Nasreddin Hoca
bir köye gider. Köye tam girerken köpekler birleşip başlarlar havlamaya. Hoca,
bakar ki iş ciddidir, saldırıya uğramak üzeredir. Şaşkın ve korku içinde…
Köylüler köpeklerine sahip çıkmıyor. Çaresiz, “İş başa düştü.” deyip yerden bir
taş alarak köpeklere atmak ister. Eğilir, ama taşı yerinden kımıldatamaz..
Hangi taşa el atsa hiçbirini oynatamaz. “Allah Allah” der Hoca, “Bu memlekette
taşları bağlamışlar, köpekleri salmışlar. Ne tuhaf şey!…”

 

Sosyal medya
grubundan bir komşumuz yazmış: “Geceleyin siteye geldim. Beni beş hırçın köpek
karşıladı. Ne yapacağımı bilemedim. Korktum, evime giremedim. Geceyi başka bir
yerdeki yakınımın yanında geçirdim.”

 

İnsanlar
evlerine köpek yüzünden giremiyorlar. Ne tuhaf şey.

 

Yazılı ve
görsel medyada günlerce yer alan haber. Köpekler okula giden çocuğa yolda
saldırıyorlar, onu fena halde yaralıyorlar. Çocuk ve aile perişan. Köpeğin
sahibi ortaya çıkmıyor. Çocuk, günlerce bu travmanın etkisi nedeniyle okula
gidemiyor.

 

Köpekler serbest, insanlar yollarda tutsak. Ne tuhaf şey.

Birkaç gün önce, bir gezintiye çıktım. Anlamadığım bir koku hep beni takip
etti. Eve döndüğümde baktım ki evin önünde köpek dışkısı… Meğer üzerine
basmışım farkında olmadan.

Artık yolda da yürüyemez olduk. Ne tuhaf şey.

Bir yakınım, eve misafir kabul etmediğini, zaten misafirlerin de kendisine
gelme arzusu duymadıklarını söyledi. Pek yadırgadım bu durumu. Neden, diye
sorduğumda bana, evdeki beş kedinin her yeri işgal ettiğini, kedi kokularının
evi sardığını, hatta evde değil yatacak oturacak bir yerinin dahi kalmadığını
söyledi.

Evlerin patronları hayvanlar, hizmetçisi insanlar olmuş. Hayvanları konuk
ederken insanları kendimizden uzaklaştırmışız. Ne tuhaf şey!

Adana’dan başka
bir haber:  “Seyhan ilçesinde kaldırımda
bisiklet süren on üç yaşındaki çocuk, sürü halinde gezen köpeklerin saldırısına
uğramaktan kurtulmak için yola fırladı. Otomobilin çarpması ile ağır yaralanan
çocuk, hayatını kaybetti”

Şehir eşkıyası,
katil köpekler, güvenliğimizi tehdit ediyor, çocuklarımızı ve kendimizi
onlardan koruyamıyoruz. Ne tuhaf şey!

Bu tuhaflık manzaraları sıradanlaştı, haberleri iyice arttı. İşin kötüsü,
önceleri tepki verdiğimiz bu kedili, köpekli yaşam tarzını olağan karşılar
olduk. Ne tuhaf şey!

Ahir zamanda evlerde çocukların efendi, anne ve babaların ise onlardan emir
olan hizmetçiler olacağı anlatılırdı. Bu durum eğitim açısından tenkit
edilirdi. Şimdi bunu geçtik, artık köpekler ve kediler hükümdar, insanlar hizmetkâr
oldu. Başlar ayak, ayaklar baş. Ne tuhaf şey!

Güneşin olağan akışından saparak bir gün batıdan doğup doğudan batacağı,
kıyamet alameti olarak anlatılır. Biz de bunu somut biçimiyle güneşin eksen
kaymasına uğrayacağını anlıyoruz. Eksen kaymasını, mecaz anlamıyla
insan-hayvan, insan-eşya ilişkilerindeki sapma, tersyüz olma şeklinde
yorumlamak bana daha mantıklı gelmeye başladı. Niçin olmasın? İlişkilerdeki
sapkınlık, çarpıklık, sıra dışılık; hem varlıkların doğasını bozuyor hem de
toplumda huzursuzluğa yol açıyor.

Tek sorun, köpeklerin sokaklarda terör estirmesi değil. Kendini “hayvan sever”
olarak tanıtan güruhun medyada ve sosyal hayatta oluşturduğu algı ayrı bir
dert. Can Yücel’in, “Farkında Olmalı İnsan şiirinde  “Evinde
kedi, köpek beslediği halde çocuk sahibi
olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.” dizeleriyle tanıttığı insan
tiplerinin estirdiği terör sebebiyle, bu durumdan şikâyetçi olanlar, seslerini
çıkaramıyorlar, biraz cesur olanlar ise “Hayvanları aslında ben de çok
severim.” diye söze ezik başlıyorlar.

Teröre yardım ve yataklık yapanlar
büyük bir yüzsüzlükle şarlatanlık yapabiliyor, mağdur olanlar, mağduriyetinin
mahcubiyetini duyuyor. Ne tuhaf şey!

Evrenin dengesi yasalar üzerine
kurulmuştur. Fiziğin, biyolojinin, sosyolojinin yasalarına aykırı hareket
edilirse bu denge bozulur, kıyamet o zaman başlar. Suyun, akışının tersine
çevrilmesi, bir gün taşması demektir. Fiziğin yasalarına müdahale ederek ozonu
deldik. Sosyolojinin yasalarına müdahale ederek insanlar ve toplumlar arasında
güvensizlik iklimi oluşturduk. Kendi biyolojisinin gereğini yapmaktan kaçınan
insanoğlu şimdi de hayvanın biyolojisiyle oynuyor, onu insana, insanı da ona
düşman yapıyor. Kedinin de köpeğin de yaşayacağı, mutlu olacağı yer bellidir.
Kedi fare yakaladığı zaman mutludur, evde süs hayvanı olduğu zaman değil.
Köpek, çobanın yanında bulunduğu, sürüyü kurda karşı koruduğu sürece mutludur,
fıtratının gereğini yapmanın huzuru içindedir. Bir köpeği eve hapsetmek, onu
kısırlaştırmak, köpeğe karşı haksızlıktır. Hayvan severlerin karşı çıkması
gereken yer burası olmalıdır. Köpek sadıktır, sahibine sadakatini
göstermelidir; hırçındır, dağdaki çakala ya da kurda karşı hırçınlığını
yaşamalıdır. Her hayvana fıtratına göre ortam hazırlamak, iş üretmek hayvan
severliğin gereği, hayvan severlerin görevi olmalıdır. Her hayvanı kendi
fıtratı dışı bir mecrada yaşatmak o cinse karşı saygısızlıktır, haksızlıktır,
suyun akışını tersine zorlamaktır. Her kedi ve köpek terörü, anlayanlar için,
aslında insanlara karşı bir başkaldırma eylemidir.

Her baş ağrısı, bir hastalık
belirtisidir, der hekimler. Ağrının, baştaki yerine göre hastalık teşhisi koyan
hekimler var. Hastalık da vücudun bir isyanıdır. Fizik, biyoloji, sosyoloji yasalarının
egemen olduğu bünyelerde de aynı tepkileri görebiliriz. Her sıkıntı, işlerin
yolunda gitmediğini haykırır anlayanlara. Salgın hastalıklar, iktisadi
dengesizlikler, savaşlar; birer denge bozukluğudur, doğal yasaların ihlalidir.
Saldırganlaşmak, eve ve sokağa mahkûm edilen, kısırlaştırılarak biyolojik
yasası ihlal edilen köpeğin hakkıdır. İnsanlar bunu anlamıyor, ne tuhaf şey”

Tuhaflıklar dünyasındayız. Bunu
yaşamak, kaderimiz. Bu yanlışlıklar iklimindeki yerimiz, duruşumuz ise,
imtihanımız. Hangi olay ve olguya nasıl bakıyor, yaklaşıyor, olaylar karşısında
nasıl davranıyor, ona nasıl çözümler üretiyoruz? Bizim için temel mesele bu.

Her devir, kendi sorunlarını
üretir, çözümlerini de getirir. Sen neredesin?

Yalnızca Rus asıllıların
katıldığı bir Referandumla alınan sonuç, hele hele işgalci Rus askerlerinin güvenliğini sağladığı bir seçimin yüzde 93 buçukluk neticesi asla
tanınanamaz, tanınmamalıdır. Bu noktada – kendi adıma söyleyeyim – ilk defa Obama, Kerry ve Rasmussen‘le
aynı düşünüyoruz.

Bir ülke seçim tantanası ve yolsuzluk / ahlâksızlık kampanası içinde için içini yerken yenir asıl tarihî goller dedik; yiyoruz. Yarın 30 Mart sonrasında bizim Güneydoğu’muzdan
da oldu-bittili bir özerklik / otonomi golü, 1 ay sonrasında da Kıbrıs’ta “Birleşik Cumhuriyet”
golü yersek maç 3-0’dır. Kim gelirse bunları 3-5 senede çıkaramaz.

Yunanistan kaç senedir krizdeydi; Ege’de
ihtilaflı adaları bile zilliyetimize geçiremedik, aksine eller (Elenler) aldı. Çeçen davasında hem Rus yanlısı Ramzan Kadirov’un keyfine uygun
camileri, sarayları TOKİ’ye yaptrıdık hem de Çeçen mücahitleri ülke dışına kovaladık.

Dağistan’da Doku Umarov’un
öncülüğünde kurulan ve Rusya ile savaşı orada sürdüren Kafkasya İslam Emirliği’nin
savaşçılarını Rusya öyle istediği için yok saydık. Ama para karşılığı Suriye’de Esad’a karşı savaşmalarına ve
Suriyeli sivillerin iç savaşta
öldürülmelerine aracılık yaptık.

Çeçen generallerin İstanbul’da
Rus gizli servisince avlanmalarına ses çıkarmadığımız gibi çok İslamcı (!) İktidarımız devrinde Çeçen
mülteciler Somalili sığınmacılar kadar bile ilgi görmediler Türkiye‘nin en büyük ‘metropol’ünün böyük böyük ilçelerinde.

İyi de ne yapmalıyız artık bu
saatten sonra:

-1- Türkiye doğalgazda Rusya
tekelini kıracak hamlelerini hızlandırmalıdır.

-2- Türkiye, Ukrayna’nın
kuzeydoğusundaki ve kraldan daha çok kralcı Rus Kazaklarının (Kozaklar) yenir
bir parçayla Rusya’ya iltihakını engelleyici bir çalışma içine girmelidir.

-3- Rusya’nın Kırım’a
çökmesini “Sıcak Denizlere İnmek ve Boğazları Almak” politikasında
geleneksel bir tehdit olarak algılamalıdır ve bu yönde bir MGK kararı
çıkarmalıdır.

-4- Bağımsız Devletler
Topluluğu’na (BDT) üye olan Türk Cumhuriyetlerine üyeliklerini gözden geçirme
kararı aldırmaya gayret etmelidir.

-5- Yarı bağımsızlığı diğer
cumhuriyetlerin önünde olan Tataristan Cumhuriyeti’nin özerklikten bağımsızlığa
geçişi için aşamalı bir referandum süreci tasarlanmalıdır.

-6- Türk Konseyi ve TÜRKPA
(Türk Parlamenterler Asamblesi) acilen toplanmalıdır, Rusya’yı uyarmalıdır.

-7- Gürcistan’dan ayrılan
Abhazya ve Güney Osetya’nın da aynı yöntemlerle ilhakı olasılığına karşı
şimdiden uluslararası kamuoyu oluşturulmalıdır.

-8- Ahmet Davutoğlu’na seçim
yasağı konmalı ve yerel seçimler için gezmesine müsaade edilmeyerek BM, AB,
AGİT ve NATO nezdinde temaslar sağlaması için yurtdışı gezilerine
çıkarılmalıdır.

-9- Hatta mümkünse Stratejik
Derinliği daha kuvvetli biriyle (örneğin Dışişleri Komisyonu Başkanı Volkan
Bozkır) Dışişleri Bakanımız behemahal değiştirilmelidir.

-10- Bu kısım ‘off the record’dur: Başkent
Moskova’nın asla güvenli bir şehir olmadığı mukabeleten ve mütekabiliyeten
dünyaya gösterilmelidir.

Hezâr gıbta o devr-i kadîm efendisine

Ne
kendi kimseye benzer ne kimse
kendisine 

Şâirliği

Edebiyat ve
yazı dünyâsına girişi, devrinin gençlerinin çoğu gibi şiir yolu ile olan
İbnülemin Mahmud Kemal İnal, erken yaşta Mehmed Âkif Ersoy’la birlikte ilk
nazım denemelerine başlamış bulunuyordu. On iki-on üç yaşlarına geldiğinde
ifâde ve teknikçe epey gelişmiş olmakla beraber şiiri Mehmed Âkif gibi kendisi
için tek saha olarak almadı. Şekil ve muhtevaca zamanının yenilik modalarına
iltifat etmeyip eski şiirin izinde yürüyerek çoğu gazel tarzında olan
manzumeler meydana getirdi. Hersekli Ârif Hikmet gibi üstatları örnek tuttu, o
vaktin ünlülerinin şiirlerine nazîreler söylemekten hoşlandı. Zaman zaman ‘Nâlânî’ mahlasını kullandı. Şiirlerinde
tema dâima aşk idi. Yılların akışı içinde kaleme aldığı manzumeler hacimlice
bir şiir mecmuasını dolduracak miktara ulaşmakla birlikte bunlara fazla değer
vermedi. Bununla beraber ilmî çalışma ve araştırmalarının iyiden iyiye öne
çıktığı zamanlarda da şiiri büsbütün bırakmadı. Sonraları mizacının sevkiyle
şiirde çok defa latîfe ve mizah vâdisine yöneldi. Ayrıca târihî ve biyografik
eserlerinde, fikrî yazılarında, konu arasına kendi kaleminden çıkma manzum
parçalarla müdâhaleler yapmaktan da hoşlanıyordu. Daha Millî Edebiyat akımı hız
kazanmadan önce hece veznine ilgi gösteren İbnülemin’in bu vezinle yazdığı
manzumeler de az değildir.

Manzumeleri
arasında duygu ve dinî heyecan bakımından na‘tlarının en başta söylenmesi
gerekir.

Şiirin bütün
inceliklerini bilen bu muhteşem tetkik ve tenkit âbidesi, kendisinin şâirliği
ile ilgili menfî hükmünde de büsbütün haksız değil… Ahmet Hamdi Tanpınar için
de aynı hüküm verilebilir: Şiirin sırlarını bilen ender tenkit ve tetkik âlimlerindendi,
buna mukabil, şâirliği çizginin hemen üstünde idi. Yarının edebiyat tarihçisi
O’nun şiirine bir cümle yer verirken, bir olayı hikâye  edişindeki ifâde gücü söz konusu olduğunda uzunca
bir bölüm ayıracaktır. Edebiyat Târihi ile makaleleri ise aşılması zor
metinlerdir.

Fikrî
yazılarında ayrıca ifâdesini bulduğu üzere Hz. Muhammed’e karşı derin bir sevgi
duyan İbnülemin’in na‘tlarının büyük bir kısmı Hüseyin Sadettin Kaynak, Hüseyin
Kâzım Uz ve Hâfız İsmail Nisfet gibi zamanın ileri gelen mûsikîşinasları
tarafından bestelendi. Yakın arkadaşı Hüseyin Vassaf’ın Süleyman Çelebi’nin ‘Vesîletü’n-necât’ına yazdığı takriz ve
bunun içindeki manzum parça, O’nun Hz. Peygamber’e olan duygularının en
kuvvetli olduğu kadar en güzel ifâdesini verir. Bunlardan başka bestelenmiş
ilâhileri ve diğer bazı manzumeleri de vardır. Dağınık olan şiirlerinden elinde
kalabilenleri ‘Mevzun Sözler’ adıyla
bir araya getirdiyse de bastıramadı. Şâir Tâhir Selâm’ın (v. 1844) bir
gazelinin görebildikleri iki beytine şâir arkadaşlarıyla beraber söyledikleri
on dokuz nazîreyi ‘Gülzâr-ı Nezâir’
adı altında topladı İbnülemin’in tasavvufî bir kıtasına Feyzü’l-Kemâl ve bir
na‘tına da ‘Mir’âtü’l-Kemâl’ adıyla
Hüseyin Vassaf tarafından etraflı birer şerh yazılmıştır.

Birinci Dünya
Savaşı’nın yaşandığı günlerde bir cuma sabahı konağının, Fransız askerleri
tarafından işgal edilmesi üzerine İbnülemin’in kaleme aldığı dörtlük O’nun
güçlü bir şâir olduğunun göstergesidir:

Dârımızdan dûr edüb berbâd ü tarâc ettiler

Hazret-i Âdem gibi cennetten ihrac ettiler

Zevk bahşâ beyt-i Firdevsî’de eylerken karar

Bir temelsiz külbe-i ahzâne muhtâc ettiler

Şiirlerinden Örnekler

Râm edilmez bir güzelsin vuslatın hulyâ gibi

Her nigâh-ı iltifâtın tatlı bir rüyâ gibi

Bir mücessem neşvesin keyfiyyetin sahbâ gibi

Yok mudur bir niyyetin üftâdeni ihya gibi

Açıklama:

Ele geçirilmez bir güzelsin, seninle beraber olmak hülya
gibi

Her iltifatlı bakışın tatlı bir rüyâ gibi

Neşenin madde hâline gelmiş bir şeklisin, vasfın ise
şarap gibi.

 Sana düşkün olana
hayat vermek gibi bir niyetin yok mudur?

Gazel

Hitâb-ı lutfunu yârin itâba benzetirim

Safâ-yı âlem-i aşkı azâba benzetirim

Görünce rûyini zîr-i nikabda o mehin

Sehâb içinde kalan mâhitâba benzetirim

O nûr-ı çeşm-i mahabbet tebessüm ettikçe

Tulûa mâil olan âfitâba benzetirim

Geçer neşâtı gönülde hazîn yâdı kalır

Zamân-ı vuslatı fasl-ı şebâba benzetirim

Zuhûr edince peyinde hafâ da zâhir olur

Vücûd-ı zâili ayni habâba benzetirim

Ne güllerinde vefa var ne gülşeninde safâ

Cihânı lâne-i bûm u gurâba benzetirim

Nasibi ehl-i kemâli bahâr-ı âlemden

Nasib-i bülbül-i mihnet-nisâba benzetirim

 

Gazel’in Açıklaması:

Sevgilinin lütfeden hitabını azarlamaya benzetirim.

Aşk âleminin zevkini azâba benzetirim.

O ay yüzlü güzelin yüzünü, örtü altında görünce

Bulutlar içindeki aya benzetirim.

 O sevgi gözünün
nûru gülümsedikçe,

 Doğmaya yakın
güneşe benzetirim.

 Sevgiliyle beraber
olma zamanının sevinci geçer,

 Üzüntülü bir hâtırası
kalır, onu gençlik çağına benzetirim.

 O ortaya çıkınca,
arkasından gizlilik de görünür,

Yok olan varlığı su damlalarına benzetirim.

Dünyânın ne güllerinde vefa var, ne de gül bahçesinde
zevk var.

Dünyâyı baykuş ve karga yuvasına benzetirim.

Olgun kişilerin bu dünyanın baharından nasibini,

 Kısmeti ıztırab
olan bülbülün nasibine benzetirim.

Mahmud Kemal İnal, şiiri hiciv sâhasında kullanmakta çok
mâhirdi.

Öyle zenginmiş ki fikri benzemez

En büyük milyarderin sâmânına

Böyle şâir gelmemiş dünyâya hiç

Şiir ü şâ’rı benzemez akrânma

Şi ‘rinin uymaz hesâbı parmağa

Bâhusus gelmez aruz evzânına

Öyle hayranmış ki şi’r ü nesrine

Ehli irfan turp sıkar iz’ânına

Veçhi benzer şi’rine canlar yakar

Şi’ri benzer vech-i nâ râhşânına

Baksa mir’ata olurmuş bî şuur

 Kendi âşık kendi hüsnü ânına

Postu sermiş çıkmamış meyhâneden

Yan verip pîr-i mugan yârânına

Öyle mihnetkeş imiş ki bî misâl

 Düşman ağlar derd-i bî pâyânına

Şişe şişe nûş edüp boş durmamış

Akıbet girmiş zavallı kânına

Kendine her veçhile hemdem bilüp

 Bekri Mistik almış ânı yânına

Yazdılar târihi lâfzi serhoşân

İçti içti s… Orhan cânına.

Çok sık
tekrarlanan ziyaretlerinden rahatsız olduğu şahsa yazdığı hiciv şiiri:

Bir takım lâf ile teşviş-i huzur

Etme ey şâir-i bî şi’r ü şuur

 Her
dakika bana gelmekten ise

Yılda bir kendine gelsen ne olur?

Köpeğe Mersiye:

Mürd olunca eyledi herkes keder,

 Çünki
nâdir bir köpekti Mösyö Pit

Farkı yoktu bâzı insandan ânın

Rûyine baksa demezdi kimse it

Bir mücessem kibr idi pür debdebe

Kuyruğunda var idi sırma şerit

Âleme gelseydi vaktinde eğer

 Arman’ı
sevmezdi Gotye Margirit

Na’t -1

Ey ruh müşahhas ki bütün canlara
cansın

Ağyare nihansın dili yarâne
iyansın

Bayındır eden güllere İrası
revayih

Rayinle de mihrü mehe envar
feşansın 

Her zerre senin lem’ai vechinle
celidir

Zahirde fekat mühri
hafiyüllemansın

Hüsni ezeli, âşıkı hüzni
ezelindir

Bir öyle cemilsin ki cemallerde
nihansın

Aşkındır eden sureti hestiyi
nümayan

Aşkınla ki ayinei imkânü mekânsın

Keşf eyle nikabı ruhuni sırrını
göster

Görsün ki cihan ruhi
lâtifüseryansın

Dünyada yere düşmedi sayen fekat
ey nur

Ukbada rüusı beşere saye resansın

Ey nahbei mahlûkı ahad, gelmedi
mislin

Vallahi ve billâhi vahidi dü
cihansın

Ümidi kerem etmededir salihü
talih

Sen kânı kerem, melcei âfet
zedegânsın

Atfı nazar et haline biçare
Kemalin

Biçarelere lûtfile daim
nigeransın.

 

Na’t 2

Öyle ekmel halk olunmuşsun ki ey
mihri hüdâ

Hâlik-ı âzam, senin halkında
etmiş itinâ

Ferd yaratmış, ferd bırakmış tâbe
mahşer zâtını

Suretü siretde mislin halk
olunmaz bir daha

Etse mirata tekabül hak nüma
vechin senin

Misli mevhumun olur belki o
yüzden runümâ

Lemai hüsnün bütün dünyayı Şeyda
eylemiş

Zerre zerre incizab eyler bütün
dünya sana

Her güzel senden eder ahzi füyuzı
hüsnü an

Afitabı hüsnü ansın matlaın vechi
hüdâ

Öyle bir hüsni müşehassın ki seyr
etse seni

Hüsni mutlak, şübhesiz tekbire
eyler ihtidâ

Hangi cânândır o kim aşkiyle
olsun sine çak

Alkı Âdemden beri uşşakı vahdet
âşinâ

Sad hezarân kere mahv olsa vücudi
ehli aşk

Aşkı canbahşin gönülde ruh gibi
bulmaz fenâ

Can fidayı aşkınız, aşkınla
bulduk biz hayat

Âşık olmuşdur şehidi aşkına çünki
beka

Öyle ümmisin ki ilmin etdi ihyayi
ulûm

Müftekirdir tâ ezelden âlemi
irfan sana

Öyle ümmisin ki tâlim eyleyen
hakdır seni

Bildiren mahlûka sensin halikı
eyhak nüma

Hangi dâhidir o kim nurundan
olmaz müstefiz

Müstefizi nurun olmakdır
hakikatde dehâ

Isrı pekinden eder mi ehli biniş
inhiraf

Devleti sermed, senin irsinde
etdi incilâ

Akli Kâmil, tabiî hükmi cehlindir
senin

Mevlâ aklıselim yektedı ya satıfî

Rahmeti uzmayı haksin cümle
mevcudate sen

Sabitü seyyare nurındır eden
neşri ziya

İsmini ismi İlâhiyle beraber zikr
eder

Çar aktarı cihanda her nefes ehli
nüha

Ey veliyi nimeti âlem, senin sâyendedir

Bunca küfranla beraber nimeti bi
intiha

Ya Resûlullah senin şevkinle oldı
cezbe nak

Zerrei hâki derin Mahmud kemâli
bi nevâ.

 

Gül yüzlü güzelim

Düşdüm senin aşkın ile dağlara

Bak bir kere sinemdeki dağlara

Gönlüm hazin, fikrim ise perişan

Hasretinle oldu halim pek yeman

Bahar geldi, buldu âlem bin safa

Bülbül ile ben ağlarım daima

Behar zevki yerde göğde uyandır

Sensiz behar benim içün hazandır

Yaklaşırdın diken olsam yanıma

Benden kaçar, kasd edersin canıma

Seni seven firkatinle âh eder

Her dakika dost ağlar, düşmen
güler

Yok mu rahmin derdin ile ağlara

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim

Gece gündüz eyliyorum ben figan

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim

Güller güler, culer akar her yana

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim

Güller gibi açılacak zemandır

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim

Bülbül oldum girdin benim kanıma

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim

Sevmeyenler gül yüzünü seyr eyler

Nerde kaldın a gül yüzlü güzelim.

 

Lâtifeâmiz bir manzumenin ilk beyitleri

Mandıra çiftliğinin manzarai
mergubi

Getirir hatırı naşadımıza mahbubi

Öyle bir manzara kim cenneti
tanzir eyler

Tabişi zevku safa gözleri tenvir
eyler

Gülşeninde görünür feyzi rebiî
her dem

Hiç tasavvur edemez anda hazanı
âdem

Didei âşıkı şeyda gibi culer
çağlar

Bezmi vuslatda sanırsın ki
gönüller ağlar

Gülleri, dilberi gül ruh gibi can
bahşadır

Bülbüli, bülbüli cennet gibi zevk
efzâdır.

 Her tarafdan geliyor gûşe sadayı şadi

Her sada olmadadır cuşü huruşe
badi

Böyle bir çiftliğe mâlik olanın
unvanı

Olsa lâyık mı değil mülki safa
sultanı

Beyitler

Cilve zari vechi kudret sanma
yalnız turdır

Didei hak bine her bir zerre turı
nurdır

Çeşmi jenk alûdeye etmez tecelli
bir zeman

Nuri paki aşk ancak didei bina
arar

Gözü dünya görür seni görenin

Nuri çeşmi mehabbet olmuşsun.

Şu gülistanı gam alûde misâli
günce

Hande ber Leb geliriz, âh perişan
gideriz.

Muktezayı fitrata ekmekde cümle
ittiba

İsmi zâhir, herkese bir neş’e
izhar eyledi

Ağyâr değil, yâr ediyor derdini
efzun

Güldür seni güldürmiyen ey
bülbüli nalân

İzdihamından şuam etme şekva ey
melek

Bir İlâhî nursun pervanen olmuş
âfitab. 

Bahşi hayret ediyor doğrusu ehli
hirede

Kredi sahibidir bankada şimdi
kırede.

Vermesün adaya fürsat rüzgâr 

Âdemi bir sözle eyler tarümar.

Yayımlanmamış bir şiiri:

Bayezıd Kütüphânei Müdür-i

Umûmîsi İsmâil Efendi vefatına
tarih:

Kırk sene talim’i cilm’u marifet

Etti İsmail Efendi millete

Sâhib’i hulk’i hasen bir zât idi

Lâyık olmuştu bihakkin hürmete

Müşkilâtı hallederdi rıfk ile

Talibi teşvik ederdi gayrete

Nazikâne hâl’ü kali bi riya

Herkesi mecbur ederdi rağbete

Hubb’i hirre cilleti bi çâreyi

Gark ederdi her dakika zahmete

Hirreler uğrunda sarfı nakd’i cân

Eyledikçe vakf olurduk hayrete

Vardı seksenden ziyade hirresi

Hasr’ı evkat eylemişti hizmete

Birbirinden her kedi bedter idi

Seyredenler duş olurdu nefrete

Gözlerinden ekseri mahrum idi

Nail olmazdı zavallı vuslata

Bazısı şiddetle olmuştu uyuz

Uğramıştı her biri bir illete

Nail olmazdı zavallı vuslata

Bazısı şiddetle olmuştu uyuz 

Uğramıştı her biri bir illete

Çünki her gün etle sütle
beslenûp 

Sevk olunmuştu muhalif âdete

Sütlü aşla ballı kaymak pirzola

Onları etmişti hasret sıhhate

Dostlarından bir kaçile kendi
de 

Mübtela olmuş idi ol âfete

İrtihaliyle bütün ahbâbını

Doğrusu uğrattı derd’i zecrete

Geldi yüz hirre dedi tarihini

Gitti İsmail efendi cennete.

     “Eşhedü en lâ
ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden Resûlullâh.”

     “Şehadet /
şahitlik ederim ki, Allah’tan başka hiçbir İlâh / Tanrı yoktur. Yine şehadet /
tanıklık ederim ki, Hz. Muhammed Allah’ın resûlü / elçisidir.”

     Bu yüce kelime,
cümle ve ifade; İslâm’ın asıl ve sağlam temelidir.

     Kâinat / evren
üstünde dalgalanan İslâmiyet’in; en nuranî / nurlu, parlak ve en yüce bayrağıdır.

     Evet iman / inanç
ve itikadımız; misak-ı ezelî / ezelî misakımızdır.

    “Elestü bezmi” veya
“Kalu Bela” diye tabir edilen ezelî sözleşmemize dayanan ant ve yeminimizdir.

     Hani, Allah
ruhları yarattığı zaman, onlara “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” diye
sormuştu.

     Onlar da “Evet,
Rabbimizsin.” diye cevap vermiştiler.

     İşte o hâdise ve
olaydan sonra, ant vermiş. Yemin etmiştik.

     İşte iman; bu
mukaddes / kutsal menşur / ferman ve buyruk olan şehadet kelime ve cümlesiyle
yazılmış ve ifade edilmiştir.

     Âb-ı hayat /
ölümsüzlük suyu olan İslâmiyet ise, bu şehadet kelime ve cümlesinin hayat göze
ve pınarından kaynamaktadır.

     Evet, insan; ebede
/ sonsuzluk ve daimîliğe namzet ve aday kılınmıştır.

     Ancak bu mübarek
kelime, insanlar içinde sadece ebedî saadet ve mutluluk sarayına tayin olunan
ve müjdelenen insanların eline verilen; ezelî bir ferman ve buyruktur.

     Bu mübarek kelime
ve cümle; insanın kalp denilen gayb âlemlerine açık penceresinde kurulmuş
bulunan Rabbanî lâtifenin -ki Allah’ın yalnız kendi sevgisi için yarattığı,
kalbe bağlı ince bir duygudur.

     İşte bunun
fotoğrafıyla alınan nuranî, nurlu timsali / parlak simgesi ile, Ezel Sultanı
olan Allah’ı -ki kudret kuvvet ve iktidarı zamanla kayıtlı olmayan, saltanatının
başlangıcı olmayan Ezel Sultanı  Allah’ı-
ilân eden nuranî / parlak haritadır. Üstelik belâgatlı ve çok beliğ bir
tercümandır.

     Evet, bu Şehadet
Kelimesi -insanın içindeki, iyiyi kötüden ayırabilen, iyilik etmekten lezzet
duyan ve kötülükten elem alan manevi his olan- vicdanın; esrarengiz / esrarlı,
sırlı, gizli ve gizemli olan beligane / belâgatlı nutkunu / konuşmasını;
kâinattaki varlıklara karşı vekâleten / vekalet yoluyla okuyan fasih / duru
sözlü hatibi / açık ve güzel konuşanıdır.

     Evet bu Şehadet
Kelimesi; Kâinata / evrene Hâkim-i Ezelî / ezeldenberi hâkim olup hükmeden
Allah’ı ilân eder.

     Evet, bu Şehadet
Kelimesi; imanı beliğ, noksansız ve güzel bir şekilde, belâgatli konuşarak
tebliğ eden / duyuran, haber veren lisan ve dilin elinde; bitmeyen, zeval
bulmaz bir ferman ve bir buyruktur.

x

     Bu Şehadet
Kelimesi’nde; “Lâ ilahe illallah.” / “Allah’tan başka İlâh diye bir şey
yoktur.” ve “Muhammeden Resûlullah.” / “Hz. Muhammed Allah’ın Elçisi’dir.” diye
iki kelâm / iki söz vardır. Üstelik bu sözler, birbirini doğrular mahiyette
olup, birbirine en doğru birer şahit ve tanıktır.

     Evet, ulûhiyet /
ilâhlık; Allah’ın hâkimiyeti ile kâinattaki her şeyi kendisine ibadet ve itaat
ettirme özelliği; nübüvvete / peygamberliğe bürhan-ı limmîdir. / Müessir ve
etkileyenden esere, sebeplerden neticelere geçmeyi dile getirir. “Ateş varsa
dumanı da vardır.” denmesi, yani, ateşin dumana delâleti / dumanı, yani yapanın
yapılanı göstermesi gibi.

     Hz. Muhammed ise,
Yüce Allah’ın varlığına; zatı ve lisanıyla bürhan-ı innîdir. / Eserden müessire
/ tesir eden ve etkileyene, neticelerden sebeplere yapılan geçiştir. Dumanın
ateşe delil olması, yani yapılanın yapanı göstermesi gibi.

     Kâinatta görülen
eserlerden; eser sahibinin varlığına geçişi gösteren delilleri düşün. Hem:

   “Madem Allah var, o
halde peygamberle kendini tanıtacak, fermanlarını bildirecektir. Keza,

     Madem peygamber
var, elbette onun davasının esası olarak Allah da vardır.” (Prof. Dr. Şadi
Eren)