Demokratik Değişim Hareketi Sözcüsü Rubil Gökdemir arkadaşım son yazısında önemli bir habere yer verdi: “Türkiye, son yirmi yılda ultra zengin sayısındaki artış oranında dünyanın ilk sıralarına yükseldi. Ülkemizde ultra zengin kategorisinde değerlendirilen kişi sayısı 4208’e ulaştı.”

Yazı içinde “Türkiye’nin son çeyrek yüzyıldaki sosyolojik ve siyasi dönüşümünü anlamamıza yardımcı olabileceği için” “bu 4208 kişinin kaç tanesi son 25 yılda ortaya çıktı?” sorusu öne çıkarılıyor.

Gerçekten bu soru çok önemli. Çünkü Türkiye’de devlete dayanmadan veya devletle anlaşmadan ultra zengin olmak pek mümkün değil.

2003 yılından 2026 Mayıs sonuna kadar geçen yaklaşık 24 yıllık sürede, iktidarın topladığı vergiler, yaptığı borçlanmalar ve sattığı özelleştirme gelirleri dahil devletin yönettiği toplam kaynak hacmi 4 trilyon dolar eşiğini aşmıştır.

Bu meblağ, Cumhuriyet tarihinin önceki tüm hükümetlerinin harcadığı toplam paranın çok üzerindedir. Bu devasa bir ekonomik gücün yeniden dağıtımı anlamına gelmektedir.

Asıl yakıcı soru, bu devasa kaynağın neden yüksek teknolojiye, üretime ve nitelikli eğitime değil de; betona, faize, israfa ve kendi zenginlerini yaratmaya aktarıldığıdır.

**********************************

Servet Yaratma ve Transfer Mekanizmaları

4208 kişilik ultra zenginin, bu zenginliğinin küresel rekabet, inovasyon veya yüksek teknoloji üretimiyle mi, yoksa içe kapalı “rant ve transfer mekanizmalarıyla” mı oluşturulduğunu sorgulamamız gerekiyor.

Bunun için temel servet transfer mekanizmalarına göz atalım:

Kamu İhaleleri ve İstisna Maddeleri: Kamu İhale Kanunu’nda (KİK) yapılan yüzlerce değişiklik ve “pazarlık usulü” (21/b) gibi istisnalar aracılığıyla, rekabet ortamı oluşmadan büyük altyapı, inşaat ve enerji projelerinin belirli sermaye gruplarına aktarılması.

Kentsel Rant ve İmar Değişiklikleri: Tarım arazilerinin imara açılması, emsal artışları ve kentsel dönüşüm projeleriyle yaratılan devasa gayrimenkul rantının, vergilendirilmeden doğrudan belirli müteahhitlik firmalarına geçmesi.

Negatif Reel Faiz: Enflasyonun çok altında tutulan kredi faizleri sayesinde, bankada mevduatı eriyen küçük tasarruf sahibinden, kredi kullanabilen büyük sermayeye doğru muazzam bir servet transferi yapılması.

Vergi Afları ve Teşvikler: Düzenli olarak çıkarılan vergi afları ve belirli projelere sağlanan kurumlar vergisi muafiyetleri ile kamu gelirlerinin şirketlere bırakılması.

Kayıtdışı ve Gri Ekonomi: Kurumsal denetimlerin zayıflaması veya göz yumulması sonucu kara paranın aklanması, yasadışı bahis, uyuşturucu ticareti veya kaçakçılık yoluyla elde edilen gelirlerin yasal sisteme entegre edilerek yeni “ultra zenginler” yaratılması.

**********************************

Büyük Müteahhitlik Firmaları

Dünya Bankası’nın 1990-2020 dönemi raporlarında, dünyada devletten en çok altyapı ve Kamu-Özel İşbirliği (KÖİ) ihalesi alan ilk 10 şirket içinde 5 Türk firması yer almaktadır. Bunlar Limak, Cengiz, Kolin, Kalyon ve MNG Holding’dir.

Uluslararası inşaat sektörü dergisi ENR’nin her yıl açıkladığı “Dünyanın En Büyük 250 Uluslararası Müteahhidi” listesinde Türkiye, 40-45 şirketle Çin’in ardından, dünyada ikinci sıradadır. Bu “yeni merkezin” alt kademelerinde en az 30-40 adet daha devasa müteahhitlik ve enerji firmasının küresel boyuta yaklaştığını göstermektedir. Makyol, Rönesans, IC İçtaş, ERG ve Özaltın gibi firmalar listede üst sıraları zorlamaktadır.

Bu sermaye grupları ihale ve sonrasında korunmaktadır. Büyük projelerin çoğu, Kamu İhale Kanunu’nun (KİK) doğal afetler ve olağanüstü durumlar için öngördüğü “21/b Pazarlık Usulü” maddesine dayandırılarak rekabete kapalı yapılmıştır. İhalelerde vergi, resim ve harç İstisnaları maddeleri konulmuş, çıkarılan yasalarla kurumlar vergisi muafiyetleri ve devasa vergi afları sağlanmıştır.

Yap-İşlet-Devret (YİD) modelinde geçiş, uçuş veya hasta garantileri verilmiş ve bunlar enflasyona veya Amerikan Doları/Euro’ya endekslenmiştir. İhale alındıktan sonra sık sık “keşif bedeli artışına” gidilerek maliyetler halkın üzerine yıkılmış, kâr ise şirketlere aktarılmıştır.

**********************************

Sanayiden İnşaata

Eski Türkiye’nin merkez sermayesi (TÜSİAD çevresi) daha çok sanayi ve üretim odaklıydı. (Şimdi bunların en büyükleri bir fıkra bile anlatamaz hale getirildi.)

Yeni dönemin zenginlerinin inşaat, enerji, madencilik ve hizmet sektörlerine kayması tesadüf değildir.

Uluslararası alanda teknoloji veya sanayi üretimi yapmak zorlu bir rekabet gerektirir. Oysa yurt içindeki yol, köprü, hastane ve konut projeleri dış rekabete kapalıdır ve tamamen siyasi kararlarla şekillenir.

Sanayide yatırımın geri dönüşü 10-15 yılı bulurken, döviz garantili altyapı projeleri ve imar değişiklikleriyle yaratılan kentsel rant, siyasi ilişkiler sayesinde bir gecede milyarlarca liralık kâr yaratır.

Siyasi iktidar, kendi varlığını garanti altına alacak, medya organlarını finanse edebilecek ve tabana kaynak aktarabilecek sadık bir burjuvazi yaratmak için, devletin dağıtım gücünü bilerek bu alanlarda (ihale, özelleştirme, enerji lisansları) kullanmıştır.

**********************************

Kayıtdışı ve Gri Ekonomi

Ülkede kitlesel derin yoksullaşma yaşanırken 4208 kişilik ultra zengin zümresinin bir kısmının da “gri ekonomi” üzerinden oluştuğu söylenebilir.

Düzenli aralıklarla çıkarılan “Varlık Barışı” yasaları sayesinde, kaynağı sorulmayan ve vergi denetimine tabi tutulmayan, milyarlarca dolar kayıt içine alınmıştır. Bu durum, yasadışı ticaret (bahis, insan/uyuşturucu kaçakçılığı vb.) yapanların servetlerini aklayarak meşru işadamlarına dönüşmelerine zemin hazırlamıştır.

Gri sermaye, kendini topluma ve devlete kabul ettirebilmek için stratejik iki alana sızmaya çalışır: Medya ve Eğitim. Ülkenin tanınmış, saygın üniversitelerini veya ana akım medya kuruluşlarını satın almak isterler.

Ancak “hukuk devleti” normlarının aşındığı, mülkiyet hakkının hukuki güvenlikten ziyade siyasi sadakate bağlandığı bir rejimde, hiçbir servet kalıcı değildir.

Sistemin düne kadar göz yumduğu, büyümesine, üniversite ve televizyon kanalları almasına müsaade ettiği bu yapıların, bir sabah operasyonuyla malvarlıklarına el konulması ve ağır soruşturmalarla yüzleşmesi sürpriz olmamaktadır.

Ahbap-çavuş kapitalizminde servet, sahibinin değil, ona o imtiyazı veren siyasi aklın ipoteği altındadır.

Bir avuç insan güvencesiz ultra zenginlik içindeyken, bu kuralsızlığın ve kara para aklama düzeninin faturası, bozulan ekonomi ve patlayan enflasyonla geniş kitlelerin derin yoksulluğu olarak ödenmektedir.

Derlediklerimizden bahisle;
Mutlu bir insan, huzurlu bir toplum için gerekli olan erdemlerden biri de duyarlılıktır. Duyarlılık, kendimiz için istediğimiz iyilikleri başkaları için de istemektir. Sorumluluklarımızı fark edip onları yerine getirmenin gayretinde olmaktır. Duyarlılık, insanların can ve malını, kendi can ve malımız gibi kıymetli; insanların izzet ve şerefini, kendi izzet ve şerefimiz gibi mukaddes bilmektir.
*
Ailemize, toplumumuza ve bütün insanlara karşı duyarlı olmak, insani değerlere haiz olmamızın bir gereğidir. Evet, nemelazımcı ve vurdumduymaz olmak kişilikli insanlara yakışmaz. O kişilikli insan sorumluluklarını bihakkın yerine getirmenin gayretinde olandır. Duyarlı bir insan; anne babasına, eşine ve çocuklarına saygı gösteren, onlara hoşgörüyle muamele edendir. Toplumsal barışı sağlamak için kardeşlik ahlakını hayatının her alanına aktarandır. Dünyanın neresinde olursa olsun her bir mazlumun acısını, her bir mağdurun sızısını yüreğinde hisseden ve üzerine düşen vazifelerini yerine getirendir.
*
Duyarlı ve inançlı insanlardan beklenen, kendisine emanet edilen dünyaya karşı da duyarlı olmasıdır. Nasıl ki evini, işyerini temiz tutuyor ise tüm çevresini de aynı titizlikle temiz tutmasıdır. İnsani değerlere haiz kişiden beklenen; ormanına, toprağına ve suyuna hassasiyet göstermesidir. Yarın, ‘Ciğerlerimiz yanıyor!’ haberleriyle uyanmamak; ‘Barajlarımız kurudu, suyumuz kalmadı!’ endişesiyle yaşamamak için bugünden gerekli tedbirleri almasıdır.
*
Bütün hayatı ve davranışları ile tanzim edilmiş kişilikli insanlardan beklenen; zamana karşı da duyarlılık göstermesi, onu boşa harcamamasıdır. Zira çalışmak, kişilikli olmanın şiarıdır. Onun dinlenmesi, bir işi bitirip diğerine başladığındadır. “Bu insanlar, bal arısına benzer. Bal arısı gibi hep güzel, temiz, helal şeyler yer. Hep güzel şeyler üretir, hep iyiliklerin peşinden koşar. Hiçbir şeyi ne döker, ne kırar, ne de ifsat eder”
*
Unutmayalım ki, kendimiz ve çocuklarımız için yaşanabilir bir dünya inşa etmenin yolu; çevremize, vaktimize ve bütün insanlara karşı duyarlı olmaktan geçmektedir.
Kişilikli ve ilkeli insandan beklenen “Nerede olursan ol, seni yaratana karşı sorumluluğunun bilincinde ol! Bilerek veya bilmeyerek kötü bir fiil işlersen peşinden iyi bir şey yap ki onu yok etsin. Bir de insanlara güzel ahlâkla davran!”

Çocuğun varsa derdin var, mı dediniz? Ne güzel derttir çocuk. Çocuksuzluk derdinden, çocuk derdiyle kurtulmak, İlahi lütuf olsa gerek. “Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş.” der, Niyazi Mısri.

Neslin devamı için evlenmek, çocuk büyütmek, terbiye etmek, varlık sebebin olarak yetiştirdiğin bu mübarek canlıyı insanlığa armağan etmek, en soylu ikram, hakkı verilmiş en kaliteli hayat. Güzel insan yetiştirme derdinde olmak, yüksek medeniyet inşasının mimarlarının ebeveyni olabilmek, ölümsüzlüğe imza atmaktır.

İştigal ettiğimiz meslek, bize unvan kazandırır. Anne-babalık, evlat yetiştirme mesleğinin en saygın icraatıdır, dünyadaki tarifsiz mutluluklardan biri olduğu kadar en büyük sorumluluklardan biridir. Bir çocuk dünyaya geldiği andan itibaren anne ve babanın zihninde sayısız soru belirir: İyi yetişecek mi, başına kötü bir şey gelir mi, üzülür mü, başarılı olur mu, yanlış arkadaşlar edinir mi? Kısacası, çocuğun varsa derdin vardır, meşguliyetin vardır. Kolay gele…

Günümüz anne-babalarının düştüğü önemli bir yanılgı var: Çocuklarını her türlü zorluktan koruyarak onları daha güçlü yetiştireceklerini düşünüyorlar. Oysa hayatın gerçekleri bunun tam tersini söylüyor.

1990’lı yıllarda bilim insanları “Biosfer 2” adı verilen devasa bir cam fanus inşa ederler. Amaçları, dünyanın küçük bir modelini oluşturmaktır. İçeride kusursuz bir ekosistem kurulur. En verimli topraklar kullanılır, su dengesi mükemmel ayarlanır, sıcaklık ve ışık kontrol altında tutulur. Her şey idealdir.

Bu ortamda ağaçlar olağanüstü hızla büyümeye başlar. Boyları uzar, gövdeleri kalınlaşır, dışarıdan bakıldığında sağlıklı ve güçlü görünürler. Ancak bir süre sonra beklenmedik bir sorun ortaya çıkar. Bu dev ağaçlar, kendi ağırlıklarını taşıyamayarak devrilmeye başlamışlardır.

Bilim insanları şaşkındır. Her şey mükemmelken neden böyle olmuştur?

Araştırmalar sonunda sebep bulunur: O kusursuz ortamda eksik olan tek şey, rüzgârdır.

Rüzgâr ağaçlar için aynı zamanda bir öğretmendir, eğitmendir. Rüzgâr, ağacı zorladıkça kökler daha derine iner. Gövde daha sağlam hâle gelir. Dallar güçlenir. Ağaç her esintide biraz daha dayanıklı olmayı öğrenir. Kısacası rüzgâr, ağacın düşmanı değil; görünmez terbiyecisidir.

Rüzgârsız büyüyen ağaçlar boy atmış; ama güç kazanmamıştır. Görünüşleri heybetlidir; fakat dayanıklılıkları yoktur. En sonunda kendi ağırlıkları altında ezilmeye mahkumdurlar.

Çocuklarımız için de durum farklı değildir.

Çocuklarımızı steril ortamda yetiştirmeyi annelik-babalık zannediyoruz, önlerine çıkan her engeli kaldırmaya çalışıyoruz. Üzülmesinler istiyoruz, yorulmasınlar istiyoruz, başarısızlık tatmasınlar istiyoruz. Onlar adına konuşuyor, onlar adına karar veriyor, hatta bazen onların yerine yaşıyoruz. Fakat farkında olmadan onların rüzgârlarını kesiyoruz.

Oysa hayatın küçük sıkıntıları, geleceğin büyük dayanıklılıklarını oluşturur. Arkadaşıyla yaşadığı bir anlaşmazlık, tek başına çözmeye çalıştığı bir problem, aldığı düşük bir not, uğradığı bir haksızlık ya da yaşadığı bir hayal kırıklığı; hepsi onun karakterini inşa eden görünmez tuğlalardır. Yapmamız gereken, düştükleri sıkıntıdan tutup kaldırmak değil, onlara usul öğretmek, rol model olmaktır.

Kalkmayı öğrenmek için düşmek gerek, tedavi için hastalanmak gerek. Sıkıntı, fakirlik, açlık, haksızlığa uğrama, korku, şantaj birer öğretmendir ders almasını bilenler için.

Elbette çocuklarımızı kaderin insafına bırakacak değiliz. Anne-babanın görevi, çocuğu fırtınanın ortasına atmak değildir. Ama onu camdan bir fanusun içine hapsetmek de değildir. Asıl görevimiz, karşılaştığı rüzgârlarla nasıl baş edeceğinin cesaretini kazandırmaktır.

Hayat boyunca bütün rüzgârları engelleyemeyiz. Çünkü buna gücümüz yetmez. Biz öldükten sonra da hayat devam edecek. O zaman çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük miras, onları zorluklardan korumak değil; zorluklarla mücadele edebilecek bir karakter kazandırmaktır, bilgelik edindirmektir.

Kökleri derine inen bir ağaç, fırtınadan korkmaz. Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmiş bir insan da hayatın darbeleri karşısında kolay kolay yıkılmaz.

Bu nedenle çocuklarımız için dua ederken sadece rahat bir hayat dilemeyelim. Aynı zamanda güçlü bir karakter, sağlam bir irade ve sarsılmaz bir duruş da dileyelim. Her çocuk yaşadığı çağın bilgi düzeyine, sosyal algısına, doğal şartlarına göre yetiştirilme hakkına sahiptir; anneler ve babalar, çocuklarına bu hakkı vermek zorundadır. Ebeveynin derdi, çocuklarına karşı üstlendikleri hakları olmalıdır.

Rüzgârları bol olsun çocuklarımızın. Yeter ki biz onlara rüzgârdan korkmayı değil, rüzgârı arkalarına alarak yürümeyi öğretebilelim.

“Sağlık ağızda başlar”

Bu merkezimiz, şehrimizin ilk ve ülkemizin 12. Ağız ve Diş Sağlığı Merkezidir (ADSM). Şu anda Kocaeli’mizde Gölcük, Körfez, Derince ve Darıca’da olmak üzere toplam 5; ülkemizde ise 180 ADSM hizmet vermektedir.

Uzunçiftlik Belediyesi’nin Destekleri

Kartepe ilçemiz, 1990’lı yıllarda küçüklü büyüklü belde belediyeleri şeklinde bir idari yapıya sahipti. Köseköy Belediyesinin, SSK İzmit Hastanesine bağlı Köseköy Dispanserini (önceki yazılarımdan okuyabilirsiniz) açtırması ve burasının vatandaş için sağlık ihtiyacına cevap veren bir adres olması, komşu belediyeleri de bu alanda çalışma yapmaya yöneltmişti. Uzunçiftlik Belediye Başkanı Osman Demiröz, Nuh Çimento Sanayi Vakfı ile anlaşarak şu anki 4 dönümlük alanı sağlık alanı olarak düzenleyip bu yere binayı yaptırmış ve bu binayı 1996’da Sağlık Müdürlüğüne tahsis ettirmişti.

Ruhsat Alınamayınca Açılamadı

Kartepe Sapanca Yolu Caddesi No: 3’teki bu bina; o günün Sağlık Müdürü Arif Aşık zamanında acil yardım ve trafik hastanesi şeklinde hizmete sokulmaya çalışılmış, fakat gerekli ruhsat alınamadığı için açılamamıştı. Bir ara hırsızların binanın perdelerini çalması üzerine Nuh Çimento Yönetim Kurulu Başkanı Atalay Şahinoğlu’nun ilgililere “Burayı bir an evvel hizmete sokunuz; yoksa hırsızlar duvarları da çalacaklar.” nüktesi hoş bir hatıradır.

Şehrimizin yaşadığı acılardan biri de 17 Ağustos 1999 depremidir. Bu depremde İzmit Devlet Hastanemizde hasar oluşmuş, doğum ve ameliyatlar İstanbul’a ve Kandıra’ya sevk ediliyordu. Boş kalan bu binanın sağlam olması ve ameliyathanesinin bulunması sebebiyle doğum, ortopedik müdahaleler ve küçük ameliyatların burada yapılabileceği düşüncesiyle Dr. Köksal Alptürer yönetiminde bir ekip burada görevlendirilmişti. Ancak kısa sürede burasının yataklı tedavi hizmetleri için uygun olmadığı görülmüş ve buranın ağız ve diş sağlığı hizmetleri için tahsis edilmesi kararlaştırılmıştı.

Mayıs 2002’de Hizmete Girdi

ADSM konusunda da çok muhalefet olmasına rağmen, o tarihteki Sağlık Müdürü Ercan İnci’nin yakın ve ısrarlı takibi sonucu ancak 2002 yılı başlarında Sağlık Bakanlığı’ndan ruhsatlandırılabilmiştir. Deprem sonrası Marmara Diş Hekimliği Fakültesinden bağışlanan 20 adet kullanılmış diş üniti elden geçirilip kullanılır hâle getirilmiş; ayrıca İzmit Devlet Hastanesinin 2 adet diş üniti ile birlikte toplam 9 diş ünitiyle 2002 Mayıs’ında hizmete başlanmıştır. 29 Ekim 2002 Cumhuriyet Bayramı’nda ise Sağlık Bakanı Osman Durmuş’un da katıldığı resmî bir törenle açılmıştır. Bu süreçte Sağlık Müdürlüğünün ve o tarihteki Uzunçiftlik Belediye Başkanı Musa Coşkun’un destekleri unutulmamalıdır.

İsmail Yazıcı İlk Başhekim

ADSM açılmadan önce ağız ve diş sağlığı için yapılan başvurular çoğunlukla “yapılamıyor” notu ile dışarıya sevk edilirdi. Vatandaş, bu sevk ile muayenehane hekimlerinde ağız ve diş sorununu giderip ücretini öder; bunun bir kısmını Maliyeden geri alırdı. Buranın açılıp çalışmaya başlamasından sonra, hizmet imkân ve kalitesinin artması ile sevk işlemleri oldukça azalmıştır.

Buranın ilk başhekimi İsmail Yazıcı’dır. 1980’de İzmit’e gelip muayenehane açan bir diş hekimidir. 1987’den itibaren İzmit Devlet Hastanesinde de çalışmaya başlamıştır. 2002-2005 yıllarında Nuh Çimento ADSM başhekimliği yapmış olup 2009’da buradan emekli olmuştur. Hâlen muayenehanesinde diş hekimliğini sürdürmektedir.

Buranın başhekimi 2005’te Özcan Tekin olmuştur. İzmit Lisesinden sonra diş hekimliği eğitimini tamamlayıp 1997’de İzmit Devlet Hastanesinde hekimliğe başlamıştır. Aynı zamanda muayenehane de açmış, fakat 2007’den sonra yalnız burada hekimlik yapmaya devam etmiştir.

43 Hekim ve 35 Diş Üniti ile Hizmete Devam

2005-2017 yılları arasında burada başhekimlik yapan Özcan Tekin zamanında diş üniti sayısı 26’ya çıkarılmış; döner sermaye imkânları ile ek bina yaptırılarak hizmet konforu ve imkânları genişletilmiştir. Onun döneminde İzmit Devlet Hastanesi Müdürü iken buraya müdür atanan ve 2026 yılına kadar burada yöneticilik yapan Ali Karaaslan’ın gayret ve katkıları da unutulmamalıdır. Özcan Tekin hâlen Sağlık Müdürlüğümüzde ADSM’lerin koordinatörlük görevini yürütmektedir.

Bu merkezimiz hâlen 11’i uzman olmak üzere 43 hekim ve toplam 35 diş üniti ile ağız ve diş sağlığı alanında önemli hizmetler yapmaktadır. 2017’den beri başhekimliğini Kerem Özkahraman yürütmektedir. Açıldığı 2002’nin ilk aylarında günde 40-50 hasta gelirken, bu sayı kısa sürede 250- 300’lere çıkmış olup şu anda 800-900’lerdedir. Teknik imkânları her geçen yıl gelişmiş olup çene tomografisi dahi 2018’den beri bulunmaktadır. Yakın zamanda implant tedavisi de başlayacaktır.

Nuh Çimento ADSM önemli bir hizmet yürütmektedir. Bulunduğu alana Kartepe Hastanesi yapılması düşünülmektedir. Bu durumda buranın hizmetlerini aksatmayacak tedbir ve düzenlemeler ihmal edilmemelidir.

Hekim Siyasetçilerin Desteği Önemli

Şehrimiz, AK Parti iktidarı dönemlerinde milletvekillerimizden Saadettin Hülagü’nün hekim olması, Cumhurbaşkanımızın özel hekimi olması ve Nevzat Doğan’ın hekim olması ile şimdiki il başkanımız Şahin Talus’un hekim olmasının da etkileriyle sağlık alanındaki hizmetlerden daha fazla istifade etmiş ve etmektedir.

Öncelikle sağlıklı olmanız, ancak sağlık sorununuz olduğunda ise gidebileceğiniz güvenilir kurum ve hekimlere ulaşabilmeniz dilek ve temennilerimle…

Sağlıkta kalınız.

Nuh Çimento Yönetim Kurulu Başkanı Atalay Şahinoğlu’nun başkan olduğu dönemde bu bina yapıldı ve Sağlık Müdürlüğüne devredildi.

Ercan İnci’nin İl Sağlık müdürü olduğu dönemde, bu binaya ADSM ruhsatı alınıp, hizmete girdi. İnci, halen İzmir Çeşme Sahil Sağlık Denetleme Merkezinde göreve devam ediyor.

Nuh Çimento ADSM’nin bugünlere gelmesinde çok kişinin emeği var. Eski müdür Ali Karaaslan, hemşire Ayşen Yılmaz, Dt. Meliha Çakır, Başhekim Dt.Kerem Özkahraman, eski başhekim Dt.Özcan Tekin, Dr. İbrahim Kahraman ve Abdülkadir Korkut birlikte görülüyor.