiz olmak ister. (Vikipedi)

Görüldüğü üzere, evrendeki her varlık sahip olduğu
enerjiyi kaybetmeye meyillidir ve eninde sonunda enerjisini kaybeder. Bu kural
elbette sosyoloji ve siyasette de geçerlidir. Vakt-i zamanında Cumhuriyet Halk
Partisi’nin, Demokrat Parti’nin, ANAP’ın, DYP’nin, DSP’nin enerjilerini
kaybettikleri gibi bugün için Türkiye’de iktidar olan Adalet ve Kalkınma
Partisi (AK Parti) de enerjisini ve iktidarını eninde sonunda kaybedecektir.

AK Parti, Türkiye’de belki de daha önce hiçbir
siyasi partiye nasip olmayan halk desteğine ve iktidar nimetine sahip oldu. AK
Parti genel anlamda iyi niyetli bir parti olsaydı, sahip olduğu bu imkânı asli
görevine uygun bir şekilde ülkeyi daha iyi noktalara taşımak için kullansaydı
bugün herkesin kazanç içinde ve mutlu olduğu bir Türkiye’de yaşıyor olacaktık.

Ancak AK Parti, önüne çıkan iki yoldan kötü olanı
seçti. Ülkenin imkânlarını üstelik ülkeyi genel anlamda yoksul ve güçsüz
bırakacak şekilde yağmalama yolunu seçti. 12 Eylül 2010’daki referandum
sonrasında AK Parti’yi denetleyen kontrol mekanizmalarının AK Parti’nin
kontrolüne geçmesinden sonra ise organize şekilde kötülük üreten bir yapıya
döndü.

Ülkeyi son derece kötü yönetmesine ve üstüne
kötülük üreten bir yapıya dönmesine rağmen arkasındaki halk desteğinin
azalmaması AK Parti’yi tamamen şımarık, 
hoyrat ve kibirli bir hale getirdi. Kendilerinin asla mağlup
edilemeyeceklerini ve asla iktidardan inmeyeceklerini düşündüler. Bir dönem
milleti de bu düşünceye inandırdılar.

Gerçi bugün için anketlerde oylarının hala
%30’larda çıkıyor olması, halkın içinde hatırı sayılır bir kesimin ülkenin kötü
yönetimini AK Parti’ye değil de muhalefete veya “dış güçlere” bağlıyor olması
AK Parti’nin gerçekten siyasi sonunun geldiği hususunda ciddi bir tereddüt
uyandırıyor.

Ama ne olursa olsun, ister tabiat kuralları deyin,
ister termodinamik kanunu deyin, ister siyasi/sosyolojik gerçekler deyin,
isterse de hayatın değişmez kuralı deyin ne derseniz deyin evrende sonsuz güç
diye bir kavram yoktur ve her güç son bulmaya, her galip eninde sonunda mağlup
olmaya ve her nefis ölümü tatmaya mahkumdur.

AK Parti eninde sonunda iktidarı kaybedecek ve
iktidarı kaybettikten sonra da millet tarafından hiç de hayırla yad edilmeyecektir.
Çünkü AK Parti giderken geride enkazdan başka bir şey bırakmayacaktır.

Türkiye’yi gerçekten seven, ömrünün geri kalanını
Türkiye’de geçirmek isteyen herkesin AK Parti sonrasında geride kalacak olan bu
enkaz üzerine yeni bir yapının temellerini atmaya ve bu defa herkesin gerçekten
mutlu olacağı bir Türkiye inşa etmeye hazır olması lazım. Yoksa AK Parti’nin
gitmesinin hiçbir anlamı olmayacaktır.

“Kullu
nefsin żâ-ikatu-lmevt;

Kullu şey-in hâlikun
illâ vecheh(u)^(c) lehu-lhukmu ve-ileyhi turce’ûn.”

“Devletin hava ülkesindeki
(sahasındaki) egemenlik sahasının sınırsız olduğu görüşü uzay hukuku kuralları
ile değişmiştir. Uzayın bilimsel anlamda tanımı, atmosferin dikey sınırı
meselesi açısından da son derece öneme sahiptir. Çünkü uzay, devletlerin kara
ve deniz ülkesi üzerinde yükselen hava tabakalarının aksine, insanlığın ortak
malı olarak kabul edilmektedir. Diğer yandan pozitif uluslararası hukuk
bakımından uzay kavramı, yalnız uzay boşluğunu değil, aynı zamanda dünya ve
onun atmosferi dışındaki tüm gök cisimlerini (insan yapımı uydular hariç) de
kapsamaktadır.” (1)

Uzay, Ay ve diğer gök cisimleri,
egemenlik iddialarına ve milli iktisaba konu olamazlar. Ancak uzaya fırlatılan
cismi (uydu vb.) sicile kaydedilmiş olan Devlet, bu cisim ve üzerindeki
şahıslar üzerinde uzayda iken yetki ve kontrolünü muhafaza eder.(2)

Birleşmiş Milletler Online
Endeksi’ne göre bugün (15 Mart 2022) itibariyle dünya yörüngesinde 8576
bireysel uydu bulunuyor. Bu alanda ABD 4364 adet uydu ile başı çekiyor. ABD’yi
1553 uydu ile Rusya, 655 adet ile Çin ve 524 adet ile İngiltere (Birleşik
Krallık) izliyor. Türkiye’nin uydu sayısı ise 16. En son 13 Ocak 2022 tarihinde
Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi tarafından eğitim ve araştırma amacıyla
üretilen Grizu-263 ile Türkiye’nin uydu sayısı 16’ya yükselmiş durumda. (3)

Neden Bu Kadar Çok
Uydu Var?

Uydular çeşitli kullanım amaçları
ile üretilip uzaya gönderilmektedirler. Bunlar arasında iletişim, dünya gözlem,
teknoloji geliştirme ve sergileme, navigasyon ve konumlandırma, uzay bilimi ve
gökbilimi, yerbilim gibi muhtelif amaçlar yer almaktadır. Uyduların yer altı
kaynaklarının (maden vb gibi) tespitinden tutun, meteorolojik gözlemlerin
yapılmasına, küresel seyahat ve lojistik ağının sağlanması ve denetimine kadar
pek çok ekonomik amacı bulunmaktadır. Ancak bu kadar çok uydu gönderilmesinin
asıl amacının istihbarat sağlamak ve askeri amaçlar olduğunu bilmek lazım.
Bugün sıradan kullanıcıların bile Google Earth sayesinde oturduğu yerden
dünyanın bir ucunda havuz başında güneşlenen bir insanın fotoğrafını
çekebildiğini göz önüne alırsak, devletlerin uydular vasıtasıyla nasıl bir
istihbarat gücüne sahip olduklarını daha iyi anlayabiliriz. Ancak savaş
uçaklarının, savaş gemilerinin, kara birliklerinin, binlerce kilometre uzaktaki
pireyi gözünden vuran füzelerin elinin, ayağının, gözünün ve kulağının uydular
olduğunu bütün bu devasa askeri düzeneğin uydular sayesinde faaliyet
gösterdiklerini bilmek lazım.

Ülkelerin hava kontrol ve savunma
sistemlerinin, kara ve deniz kontrollerinin uydular sayesinde ayakta
kaldıklarını da bir kenara yazmak lazım. Yine uydular aracılığıyla herhangi bir
ülkenin konusu yazılım olan herhangi bir savunma sisteminin rahatlıkla devre
dışı bırakılabileceğini de bilmek gerekmektedir. Bu manada uzayda uydu
hakimiyeti olan bir ülkenin istediği herhangi bir ülkenin hava savunma
sistemleri başta olmak üzere genel olarak bütün savunma sistemlerini oturduğu
yerden kilitleyebilmesi mümkündür.

Bir ülke kendi uyduları vasıtasıyla
başka ülkelerin savunma sistemlerini bertaraf edemese bile, en azından o
ülkenin uydularını saf dışı bırakarak uydusuz kalan bir ülkeyi kör, sağır ve
hatta elsiz-ayaksız bir rakip haline getirebilir. Bu nedenle, uzayda fazla
sayıda uydu bulundurmanın yanı sıra, diğer devletlerin uzaydaki uydularının
sayılarını, hareketlerini denetleme ve gerektiğinde bunlara müdahale
edebilmenin yollarını aramak Türkiye için gerçek anlamda bir ulusal güvenlik
meselesidir.

Nitekim hafızam beni
yanıltmıyorsa 2002 veya 2003 yılında (Hilmi Özkök’ün Genelkurmay Başkanı olduğu
dönemdi) TSK bünyesinde dördüncü bir kuvvet olarak Uzay Kuvvetleri Komutanlığı
kurulması için bir planlama yapılmaktaydı. Ancak ülkedeki siyasi iktidarın
vizyonu böyle bir projenin önemini anlamak için yeterli olmadığından proje
hayata geçmedi.

Burada bir parantez açarak kısa
bir açıklama yapalım. Evrenin oluşumu hakkında bugün için kabul edilen en genel
geçer teori olan Big Bang Teorisi’ne göre evren evren sonsuz küçüklükte ve
sonsuz sıcaklıkta bir noktanın patlamasıyla meydana gelmiştir. Bu büyük
patlamanın meydana getirdiği merkezkaç gücün etkisiyle genişlemeye başlamıştır
ve bu genişleme hala devam etmektedir. Ancak bu teori de akıllara başka başka
sorular getirmektedir. Evren neyin içinde genişliyor ve evrenin içinde
genişlediği “şeyin” içinde başka evrenler de var mı? yine o evrenin içinde
genişlediği “şey” de başka bir “şeyin” içinde mi ve ondan da başka “şeyler” var
mı?

Konumuza dönecek olursak uzay
çalışmaları Türkiye için olmazsa olmaz derecede hayati bir konudur. Bu nedenle
Atatürk’ün “İstikbal göklerdedir” sözüne iyi kulak vermek ve buradaki “gökler”
kavramını sadece kuşların uçtuğu hava sahası veya uyduların döndüğü alan ve
hatta uzay boşluğu olarak bile kabul etmemek lazım. “Gökler” kavramını geniş
anlayıp gözümüzü ve ufkumuzu evrenin içinde genişlediği “şeye” ve hatta o şeyi
de içinde barındıran “şeye” genişletmek lazım. Bu yazıda genel olarak
uydulardan ve onların kullanım alanlarından bahsetmeye çalıştık ama bu konuyu
sadece uydular ile kısıtlı olarak görmemek gerekmektedir. Uzay ne kadar büyük
ve geniş bir saha ise bu alanda yapılabilecek çalışmalar da o kadar büyük ve
geniştir. Zamanın izafiliğinden mekanın bükülebilmesine, oradan moleküler
transportasyona kadar her türlü çalışmayı bu kapsama dahil edebilirsiniz.

Ama bunların boş işler olduğunu
düşünüyorsanız; ihale kovalamak, kamunun imkânlarıyla finanse edilen projeleri
kullanarak zenginleşmek, küçük siyasi menfaatlerin peşinden koşmak, doktorlara
çatmak daha cazip ve önemli geliyorsa buna yapabileceğim hiçbir şey yok.

“Kul innemâ enâ munżir(un)^(s) vemâ
min ilâhin illa(A)llâhu-lvâhidu-lkahhâr(u)” der geçerim. Vesselam…

(1) Gündüz, Arslan:
Milletlerarası Hukuk, Ed: Günel, Reşat Volkan, Beta Basım, 11. Baskı, İstanbul,
2021, s. 434.

(2) Arslan, s. 435.

(3) https://www.unoosa.org/oosa/osoindex/search-ng.jspx?lf_id=