Farkında mısınız, bir Cumhuriyet düşmanlığıdır aldı başını gidiyor. “Yüz senelik” diye başlayıp cümlenin devamına her türlü küfür ekleniyor. Hiçbir ülkede ülkenin değerlerine, anayasasına bu kadar açık ve rahat küfür ettirmezler. Böylece barış, demokrasi ve kardeşlik gelecekmiş. Bazı aklıevveller de buna reaksiyon diye Osmanlı’yı topa tutuyor. Ya Cumhuriyet’i yahut Osmanlı’yı aşağılamak zorundayız. Nasıl olsa ikisinin de müeyyidesi yok.

Ana babamıza da anneanne ve babaannemize de rahatça küfredilebiliyor. Biz herhâlde gayrimeşru çocuklarız ki bundan pek rahatsız olmuyoruz.

Rahatsız olmuyoruz… Demek ki bir süredir, hem de uzunca bir süredir gençlere bu değerler aktarılamamış. Sayın Millî Eğitim Bakanımız söylemişti, sınıfa tarikatlar girmezse çocuklar dağa çıkacakmış. Demek ki çocukları dağa çıkmaktan alıkoyacak başka bir değerimiz yok. Bulamamışız öyle bir değer. Sadece tarikatlar. Hangi tarikatlarsa onların da Osmanlı’nın veya Cumhuriyet’in aşağılanması pek umurlarında değil. Sayın Millî Eğitim Bakanı’na gönderme yapmak zorundayım çünkü bakınız bakanlığın adının “Millî” ile başlaması bundandır; ilk önce ve her şeyden önde millî değerleri aktarmakla görevlidir o bakanlık.

Cumhuriyet’e saldırıların cephanelerinden biri de “tek tipçilik”. İşte ulus devlet de ulus olmayan devlet de (ki bu ikincisinden dünyada %1 civarında var mı yok mu emin değilim) o “ulus” denilen, millet denilen toplum biriminin değerlerini yeni nesillere aktarır. O değerler sayesinde bağlılık vardır, millet vardır, devlet vardır. İşte o değerler tek tip olmak zorundadır, çünkü onlar milleti millet yapan değerlerdir. İki, üç, beş tip olmaz. Birkaç tip millete hitap etmiyorsanız.

TEK TİPÇİYİZ

Tek tipçi olmayacak da nasıl olacak millî eğitim peki? Gelin daha rahat anlaşılsın. Din eğitimi tek tipçi değil mi? Hadi mezheplere, tarikatlara göre ufak değişiklikler var diyelim. Bizde mezhepler de Hristiyanlıktaki gibi her birine “din” denilecek uzaklıkta değil. Ama hepsinde Allah birdir. Hâşâ, sıfırdır, ikidir, üçtür, beştir deyip tek tipçilikten kurtulalım mı?

Bakınız Cumhuriyet, Osmanlı’nın özbeöz çocuğudur. Onun devamıdır. Osmanlı da Anadolu Selçuklusu’nun, o Büyük Selçuklu’nun… Bu ta Göktürk’e ondan da Hunlara kadar gider. Bunlardan hiçbirinin öncesi olmadan sonrası olmazdı. Bazı tarihçilere göre bunların tamamı tek bir devlettir. En fazla Doğu ve Batı Hakanlığı diye iki devlettir. Birinden diğerine değişen sadece iktidardır, hanedandır. Hanedan çağı bitince de son devlet, milletin egemenliğine dayanan Cumhuriyet doğdu.

Yaşayan büyük Türkoloğumuz Prof. Dr. Ahmet Bican Ercilasun’dan defalarca duydum, Türklerin tarih içindeki yürüyüşü hep bir üst medeniyet çemberine doğru olmuş. Mesela İslam’a geçiş böyle bir adımdır. İşte o adımla İslam’ın altın çağı doğdu. Farabilerin Orta Asya’sında hem Hicaz ve Bağdat’tan hem Delhi’den hem de Pekin’den ilham alan bir medeniyet zirvesi oluştu. Osmanlı bu birikime iki Roma’yı ve daha geniş anlamıyla Akdeniz medeniyetini ekledi ve zirvenin de zirvesine tırmandı. Bu güçle altı asır yaşadı. Türk devletleri zincirinin en yüksek medeniyetini kuran son halkasıydı. Cumhuriyet’e kadar. Dünya tarihinde altı asır hâkimiyetini sürdürmüş kaç hanedan var? Batının bilim ve endüstri devrimlerinden sonra görece zayıfladı ve nöbeti Cumhuriyet devraldı.

MİLLETLERİ MİLLET YAPAN

Ben bir Türk milliyetçisiyim ve benim kanaatimce bir Türk milliyetçisi Türk hanedanlarının oluşturduğu bu şanlı zincirin her halkasına sevgi ve saygı duyar. Yoksa kendini inkâr eder.

“Ben — elhamdülillah — bir Türk milliyetçisiyim.” dedim diye — hadi aklımdan geçen sıfatı söylemeyeyim ayıptır — … gibi saldıranlar olacaktır. Onlara da hak ettikleri cevabı ilerideki yazılarımda veririm.

Hem Attila hem Mete hem Kür Şad ve Bilge Kağan hem Kaşgarlı Mahmud hem Babür hem Alparslan hem Fatih hem Kanuni hem de Atatürk benim ceddimdir. Bu bir DNA meselesi, bir ırk meselesi değil bir sevgi, tarih ve kültür şuuru meselesidir. Bir millete mensubiyet şuuru budur. Millet devletleri – ulus devletler bu şuurun üstünde yükselir.

Millet, soyut bir kavramdır. Meşhur Rus nörolog ve psikoloğu Luria’ya göre soyut kavramları anlayabilmek belli bir zekâ düzeyini gerektirir. Irk, sülale, soy sop, aşiret, millete kıyasla daha somut kavramlardır. Bir kısım insanların milleti bunlarla karıştırması bu yüzdendir.

Devlette görev değişiklikleri olağandır. Bürokrasi durağan bir yapı değildir; yöneticiler atanır, yer değiştirir, merkeze alınır, emekli olur. Yeni gelen yöneticilerin kendi çalışma kadrolarını oluşturmak istemeleri de kamu yönetiminin bilinen gerçeklerinden biridir. Bu nedenle tek başına bir bürokratın görevden alınması, çoğu zaman üzerinde uzun uzun durulacak bir hadise değildir.

Ancak bazı görev değişiklikleri vardır ki zamanlaması, öncesinde yaşananlar ve sonrasında yapılan açıklamalar, kararı sıradan bir idari tasarruf olmaktan çıkarır. Kocaeli İl Müftüsü Mehmet Sönmezoğlu’nun 5 Eylül 2026’da görevden alınması bu duruma bir örnek olabilir.

Sönmezoğlu’nun emekliliğine yaklaşık bir buçuk yıl kalmıştı. Başka bir ile müftü olarak atanmadı; il müftülüğü görevi sona erdirildi. Üstelik bu karar, yaklaşık on ay önce şehrimizde yaşanan ve ülke çapında tartışılan bir olayın ardından geldi.

Tartışmanın merkezinde 10 Kasım 2025’te Atatürk için camilerde mevlit okutulması vardı.

Ancak ilginçtir ki, şu anki Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Safi Arpaguş da İstanbul Müftüsü olduğu dönemde Atatürk için düzenlenen mevlit programlarına bizzat katılmıştı [1]. 10 Kasım 2021’de Dolmabahçe Bezm-i Âlem Valide Sultan Camii’nde Atatürk’ün vefatının 83. yıl dönümü dolayısıyla Kur’an-ı Kerim okunmuş, mevlit icra edilmiş ve duayı bizzat İstanbul Müftüsü Prof. Dr. Safi Arpaguş yapmıştı. Arpaguş duasında Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, şehitleri ve gazileri anmıştı. Programa dönemin İstanbul Valisi Ali Yerlikaya da katılmıştı. Üstelik bu uygulama istisnai de değildi. 10 Kasım 2023’te, yine Arpaguş’un İstanbul Müftüsü olduğu dönemde Dolmabahçe’de aynı mahiyette bir program düzenlenmiş, Kur’an okunmuş, mevlit okunmuş ve duayı yine Arpaguş yapmıştı. Bu kez programa İstanbul Valisi Davut Gül de katılmıştı.

Buna ek olarak, Kocaeli’de 10 Kasım’da Atatürk için il genelindeki camilerde mevlit okutulması Sönmezoğlu döneminde başlayan yeni bir uygulama değildi. 2021 ve 2023’te, önceki İl Müftüsü Sinan Cihan döneminde de Valiliğin resmi programında aynı uygulama bulunuyordu [2,3].

Dolayısıyla Sönmezoğlu’nun görevden alınmasını “Atatürk için mevlit okuttu, Diyanet bundan rahatsız oldu” şeklinde açıklamak meseleyi basitleştirmek olur.

Burada belki de başka bir noktaya bakmak gerekir: Sendikalara.

Diyanet-Sen ve Mil-Diyanet Sen sendikaları mevlit etkinliğine oldukça sert tepkiler verdi: Diyanet-Sen, camilerin “laiklik ve Kemalizm test mekânları” olmadığını söyleyerek din görevlilerinin “laikçi bağnazların emir eri” sayılamayacağını ifade ederken [4], Mil-Diyanet Sen söz konusu uygulamanın Diyanet İşleri Başkanlığının programlarında bulunmadığını ve dini teamüllerle örtüşmediğini savunuyordu [5].

Sönmezoğlu gelen bu tepkiler karşısında geri adım atmadı. Kararın Kocaeli Valiliğine ait olduğunu, Müftülüğün uygulayıcı konumunda bulunduğunu belirterek; benzer programların daha önce İstanbul ve Ankara’da da gerçekleştirildiğini hatırlattı ve tartışmayı şu sözlerle bitirdi:

“Biz devleti bize emanet edenlere her zaman dua eder, rahmet dileriz.” [6].

Belki de asıl gelişmeler bundan sonra başladı.

10 Kasım tartışmasının üzerinden henüz iki ay geçmişti ki, 6–7 Ocak 2026 tarihlerinde Mil-Diyanet Sen Genel Başkanı ve beraberindeki heyet Kocaeli’de iki günlük kapsamlı bir çalışma gerçekleştirdi. Program yalnızca protokol ziyaretleriyle sınırlı değildi. İl Müftülüğünün yanı sıra çok sayıda ilçe müftülüğü ziyaret edildi; din görevlileriyle birebir görüşmeler yapıldı.

Bu görüşmelerde din görevlilerinin sorun ve talepleri dinlenmiş, “idari uygulamalar” ele alınmış ve elde edilen saha tespitlerinin raporlanarak Genel Merkez nezdinde takip edileceği açıklanmıştı.

Aynı ziyaretin açıklamasında başka bir vurgu daha dikkat çekiciydi. Mil-Diyanet Sen, Diyanet İşleri Başkanlığının “siyaset üstü” bir konumda bulunması gerektiğini belirterek “siyasetin dine müdahale etmemesi gerektiği” yönündeki hassasiyetini özellikle dile getiriyordu [7].

Peki bu süreçte, üye sayısı itibarı ile daha küçük bir sendika olan Mil-Diyanet Sen Kocaeli’de topladığı personel sorun ve taleplerini raporlayacağını ilan ederken, yetkili sendika olan Diyanet-Sen’in aynı süreçte kamuoyu önünde sessiz kalması ne anlama geliyordu? Kamuya açık bir açıklamasına ulaşamadığım yetkili sendika gerçekten sürecin dışında mıydı, yoksa zaten Diyanet’in en üst personel yönetimiyle doğrudan görüşebildiği için kamuoyu önünde konuşmaya ihtiyaç mı duymuyordu?

Peki, kamuda sendikaların yöneticiler üzerinde bir etkisi var mıdır?

Hukuken sendikaların bir il müftüsünü atama veya görevden alma yetkisi yoktur. Bu yetki idareye aittir. Ancak kamu yönetiminde resmi yetki ile fiili etki her zaman aynı şey olmayabilir.

Sendikalar personelle doğrudan temas hâlindedir. Çalışanların şikâyetlerini toplar, bunları raporlar, genel merkezlerine taşır ve kurumların üst yönetimleriyle görüşürler. Yetkili veya güçlü sendikaların bakanlıklara, kurum başkanlıklarına ve personel bürokrasisine doğrudan erişimi bulunmaktadır. Dolayısıyla bir yönetici hakkında zaman içerisinde oluşan “personel memnuniyetsizliği”, “çalışma huzursuzluğu”, “idari uygulamalardan kaynaklanan mağduriyet” gibi değerlendirmelerin karar vericilerin önüne ulaşması olağandır.

Sendika atama yapmaz; fakat atamayı yapacak makamın önüne gelen bilgi ortamını etkileyebilir. Bir sendika sürekli rapor, şikâyet ve değerlendirme gönderirken; başka bir sendika aynı yönetici lehine ağırlık koymuyor veya sessiz kalıyorsa, karar vericinin önünde giderek tek taraflı bir kurumsal kanaat oluşması mümkündür.

Nitekim Mil-Diyanet Sen Genel Başkanının 5 Eylül 2026 tarihli X gönderisindeki “Personelimizin en fazla şikâyetçi olduğu, ciddi huzursuzlukların ve mağduriyetlerin yaşandığı iller arasında bulunan Karabük, Konya, Kocaeli, Zonguldak ve Nevşehir’in il müftüleri görevden alındı. [8]” ifadesi bu düşünceyi güçlendirmektedir.  

Diğer taraftan, Mil-Diyanet Sen “personelimizin en fazla şikâyetçi olduğu iller” arasında Kocaeli’yi sayarken, Diyanet Birlik-Sen Kocaeli Şubesi aynı gün Sönmezoğlu’nun görevine devam etmesini istiyordu [9]. Dolayısıyla ortada Kocaeli Diyanet personelinin üzerinde birleştiği tek bir kanaatten değil, sendikalara göre farklılaşan değerlendirmelerden söz etmek daha doğru görünmektedir.

Mil-Diyanet Sen Genel Başkanının yaptığı açıklama, bir sendikanın personel hakkındaki değerlendirmeleri ile kamu yöneticilerinin görevde kalıp kalmaması arasındaki sınırın nerede başladığı sorusunu ortaya çıkarmaktadır. Üstelik görevden alma kararının hemen ardından yapılan bu sahiplenme, sendikal etkinin kamu idaresindeki sınırlarının tartışılmasını da gerektirmektedir.

Bu tasarruf, Karabük, Konya, Zonguldak ve Nevşehir’i de kapsayan genel bir kadro operasyonu muydu, yoksa Kocaeli’ye özgü bir sendikal baskının sonucu muydu? Bunun cevabı idarenin kapalı kapıları ardında. Ne var ki idari gerekçe ne olursa olsun, bir sendikanın kararı kendi hanesine yazıp “şikâyet ettik, aldırdık” diyebilmesi ve idarenin bu beyana sessiz kalması, kamu yönetimini sendikal vesayet şüphesinin gölgesinde bırakmaktadır. Aynı gün başka bir sendikanın aynı müftünün görevde kalmasını istemesi ise bu iddianın teşkilat adına değil, bir kanat adına konuştuğunu göstermektedir.

Üzerinde durulması gereken konu, özellikle yönetici atamalarında karar vericilerin önüne, sendikalar tarafından ulaşan şikâyet, değerlendirme ve kanaatlerin ne kadar temsil gücüne sahip olduğu ve ne ölçüde objektif biçimde doğrulandığıdır.

Bir kamu yöneticisinin başarısı veya başarısızlığı, sendikaların raporlarıyla mı, yoksa kamu yararı ve hukuk çerçevesinde somut performans kriterleriyle mi ölçülmelidir?

Yararlanılan Kaynaklar:

[1] https://istanbul.diyanet.gov.tr/sayfalar/contentdetail.aspx?MenuCategory=Kurumsal&ContentId=1958

[2] https://www.kocaeli.gov.tr/valimiz-sayin-seddar-yavuz-un-10-kasim-ataturku-anma-gunu-mesaji-ve-anma-programi

[3] https://www.kocaeli.gov.tr/valiligimiz-koordinasyonunda-10-kasim-ataturku-anma-programi-kapsaminda-yapilacak-etkinlikler

[4] https://www.kocaeligazetesi.com.tr/haber/26756504/diyanet-senden-kocaeli-il-muftulugune-tepki

[5] https://sonkocaeli.com/haber/26759735/ataturkten-rahatsiz-olanlar-icin-muftu-son-sozu-soyledi

[6] https://www.kocaelitv.com.tr/muftu-sonmezoglundan-net-mesaj-biz-devleti-bize-emanet-edenlere-her-zaman-dua-eder-rahmet-dileriz

[7] https://www.bizimyaka.com/haber/27195112/mil-diyanet-senden-kocaeliye-ziyaret

[8] https://x.com/celaleddin_gul/status/2096129186721087709

[9] https://www.ozgunkocaeli.com.tr/kocaeli-muftusu-sonmezoglunun-merkeze-alinmasina-uysaldan-tepki

Yeni eğitim-öğretim yılı başladı. Okullar açıldı. Veliler, öğrenciler, telaşlı, heyecanlı. Eğitim yöneticileri, oldukça faal. Benim gibi emekliliğini bir türlü hazmedemeyen öğretmenler buruk bir heyecan içinde.

Her sistemin, fikrin, emeğin değeri, ortaya çıkardığı ürünün kıymetiyle orantılı.

On metre mesafedeki iğnenin deliğine ipi bir atışta geçirdiği söylenen adam, padişahın huzuruna getirilir. Adam marifetini gösterir. Padişah önce bir kese altın verir, arkasından yatırıp bir güzel dövdürür. Padişaha, adamı mükafatlandırdığı halde niçin dövdürdüğü sorulduğunda, padişah, “Bir kese altın hünerinin karşılığı, dayak da uğraştığı yararsız işin karşılığı.” cevabını verir.

Mevcut sistem içinde ortaya çıkan insan modellerini görünce, sistem kurucu ve yöneticilerinin, padişahın altınını mı, dayağını mı hak ettiklerini bir kez daha düşünmeliyiz.

Türk milli eğitimin amaçları, Türk Milli Eğitim Temel Kanunu’nun başlangıç bölümünde kuvvetlice vurgulanmış. Bu ilkeler doğrultusunda insan modeli yetiştirip yetiştiremediğimizi objektif bir vicdanla oturup tartışmalıyız. Doğruları ve yanlışları konuşmalıyız. Doğrular ve yanlışlar, temelden mi, yöntemden mi kaynaklanıyor? Kendimizle yüzleşmeliyiz.

Sınav kazanan gençlerimizin sayısını artırıyoruz. Peki sorumluluk duygusunu, adalet anlayışını, merhametini, üretme azmini, vatanseverlik duygusunu, ahlâkını ve şahsiyetini aynı ölçüde geliştirebiliyor muyuz?

Bazıları “eksen kayması” diyerek tepki gösterecek belki, bence eğitim sistemimizde ciddi bir “perspektif değişimine”, çağlar üstü paradigmaya ihtiyaç var.

Başarıya endeksli, başarı temelli eğitim sistemimizde çocuklarımızın her biri yarış atı.

Nedir başarı?

“Başarı” anlayışı yeniden tanımlanmalı, “başarı” algımız sorgulanmalı.

Var olan zekaya işlerlik kazandırmak mı, kısa sürede zengin olmak mı, rakiplerini acımasızca ezmek mi, makam ve şöhret sahibi olmak mı, az zamanda çok iş yapabilme becerisi kazanmak mı, hangi iş olursa olsun üstlendiğin işi en kaliteli haliyle bitirebilmek mi, ayrıcalıklı, nitelikli bir marifet ya da mevkiye sahip olmak mı, varlığı aranan, eksikliği daima hissedilecek bir şahsiyet olabilmek mi? Tercihlerin sayısını artırabiliriz.

Bir öğrencinin matematikten yüz alması elbette başarıdır. Fakat aynı öğrencinin arkadaşına haksızlık karşısında sessiz kalması, başkasının hakkını yemesi, başarısız arkadaşını küçümsemesi karşısında eğitim sistemimizin karnesine kaç vermeliyiz?

Selçuk Bayraktar’ın genç yaşta Türkiye vergi rekortmeni olduğunu, genç yaşında savunma sanayinde ülkemizin ufkunu açtığını, gücüne güç kattığını hepimiz biliyoruz. Projeleriyle, gençlerimiz için rol model olduğunu gözlüyoruz, bununla da iftihar ediyoruz.

Bayraktar, teknisyenleriyle yaptığı bir salon toplantısında şunları söylüyor: “Başarı nedir? Başarı, İnanan bir insan için Allah’ın rızasını kazanabilmek. Peki, dünyada ne olabilir bu? insanlığa faydalı bir eser, milletine, toplumuna faydalı bir eser bırakmak, faydalı işler yapabilmektir. Bütün bunları da iyi niyetle ele almak gerekiyor. Bunların hepsi Allah’a ait şeyler. Varsa bir gayret, var; ancak niyetlerinizi kontrol edebiliyorsanız onlar da iyiyse, umuyoruz iyidir, en nihayetinde, bunların hepsi Allah’a ait şeyler yani başarı varsa bir gayret de varsa hepsini yaratan var. Siz ancak niyetlerinizi kontrol edebiliyorsunuz. Onlar da iyiyse, onu da bir anlamda umuyoruz; çünkü bunları, gönülleri O biliyor. Bütün gayretimiz, özellikle inanan bir insan için, inanan insanlar için Allah’ın rızasını kazanabilmek…”

Kim ne derse desin, başarıya, hayata ve olaylara Selçuk Bayraktar’ın bulunduğu noktadan bakmıyorsak, boşuna bir ömür tüketmiş, havanda su dövmüşüzdür. Allah’ın rızasını, insanlığın hayrını gaye edinmeyen bir ömür heder, emek ziyan edilmiştir.

Fizikçiler ve matematikçiler kurdukları denklemden sonuç alamazlarsa ya yöntemi değiştirirler ya da denklemi yeniden kurarlar. Erdemli insanlar, yaptıkları hatayı kabul eder, yeniden yola çıkar ve pes etmezler. Her kurucu, bir matematikçidir aynı zamanda. Eğitimdeki erdemli kurucular, yeni bir perspektifle, eğitim sistemimizi yeniden kurmalılar. Palyatif çözümler, zaman israfıdır.

Sınav sistemini değiştirmek, müfredatı birkaç maddelik düzenlemelerle yenilemek elbette önemlidir. Fakat asıl mesele daha derindedir.

Biz nasıl bir insan yetiştirmek istiyoruz?

Bu soruya samimi bir cevap vermeden eğitim sistemini değiştiremeyiz.

Çünkü perspektif değişmeden yöntem değişikliğinin fazla bir anlamı yoktur.

Yüzyılımıza Türkiye mührünü basma iddiası, boş bir söylem olarak kalmasın!

2026-2027 Eğitim ve Öğretim Yılı, 14 Eylül 2026 Pazartesi günü öğrencilerin okullarına gitmesiyle aktif olarak başladı. Uzun yaz tatilinin ardından eğitim kurumları yine cıvıl cıvıl.

Milli Eğitim Bakanlığımız, 2026-2027 eğitim ve öğretim yılında yapılması gereken “İş ve İşlemleri”, “2026/70 Sayılı Genelge” ile İl Milli Eğitim Müdürlüklerine gönderdi.

Genelgenin giriş kısmında, “2026-2027 eğitim ve öğretim yılı 14 Eylül 2026 Pazartesi günü başlayacaktır. Bakanlığımıza bağlı resmî/özel okul ve kurumlarda eğitim ve öğretim faaliyetlerinin Bakanlığımız politikaları doğrultusunda uygulama birliği içerisinde yürütülmesi, eğitim hizmetlerinin niteliğinin artırılması ve eğitim ortamlarının güvenli, etkin ve verimli şekilde yönetilmesi amacıyla;” denilerek çok önemli, yerinde ve sevindirici açıklamalar yapılmıştır. Bunların bazılarını önemine binaen ele almak istiyoruz.

-“Okulların ve öğrencilerin güvenliğini tehdit edebilecek hususlara ilişkin ihbar ve şikâyetlerin değerlendirilerek derhal önlem alınması; olumsuz davranışların fiil ve suça dönüşmesini engellemek üzere ilgili kurumlarla eş güdüm hâlinde tüm koruyucu, önleyici tedbirlerin hayata geçirilmesi için “Okullarda Güvenlik Önlemlerinin Alınması.”

Geçtiğimiz yıl bazı kurumlarda meydana gelen nahoş öğrenci olayları hepimizi derinden üzmüştü. Bir daha üzülmemek adına çok önemli bir hatırlatma.

-“Okullarda gerçekleştirilecek tören, kutlama, anma günü, mezuniyet ve benzeri etkinliklerde ilgili mevzuatta belirtilen hususlara aykırı uygulamalara izin verilmemesi.”

Bazı kurumlarda öğrencilerin mezuniyet kutlamalarında alkollü ortamlarda uygunsuz kıyafetlerle nahoş görüntüler verdiği bilinmektedir. Bu anlamda mevzuata uygun hareket edilmesinin hatırlatılması yerinde bir yaklaşımdır.

-“Öğrenci kayıt işlemlerinde kayıt bölgesi sınırlamalarına kesinlikle uygun davranılması ve okullara öğrenci kayıtları esnasında kayıt parası veya başka ad altında zorunlu olarak herhangi bir ücret alınmaması.”

Bazı velilerin, kayıt bölgelerinde olmadığı halde, hala uzaklardaki “marka” okullara servislerle ya da özel araçları ile öğrenci götürdükleri bilinmektedir.

“En iyi okul en yakın okuldur” kuralına uymayan, mevzuatı delici bu uygulamaların mutlaka son bulması gerekir. Bu anlamda elektrik faturası, korsan ev kiralama yöntemlerinin daha sıkı denetlenmesi elzemdir.

-“Eğitim kurumu yöneticileri, öğretmenler ve eğitim çalışanlarının görevlerini icra ederken öğretmenlik mesleğinin saygınlığını, temsil sorumluluğunu ve öğrencilere örnek olma niteliğini gözetmeleri, kılık ve kıyafetlerinde mesleğin vakarına, kamu hizmetinin ciddiyetine ve toplumsal hassasiyetlere uygun hareket etmeleri, önlük giymeleri; konuya ilişkin gerekli bilgilendirmelerin yapılması, bu hususun millî eğitim müdürlüklerince takip edilmesi ve mevzuata aykırı uygulamalara izin verilmemesi.”

Milli Eğitim Bakanlığı, yürürlükte olan “Kılık Kıyafet Yönetmeliği” ni uygulamak yerine, genelgelerle kılık kıyafet düzenlemesi yapmaya çalışmaktadır. Mevcut yönetmelik uygulanamayacak halde ise, ilgili eğitim paydaşları ile birlikte revize edilmelidir.

Gönümüz koşullarına uygun hale getirilen yönetmelik, tavizsizce uygulanmalıdır. Öyle sanıyorum ki bu maddenin gereğinin yapılması, bazı eğitim kurumlarında yine askıya alınacaktır. Bakanlığımız bu konuda denetim mekanizmasını devreye sokmalı, istenilen kılık kıyafete uymayan personel hakkında gereği yapılmalıdır.

Kılık kıyafet mevzusu, bazı eğitim kurumlarınca anormal derecede suiistimal edilmiştir. Veliler, öğrenciler ve çevre bu durumdan oldukça rahatsızdır.

-“Bakanlığımıza bağlı resmî ve özel okul/kurumlardaki kantin/kooperatif, kafeterya, yemekhane, büfe, çay ocağı gibi gıda işletmelerinde doğrudan öğrenciye satışa/tüketime sunulan gıdaların, ilgili mevzuata uygun yönetilmesi.”

Okul Kooperatiflerinin yok olmasından sonra, ortaya çıkan kantinler ihtiyaçlara daha iyi yanıt vermekte ise de, “daha fazla kar etme hırsı”, bir takım zararlı gıdaların satılmasını da artırmıştır. O bakımdan kantinler, ilgililer tarafından çok sıkı denetlenmelidir.

-“Bakanlıkça ücretsiz dağıtımı yapılan kaynaklar dışındaki materyallerin okul/kurumlarda kesinlikle kullandırılmaması; öğrenci ihtiyaçlarının temininde velilerin belirli markalara ve yüksek maliyetli ithal kırtasiye setlerine mecbur bırakılmaması.”

Bu maddenin gereği, ne yazık ki bazı eğitim kurumlarınca göz ardı edilmektedir. Çünkü birçok okul bu uyarıya aldırmadan velilere kaynak kitap aldırmaktadır. Ya da velilerden, “çocuğuma kaynak kitap alınmasını istiyorum” şeklinde kurumlarca dilekçe alınarak bu yasak aşılmaktadır.

Bakanlığımız bu maddenin uygulanıp uygulanmadığını tespit için, eğitim kurumlarında denetim yapmalıdır. Bakanlığımızın bin bir emekle bastırdığı ücretsiz ders kitapların akıbeti sorgulanmalıdır.

-“Veli görüşmelerinin ülke genelinde yalnızca Okul Randevu Sistemi üzerinden planlanarak yürütülmesi, randevusuz veli ziyaretlerine, öğrencinin velisi veya vasisi olmayan kişilerin hiçbir şekilde okula girişine izin verilmemesi.”

Çok olumlu ve yerinde bir kural. Eğitim ortamlarının bu önlemle daha sağlıklı işleyeceğini umuyorum.

-“Öğrencilerin dijital imkânlardan doğru bir şekilde yararlanmasına yönelik rehberlik çalışmalarına ağırlık verilmesi, dijital bağımlılığa neden olan etkenlere karşı farkındalıklarının artırılması; sınıf içinde cep telefonu bulundurmamalarına yönelik uygulamaya devam edilmesi, öğretmenlerin de sınıf içinde cep telefonu kullanmaması istenmektedir.

Olması gereken sevindirici bir uygulama. Ancak denetlenmesi gerekmektedir.

-“Norm kadro fazlası öğretmenlerin herhangi bir takvime bağlı olmaksızın alanlarında öğretmen ihtiyacı bulunan eğitim kurumlarına atamalarının yapılması.”

Çok yerinde bir kural. Bazı öğretmenlerin eğitim kurumuyla ilgisi olmayan farklı kurumlarda istihdam edildikleri bilinmekteydi. Öğretmen açığı varken bu keyfi uygulamaların kalkması yerinde olacaktır.

Milli Eğitim Bakanımız Sayın Yusuf Tekin Beyefendiye bu duyarlılığından ötürü teşekkür ediyorum. Kılı kırk yararcasına, yapılması gerekenleri ve alınması gereken önlemleri açık seçik dile getirmiştir.

Bu genelgenin ne derece uygulandığının elbette takip edilmesi elzemdir. Ancak bu şekilde sorunlar giderilecek ve eğitim öğretime ciddiyet ve kalite gelecektir.

Sevgili öğrencilerimize, değerli öğretmenlerimize ve duyarlı velilerimize sağlıklı, başarılı, huzurlu bir eğitim öğretim yılı geçirmelerini temenni ediyorum.

Sevgiyle kalın…