Kocaeli’nde Erzurum nüfusuna
kayıtlı yaklaşık 100.000 vatandaşımızın olduğunu! Burada doğan çocukları ve
aileleri ile birlikte bu sayının 200.000’in üzerinde olduğunu düşünürsek,

İlimizin, sosyal, siyasi, ticari ve kültürel yaşantısı için ne kadar önemli
olduklarını daha iyi yorumlayabiliriz.

                Her ne
kadar Milletvekilliği, Belediye Başkanlığı ve üst düzey bürokrat sayıları
açısından, nüfuslarına, üretkenliklerine ve şehrimize katkılarına oranla hak
ettikleri yerlerde değilseler de!

                Üretkenlik,
girişkenlik, emek, çaba ve kültürel katkıları açısından nüfus yoğunluklarının
hakkını verdiklerini söylemek lazım.

***

Ayrıca; Vatansever İnançlı,
Atatürk ve Cumhuriyete bağlı, örf ahlak
gelenek ve görenek sahibi nüfusları ile varlıkları ne kadar fazla olursa
şehrimiz ve ülkemiz açısından o kadar da iyi.

                Ben de
yaklaşık 32 yıldır bu şehirde onlarca “Erzurumlu”
arkadaşı, dostu, ülküdaşı olan bir “Karslı
ve Ardahanlı” olarak onlarla birlikte yaptığım her hayırlı işten memnun
olduğumu belirterek bu yazı vesilesi ile hepsine selamlarımı iletiyorum.

***

Başarılı demişken sözü dün sona eren “Palandöken’den Kartepe’ye”
sloganı ile düzenledikleri Erzurum Tanıtım Günlerine getireyim.

Daha önce katıldığım yöresel tanıtım
günlerine nazaran daha iyi planlanmış ve hayata geçirilmiş olarak bulduğum bu
etkinliği ilimizde faaliyet gösteren tüm hemşeri derneklerimize örnek olması
açısından faydalı buluyorum.

3 gün üst üste ile ziyaret
ettiğim tanıtım günlerinde gözüme ilk çarpan, tüm esnafın Erzurum’dan gelmiş ve ya Erzurumlu esnaflardan oluşuyor
olması idi.

Yani stantlarda “leblebiden,
baklavaya, kurutulmuş patlıcan dolmasından şırdana, şerbetten  kuru kahveye her ilimizden ortalama bir esnaf
gurubunun olduğu nispeten düzenleyen
derneğin yöresine ait yiyecek ve görsellerin biraz fazla olduğu ortalama
bir ürün gurubu değil,

“neredeyse” Tamamı Erzurum yöresinden gelen ürünlerden oluşturulmuş
olması takdir edilecek bir durum diye düşünüyorum.

Sadece ürünler de değil!

Sanatçıların ve söyledikleri
türkülerin de tamamı Erzurumlu ve Erzurum yöresine aitti.

Daha önce pek çok dernek gecesine
ve yöresel etkinlik programlarına katılmış şehrimizde hayatını sürdüren
sanatçılardan yurdumuzun her yöresinde ortalama bir repertuar ile aldıkları
sahneleri ile eğlenmiş biri olarak,

30 dan fazla aşık, ozan, şair ve
sanatçının ya Erzurum’dan gelmiş ya da
şehrimizde yaşayan Erzurumlulardan seçilmiş olmasını, ağızlarından çıkan
notalı-notasız her sözün Erzurum yöresine ait olmasının da etkinliklere ayrı
bir renk kattığını belirtmeliyim.

Diğer bir gözlemim ise “aralarında yaşam içerisinde tam bir uyum
var mı yok mu bilemem ama” etkinlik alanı içerisinde tüm dernek
başkanlarının tüm Erzurumluların uyum içerisinde hareket etmesi, Erzurum kültürüne
hizmet eden herkesi dahil etmiş olmaları, kendilerini ve derneklerini öne
çıkartmak yerine Erzurum’u çıkartma gayretleri,

Tüm organizasyonu hep birlikte yaptık söylemleri de takdir edilmesi
ve örnek alınması gereken bir durum.

Ben de bir dostları olarak,
birlik ve beraberliklerinin artarak devamını dilerim.

***

Bu yazı vesilesi ile 2 öneri ve
tavsiyemi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bun tavsiyelerden birincisi Kocaeli
Büyükşehir Belediye Başkanımız tahir büyükakın ve ekibine;

Yöresel etkinlik günleri daha önce ibrahim karaosmanoğlu başkanımız
döneminde dar kapsamlı da olsa, lunaparkın arkasın da ki alanda tüm hemşeri
derneklerinin katıldığı yöresel etkinlik günleri olarak yapılmış ve beğeni
almıştı, mümkünse bundan sonra tıpkı Kocaeli kitap fuarında ki gibi daha büyük bir organizasyonla sadece
hemşeri derneklerimizi bir araya getirmenin,

Bu etkinliklere katılacak her il derneğinin
Tıpkı Kocaeli Erzurum Dernekleri federasyonu gibi o illere ait “Nene Hatun”
gibi kahramanların, şiir edebiyat alanlarında isim yapmış önemli şahsiyetlerin
hayatlarını tiyatrodan söyleşiye şiire edebiyata folklore varıncaya kadar, profesyonelce sunulmasının sağlanmasını,

Bunu gelenekselleştirmenin, hem şehrimizde
ki kültürel kaynaşmayı hem de yapılacak güzel
faaliyetlerle hayırda yarışı arttıracağını, derneklerimizin gelişimine
katkı sağlayacağını, dolu dolu bir hafta ile her yöreden tüm vatandaşlarımızı
kaynaştıracağını,

Şehrimizin sadece kültürel değil,
ticari yaşantısına da büyük katkı sağlayacağını, diğer Büyükşehir Belediyelerinde de örnek olacağını ve dahi pek çok
getirisinin olacağını düşünerek, tavsiye ederim.

***

2. önerim ise şehrimiz için her
birinin varlığı çok önemli olan diğer
memleketlerimizin hemşeri derneklerinin başkan ve yöneticilerine,

Şayet sizlerde yöresel etkinlik
günleri düzenlemeyi planlıyorsanız, Erzurumlu dostlarımız bu konuda çıtayı güzel
bir seviyeye çıkarttı, sizin yapacağınız etkinlikler de dilerim ki, bu çıtanın
çok altında kalmasın.

Sizler de öncelikle birlik ve beraberlik içerisinde şehrinize dair tüm
değerleri dâhil edeceğiniz, yiyecek alışverişi kadar kültürel alışverişin de ön
planda olacağı çok yönlü etkinlikler düzenlemenizi tavsiye ederim.

Zahmeti ne kadar bölüşürseniz, başarısı da o denli yüksek olur.

Bu vesile ile tüm Erzurum dernek
başkan ve yöneticilerini “şehrimizde
yaşayan bütün Erzurumluları” tebrik ediyor, emeği olan herkesi ve özellikle KEDFE başkan ve yöneticilerini
canı gönülden kutluyorum.

Başarılı ve hayırlı işleriniz
daim olsun, Allah tekrarlarını nasip
etsin inşallah.

Selam ve dua ile.

     Masivaya /
Allah’tan başka tüm varlıklara, yani kâinata / evrene mânâ-i harfiyle /

     Kendisini değil de
sanatkârını, ustasını, sahibini bilip tanıtan mânâsıyla,

     Yani O’nun
hesabına bakmak lâzımdır.

     Eserde ustayı,
yapılanda yapanı, nakışta nakkaşı, fiilde faili,

     Bestede bestekârı,
kitapta yazanı görmeli.

     İşte asıl bakış ve
bu bakıştan asıl görüş bu olmalı.

     Keza resme bakıp
ressamı, besteyi dinleyip bestekârı, yapıya bakıp mimarı görmeli.

     İşte asıl bakış ve
bu bakıştan asıl görüş bu olmalı.

     Çünkü ressam,
resim ve tablolarını; seyredenlerden çok, kendisi için sergiler.

     Ressamlığı
bilinsin, takdir edilsin ve sonuçta kendisi görülsün, öğülsün

     Ve tebrik edilsin
diye insanların seyrine sunar.

     Resimlerine
bakanların; ressamlığını bilip takdir ve tahsin etmelerini,

     Ressamlığını
beğenmelerini ister.

     Çünkü bestekâr;
bestesini dinleyenlerin bestekâr olarak kendisini öğmelerini bekler.

     Kendisinden
bahsetmelerini umar. Hatta kendisinden söz açılmazsa, sukutuhayale /

     Hayal kırıklığına
uğrar.

     Süleymaniye
câmisinin muhteşemliği karşısında; yapısında kullanılan taşlar değil,

     Mimar Sinan
konuşulur. Mimar Sinan öğülür ve anılır. Mimar Sinan’ın sanatı dile getirilir.

     Zaten işin doğrusu
da budur.

     Bütün bunlara yer
vermeden, varlığa mânâ-i ismiyle yani bizzat kendisine bakan

     Ve kendisini
tanıtan mânâsı ve esbap / sebepler hesabına bakmak hatâdır, yanlıştır.

     Eksik bir
bakıştır.

     Kısaca bakış olup,
görüş değildir. Biliştir ama ilim değildir. Çünkü malûmat ilim değildir.

     Zira malûmat
“Nasıl?”a  cevap verir. “Niçin?”i
cevapsız bırakır.

     Yani bilgiyi kabul,
hikmeti reddeder!

     Evet “Nasıl?”ın
cevabı malûmat, “Niçin?”in cevabı ise ilimdir.

     Koyun da bakar
ama, insan görür.

     Baş gözü malûmat
edindirir. ilim, kalp ve gönül gözü ise ilim, marifet ve irfan sahibi kılar.

     Çünkü baş gözü
maddeyi görür. İlim, kalp ve gönül gözü ise mânâyı keşfeder.

     Elbette mânâ, işin
önce maddî gözünü harekete geçirecek,

     Sonra da maddeden
mânâya geçmesi gerektiğini bilecektir.

     Yoksa sadece kuru
bir malûmat edinmiş olur. Mânâdan mahrum ve yoksun kalır.

     Zaten madde, mânâ
için vardır. Mânâ olmasaydı madde var olmayacaktı.

     Nitekim önce
düşünür. Yani mânâ kendini gösterir.

     Sonra da mânâ;
madde olarak tecellî eder, kendini gösterir.

     Kaldı ki, her
şeyin iki ciheti / iki yönü vardır. Bir ciheti Hakk’a / Yaratan’a bakar.

     Diğer ciheti de
Halk’a / Yaratılan’a bakar.

     Zaten bizler
mevcûdat ve varlıkları, sırf kendisi için değil.

     Hakk’ın isim ve
sıfatlarını kendisinde gösterdiği,

     Üzerinde taşıdığı,
yansıttığı ve aksettirdiği için severiz.

     Zaten Koca
Yunus’un dediği gibi,

     Yaratılmışı,
Yaratan’dan ötürü sevmiyor muyuz?

     Çünkü, Hakk
yaratan, Halk ise yaratılandır.

     Üstelik Halk’a
bakan cihet ve taraf;

     Hakk’a bakan
cihete tenteneli bir perde

     Veya şeffaf bir
cam parçası gibi,

     Altında Hakk’a
bakan cihet ve yönü gösterecek

     Bir perde gibi
olmalıdır.

     Bundan dolayı,
nimete bakıldığı zaman Mün’im / Nimet Verici,

     Sanata bakıldığı
zaman Sâni / her şeyi sanatlı olarak yaratan Allah,

     Esbâba / sebeplere
nazar edildiği / bakıldığı zaman

     Müessir-i Hakikî /
hakiki tesir sahibi, hakiki etkileyici Allah zihne ve fikre gelmelidir.

Önce size iki dostumdan bahsetmeliyim.

İsimlerini yazdım diye belki bana kızacaklar ama kusuruma
bakmasınlar, gerçekliği yansıtmak istedim.

Ben, yıllar yılı kemik konstrüksiyonumu Ort. Uzm Dr. Fikret’e, (Öztop), kalan tüm organlarımı ise,

İç Hast. Uzm. Dr. Sabri’ye
(Dereli) yani bu ikiliye emanet etmiştim.

Onlar çok zengin olamamışlardı. Çünkü
sağlık ticaretine hiç bulaşmamışlardı. Çünkü benim arkadaşlarımın
karakterlerini, para, hiçbir zaman bozamadı, çünkü
buna izin vermediler.

Daha mütevazi bir
yaşamı seçtiler, onurlu bir meydan okuyuşla, BİLİMDEN KOPMADILAR.

Sabri hep SGK doktoru olarak çalışmış ve emekli oldurulmuştu.

Poliklinik günlerinde,
birçok uzman doktor, saat 16.00 gibi hasta muayenelerini bitirirken, kendi
muayene odası önünde, özellikle
sevgilisi olan yaşlı hastaların kuyruğu saat 18.30’lara kadar bitmezdi. Sabri,
beş on dakikada hastasını savmaz, bazen bir hastasına yarım saatten fazla zaman
ayırırdı.

Onun için muayene süresinin
bir limiti yoktu. Bu arada, akşam geç saatlerinde özel kliniğine uğrar, ününü
bilip gelen orta halli ya da yoksul hastaların parasını hiç almadan, onların
ertesi gün hasta haneye gelmesini söyleyip
gönderirdi. Özel klinik ofisi daha çok arkadaşlarıyla buluşup muhabbet ettiği
bir yerdi.

Ben birkaç paralı arkadaşımı Sabri’ye götürmüştüm.

Bir seferde birçok analiz ister ve sonra bu analizlere bakıp
nokta atışı yapar ve on ikiden vururdu. Dertleriyle sürünen
birçok arkadaşım veya yakını hayretler içinde kalırdı.

Çünkü hep okurdu ve çok zengin
pratiğe de sahip olarak, bilimi yerli yerine oturturdu. Ünü İzmir’de
çok yaygındı. Bunu paraya çevirmeyi hiç hedeflemedi.

Fikret te hep devlet hasta hanesi doktoru olarak çalıştı ve
emekli oldu. Onun da özel kliniği Sabri’ninki
ile aynı muhtevada idi.

Emekli olduktan sonra, Özel hasta hanelerde çalışmaya
başladı. Hemen ayrıldı.

Sorduk niye diye. Sağlık ticareti aşırı bir şekilde, gelen
hastalara, lüzumsuz,
MR, BT , ilaçlar vb bilumum bir şeyleri yaptırmayı dayatıyorlar.

Sonra tanınmış bir cerrah olduğu için Özel hasta hanelerde
sadece ameliyatlara çağırılmaya başladı.

Hemen bıraktı. Niye dedik. Ameliyat olacak hastanın tıbbi
tetkiklerini önceden okuyorum. Hastanın ameliyatlık bir şeyi yok.

Ben de zengin olmadım. Ama tıbben her zaman çok çok iyi
bakıldım. Bana ya kendileri baktılar, ya da beni kendileri gibi sağlık ticaretine
bulaşmamış dürüst uzmanlara yönlendirdiler.
Yani parasız pulsuz, insanlığın mirası bilimden hakkım olduğu gibi yararlandım.

Epeyi yıllar oldu, ikisi de bence en verimli yaşlarında
emekli oldu evlerine çekildiler.

İzmir’de
devrelerinden, öğrencilerinden pek arkadaşları da kalmadı.

Şimdi bu iki isimi hafızamıza hemen yazalım ve Şimdi gelelim
benim hikâyeme:

Bu yılın Mart ayı ortalarında, gece ve sabah, şiddetli ama
kısa süren, baş dönmelerim
başlamıştı.

Biraz bekledim, devam ettiğini yaşayınca, Buca SGK Seyfi
Demirsoy Hastanesinde, Bir Nöroloji uzmanına muayene oldum. Nörolog, hikâyemi
dinledi, boyun damarlarımda bir tıkanıklık veya beynimde bir sorun olabileceği
düşünerek beni Boyun Ultrasonu ve Beyin MR çekilmeye
sevk etti. 

Ancak verilen tarih Mayıs ortaları yani şimdileri idi. Ben de
belki gecikmesi sorun yaratabilir düşüncemle Figo’ma (Fikret) başvurdum. Figo’m; İzmir Büyük Şehir Belediyesi Eşref Paşa
Hastanesi Başhekim Yardımcılığından emekli idi. Ben seni arayacağım dedi ve
bana geri döndü ve bana
bir yetkili kişinin ismini verdi ve hemen git seni bekliyor dedi. Boyun
Damarlarıma, en ileri tetkikler yapıldı (mesela BT Sanal Anjiyo) ve beynime MR çekildi.
Sonuçta boyun damarlarımdan birinde %72 ileri darlık görüldü,
bir stent takma operasyonu gerekebilecekti. Eşref Paşa Hastanesinde, yoğun
bakım ünitesi olmadığı için tedavime
bu hastanede devam etme imkânı ve gereği yoktu. Tedavime İzmir’deki Ege Üniv ve benzeri büyük
devlet hasta hanelerinde devam edilmesi gerekiyordu. Bu hastanelerden e-nabızdan
randevu alma ihtimali yok idi. Figo’m
ve ilk çevrem bu konuda daha fazla ilerleyemedi.

Ben, kendi işinde, kendini hunharca çalıştıran, yüklendiği işler çok emek alıp çok
uzun süren, bu nedenle çok çalışıp,
toplamda az üretebilip,
az kazanan biriyim. Neticede hap yapıp para kazanmıyorum. Makina Tasarımı ve
imalatı ile uğraşıyorum. Emek, emek kazandığım para çok kıymetli.

Ayrıca SGK Hastanelerine güvenim
devam ediyordu. Pandemi döneminde bir kez SGK Bozyaka, bir kez de SGK Yeşilyurt
hastanesinde, bir gece kadar acilde yatmıştım. Tahsisat yok, eleman yok, genç
doktorlar kendileri de dahil olmak üzere,
ekip halinde, içine dezenfektan ilaçlarında katıldığı sabunlu sularla DİKKAT
işi durdurup, yarım saatte bir paspasla Acil Servisi temizliyor, pırıl pırıl
yapıyorlardı.  

Ancak ben, hiç olmazsa Stent takılması veya takılmaması
zorunluluğunun tam olarak ortaya çıkabilmesi için Merkezi Buca olan, Bayraklı’ da bir özel Hastahaneye başvurdum.
Randevu aldığım doktor da adı, unvanı, Prof Dr. A.O.K olan İzmir’de tanınmış bir Kardiyolog
idi.

Neyse 600. T.L yi bayıldım odasına girdim. Hikâyemi anlattım.
Eşref Paşa Hastanesinden, aldığım tetkik sonuçlarının da çıktısını verdim.

Yani benim sorunumun; boyun damarlarımdan birinde %72 darlık
olduğu, iki raporda da AÇIKÇA yazıyordu. Yani kendisi keşfetmeyecekti. Ancak
herhalde aldığı 600 T.L nin üstüne yatabilmek için olacak,
bana uzun uzun bir şeyler anlattı, sonra benim kalbimi muayene etti, zamanlar
geçti, ve sonunda elini gırtlağına kadar getirip bana şunları söyledi: “ben kalbin damarlarıyla
gırtlağıma kadar doluyum, seni yine bu hastanede boyun damarları konusunda
uzman başka bir hocaya Prof Dr. Ç.Ş ye sevk edeceğim” dedi, telefon etti beni o kişiye gönderdi.

O kişinin muayene ofisinin önüne geldim, görevli genç kızımıza, beni Prof Dr.
A.O.K gönderdi dedim. Genç görevlimiz hocanın odasına girdi çıktı, sizi kayıt
yapalım dedi ve benden 500 T.L istedi.

Ben de vermiyorum dedim, Prof Dr. A.O.K yı telefonla aradım,
benden 500 T.L daha istediler, vermiyorum, gidiyorum dedim. Kendisinden ilgi ve
sorumluluk beklerken iyi deyip telefonu yüzüme kapadı. Para basma
makinesinin başından ayrılmak istemiyordu besbelli.

KÖS KÖS oradan ayrıldım. Ne yapabilecektim, en fazla odasına
gider küfür ederdim, ne işe yarayacaktı bu.

Ben de bu başıma geleni paylaşmaya karar verdim, rahatladım.

Ulan Prof Dr. A.O.K,

Ulan dolandırıcı herif, gözünü para doyursun.

Yukarıda anlattıklarımın ilk cümlesinde

“Yani benim
sorunumun boyun damarlarımdan birinde %72 darlık olduğu, iki raporda da AÇIKÇA
yazıyordu. Yani kendisi keşfetmeyecekti”
demiştim.

Ulan para manyağı herif, senin kafanda  beni başka bir doktora yönlendireceğin zaten
ilk anda belli ise, bana, “yanlış
gelmişsin” diyerek,
verdiğim parayı da, o başka doktora transfer edip, beni hemen o doktora sevk
etmen gerekmez miydi?

Benden aldığın 600 T.L sana haram olsun, zehir zıkkım olsun.

Al o Hipokrat yeminini kıvırıp bir yerlerine sok.

Benim İzmir Atatürk
Lisesi Mezunu 67 mezunu arkadaşlarımın yarısı mühendis yarısı doktor olmuştu, araştırmamı sürdürmeye devam etmeliydim. Bu bana bir ders oldu.

Neyse araştırmaya devam.

Ulan Prof Dr. A.O.K,

Sen olduğunu anladın değil mi,

Çok kişi de anlamıştır herhalde.

Sana dava açma lüksüm yok ama,

Umarım bu yazıyı okursun, ve

sıkıysa sen dava açarsın.

Sana son sözüm
şu.

Ne demiş Koca Şair Nazım,

“biz gölgemizi bile çiğnetmeyiz adama”