Anne baba olmak yeterince zordur. Kendi kendine yetmeyen bir çocuğun ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmak, onu hayata hazırla­mak, bir yetişkinin üstlenebileceği en büyük sorumluluk.

Anne baba olmanın en zorlu yanlarından biri de, “yeterince iyi bir anne baba mıyım?”sorgulamasıdır.

“Mükemmel anne babalık yoktur” diyor Prof. Dr. Neriman Sa­murçay ve “Kendini mükemmel sanan anne babalar vardır, ama mükemmel anne babalık yoktur” diye ekliyor.

Bir başka uzman, Leyla Navaro, “Beni Duyuyor musun?”adlı kitabında; “Diğer meslekler deneme yanılmayı kaldırabilir ancak anne babalık mesleğinde deneme yanılmaların sonucu ne yazık ki çok ciddidir” diyerek konunun önemini vurguluyor.

Aynı kitapta söylenen şu sözleri de hatırlatalım; “İnancımız, mükemmel anne babanın mükemmel çocuk yetiştirdiği değil, mutlu anne babanın mutlu çocuk yetiştirdiğidir”.

Samurçay’a göre, öğrenilenle yapılanlar arasındaki çelişki, öğre­nilenin özümsenip, özümsenmemesine bağlıdır. Bu da bir anlam­da, insanın neyi, niçin öğrendiğini çok iyi bilmesi demektir.

Bilgiye, sorunları fark edebil­mek için ihtiyacımız var. Kendimizi yetersiz bulup suçlayarak, çocuğumuzla ilişkimizde yeni sorunlar açsın diye değil, Çünkü farkındalık, çözüme ulaştırmayı kolaylaştırıyor.

Unutmayın. Kendinizi suçlamakla geçirdiğiniz saatler çocuğunuzla geçirebileceğiniz mutlu dakikalardan çalınıyor.

Pembe dizilerdeki gibi bir hayat beklemeyin! Çocuğun ge­lişim sürecinde sorunlar yaşanması normaldir. Her şeyden önemlisi, bu sorunların fark edilip, fark edilmediğidir. Anne babalar işte bu noktada, sorunları fark etme noktasında, duyarlı olmalıdır.

Anlamak, çocuğuyla başarılı bir ilişki geçirmek isteyen anne babaların elindeki en büyük GÜÇTÜR.

Ancak bir de anlaşılma ge­reksinimi var. Anlaşılmak çocuklar kadar her anne babanın da hakkı.

Anne baba olarak yorulduğunuzu, yalnız kalmak istediğinizi dile getirebilmelisiniz. Herkesten önce kendinize. Bu sadece size değil, çocuğunuza da iyi gelecektir.

Çünkü çocuklar, karşılarında yıkılmaz kayalardansa, kendi­leri gibi insanlar görmekten hoşnut olacaklardır.

Anne babanın çocukla kurabileceği en iyi ilişki biçimi, iç­tenliğe, sevgiye ve temel bir güven duygusuna dayanır. Bir kez bu duygu karşılıklı olarak oluştuktan sonra, hayat herkes için çok daha kolay olacaktır.

“Dozajı iyi ayarlayarak çocuğunuza acınızı, kızgınlığınızı göstermekten kaçınmayın”.

Siz kendinizi ne kadar açık ve rahat ifade edebilirseniz, ço­cuğunuz da aynı beceriyi o ölçüde kazanacaktır.

Peki, hedef mükemmel değil mutlu anne babalar olmak ise, bu nasıl sağlanır?

Samurçay, bu yolda şu çabaların önemini vur­guluyor; “içgüdüsel”yanımızı, bir başka ifadeyle içimizdeki ço­cuğu keşfetmeli ve zaman zaman serbest bırakabilmeliyiz.

Anne babalığı sadece kuralları aktarmak gibi kabul etmeme­liyiz. Anne babalık “çalış” demek kadar, oturup gayet doğal bir biçimde çocukla oynayabilmek, bundan zevk alabilmek demek­tir.

Hepimiz çocuk yetiştiriyoruz ve bunu yaparken elimizden gelenin en iyisini yapmaya çaba gösteriyoruz. Hata yapmıyor muyuz? Elbette yapıyoruz bazen yaptığımızı bilerek ya da bilmeyerek.

Çocuk yetiştirmek konusunda ideal olan davranışlar kitaplarda yazsa da kendi çocuğuna uygulamak farklı oluyor. Oysa zaman su gibi akıp geçiyor, göz açıp kapayıncaya kadar büyüyor çocuklarımız. Bu yüzden onlar büyüdüklerinde keşke dememek için daha sabırlı daha hoşgörülü ve daha bilinçli davranmamız gerekiyor.

 Çocuk kitapları yazar, başarı koçu Diane Loomans diyor ki; “Çocuğumu yeniden yetiştirmem mümkün olsaydı”:

-Ona işaret parmağımı kaldırıp yasaklar koymak yerine, par­maklarıyla resim yapmayı öğretirdim.

-Hatalarını daha az düzeltir, onunla daha çok yakınlık kur­maya çalışırdım.

-Daha bilgili olmaya çalışır, ona daha çok şefkat gösterir­dim.

-Onunla daha çok yürüyüşlere çıkar, uçurtmalar uçururdum.

-Onunla kırlarda koşar, yıldızları seyrederdim.

-Onu daha çok kucaklar, daha az hırpalardım.

-Ona karsı katı davranmaz, onu daha çok yüreklendirirdim.

-Önce benlik saygısını kazanmasını sağlar, bir ev sahibi ol­mayı daha sonra düşünürdüm.

-Ona güce karşı sevgi duymak yerine, sevginin gücünü öğ­retirdim.

Mükemmel ebeveyn olmaya çalışmak yerine, çocuğunuzla kurduğunuz bağda huzuru ve huzurlu bir iletişimi seçmek, hem sizin hem de çocuğunuzun ruh sağlığı için çok daha değerlidir.

Mükemmeliyetçilik düşüncesi sürekli bir kaygı ve tükenmişlik duygusu oluşturur. Mutlu ebeveynler hatalarını kabul eder ve bundan korkmazlar.

Çocuklar hatasız robotlar değildir, insan olan, hata yapan ama telafi eden ebeveynlerden hayatı öğrenirler.

Çocuk doktoru, çocuk psikolojisi ve psikanalizi alanında ünlü, yazar Donald Winnicott’un da belirttiği gibi: “Çocukların hatasız değil, yeterince iyi ve sevgisini hissettiren anne babalara ihtiyaçları var.”

Sevgiyle kalın…

Türkiye’de yaşamakta olduğumuz felaketlerin ansızın kapımızı çalmadığını görüyoruz. Tıpkı borsada son yaşanan fon krizinde olduğu gibi, başımıza gelen felaketlerin hemen hepsi sebepleri bilindiği, sonuçları öngörüldüğü halde “göz göre göre” veya“bile bile lades” diyebileceğimiz politikaların sonucunda ortaya çıkıyor.

Ekonomistlerin “Cumhuriyet döneminin en büyük ekonomik soygunu” olarak nitelendirdiği “fon skandalı” patlak vermeden 10 ay önce devlet tespitini yapmış. Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek 4 Kasım 2025 tarihinde Türkiye Sermaye Piyasaları Kongresine katılmış ve orada “bazı fonlar üzerinden manipülasyonların yapıldığını biliyoruz, bu alanda düzenleme eksikliği var. Manipülasyonla güçlü mücadele edemezsek bu alana güven zayıf kalır. Bu bizim olmazsa olmazımız. Cezaları çok daha ağır hale getireceğiz ve mücadelenin dozunu artıracağız” demiş.

Ama bu 10 ayda milyarlarca doların sisteme girip çoğunun buharlaşmasına göz yumulmuş. Gelinen noktada tasfiye kapsamındaki 131 fonda 455.758 tekil yatırımcının yaklaşık 830 milyar TL’si bulunuyormuş.

Bu felaketin geleceğinin öngörülmemiş olması mümkün değil. Küçücük bir fon şirketinin ülkenin en büyük holdinginin borsa değerinin 2 katına değerlenmesi gözden kaçmış olamaz. Hadi bunu gözden kaçırdınız bu fon sahiplerinin yaşadığı lüks ve şatafat gözden kaçacak gibi değil. 

Bunlardan birisi 2021 yılında AK Parti İstanbul Gençlik Kolları yönetiminde yer almış. 28 yaşındaki bu genç 2024’te Pusula Portföy şirketinin yönetim kurulu başkanı yapılmış. Turhan Çömez’in iddiasına göre, bu kişi “yüzmilyarlarca liralık soygundan en büyük payı alanlardan biri” olmuş. 1 milyar TL’ye süper lüks uçak, 750 milyona da ultra lüks yat almış.

Acaba “göz göre göre” gelen bu felaket, yönetme sorumluluğunu üstlenenlerin basiretsizliği mi yoksa sonucunu bilerek aldığı kararlar veya göz yummalar neticesinde mi ortaya çıktı? 

Bugün Türkiye’nin içinde bulunduğu ve yarınlara doğru sürüklendiği “göz göre göre gelen felaketler” bundan ibaret değil.

******************************

HUKUK, EKONOMİ VE DIŞ POLİTİKADA BİLE BİLE LADESLER 

Bir ülkenin taşıyıcı sütunları adalet, iktisat ve diplomasidir. Ne var ki bu üç alanda da akıl ve bilim bir kenara itilmiş, iyi niyetli uyarılar göz göre göre yok sayılmıştır. Adam kayırmacılık ve günlük politik kazançlar tercih edilmiştir.

Yargının siyasallaşması, anayasal güvencelerin ve hukuki öngörülebilirliğin yitirilmesi sadece bir adalet sorunu değildir. Hukuksuzluğun hüküm sürdüğü yerde sermaye güvenli limanlara kaçarken; geleceğini göremeyen hekimlerimiz, mühendislerimiz ve nitelikli yetişmiş gençlerimiz (beyin göçü) ülkeyi terk etmiştir. Bu kaçışın faturasının ağır olacağı bilindiği halde aynı çizgide ısrar edilmiştir.

“Giderlerse gitsinler” anlayışı yapılan yanlışların “bile bile lades” cinsi tercihler olduğunu gösteriyor.

****

İktisat bilimine meydan okuyan “faiz sebep, enflasyon sonuç” teziyle patlatılan enflasyon; çalışanları, üreticileri ve özellikle açlık sınırının altında yaşamaya mahkûm edilen emeklileri ezmiştir. “Faize karşı olma” retoriğiyle çıkılan yolun sonunda Türkiye, dünyada en yüksek faizle borçlanan ülkelerden biri haline getirilmiştir. 

****

Türkiye’nin köklü hariciye birikimi, coğrafi gücü ve insan potansiyeli kullanılamamıştır. Dış politika söylemleri iç siyasete alet edilmiştir. Yıkıcı iç siyaset söylemleriyle meydan okunan, ağır ifadelerle hedefe konan ülkelerle sonradan iyi ilişkiler kurma çabasına girilmiştir. Hiçbir stratejik kazanç elde edilmeden yapılan “U dönüşleri”, Türk diplomasisinin inandırıcılığını ve caydırıcılığını ağır şekilde zedelemiştir.

******************************

DEPREMDE DE AYNI ANLAYIŞ

Türkiye bir deprem ülkesidir. Japonya da bir deprem ülkesidir. Ancak Japonya yaşadıklarından ders çıkarmış, “deprem dirençli şehirler” inşa ederek depremlerde can ve mal kaybını en aza indirmiştir. Türkiye’de ise depremler göz göre göre bir felakete sebep olmaktadır. 

Kamu yönetiminin birinci görevi vatandaşının can güvenliğini korumaktır. Ancak tedbirsizlik ve denetimsizlik hayati alanlara kadar sirayet etmiştir. Bilim insanlarının ve fay haritalarının açık uyarılarına rağmen deprem riski en yüksek bölgeler imara açılmış, yönetmeliğe aykırı binalara ruhsat verilmiş ve seçim dönemlerinde getirilen imar aflarıyla adeta felakete davetiye çıkarılmıştır. 

Asrın felaketi olarak adlandırılan Kahramanmaraş merkezli depremlerden önce de “imar aflarıyla sorunlarınızı çözdük” propagandası yapılmış, Hatay’ın Amik Ovası ve meralar gibi en riskli bölgeleri imara açılmıştı.

“Göz göre göre” felakete giden yolun taşları döşenmişti.

******************************

ÇÖZÜM SÜRECİNDE AYNI HATALAR

Göz göre göre gelen felaketlerin en büyüğü ve telafisi imkânsız olanı ise milli birlik ve devletin bekası hususunda atılan adımlardır. “Birinci Çözüm Süreci” döneminde yaşanan acı tecrübelerden, hendek krizlerinden ve kamu düzeninin zedelenmesinden hiç ders alınmamış gibi benzer bir basiretsizlik sergilenmektedir.

DEM’lilerin dağlardan “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” yazılarının silinmesini talep ediyor olması, yerel yönetimlerin kanunlara aykırı şekilde Kürtçe tabelalar astırmasına göz yumulması, Amedspor maçları başta olmak üzere tribünlerde ve sokaklarda PKK ve Öcalan övgülü sloganların atılması kamu otoritesinin nasıl zaafa uğratıldığının göstergesidir. Bölücü terör örgütünün ve uzantılarının bu şekilde şımartılması, toplumun çoğunluğunun sinir uçlarını uyarmakta ve yarın ödenmesi imkânsız bedellerin altyapısını hazırlamaktadır.

“Göz göre göre” hazırlanan bu tablonun finalinde toplumun önüne konulmak istenen tehlike son derece açıktır: Terör örgütü elebaşı Öcalan’a villa tahsisi, siyasi/hukuki statü ve PKK’yı devlete ortak yapmaya götürecek Anayasal değişikliklere gidilmesi… Anayasa’nın ilk dört maddesini veya bu maddelerde güvence altına alınan temel ilkeleri değiştirme/esnetme arayışları…

Birinci çözüm sürecinin ağır faturasını ödemiş bir millet olarak biliyoruz. PKK’ya ve terör elebaşına verilecek muhtemel tavizlerin Türkiye’yi sürükleyeceği yer felaketten başka bir şey değildir.

Finanstan şehirciliğe, hukuktan dış politikaya kadar her alanda “göz göre göre” yapılan hataların bedelini ağır ödeyen Türk milletinin, milli bütünlüğü üzerinde yapılacak bir “bile bile lades” denemesine daha tahammülü yoktur. 

“2028 yılında Sayın Cumhurbaşkanımızı tekrar seçmek için bir seçim düzenlenecek.”

Bu söz Adalet Bakanı Akın Gürlek tarafından 18 Eylül 2026’da Adana’daki AKP teşkilat toplantısında sarf edildi. Bu tek cümle bile Türkiye’de devlet düzeninin ve yargının geldiği noktayı özetlemeye yeter sanıyorum.

Sıradan bir parti yöneticisi bu cümleyi kursa, “taraftarlarında coşku yaratmak için söylemiştir” deyip geçebilirsiniz. Ancak bu sözleri sarf eden kişi, Anayasa’ya göre hâkim ile savcıların terfi, tayin ve disiplin işlerini yöneten Hakimler ve Savcılar Kurulu’nun da (HSK) Başkanı olan Adalet Bakanı’dır.

Anayasa’nın 79. maddesine göre seçimler, yargı organlarının genel yönetim ve denetimi altında yapılır. İl ve ilçe seçim kurullarının başında hâkimler oturur. Sandık kurullarının idari denetimini kamu görevlileri yürütür.

Peki, bu hâkimlerin ve memurların amiri durumundaki Adalet Bakanı çıkıp “Biz bu seçimi falan kişiyi tekrar seçtirmek için yapıyoruz” anlamında konuşursa ne olur?

Bu beyan “doğrudan bir ihsas-ı rey” olarak algılanabilir. Seçimi yönetecek ve sandık sonuçlarına yönelik itirazları karara bağlayacak hâkimler üzerinde kurumsal baskı etkisi yapar. Sandık başındaki kamu memurları için ise yukarıdan gelen açık bir “talimat” algısı yaratır.

Futbol karşılaşmasında hakem komitesinin başındaki yetkilinin maça çıkmadan önce “Bu maçı A takımı kazansın diye oynatacağız” demesinden ne farkı vardır bunun?

Dilerim, Adalet Bakanı bir “dil sürçmesi” sonucu bu sözü söylemiş olsun.

*******************************

Yargısal Müdahaleler ve Mühürsüz Oylar Meselesi

Aslında Adalet Bakanının bu beyanını, çoğu vatandaşımız, “yargının iktidar lehine araç olarak kullanılması” çizgisinin bir parçası olarak değerlendirebilir.

Daha önce de yazdığım bir konuyu hatırlatayım: Yargıtay Onursal Başkanı Prof. Dr. Sami Selçuk, 2017 Referandumu için yaptığı tarihi tespitte, YSK’nın mühürsüz oyları geçerli sayan kararının bir “yetki gaspı” olduğunu ve hukuk dünyasında “yokluk” yaptırımıyla karşılanması gerektiğini vurgulamıştı. Çünkü, mealen, YSK bir yargılama organı değil, yönetsel (idari) bir kuruldur; kanun maddesini fiilen ortadan kaldıramaz demişti.

Görünüşe göre aynı mantık derinleşerek devam ediyor. Siyasi partilerin kongre ve kurultaylarını denetleme yetkisi yasalarımıza göre YSK’ya verilmiştir. (YSK’nın yetkisini savunmak her kararını doğru saymak değildir.) Buna rağmen Asliye Hukuk ve İstinaf Mahkemeleri kanalıyla muhalefet partilerinin iç işlerine doğrudan müdahale ediliyor.

İstinaf Mahkemesi’nin tedbir kararıyla CHP’nin seçilmiş yönetimi yerine Kılıçdaroğlu ve ekibinin getirilmesi, partinin bölünerek Yeni Parti’nin kurulması bir demokratik ülkede olmaz işlerdendir.

Ayrıca muhalif belediye başkanlarının adli kararlarla tutuklanıp belediyelerin kayyıma veya AKP’ye devredilmesi tam da bu sürecin ürünü olduğu kanaatini oluşturuyor. Bunca ağır ekonomik, hukuki, idari sorunlara rağmen muhalefet partilerinden milletvekili ve belediye başkanlarının iktidar partisine transferi hayatın olağan akışına aykırıdır. Ama bu tür “milli irade gaspı” olaylarına artık Türkiye’de şaşırmıyoruz.

İşine gelmeyince, “AYM (ve AİHM) kararlarına saygı da duymuyorum, uygulamıyorum da” diyen iktidar kanadı, kendi lehine olduğunda YSK kararlarını “kesin ve tartışılmaz” diye savunuyor. Yetkisiz mahkemelerin muhalefeti felç eden kararlarını “yargıya saygı” kılıfıyla ambalajlıyor.

*******************************

Hukuksuzluğun Ağır Faturası: Sermaye Kaçışı

Yargının siyasete müdahaleleri, muhalefetin bölünüp etkisizleştirilmesi ve Adalet Bakanı’nın “Cumhurbaşkanımızı tekrar kazandırmak için seçim yapacağız” mantığıyla gidilecek bir seçimde, Erdoğan veya AKP tekrar kazansa ne olur?

İktidar cephesi açısından cevap basit: “Atı alan yine Üsküdar’ı geçecek”. Sonuç tescil edilecek, iktidar muhafaza edilecek ve yapılan “meşruiyet” eleştirileri umursanmayacak.

Fakat iktidarın umursamadığı o meşruiyet krizi ve hukuksuzluk düzeni, milletimize ve ekonomiye çok ağır bir fatura çıkarıyor. Taha Akyol’un dikkat çektiği somut rakamlara bakalım:

22 Milyar Dolarlık Sermaye Kaçışı: İsmet Özkul’un verileriyle ortaya koyduğu üzere; Temmuz 2026 itibarıyla son 12 ayda Türkiye’ye giren yabancı sermaye 38 milyar dolar iken, yerleşiklerin dışarı çıkardığı kaynak 60 milyar doları buldu. Hukuk güvenliğinin kalmadığı ülkeden (tek sebep değil) 21,9 milyar dolar net sermaye çıkmıştır. Yatırımcı çekeceğiz derken eldeki sermaye ülkeyi terk etmektedir.

Sıfırlanan Kredibilite ve Çöken Üretim: Prof. Selva Demiralp’in tespitiyle; 2002-2004 arasında yapısal reformlar ve hukuk/kurum güvenliğiyle enflasyon %73’ten %9’a inmişken, Mehmet Şimşek’in 3 yılında enflasyon %38’den ancak %32’ye inebilmiştir. Çünkü hukuk güvenliği ve kurum bağımsızlığı olmadan sadece teknik adımlarla kredibilite sağlanamamaktadır.

Mazot 100 Lira, Sanayi İflasta, Tarım Çöküşte: Akaryakıtın litresinin 100 TL’ye dayanmasıyla sanayici ve çiftçi feryat etmektedir. Köklü sanayi kuruluşları kapanmakta, Türk tekstil fabrikaları üretimlerini Mısır’a kaydırmaktadır. Tarımda girdi fiyatları %32 artarken ürün fiyatları %9,55 arttı.

Hukuku iktidarın çıkarlarına göre esnetmek kısa vadede seçim kazandırabilir. Ancak hukukun güvenilirliği kalmadığında, iktidar kendi dayandığı zemini de zayıflatır.

Adalet Bakanı’nın ilan ettiği yöntemle girilecek bir seçimden başarı çıkabilir ama seçimi kazanmak meşru bir yönetim kurmaya yetmez.

Hukukun yok edildiği bir ülkede yabancı sermaye durmaz. Risk primi artar, ancak çok yüksek faizle borçlanabilir. Enflasyon düşmez. Dış finansman bulamayan, yüksek risk primi ödeyen bir ekonomi; cari açığını kapatmakta ve borçlarını ödemekte zorlanır.

“Siyasi ve hukuki öngörülemezlik” sıcak parayı kaçırır. Sadece sıcak para ve yerli sermaye değil, nitelikli insan gücü, genç nüfus ve yetişmiş beyinler ülkeyi terk eder.

Hukuku rafa kaldırarak elde edilen zaferlerin ağır bedelini genellikle koltuk sahipleri ödemez. Bu bedeli mazotu 100 liradan alan vatandaş, fabrikası kapanan sanayici, ürünlerini satamayan çiftçi, iş bulamayan veya asgari ücrete talim eden işçi ve çoğunluğu yoksullaşan 85 milyon vatandaş ödeyecek.